Niet weg willen uit vertrouwde omgeving

Over sociale contacten, niet weg willen uit vertrouwde omgeving, onbewoond eiland, Begrip/Onbegrip directe omgeving. Geen zin in bezoekjes, geen drukte verdragen, of willen vluchten naar een onbewoond eiland
Agnes
Berichten van Agnes
Onderwerpen van Agnes
Menopauzejaar: 2004
Leeftijd NU: 68

Niet weg willen uit vertrouwde omgeving

Bericht door Agnes » zo 11 jun 2006 10:29

Hallo allemaal,

Mijn man en ik zijn afgelopen week een paar dagen naar een hotel aan het strand geweest. Het weer was prachtig, dus alle redenen om veel te genieten. Maar nu, ik had er echt veel zin in, maar de tweede dag begon het al.
Ik voelde me zo beroerd en onrustig en ik huilde om de haverklap. Zelf begreep ik er niets van. De volgende dagen had ik erge hoofdpijn en ik was ook angstig.
Kortom ik kwam doodmoe weer thuis en ik was dolblij dat ik weer thuis was.
Dit heb ik nooit gehad, ik kon altijd enorm van die verwennerij van een hotel genieten, ontbijtbuffeten lekker eten.
Bij het ontbijtbuffetkon ik niks vinden en ik liet mijn man alles halen.
Wat een domper!
Hoort dit ook bij de overgang dames?
Ik weet het niet, wie herkent dit een beetje?

Groet van Agnes.



Astrid-50
Berichten van Astrid-50
Onderwerpen van Astrid-50
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 63

Re: Niet weg willen uit vertrouwde omgeving

Bericht door Astrid-50 » zo 11 jun 2006 11:54

Hallo Agnes,

ik herken het wel een beetje. Dat huilen en die angsten ook. Ik wist en weet niet hoe dat komt. Huilen om niets, er is geen reden voor, voelde me dan eenzaam en alleen.

Of dat echt bij de overgang hoort weet ik niet maar heb wel dat gevoel. Het overkomt me nog wel en laat het dan maar over me heen komen. Meer kun je er niet aan ,laat je maar gaan.

groet Astrid-50

Kuan
Berichten van Kuan
Onderwerpen van Kuan
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 65

Re: Niet weg willen uit vertrouwde omgeving

Bericht door Kuan » zo 11 jun 2006 13:50

Hallo dames, Agnes & Astrid

Ik had in het begin v.d. overgang erg veel last van huilbuien en agressie...zomaar ...om niets.
Na zo'n 2 jaar is het aanzienlijk verminderd, nu heb ik zo af en toe een maar het is dan van korte duur.

De agressie buien zijn ook niet meer zo heftig. Bijna alle 'klachten' zijn verminderd en het is nu wel te doen.
Ik hoop dat je hieraan wat hebt.

groetjes,
Kuan

Kathinka
Berichten van Kathinka
Onderwerpen van Kathinka
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 67

Re: Niet weg willen uit vertrouwde omgeving

Bericht door Kathinka » zo 11 jun 2006 19:47

Hallo Agnes,

Dat angstige en onrustige, hartkloppingen enz., alsof mijn lijf op tilt slaat, herken ik heel goed van een paar jaar geleden. Ik kreeg hiervoor bètablokkers en die helpen enorm.

Niets kunnen vinden of niet kunnen kiezen, zoals je overkwam bij het ontbijtbuffet, vind ik heel herkenbaar. In kleding- of schoenenzaken kan zo'n gevoel me ook overvallen. Het lijkt dan alsof alles niet goed tot me doordringt, alsof ik er niet helemaal bij ben.

Ik probeer rustig te blijven en ga dan maar gewoon naar huis en probeer het een andere keer opnieuw. Het hoort er allemaal bij en een keer gaat het over.

Groet Kathinka

Agnes
Berichten van Agnes
Onderwerpen van Agnes
Menopauzejaar: 2004
Leeftijd NU: 68

Re: Niet weg willen uit vertrouwde omgeving

Bericht door Agnes » ma 12 jun 2006 09:57

Hallo dames,

Bedankt voor jullie reactie.
Fijn om herkenning te krijgen.

Wat ik zo raar vond van mezelf, ik vond het overal zo druk!
Op de snelweg, met al die grote vrachtwagens, in de stad en in het hotel. Alles kwam op me af, en ik had geen goed overzicht meer.
Wat ik me nu afvraag, zoek ik niet te veel de veiligheid van mijn huis?
Ik wil geen schuw vogeltje worden die niets meer aan kan of durft.
Hopelijk is dit tijdelijk en heeft het met de overgang te maken.

Wie herkent dit?
Groet van Agnes.

Rennie
Berichten van Rennie
Onderwerpen van Rennie
Menopauzejaar: 2003
Leeftijd NU: 71

Re: Niet weg willen uit vertrouwde omgeving

Bericht door Rennie » ma 12 jun 2006 10:06

Hallo allemaal

Ook ik herken dat van het niet kunnen kiezen, ik heb het ook als ik 's morgens mij ga aankleden dan weet ik ook niet wat ik aan moet trekken, want ik heb het gevoel dat niets mij dan staat. (wat natuurlijk onzin is)
Herkennen jullie dat ook????
Zal dat allemaal met de overgang te maken hebben? Zijn wij nu allemaal van die mutsen die ons door die hormonen laten meeslepen
Ik zou graag mij weer normaal willen voelen, alleen zou ik niet weet hoe.
Ook als ik wat wil kopen bv kleding dan kan ik geen beslissing nemen dan koop ik het wel maar breng het toch weer terug.
Ik ben blij met deze site want wat ik lees is alleen maar herkenbaar.
Alle dames wens ik veel sterkte in deze periode.
( En nu deze hoge temperaturen ben ik ook niet zo blij mee)

groetjes Rennie

Marloes
Berichten van Marloes
Onderwerpen van Marloes
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 65

Re: Niet weg willen uit vertrouwde omgeving

Bericht door Marloes » ma 12 jun 2006 10:42

Hallo Agnes,

Ik heb gemerkt dat ik niet zomaar 'gewoon' door kon gaan met mijn oude leven. Dat mijn eigen vertrouwde omgeving een belangrijke rol daarbij speelt. Die geeft me het meest de rust om alle veranderingen te ondergaan.
Een schuw vogeltje ben ik er niet van geworden. Dat was wel de angst van mijn omgeving waarmee ze me probeerde het huis uit te jagen.

Er gebeurt nogal wat tijdens de overgang. Zowel geestelijk als lichamelijk ga je naar een andere levensfase. Afscheid nemen van het oude, soms bewust soms onbewust. En overgang naar een volgende fase, waar voor mij andere dingen bij horen. Ook andere dingen waarvan ik kan genieten.

Net als ik na mijn pubertijd de puberdingen achter me liet, sluit ik ook nu een fase af. Heb alleen nu niet meer dezelfde flexibiliteit en kracht dan op mijn 18e.

Als ik dan ook nog uit mijn eigen vertrouwde omgeving word gedwongen leidt dat tot paniekerigheid bij mij. Tot een boel strijd met steeds meer weerzin.
Ik merk ook dat ik heel anders kijk en andere verwachtingen krijg van maatschappij, sociale contacten. Er breekt zoiets aan, van wat doet de wereld toch raar, waar hollen ze toch allemaal achteraan.
Ik hoef dat niet meer zo nodig op die manier.
Ik kon ook niet de volgende fase aangaan als ik bleef doen wat bij een vorige fase hoort.

Maar ik heb daar wel de rust van een vertrouwde en overzichtelijke omgeving van nodig. Daar kan ik de kracht opbouwen om sterker in de volgende fase te staan.
Elke keer als ik uit mijn omgeving is dat een aanslag daarop. Met als gevolg huilbuien, weg willen, groeiende weerzin die tot paniek leiden als ik er niet naar luister of ze probeer te onderdrukken.

Nee meis, die angst wordt ons wel aangeleerd, maar je wordt echt geen schuw vogeltje hoor, als je de veiligheid van een vertrouwde omgeving zoekt om de veranderingen zo goed mogelijk te kunnen ondergaan.

Marloes

Agnes
Berichten van Agnes
Onderwerpen van Agnes
Menopauzejaar: 2004
Leeftijd NU: 68

Re: Niet weg willen uit vertrouwde omgeving

Bericht door Agnes » ma 12 jun 2006 16:45

Hoi Marloes,

Jij schrijft nu net de dingen die ik nu nodig heb, daar heb ik echt iets aan!
Ik kreeg tranen in mijn ogen door die herkenbare dingen die jij vertelt.

Wat de maatschappij betreft, ik schrik ook regelmatig van bepaalde berichten in de media. Ik voel me dan af en toe niet in deze wereld thuis!
Daarom heb ik de rust van mijn huis ook nodig.
Nogmaals bedankt Fientje.

Agnes.

Urtzu
Berichten van Urtzu
Onderwerpen van Urtzu
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 58

Re: Niet weg willen uit vertrouwde omgeving

Bericht door Urtzu » zo 09 aug 2009 00:18

Hallo dames,

Ook ik bemerk bij mezelf een proces van loslaten.
Plotseling is daar na het grootbrengen van je kinderen de kater; ze zijn groot en weg. De vanzelfsprekende centrale, belangrijke rol die je speelde vervaagt.
Loslaten van een stuk vanzelfsprekende erotiek, hoe moet het nu verder.
Loslaten van het idee dat je nog heel erg veel kunt veranderen in je leven, de deadline nadert ...het wordt kort dag, er moeten definitieve beslissingen genomen worden.
Loslaten van het idee dat het met je gezondheid vanzelf wel losloopt, nu moet je er bewust iets voor doen.
Loslaten van het gevoel dat je ouders het eeuwig leven hebben, een dezer dagen gaan ze je toch echt ijskoud verlaten door te sterven, als ze dat nog niet hebben gedaan. Ook beangstigend, dat is het finale afscheid van "kind zijn van".

Ik kan me heel goed voorstellen, dat wanneer al deze zaken ijskoud over je heen denderen, je graag wilt teruggrijpen naar je eigen veilige omgeving, waar alles hetzelfde is en je dat als een warm dekentje over je heen kunt trekken, zonder gestoord te worden.

Ik gun mezelf dat ook vaak, het is een echte broodnodige behoefte, na een leven voor gebeurtenissen en nu dit, dan heb je wel eens wat troost nodig van dat veilige dekentje, figuurlijk gesproken.
Maar ik vind en realiseer me, dat je ook dat voorzichtig weer moet gaan loslaten wanneer je daar klaar voor bent. Dan moet je je neus weer naar de de toekomst wijzen en je wagen aan nieuwe ondernemingen, een nieuwe invulling van veranderde situaties en nieuwe avonturen.

Van mezelf voel ik dat iedere molecuul in mijn lichaam en geest zich hierop voorbereid, mijn zelf opnieuw aan het configureren is, gericht op het opnieuw uitslaan van mijn vleugels.
Je wilt toch niet stilstaan, geestelijk of lichamelijk, dat is doodgaan....daarvan gaan mensen daadwerkelijk dood.
Het is allemaal best ergens nuttig voor......

Urtzu

Joj
Berichten van Joj
Onderwerpen van Joj
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 65

Re: Niet weg willen uit vertrouwde omgeving

Bericht door Joj » vr 05 feb 2010 08:33

Hallo dames,

Het is verbazend hoeveel overeenkomsten ik lees. Ik ben pas een paar dagen op dit forum en ik zit nu, zodra mijn man naar zijn werk is, al achter de computer.
Ik heb natuurlijk altijd wel geweten dat het een soort overgang is naar een andere periode, maar het gevoel ken ik nu pas.
Ik wil ook het liefste thuis blijven. Laatst moesten mijn man en ik wat boodschapjes doen en toen wilde ik ineens in de auto blijven zitten. Ik wilde niet mee AH in. Ik dacht, stel dat het erger wordt en ik mijn huis niet meer uit durf. Agorafobie!
Door het lezen van dit forum ben ik gister toch maar weer zelf naar de winkels gegaan. Maar wel kledingwinkels en ik heb voor mezelf een dure ketting gekocht.
Nu zit ik weer heel gespannen achter de computer en denk: ik kan toch maar niet altijd kleren kopen om me beter te voelen. Mijn kast hangt al vol. Toch denk ik bij elke aankoop dat het nu eindelijk voorbij is deze nare periode.

's Ochtends is het het ergst, maar de zinloosheid het waarom ben ik hier nog, doemt voor me op.
Mijn kinderen het huis uit, zelf loop ik door alle klachten in de ziektewet, man aan het werk en ik wil wel schreeuwen en huilen.
Mijn oudste kind (28) heeft tot vorig jaar grote problemen gehad, waar ik haar meehielp. Maar ze heeft nu hulp van buitenaf, dus daar ben ik ook niet meer nodig. Mijn andere dochter wil evn los van huis zijn, heb ik het gevoel.
Ik ben mijn docente, maar gister toen ik bij de kapper zat, dacht ik ineens: ik had liever kapster geworden.
Als het financieel kan, doe ik dat misschien ook nog wel.
Ik ben altijd gevoelig geweest, maar nu huil ik bij wijze van spreken om elk dood vogeltje. Ik zou het fijn vinden als iemand deze mail beantwoord.

Joj

Lienke
Berichten van Lienke
Onderwerpen van Lienke
Menopauzejaar: 2011
Leeftijd NU: 59

Re: Niet weg willen uit vertrouwde omgeving

Bericht door Lienke » vr 05 feb 2010 10:38

Dag Joj,

Ik herken het. Vooral de visites die ik toch altijd wel leuk vond, zijn nu een corvee.
En soms sta ik in een winkel en hoef ik maar te denken aan duizeligheid of ik ben het, wil dan maar 1 ding: weg hier. Word daar erg angstig en onzeker van.
Als ik in zo'n periode zit dat het allemaal niet lukt, dan blijkt achteraf dat er weer een menstruatie aan zat te komen, terwijl ik die nog maar 2 weken geleden had gehad. En dat maakt mij erg onzeker, dat je niks aan ziet komen, geen pijl meer op te trekken.

Dat gespannen zijn in een andere omgeving voelt voor mij als vrouw in de overgang niet als een fobie. Het is eb en vloed, telkens weer. Het ene moment kun je de hele wereld aan, het andere moment zou je het liefst willen wegkruipen. En dat doe ik soms ook. Ik heb gelukkig een fijne en begrijpende echtgenoot die dan alleen naar een verjaardag of zo gaat, als ik er even niet aan moet denken.

Mijn kinderen zijn ook volwassen en hebben hun eigen leven, dat ze steeds verder uitbouwen. Ik voel wel dat je als ouders aan de zijlijn toch een grotere rol in hun leven hebt dan je soms denkt, maar het is een heel verschil met toen ze nog klein waren, dat wel.
Toen ook de zorg voor mijn ouders in vrij korte tijd wegviel, had ik het gevoel letterlijk met lege handen te staan, heel confronterend.
Ik heb een behoorlijk intensieve baan in het welzijnswerk, dus het voelt op zich heel goed dat ik die drang naar zorg voor een ander op deze manier kan uiten. Maar op dit moment staat de zorg voor mezelf voorop, dat is een proces geweest waar ik veel moeite mee had.

Ik ben ook heel gevoelig, veel stemmingen aan en ben heel emotioneel. Dat maakt deze periode niet makkelijker, je beleeft de toppen en de dalen heel intensief. Maar je bent waardevol zoals je bent.

Heel veel sterkte,
Groet van Lienke

Gaea
Berichten van Gaea
Onderwerpen van Gaea
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Niet weg willen uit vertrouwde omgeving

Bericht door Gaea » vr 26 feb 2010 16:12

Nou dames,

Ik kan mij hier volledig bij aansluiten, ik ben ook het liefste thuis.
Nu ging ik al niet graag op visite maar dit is door de overgang toch wel erger geworden.
Het duurt mij ook al gauw te lang (kunnen mensen niet gewoon voor 24.00 vertrekken?).

Op vakantie gaan vind ik dan wel weer fijn, ik verheug me erop dat ik dan voor niemand bereikbaar ben.
Geen telefoontjes, geen onverwachte bezoekjes.... heerlijk!

Gaea

Cee
Berichten van Cee
Onderwerpen van Cee
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 55

Re: Niet weg willen uit vertrouwde omgeving

Bericht door Cee » za 27 feb 2010 16:44

Hallo allemaal,

Bedankt voor jullie openhartigheid. Ik herken zo ontzettend veel op dit forum. Doet me goed en maakt me een stuk minder onzeker over mezelf. Vroeger was ik een feestbeest, had overal plezier in en kon met gemak tot de late uurtjes doorgaan. Nu zie ik al op tegen een koffie of thee-uurtje. Ik vind het gesprek al gauw nergens over gaan. Wil het liefst alleen zijn enz. Maar waar ik het meest van baal is dat ik er zo ruim van te voren al over zit te piekeren of van loop te balen; ik zie daar nog het meeste tegen op. Ik wil het zo graag accepteren. Het hoort er gewoon bij.....maar het blijft vervelend. :cry:

Dan is het prettig om te lezen dat ik niet de enige ben..... :)

Succes meiden!

Groeten, Pien

Annac
Berichten van Annac
Onderwerpen van Annac
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd NU: 64

Re: Niet weg willen uit vertrouwde omgeving

Bericht door Annac » za 27 feb 2010 17:50

Dag Pien,

Ergens tegenop zien herken ik ook zo goed, dus me onnodig druk maken ik baal hier toch zo van! Ik denk dan 't hoort er allemaal bij maar........... ik wil er zo graag vanaf!
Het troost mij te lezen dat ik hierin niet alleen sta. Maar 'k voel me heel vaak verdrietig.

Groetjes Anna

Gaea
Berichten van Gaea
Onderwerpen van Gaea
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Niet weg willen uit vertrouwde omgeving

Bericht door Gaea » za 27 feb 2010 18:32

Hallo Anna en Pien,

Inderdaad, dat onnodige druk maken van te voren en er enorm tegenop zien, dat vind ik ook heel erg.
Ik heb het bijna overal mee, ook de zogenaamde leuke dingen.
En ja, wat vind ik nog leuk als ik er toch al zo tegen op zie....

Sterkte,
Gaea

Rinet
Berichten van Rinet
Onderwerpen van Rinet
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 57

Re: Niet weg willen uit vertrouwde omgeving

Bericht door Rinet » zo 28 feb 2010 17:59

Hallo dames,

Ook ik herken hier veel in op zien tegen leuke dingen, gelukkig eindelijk begrijpt mijn familie het een beetje. Het is moeilijk uit te leggen, omdat ik het af en toe zelf niet begrijp.
Soms overvalt mij dan een angstgevoel, meestal moet ik dan een grote boodschap doen, letterlijk dus loslaten en daarna vreselijk huilen.
Nu begrijpt mijn man het gelukkig wat meer. Eerst was hij vreselijk geschrokken en ongerust geworden.

Het angstgevoel gaat soms gepaard met diarree, wat ik echt heel vervelend vind. Ik weet dat de enige oplossing is het accepteren en toe laten, wat ik dus nu ook doe, maar soms kan het me echt overvallen en overdonderen.
Zo voel ik me happy en het andere moment in en in verdrietig, heel naar allemaal.

Sinds enkel weken krijg ik ook hulp v.e. psycholoog. Verder ga ik een cursus intuïtieve ontwikk. doen en wil ik iets anders naast mijn werk gaan doen, want gelukkig hervind ik steeds toch wel mijn kracht weer en komt mijn zelfvertrouwen terug.

Wie herkent dit ook.

Veel succes en sterkte allemaal
groetjes, Rinet

Shivala
Berichten van Shivala
Onderwerpen van Shivala
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 57

Re: Niet weg willen uit vertrouwde omgeving

Bericht door Shivala » zo 28 feb 2010 19:14

Hai Dames,

Dat overal tegenop zien vind ik eigenlijk nog het ergste van de overgang, je ziet het leuke van de dingen niet meer in. Dat maakt het zo zwaar en somber.
En dat ik mezelf steeds moet oppeppen en moed in moet praten om toch datgene te doen waar ik zo tegenop zag. Dat kunnen zelfs hele kleine dingen zijn die ik telkens voor me uitschuif.
Ik denk dat ik daarom ook zo moe wordt omdat ik mijzelf steeds bij mekaar moet rapen om iets aan te pakken.
Het gebrek aan enthousiasme en de tegenzin is juist datgene wat me opbreekt; de lichamelijke kwaaltjes zijn wel ongemakkelijk maar vind dat eigenlijk minder erg.
Bij veel dingen die ik vroeger graag wilde of van droomde denk ik nu: lamaar, teveel gedoe!!! Ik mis de spirit....

Groetjes Shivala

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht