< Nieuwsbrief 56 >
Jaargang 12 - mei 2014

Overgang - Burn-out - Overspannen.......

Wat gebeurt er toch met me?

Van vrouwen in de overgang wordt in onze huidige maatschappij veel gevraagd. Zorgtaken en werk moeten zij zien te combineren. Dikwijls met daarnaast nog kleine kinderen, kinderen in de puberteit of kinderen die net het huis uit gaan. Omstandigheden die elk hun eigen emotionele en praktische aanpassingen behoeven.
Niet zelden komt er ook nog (mantel)zorg voor ouders/schoonouders bij.

Vrouwen kunnen heel lang hun aandacht richten op de zorg die anderen in haar omgeving nodig hebben. De lieve vrede bewaren, streven naar harmonie, nodig om het eigen nest veilig te stellen om zo te zorgen voor optimale omstandigheden waarin haar nest zich zo optimaal mogelijk kan ontplooien.
Haar 'zorghormonen' zorgen ervoor dat ze voldoende veerkracht heeft om bijhorende spanningen op het werk en in het gezin toch aan te kunnen.

Het zit allemaal ingebakken in het vrouw zijn totdat...... ergens tussen de 30 en 40 jaar haar hormoonhuishouding begint te veranderen, op weg naar haar menopauze.
Opeens zijn haar 'zorghormonen' waarop ze eerder kon rekenen, niet altijd meer vanzelfsprekend voorhanden.
Haar overgang is begonnen!

Haar hormonen worden instabieler en haar zenuwstelsel komt onder druk staan
Innerlijke stress en onbalans. De basis waarop haar leven zich nu afspeelt.


Wat is de relatie tussen stress, burnout en de overgang?

Het spreekt voor zich dat op die nieuwe basis haar draagkracht ook verandert, en niet meer dezelfde lasten kan torsen. Alles wat tot dan toe min of meer vanzelfsprekend was is toe aan herziening.

Wanneer hoge fysieke eisen aan je conditie worden gesteld, of wanneer juist mentaal veel van je wordt gevraagd, geeft dat al gauw meer lichamelijke en/of psychische stress.
Voor dezelfde prestatie moet je je meer en meer inspannen. Alles valt je zwaarder dan vroeger.
Blijf je hetzelfde verwachten, zonder rekening te houden met je leeftijd en je overgang die is begonnen, dan raak je meer vermoeid en uitgeput en dat is stressvol.
De overgang vermoeit en maakt gevoeliger voor stress. En dat doet die overgang vaak ook al lang voordat je typische overgangsverschijnselen ervaart als opvliegers, gewrichtspijn, hartkloppingen of drogere huid en slijmvliezen.

Om stress zo min mogelijk op te voeren is het noodzakelijk om de verhouding tussen draaglast en draagkracht opnieuw op elkaar te mogen, kunnen en willen afstellen. Afgestemd op wat je nú nodig hebt.
Doen we dat niet dan zullen de impact en de gevolgen van stress groter en groter worden en raakt onze overgang (en dus wijzelf) meer en meer overbelast.

Onnodig te zeggen dat overspannenheid of een burnout dan al gauw voor je neus staan. Dat overkomt veel vrouwen. Juist in die beginfase van hun overgang, tussen 35 en 45 jaar, raken ze opgebrand. Neem je overgang dus serieus.
In een tijd waarin vrouwenlevens meer en meer gestuurd worden met anticonceptiepil of ander hormoongebruik zijn we het contact met onze eigen hormonen dikwijls kwijt.

Als vrouwen vragen om aandacht en gelegenheid voor hun overgang worden ze vooral tegemoet gerend en overladen met supplementen, pillen of pleisters, therapieën en wat al dies meer zij, om het toch vooral maar weg te drukken zodat werk, gezin, economie en maatschappij met rust gelaten worden. De overgang wordt meer en meer weggedrukt en tot een taboe gemaakt.

burnout

Het is niet
OF burnout OF overgang,
maar meer EN-EN !!!

Alles valt immers op de instabielere basis van de overgang, de basis waarop je nu leeft.

burnout