Tegemoet komen aan jezelf?

Over sociale contacten, niet weg willen uit vertrouwde omgeving, onbewoond eiland, Begrip/Onbegrip directe omgeving. Geen zin in bezoekjes, geen drukte verdragen, of willen vluchten naar een onbewoond eiland
Lena01
Berichten van Lena01
Onderwerpen van Lena01
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 52

Tegemoet komen aan jezelf?

Bericht door Lena01 » ma 08 okt 2007 12:11

Hoi,

ik lees hier op het forum vaak dingen als, geef eraan toe dat je even dingen niet meer wilt/kunt/durft. Aan de ene kant denk ik ja ... dat is misschien de oplossing, maar aan de andere kant ben ik dan ook bang om de rest van mijn leven achter de geraniums te belanden.

Daardoor ben ik dus de ene keer toegeeflijk aan mijn onwil en/of weerzin, maar de week erna bijv. vecht ik er weer tegen ... loop ik met trillende knietjes toch door terwijl ik liefst naar huis zou hollen. Ik heb van vrij nabij gezien hoe iemand totaal aan huis gekluisterd kan raken door tegenzin om dingen te ondernemen en dat vind ik niet bepaald een aantrekkelijk beeld.

Door mijn klachten durf ik al niet meer alleen auto te rijden of te winkelen, ook lange wandelingen en fietsen durf ik niet aan, ik ben erg bang dat als ik er helemaal aan toe ga geven dat ik dan straks in een isolement kom.

Daarbij opgeteld de schuldgevoelens naar man en kinderen toe omdat ik bijna nergens zin in heb om te ondernemen en naar de hond die zijn dagelijkse wandelingetjes in de loop der jaren al korter heeft zien worden.
Hoe gaan jullie hiermee om en hoe ervaren jullie dit?

Gr. Lena (42 jr)

Anne43
Berichten van Anne43
Onderwerpen van Anne43
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 54

Re: Tegemoet komen aan jezelf?

Bericht door Anne43 » ma 08 okt 2007 13:57

Beste Lena,

Jouw verhaal is heel herkenbaar. Als je last hebt van al die overgangsverschijnselen, blijf je natuurlijk het liefste in je vertrouwde omgeving.

Toch probeer ik alles gewoon te blijven doen. Soms lukt dat niet, maar ieder keer de grens weer wat verleggen. Door dat te doen word je zelfverzekerder en gaat het steeds een beetje beter.

Heel veel sterkte want ik weet hoe moeilijk het is.

Groetjes Anne43

Rosemarie
Berichten van Rosemarie
Onderwerpen van Rosemarie
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 59

Re: Tegemoet komen aan jezelf?

Bericht door Rosemarie » ma 08 okt 2007 21:10

Hallo Lena, Anne 43 en anderen............

hier nog iemand, die soms volledig in de stress raakt .......... veroorzaakt door de overgang, en dat al ruim 3 jaar lang .........
Net als Lena vecht ik er soms tegen, en soms laat ik het gewoon over mij heenkomen en houd mij rustig .......

Ook ik probeer, om NIET achter de geraniums te gaan zitten, doe mijn boodschappen, laat de honden uit in het bos, en ga op de fiets of met de auto naar m'n werk.

Ik rij ook wel eens lange afstanden naar mijn familie in het buitenland, dat zijn zo'n 250 km op een dag, ik doe dit toch met gemengde gevoelens ....... maar ik kom er steeds weer netjes doorheen ........

Ik voel mij het veiligst in mijn vertrouwde omgeving ......., maar heb ook wel eens een aanval op de fiets gehad, kreeg een aanval in een winkel, of tijdens het wandelen in het bos sloeg de schrik toe ....... en toch doorgaan ........ want ik moest tenslotte met m'n fiets en met de honden weer thuis komen ....... en de volgende dag min of meer dapper weer een voetje voor het andere aan de wandel gaan ........

Vanavond wilde ik boodschappen gaan doen en voelde thuis al de weerzin pkomen ........ ik ben toch maar gegaan, maar heb wel mijn vriend gevraagd, om mee te gaan bij wijze van steun ....... en het ging goed dankzij de afleiding door mijn vriend ........ en ik heb er vertrouwen in, dat hij mij er doorheen sleept, als het fout zou gaan .......

Dames, het is soms een grote ellende, maar toch ben ik iedere keer blij, wanneer ik samen met de honden van het fijne nazomerweer kan genieten ........ iedere keer, wanneer ik de boodschappen weer binnen heb en ik ben alleen in de rij bij de kassa gaan staan, ben ik weer blij, dat het gelukt is ........ het blijft tobben, maar ooit zal het voorbij zijn ........ hoop ik dan maar ...............

Iedereen sterkte ........... groetjes Rosie

Lena01
Berichten van Lena01
Onderwerpen van Lena01
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 52

Re: Tegemoet komen aan jezelf?

Bericht door Lena01 » di 09 okt 2007 10:57

Bedankt voor jullie reacties.

En dat grenzen verleggen, ja ik heb lange tijd doorgedramd, ik moest en zou dingen blijven doen, tot ik op een gegeven moment te vaak een paniekaanval heb gehad denk ik.
Lang geprobeerd het ook met humor op te lossen ... maar op een gegeven moment was ik het zo vreselijk zat ... het ging van kwaad tot erger.
Ik was heel gefrustreerd en vond mezelf een vreselijke minkukel, mijn gevoel voor eigenwaarde was onder het nulpunt gedaald, doordat alles zo moeizaam ging of niet ging en uiteindelijk heb ik me er bij neer gelegd.
Ik ben beter naar mezelf gaan luisteren en minder van mezelf gaan eisen of mezelf gaan dwingen en dat scheelt veel

De hond een klein rondje ... winkelen samen ... autorijden in de buurt lukt, maar moet het verder dan laat ik me meestal rijden.
Nu heb ik wel rust van binnen, neem ook tijd voor mezelf, ga elke dag sporten, dus echt achter de geraniums zit ik ook weer niet, maar ben/voel mezelf toch beperkt.

Zou graag eens spontaan de auto pakken en langs het strand gaan wandelen maar dat doe ik dus niet, die stap komt wel weer een andere keer

Maar ben gewoon benieuwd naar ervaringen en beleving hiervan van anderen op dit forum en ook ... is er nog hoop dat je er weer eens vanaf komt en weer zorgeloos zonder nadenken dingen onderneemt.

Gr. Lena

Rosemarie
Berichten van Rosemarie
Onderwerpen van Rosemarie
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 59

Re: Tegemoet komen aan jezelf?

Bericht door Rosemarie » di 09 okt 2007 14:01

Hallo Lena,

ja, ik denk, dat er nog hoop is, dat de goede dagen weer terug gaan komen. Natuurlijk kan ik alleen maar voor mijzelf spreken, ervaringen van andere mensen zijn gewoonweg anders. Een ieder ervaart dit op haar eigen manier.......
Ik kan zeggen, dat mijn emoties, na er minstens een jaar mee gevochten te hebben, in ieder geval zodanig onder de knie heb, dat ik WEET, wat het is en probeer, mijzelf als ze zich manifesteren te vertellen, dat het NIET erg is, en dat het ook weer voorbij gaat ..... niet dat dit altijd lukt hoor ....... maar toch ....... ik ga er gelatener mee om en ben er na die tijd niet meer zo kapot en moedeloos van!

In overleg met mijn huisarts ben ik sinds kort samen met een psychologe op zoek naar betere manieren, om hiermee om te kunnen gaan ....... ik wil nog zoveel doen, wil van het leven genieten, dus misschien krijg ik uit die hoek hulp??? Ik neem GEEN antidepressiva, alleen af en toe een kalmerend middel, maar wil hier geen gewoonte van maken!

Ik heb eerst ruim een jaar lang regelmatig last van aanvallen gehad, waarna de aanvallen plotseling als sneeuw voor de zon verdwenen, 10 maanden lang wegbleven, totdat zij dit jaar in maart weer in alle hevigheid terugkwamen .... op dit moment heb ik maar af en toe op de meest rare momenten een aanval ...... maar niet meer zo vaak als eerst ..... dus het wisseld sterk. Dit is ook iets, waar ik niet wijzer uit kan worden, maar ja, misschien kann de psychologe hierbij helpen.

Lena, ik wens jou veel sterkte met alles, groetjes Rosie

Anneke49
Berichten van Anneke49
Onderwerpen van Anneke49
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 60

Re: Tegemoet komen aan jezelf?

Bericht door Anneke49 » zo 14 okt 2007 23:08

Hallo dames,

Ik wist niet dat dit bij de overgang hoorde. Ben nu over de ene kant wel opgelucht, maar ik blijf er bang voor.
Ik zit het liefste thuis terwijl ik een half jaar geleden het liefste de deur uitging, maar als er nu veel mensen zijn voel ik me niet meer prettig.
Zo erg dat ik misselijk word en moet overgeven.
Ik zoek liever wat meer de rust op

Groet
Anneke49

Anneke49
Berichten van Anneke49
Onderwerpen van Anneke49
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 60

Re: Tegemoet komen aan jezelf?

Bericht door Anneke49 » di 16 okt 2007 22:44

Goedenavond allemaal

Ik zit hier in een geweldige dip achter de p.c.
Kon vandaag geen eten halen want ik durfde de deur niet uit.
Ik knap nu een beetje op omdat na het lezen van de verhalen mijn klachten aan iets natuurlijks toebehoren, maar oh wat valt het me zwaar.
Bij het minste wat of ik krijg denk ik is een beroerte of hartaanval, hoelang kunnen deze klachten duren :?:

Anneke49

Daan
Berichten van Daan
Onderwerpen van Daan
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 61

Re: Tegemoet komen aan jezelf?

Bericht door Daan » do 18 okt 2007 21:09

Hoi,

Wat mij enorm hielp was het lezen en lezen en lezen hier op het forum. Stukje bij beetje begreep ik wat er in mijn lichaam en geest aan de hand was. Toch duurde het nog een tijd eer de angst echt getemperd werd. Het hormonale gerommel is daar uiteindelijk verantwoordelijk voor geweest. Plus, als het in je leven toegelaten kan worden is: rustig aan doen. Opletten op wat je lijf en geest aangeeft.

Hoe lang het duren gaat? Afwachten, het is voor iedereen verschillend wat het overgangslot in petto heeft.

Daan

Anneke49
Berichten van Anneke49
Onderwerpen van Anneke49
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 60

Re: Tegemoet komen aan jezelf?

Bericht door Anneke49 » do 18 okt 2007 23:48

Dank je Daan,

voor je antwoord. Ik kijk momenteel ook veel op deze site
Vandaag gaat het wat beter met me even wat meer rust
Ik kan niet slapen maar ben niet opgejaagd. Dat naar je lichaam luisteren zal ik ter harte nemen

Vriendelijke groet Anneke

Annelies56
Berichten van Annelies56
Onderwerpen van Annelies56
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 67

Re: Tegemoet komen aan jezelf?

Bericht door Annelies56 » za 20 okt 2007 06:56

Hallo lotgenoten,

ook ik heb vreselijke last van alle klachten, ik kom al weken niet buiten, het gaat gewoon niet, ik ben zo beroerd ik heb last van duizeligheid, en het gevoel dat ik ineen zak, en hartkloppingen, nou noem maar op. Niet alleen buiten ik heb het thuis ook.

Ik kan vaak niet op de benen staan en dan ben ik zo duizelig dat ik niets kan doen. Ik top nu al zo'n 5 jaar en in plaats van beter word het steeds slechter, ik begrijp er niets meer van, wanneer stopt het dan eens, ik word er moedeloos van. Heb vaak het idee nou Lies dat was het dan, waarom moet dit zo.

Ik zie zoveel vrouwen om me heen, leuke dingen doen, en ik zit maar binnen bang en ellendig te zijn. Ik durf niet eens naar de dokter want het gaat niet, de boodschappen laat ik doen door mijn man en verder doe ik niks. Ik hoop dat het toch nog eens wat minder word.

Sterkte en groetjes

Annelies.

Daan
Berichten van Daan
Onderwerpen van Daan
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 61

Re: Tegemoet komen aan jezelf?

Bericht door Daan » ma 22 okt 2007 19:44

Hoi Annelies,

Ik weet wat het is, echt want toen mij dit 3 jaar geleden overkwam wist ik niks. Intuïtief ben ik gaan rommelen met eten (vreselijk misselijk), mijn vinger op mijn oor gehouden als ik liep, (vreselijk duizelig), woorden met 5 lettergrepen opdreunen voor de enorme onrust die ik had zo te onderdrukken, naar 'een punt kijken als ik liep om mijn evenwicht en oriëntatie te behouden..enz.enz.

Precies zoals jij zag ik ook vrouwen maar bezig zijn en leuke dingen doen maar ieder lijf reageert helaas op zijn eigen wijze. En wellicht een schrale troost, ik functioneer nog steeds erg matig.

Groet van Daan

Nel
Berichten van Nel
Onderwerpen van Nel
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 69

Re: Tegemoet komen aan jezelf?

Bericht door Nel » di 23 okt 2007 13:39

Hallo meisjes,

Na een tijdje niet meer op deze site te zijn geweest, kreeg ik weer de behoefte om de site weer eens te bekijken. Ik wil graag reageren op Lena.
Ook ik heb dezelfde klachten gehad zoals zovele vrouwen op dit forum.
Opgejaagdheid, ontzettend nereus misselijk, hartklopping, duizelig.
Niet te stuiten huilbuien, die uren aanhielden. In het gekste geval ging ik ook nog gillen. Waarom? Omdat ik het gevoel had dat ik in een achtbaan zat. Want ook ik gil me gek als ik in een achtbaan zat. Wel eens in de Vogelrock gezeten in de Efteling. Dood en doodeng vond ik dat. 1x geweest, daarna nooit meer. Echter ik kreeg gratis ritjes tijdens mijn overgang, alleen het waren geen ritjes van een 1 minuut. Nee ze duurden hele dagen, ook en vooral tijdens mijn slaap.

Ik ben van top tot teen onderzocht door internist, neuroloog, gynaecoloog en endocrinoloog en er was niets te vinden. Zeer frustrerend. Je gaat echt aan jezelf twijfelen. Stel ik me niet aan, is het een schreeuw om aandacht. Mijn echtgenoot bleef gelukkig onvoorwaardelijk in mij geloven, dat het niet psychisch was. Ik was nooit zo geweest, dus moest het wel van de overgang komen, zo zei hij.

Ik heb Psychische begeleiding gehad. Hielp niet. Het was er gewoon, elke dag. Cursus gevolg om mijzelf de baas te blijven. Ik moet zeggen dat heeft er wel toe bijgedragen dat ik beter ging begrijpen wat er nu precies aan de hand is in mijn lichaam tijdens zo'n aanval. Waardoor ikzelf niet meer groter maakte

Ik ben nu ruim 2 jaar verder en..... het gaat op dit moment stukken beter.
Ik slaap weer een hele nacht door, wordt niet meer wakker met pijn in mijn kaken, denk ook niet zoveel meer aan dood gaan of gek worden.
Wat ook heerlijk is dat de gejaagdheid ook stukken minder is. Dat ik steeds meer zin in dingen krijg. Want ook ik had nergens zin meer in. Wilde het liefst binnen zitten achter mijn pc. Maar weg is het nog niet. Ik heb vooral last als ik in mijn zogenaamde menstruatieperiode zit. Ik menstrueer als 4 jaar niet meer, maar toch heb ik nog steeds die gevoelens. Zo ook nu. Gelukkig weet en besef ik dat het weer overgaat.
Dus dames, laat de moed niet zakken. Het overkomt je gewoon en daar zal je toch mee moeten leven. Elke dag weer opnieuw.
Tip: Geniet extra van de momenten dat je wat beter in je vel steekt en laat het over je heen komen als het niet lukt. Zeg tegen jezelf: OK ik heb die rot verschijnselen en ze verzieken de dag voor mij, maar het gaat over. Vecht niet te hard. Vechten kost heel veel energie. Lukt het echt niet, dan maar niet, morgen weer een nieuwe dag. Kijk niet verder als 1 dag. Laat man en kinderen ook deze site lezen. Daar kweek je begrip mee voor je situatie. Deel je gevoelens met je vriendinnen en laat ze weten dat als je afspraken afzeg, je gewoon niet anders kan. Wanneer je dan toch op een verjaardag oid komt, dan waarderen ze dat des temeer.
Tenminste dat is mijn ervaring.

heel veel sterkte en kracht om de overgang te doorstaan
groetjes
NelBa

Dora
Berichten van Dora
Onderwerpen van Dora
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 61

Re: Tegemoet komen aan jezelf?

Bericht door Dora » di 23 okt 2007 23:32

Beste Nel,

Ik sluit mij volledig bij jou woorden aan.
Houd moed lukt het vandaag niet dan vecht niet, morgen gaat het weer beter.

Veel succes en sterkte
Doru

Lena01
Berichten van Lena01
Onderwerpen van Lena01
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 52

Re: Tegemoet komen aan jezelf?

Bericht door Lena01 » wo 24 okt 2007 14:25

Hoi allemaal

Nou we zitten met heel wat in dit schuitje dus.
Net een paar "bange" dagen achter de rug, dan voel ik me zo kl..... :oops:
Heb ze maar over me heen laten komen en voel me sinds gister weer een beetje mens.
Vandaag nog weer een stukje beter en er dus maar van genieten zolang het duurt.
Merk trouwens wel de laatste tijd dat ik meer dagen goed voel als slecht ... dus daar trek ik me dan maar wat aan op.
Sterkte allemaal

Gr. Lena

Ikke1963
Berichten van Ikke1963
Onderwerpen van Ikke1963
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 55

Re: Tegemoet komen aan jezelf?

Bericht door Ikke1963 » di 06 nov 2007 09:19

Hallo dames

wat herkenbaar .... maar waar ik eigenlijk naar op zoek was is (misschien tegen beter weten in) een oplossing. Want ook ik moet boodschappen doen ... ook ik wil graag op de fiets weg .... ook ik wil met plezier naar mijn werk gaan. En ik snap nu wel dat het er bij hoort maar voor mij klinkt dat hetzelfde als: je moet er maar mee leren leven. EN DAT WIL IK NIET!!!

Iedereen sterkte,

Ikke1963

Lena01
Berichten van Lena01
Onderwerpen van Lena01
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 52

Re: Tegemoet komen aan jezelf?

Bericht door Lena01 » vr 09 nov 2007 08:47

Tsja Ikke..

Ik begrijp wat je bedoelt, ik voel dat ook vaak zo.
Ik wil zo graag weer gewoon lekker dingen doen op de dagen dat het beter gaat.
Ik ben mezelf ook met regelmaat gek aan het zoeken naar "de oplossing" maar die schijnt er toch niet te zijn.
Geduld hebben en afwachten maar...lastig.
Ik weet wel dat ik me een stuk beter voel als ik samen met iemand dingen onderneem, dus zodra die mogelijkheid zich voordoet grijp ik hem aan.
De boodschappen haal ik met man of kids, naar andere winkels of de stad in, altijd samen met man of kids.
Tsja en soms moet ik dingen alleen ondernemen, dan is het kiezen op mekaar en doorbijten ... hoop dat het ooit weer beter wordt.
Maar Ikke .. ook ik hoop op de gouden tip waardoor de klachten verdwijnen of aangepakt kunnen worden.

Gr. Lena

Eva-41
Berichten van Eva-41
Onderwerpen van Eva-41
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 52

Re: Tegemoet komen aan jezelf?

Bericht door Eva-41 » di 13 nov 2007 10:21

Hallo dames,

pff hoe herkenbaar dit...

Zit met een dikke strot dit te lezen, ik tob ook al een aantal jaar met de overgang, vorig jaar om deze tijd was het echt verschrikkelijk :oops:

Maar .... nu lees ik pas dat het door de overgang kan komen, ik was vorig jaar verhuisd, na een plek waar ik me niet veilig voelde, daardoor kwam ik uiteindelijk amper meer buiten, via urgentie hebben we gelukkig andere woonruimte gekregen.

Maar omdat ik nog jong ben (41) wilde mn dokter dr maar moeizaam aan dat ik al in de overgang was, ben na de psych ed gestuurd, heb maanden antidepressiva geslikt en kalmerende middelen, niks hielp echt..

Na mn verhuizing knapte ik wonderwel op, en heb alle pillen in de prullenbak gegooid, maar nu lees ik pas dat het dus wel degelijk veel meer voor komt, het is voor mij onbegrijpelijk dat een arts dit niet heeft willen zien :roll: en me meer uitleg had kunnen geven. Ik dacht echt dat ik van het ene op het andere moment een soort van psychiatrisch patiënt was geworden, terwijl ik hier nooit eerder last van had gehad.

Nu het weer veel minder met me gaat, huilbuien, niet gesnapt worden, opvliegers, slecht slapen, onzeker enz enz, ben ik toch eens zelf op zoek gegaan, fijn dat er zon forum is voor vrouwen!

Wat is het een vreselijke periode om je steeds zo te voelen :oops:

Eva-41

Agatha
Berichten van Agatha
Onderwerpen van Agatha
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 56

Re: Tegemoet komen aan jezelf?

Bericht door Agatha » di 13 nov 2007 12:22

Hallo dames,

Helaas voor mij ook zo herkenbaar.
Vroeger ging ik om de zes weken naar de kapper, en nu heb ik me haar maar wat langer laten groeien zodat ik vier keer in het jaar ga, en als ik dan ga hoop ik zo vlug mogelijk weer thuis te zijn :cry:
Zie vrouwen van mijn leeftijd dingen doen (uitstapjes en zo) en dan voel ik me zo alleen.
Geen afspraken maken , sommige moeten (tandarts en zo) en dan dagen de moed verzamelen om op die stoel te blijven zitten.

Hartoverslagen waarvan je denkt dit kan niet goed zijn. Alle pijntjes voel ik.
Ben geen aansteller maar ik voel ze gewoonweg.
Alles is gevoelig, me tandvlees, me tandhalzen, me darmen, me huid gewoon me alles.

Ag

Mar54
Berichten van Mar54
Onderwerpen van Mar54
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 64

Re: Tegemoet komen aan jezelf?

Bericht door Mar54 » di 13 nov 2007 16:07

Hallo Dames

Ik weet waarover ik praat, omdat ik het vorig jaar ook heb gehad, echt ik wist niet wat me overkwam, maar dacht gelukkig al gauw aan de overgang. Ik ben er vrij laat mee (begon met 52 jaar), vandaar overviel het me niet.
Ook ik was nooit zo....ik herkende mezelf niet meer :shock:

Toch dames is dit overgegaan. Echt de hormonen kunnen rare dingen met je doen :oops: .
Maar ik heb het zo goed en kwaad als het ging maar over me heen laten komen en het van me af geschreven. En wat misschien er toe bijgedragen heeft is dat ik altijd een begripvol en luisterend oor had.
Van zussen die ouder zijn dan ik, en vriendinnen (ook ouder) en een rustige man, dochters die goed reageerden, zelfs de dokter (vrouwelijke arts). Als ik dit zo opschrijf voel ik me echt rijk!
Waarschijnlijk hielp dat ook, ik weet het natuurlijk niet, maar het kwam me erg goed uit, ook al was het toch nog eng wat me overkwam en ik dacht dat ik nooit meer de oude zou worden :!:

Ik heb nu andere kwaaltjes gekregen.

Ik hoop echt dat ik jullie een hart onder de riem kan steken net zoals mijn achterban dit bij mij heeft gedaan. Waarschijnlijk heeft dat ook geholpen ;) . Begrip is in dit stadium heel erg belangrijk. Ik hoop dat jullie die ook genoeg krijgen.

Sterkte allemaal
Mjammy

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht