Nieuwsbrief
Vrouw en Overgang

Jaargang 6 - Nieuwsbrief nr. 42 - Juni 2008

Laat me rust !

 

 

Woede tijdens de overgang is een goede leidraad om tot je nieuwe zelf te komen.

Je boosheid en ergernis

Vóór de overgang is je liefde en zorg om het welzijn van je kinderen en omgeving, sterker dan je boosheid en ergernis. Immers, een harmonieuze omgeving biedt gezin en kinderen een veilige en rustige basis voor hun ontwikkeling en groei.
Voordat je menstruatie onregelmatig wordt, merk je al dat je prikkelbaarder bent. Je ergert je veel sneller aan mensen en situaties, die je voorheen niet opvielen en die je altijd normaal vond.
Prikkelbaarder word je ook in je werk, in de omgang met je collega’s en naar je man en kinderen toe. Je kunt minder van ze hebben en verdragen.
(Nood)kreten zoals "En ik dan!!'' ... of "Nu ben ik aan de beurt!!..." zullen de meeste vrouwen in deze periode steeds bekender in de oren gaan klinken.
De hormonen laten ons de woede over de verandering die zich voltrekt sterker voelen.
Hoe dichter je bij de menopauze komt, hoe ondragelijker het is om afgeleid te worden of bestookt te worden met vragen. Vragen van je man of kinderen zoals: ‘Wanneer gaan we eten? Is mijn broek gewassen? Waar liggen mijn sokken?’
Zelfs hun aanwezigheid is soms al genoeg om je te doen uiteen spatten van binnen.
"Het lijkt wel of ze allemaal afhankelijk zijn van mij! Waarom ben ik altijd verantwoordelijk?" vraag je je af.
Tegelijk realiseer je je, dat dit het patroon was dat vóór de verandering begon, nog prima paste bij je leven en daar invulling aan gaf.

Langzaam verlies je je geduld op alle niveaus; thuis en op je werk. Je hersenen veranderen.
Je voelt het gerommel van een krachtige vulkaan in je, die op uitbarsten staat.
Een stem die schreeuwt: "Genoeg!"
Je staat op de drempel van een 'overgang'

"Klik hier voor meer informatie"

We moeten zoveel.

Alles wat ik in verhalen op de website www.vrouwenovergang.nl heb gelezen is voor mij zo herkenbaar, het hadden stuk voor stuk mijn berichten kunnen zijn.
Maar weet je, dit o, zo natuurlijke verschijnsel bij ons vrouwen zou eigenlijk stukken gemakkelijker voor ons zijn als we in deze overgangsjaren niet zo veel zouden "moeten".

Ook in deze jaren waarin we eigenlijk niet zo heel veel begrip krijgen van onze naaste moeten we nog zo veel.
We moeten de liefhebbende en verleidelijke vrouw zijn.
We moeten onze kinderen steeds opnieuw kunnen en blijven begrijpen.
We moeten blijven lachen.
We moeten zin hebben in etentjes en uitgaan.
We moeten blij kunnen blijven vrijen.
Vele van ons, ook ik, moeten de lieve oma zijn (dat lukt nog het allerbeste).
We moeten zorgen dat er voldoende eten en drinken in huis is.
We moeten het huis schoonhouden en zorgen dat het gezellig is.
We moeten blijven werken.
We moeten, want we leven in 2008, er ook mooi en strak uit blijven zien.
We moeten zoveel terwijl we eigenlijk op dit moment in ons leven toe zijn aan een overgangsslaap.
van: Anita

Ingehouden woede kost kracht en kan verlammen.
Pak woede op als een krachtige energie om dáár uit te komen waar je wilt uitkomen.

Het uiten van woede geeft je in het begin vaak een schuldgevoel. Het voelt alsof je eigenlijk niets hebt om over te klagen en je geen medelijden met jezelf mag hebben. De woede die je tijdens de overgang ervaart heeft een diepere betekenis en alles te maken met het loslaten van een eerdere fase in je leven. De kracht van woede geeft aan dat je andere voorwaarden nodig gaat hebben in je leven en brengt je dichter bij de emoties die daarover gaan.

Doe mij maar een hutje op de hei !!
een verhaal van: Marlies.

Een hutje op de hei, ergens ver weg van elk dagelijks ‘moeten’. Om de zoveel tijd steekt dat oerverlangen weer de kop op. Het lukte me dan niet meer om nog ergens in huis mijn draai te vinden. Alleen mijn bed voelde nog enigszins veilig genoeg.
Alles stoorde me, elk geluidje leidde me af van de rust waar ik zo’n behoefte aan had.
Het ging goed zolang ik alleen was en mijn eigen manier en eigen tempo kon bepalen. Alles wat daartussen kwam bracht me tot wanhoop.

Razend werd ik soms als mijn man alleen maar vroeg: ‘Heb je zin om morgen samen naar de stad te gaan’ Bij het woordje ‘samen’ ….. kookte ik al.
En nu ik het opschrijf krijg ik weer dat gevoel een zwerm stroopzoekende vliegen van me af te moeten slaan.
‘Laat me los,’ schreeuwde het van binnen. ‘Néé, ik weet niet wat ik wil, laat me zoeken, laat me doen, laat me pauze………menopauze………mannenpauze!!
En tegelijk riep een stem: ‘Stop, gebruik je verstand. Je moet praten, communiceren, overleggen, contact houden met elkaar!
Maar wat ik ook zei en hoe ik later ook gilde, het leek wel of niemand me hoorde.
Mijn baan kwam onder druk staan, mijn huishouden raakte geheel onder het stof en sleepte zich voort tussen rondslingerend wasgoed. Mijn huwelijk, mijn gezin ze leken als water tussen mijn vingers door te glippen.

Op een dag viel mijn baas lichtelijk tegen me uit. Ik ging kapot van schuldgevoel, maar hem deerde zijn eigen uitval nauwelijks. Collega's zwegen.
Toen ik een volgende keer zelf ook boos reageerde op zijn beschuldiging, zeiden mijn collega’s: “nou, nou zeg, ik wist niet dat jij zo’n bitch was”
’s Middags thuis botste het ook nog eens met mijn man. Ik weet niet meer waarover het ging, maar mijn woede kwam van zo diep dat ik mezelf letterlijk het hoofd stootte aan de bedrand in de hoop het zo uit mijn lijf te krijgen. Het schuldgevoel was groot.
Mijn man die op mijn uitval zelf net zo fel gereageerd had liep alweer fluitend door het huis. Hij schaamde zich niet. Er was ook niemand die dat van hem verwachtte.

Voor mij waren de rapen gaar ! Woede bij een vrouw verdiende slechts afkeuring.
Een man mag zijn woede aanvaarden, dan is het een normaal verschijnsel van menszijn. Een vrouw mag dat niet dan is ze een bitch of een kenau. Belachelijk....
Nee, trots ben ik niet als ik uitval, maar moet ik omdat ik vrouw ben dan altijd voor de schoonheidsprijs gaan of naar aaibaarheid streven?

Overgang is een periode waarin vrouwen loslaten. Loslaten en verliezen gaan meestal gepaard met woede en jezelf afzetten. Een nieuwe levensfase betekent ook voor jezelf opkomen om de veranderingen aan te kunnen brengen die daarvoor nodig zijn.
Maar ben je vrouw en/of in de overgang en gá je loslaten (en dus je eigen woede aanvaarden) dan word je gezien als bitch, moet je schuldig voelen en schamen.

Vrouwen vertellen:

Annelies:
De kinderen vragen zoveel aandacht. Sinds de overgang kan ik er vaak echt niet meer tegen, dan ontplof ik. Dan roep ik van alle lelijke dingen en ben bang dat ik tikken ga uitdelen. Ik wil mijn kinderen niet het gevoel meegeven dat ze niet goed zijn. Meestal knuffel ik ze daarna extra, maar het kwaad is toch geschied niet?
Ik vind mezelf niet depressief, maar toch heb ik van de dokter antidepressiva voorgeschreven gekregen. In het begin onderdrukten ze mijn overgang ook. Maar het komt nu toch. Op de dag zijn de kinderen op school maar als ze thuiskomen is het constant mama dit, mama dat en dan dat geruzie. Dan raakt de emmer weer snel vol. Vroeger kon ik rustig blijven, nu niet meer.


Eva:
Mijn relatie heeft een knauw gekregen sinds ik in de overgang ben. Ik heb net mijn man verteld dat ik meer met rust gelaten wil worden, meer op mezelf wil kunnen zijn en niet steeds beschikbaar wil hoeven zijn voor vragen en verwachtingen van hem en de kinderen. Ik kan niet meer aan die eisen voldoen en ik wil dat ook niet meer.

Conny:
Vooral ongeduld met anderen maar ook het onrecht dat er is valt me steeds meer op en begin hiertegen te vechten, met name op mijn werk! Boos kan ik worden op alles en iedereen omdat "ze niet zien" , dat ze met in mijn ogen onbelangrijke of kinderachtige zaken ze bezig zijn. Het verbaast me dat ik zo fel reageer terwijl ik het nooit zo belangrijk vond wat een ander dacht, iedereen heeft recht om te zijn wie hij/zij is en daarbij hoort diegene zijn mening;
Het lijkt alsof ik me daar nu niet meer kan verenigen en dat schept verwarring.... Ik zie veel meer dan vroeger hoe krom de wereld vaak in elkaar zit.


Leen:
Ik ben boos! En niet zo'n beetje ook. Waarop?
Op alles en iedereen. Ik voel me simpelweg BOOS en baal enorm van mezelf.
Al drie dagen mopper ik op alles en iedereen, zelfs mijn hond gaat met een boogje om me heen. Zo voelde ik me vroeger toen ik de pil gebruikte ook regelmatig.
Doodvermoeiend om altijd bezig te moeten zijn met mezelf moeten beheersen om niet het servies uit de kast te pakken en tegen de muur te gooien.
Nina:
Ik voel me zooooooo verschrikkelijk ondergewaardeerd.
Neem deze donderdag: een vriendin belt 's middags en mijn man zegt: Ik weet niet waar ze is. Al járenlang werk ik op donderdag de gehele dag. Ik werk 28 uur per week en geef na werktijd typecursussen. Hij zeurt altijd dat hij al om 6 uur op moet, maar is om half 5 thuis en dan ook echt vrij, want dan kan hij op de bank gaan liggen. Als ik thuiskom moet ik aan de slag. Eerlijk is eerlijk: hij stofzuigt wel eens en laat de hond uit, kookt af en toe... áls het hem tenminste gelegen komt.

 

Eerdere nieuwsbrieven vind je terug in het Nieuwsarchief