Het liefst weg van alles en naar een onbewoond eiland...

Over sociale contacten, niet weg willen uit vertrouwde omgeving, onbewoond eiland, Begrip/Onbegrip directe omgeving. Geen zin in bezoekjes, geen drukte verdragen, of willen vluchten naar een onbewoond eiland
Enjoy72
Berichten van Enjoy72
Onderwerpen van Enjoy72
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 47

Het liefst weg van alles en naar een onbewoond eiland...

Bericht door Enjoy72 » wo 27 feb 2019 21:55

Hoi,

Ik zal mij even voorstellen. Ik ben een jonge vrouw van 47, moeder van 2 zoons van 17 en 20 en 24 jaar getrouwd, waarvan ook nog 31 jaar samen. Als ik dit lees of zeg, krijg ik het benauwd, pfff zolang al bij elkaar....raar...gek idee....soms zou ik willen dat ik op een onbewoond eiland zat, mijn eigen stekkie, niemand die iets meer kan zeggen......hoe laat ik opsta.....hoe laat ik ga slapen...wanneer ik wil eten.....mijn eigen ding doen zonder een soort commentaar, je niet gewaardeerd voelen in heel veel dingen. Weg van iedereen, incl mijn man...maar dat ga je niet hardop zeggen natuurlijk, dat kun je toch niet maken, je bent zolang samen, het blijft bij een gedachte......die in je hoofd blijft spoken

Sinds oktober jl merk ik iets dat er wat gebeurd in mijn lichaam. Mijn libido werd nog hoger...i.p.v. bij de meeste lager of verdwijnt. Maar sinds paar weken ook een gevoel van een soort onrust, gierende hormonen, lijkt meer een achtbaan in mijn lijf, en vandaag zat het zo hoog dat ik alleen maar kon huilen. Vanmorgen voor het werken aan de keukentafel, omdat mijn man zich ook afvroeg wat er met me aan de hand was. Wilde mij ziek melden, maar toch gaan werken, dor tegen mijzelf te zeggen, kom op trut, stel je niet aan! Eenmaal op het werk, voelde ik de tranen branden. Ik werk met veel mannen, en sommige zagen wel dat er iets was, dan wil je echt niet staan janken.....dus ziek gemeld bij mijn bedrijfsleider. Eenmaal in de auto kwamen de tranen in overvloed. Naar mijn moeder gegaan, die ziet meteen dat er iets aan de hand is. Beetje opgelucht daarna. Naar huis en daar kreeg ik gelukkig ff knuffel van mijn jongste en een lik van de hond. Maar wat of hoe ik me voel,mijn man begrijpt het niet helemaal, Ik ook niet. Is dit het begin van de overgang??

Een gevoel hebben van
* dat het net lijkt of je bloed heel hard door je lichaam wordt gepompt
* je hart sneller klopt (net als na een goede sexbeurt)
* je opeens kan gaan huilen als je een bepaalde plaat hoort
* niet in slaap kunnen komen, omdat er van alles door je hoofd raast qua gedachten(terwijl ik een type ben van ik raak het hoofdkussen en ik ben weg)
* de ene x super sexy voelt en de andere x een dweil

Zo kwam ik dus vorige week op deze site terecht, en ik herken toch wel heel veel dingen hier. Maar ben ik nu prikkelbaar, overspannen ,het lege nest syndroom(al zijn de kids nog niet het huis uit )of is het de overgang? Of heeft het te maken met de persoon die vroeger een speciaal plekje in mijn hart had, en sinds kort contact heeft gezocht met me via FB? :(

Ik denk dat er zat vrouwen hier zeker iets in mijn verhaal herkennen, maar ik wilde en moest dit even kwijt.

Enjoy



Kokkie1
Berichten van Kokkie1
Onderwerpen van Kokkie1
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 50

Re: Het liefst weg van alles en naar een onbewoond eiland...

Bericht door Kokkie1 » do 28 feb 2019 05:18

Hoi Enjoy,

Hier exact dezelfde gevoelens! Wordt nog druk op het onbewoonde eiland!

Groetjes Kokkie

Claire
Berichten van Claire
Onderwerpen van Claire
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 50

Re: Het liefst weg van alles en naar een onbewoond eiland...

Bericht door Claire » do 28 feb 2019 09:11

Hoi Enjoy,

Welkom bij de club, zou ik zeggen. Je opgesomde rijtje is heel herkenbaar en ook uitgebreid besproken hier op het forum. Als je zoekt, vind je hier zeker herkenning.

Wil je nog meegeven dat ik mij in de overgang erg kwetsbaar voelde met al die wazige klachten en dat ik mij daardoor ook vaak afsloot voor indrukken, problemen van anderen of zelfs gezelligheid; ik creëerde mijn eigen eiland. Ik had even genoeg aan mijzelf.

Verwarrend vond ik het. Ik las eens dat je in zo'n rollercoaster aan gevoelens beter even geen belangrijke beslissingen kunt nemen. Mss dat de aandacht van een oude vlam ook (extra) verwarring geeft in de gevoelens en emoties die je nu ervaart door de overgang.

Nu ik aan voor mij (hopelijk) het einde van mijn overgang kom en ik meer ik in mijn kracht kom, zie ik zaken helderder. Dat brengt de overgang uiteindelijk; een scherper zicht, omdat je zorghormonen afnemen. Natuurlijk is het voor iedereen anders, maar dat is hoe het bij mij werkte. Enne.... ik word nu ook weer een stuk socialer.

Veel sterkte en veel leesplezier hier.

Groetjes,
Claire

Lientje22
Berichten van Lientje22
Onderwerpen van Lientje22
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 45

Re: Het liefst weg van alles en naar een onbewoond eiland...

Bericht door Lientje22 » do 28 feb 2019 12:48

Beste dames,

Herkenbaar die gevoelens weg te willen. Ik heb dit heel lang gehad en nog weleens.
Maar dit kwam ook omdat er zoveel van mij werd geëist. Ik kon en kan aan die taak/ verwachting nu niet voldoen.
Door me zelf veel terug te trekken en taken/patronen in het gezin te veranderen is het nu niet meer zo erg aanwezig.

Claire schrijft:
"dat ik mij daardoor ook vaak afsloot voor indrukken, problemen van anderen of zelfs gezelligheid; ik creëerde mijn eigen eiland. Ik had even genoeg aan mijzelf"

Zeer herkenbaar wat je schrijft. Je kan die gevoelens, indrukken , problemen etc er gewoon niet bij hebben nu.
Voorheen was ik zeer sociaal. Bij ziekte , zorgen , blijdschap etc.. Ik probeerde altijd wel mee te leven. Stuurde een kaart, bood hulp als het in mijn vermogen lag, bakte een cake etc.. Maar nu... Ik ontplof soms net nog niet als ik problemen , indrukken van buiten mijn gezin mee krijg. Ik sluit me daar dus ook echt vooraf zoveel als mogelijk is.


Sterkte dames met alles.

Lientje

Jetjet63
Berichten van Jetjet63
Onderwerpen van Jetjet63
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 56

Re: Het liefst weg van alles en naar een onbewoond eiland...

Bericht door Jetjet63 » do 28 feb 2019 20:21

Beste Enjoy
Ik herken de chaos in emoties de wisselingen in stemmingen alles eigenlijk. Probeer toch meer alleen te zijn en zeg het eerlijk dat het de hormonen zijn die je zo maken.
sterkte

Enjoy72
Berichten van Enjoy72
Onderwerpen van Enjoy72
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 47

Re: Het liefst weg van alles en naar een onbewoond eiland...

Bericht door Enjoy72 » do 28 feb 2019 21:07

Hoi allemaal,

Toch fijn dat ook andere zich weer in mij herkennen! Wat gisteren een huildagje was, was vandaag weer stuk beter. Vanmorgen lekker alleen in de keuken gezeten en niks gedaan, lekker laat in de douche gegaan, en toen ff momentje me time. Ff verwennen bij de schoonheidsspecialiste :)
Mijn man kwam eerder thuis, net toen ik weer weg ging om paar boodschappen te doen. Op de terugweg zag ik dat hij mij geappt had en dat wij moesten praten, hij dacht dat ik dingen verzweeg voor hem, en dat hij wel recht had op een gesprek na 30 jaar.....Dus hebben we dat gedaan. Hij wilde weten of ik een ander had, en hij snapte ook wel dat het de hormonen konden zijn, maar dat ik niet alles daarop moest gooien. En of ik nog van hem hield, ja, ik hou nog van hem, maar hij is erg vertrouwd, we zijn al bijna 31 jaar samen, ik 1 hij 18, dus ook samen opgegroeid. Met de 23 getrouwd, lekker burgerlijk...soms denk ik weleens, had ik eerst maar eens lekker op mijzelf gewoond, of niet zo vroeg een relatie begonnen, maar goed, het loopt zoals het loopt toch....Ik praatte vroeger veel meer dan nu, je bent zo lang samen, en de laatste 5,6 jaar zat hij voor zijn werk (eigen bedrijf) vaak in het buitenland. En eerlijk gezegd, vond ik het heerlijk, een weekend man.
Buiten dat de kids naar school waren en ik voor mijzelf ook wel wat tijd had. Niemand die me op de vingers keek, of als we een keer later gingen eten. Ik kon best veel doen en laten, maar ook gesprekken op school en zo moest ik dan weer alleen doen.
Nu hij sinds 2 jaar weer voor een baas werkt, mis ik dat best wel, dat hij niet naar het buitenland is, maar elke avond thuis, op de bank, tv kijken. Is dit egoïstisch van me?
Ik heb natuurlijk met het gesprek wat we hadden, niks verteld over die persoon van vroeger......die best wel wat in mij losmaakt. Oke laten we eerlijk zijn, wie wilt dat niet, leuke complimentjes van een lekkere man, die ook nog 7 jaar jonger is, zeker heb ik daar een zwak voor...sorry.
Die zet ik ook even op mijn eiland neer :lol:

Enjoy

Claire
Berichten van Claire
Onderwerpen van Claire
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 50

Re: Het liefst weg van alles en naar een onbewoond eiland...

Bericht door Claire » vr 01 mar 2019 19:40

Hallo Enjoy,

Aandacht wensen van een andere man herken ik niet als overgangsklacht.

Groetjes,
Claire

Pee
Berichten van Pee
Onderwerpen van Pee
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 57

Re: Het liefst weg van alles en naar een onbewoond eiland...

Bericht door Pee » za 02 mar 2019 10:15

Hallo Enjoy,

Wat je allemaal schrijft herken ik zo goed.
Het alleen zijn, je man even niet thuis hebben, lekker voor jezelf dingen doen.
In begon met mijn 40ste met de overgang, ben er nu 56 en al een eind op weg.
Op mijn 47ste kwam mijn jeugdliefde via hyves weer in mijn leven. We hadden ruim 30 jaar niks van elkaar gehoord.
De aandacht was te groot om te negeren en ik ben dus gescheiden, na 22 jaar huwelijk.
10 jaar geleden ging ik "het huis uit" met mijn tandenborstel, mijn jas en tas reed ik naar mijn zus 150 km van me vandaan.
Tijd om na te denken onderweg. De volgende dag ontmoette ik mijn vriend weer en heb voor hem gekozen. Dit klinkt kort door de bocht, maar het heeft 4 maanden geduurd voordat ik het kon vertellen, voor mij dus een opluchting, voor mijn ex een grote schok, ook al had ik hem verteld wat mijn vriend in me losmaakte.
Er kwam een moeilijke tijd, de overgang, de nieuwe liefde, mijn "zielige ex". 10 jaar later in de overgang gaat het goed met me.
Hopelijk is het einde van de overgang in zicht. Het heeft me rust en inzicht gegeven, geen spijt van mijn stap om voor mezelf te kiezen.
Toch denk ik dat de overgang het was die mijn scheiding aanjaagde, ik kon en wilde niet meer voor mijn ex zorgen.

Sterkte,
groet Petry

Dorothea
Berichten van Dorothea
Onderwerpen van Dorothea
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd NU: 63

Re: Het liefst weg van alles en naar een onbewoond eiland...

Bericht door Dorothea » za 02 mar 2019 11:16

[*]k heb natuurlijk met het gesprek wat we hadden, niks verteld over die persoon van vroeger......

Beste Enjoy,

Natuurlijk heb je niet met je man gesproken over wat je nu zo bezig houdt. Lijkt mij als ik dit lees, dat er iets goed fout zit in je huwelijk en logisch dat je dan gevoelig bent voor complimentjes van een 7 jaar jongere man. Als je het met niemand er over kunt hebben, dan loopt je zelf ermee en dat wekt stress op, niet zo goed in de overgang.

Ik ben ook jong getrouwd net 18 en mijn man 21 en zijn al 45 jaar getrouwd, maar wij vertellen elkaar alles, en nee dat valt heus allemaal niet mee, tijdens mijn heftige hormonen kwamen er bij mij ook nare dingen naar boven, die verwerkt moesten worden en daar is je man (of je moet naar een therapeut gaan) de aangewezen persoon voor. Samen kwamen we door de ergste stormen, vertrouwen en een band schept zoiets.

Lijkt mij, als je een gesprek hebt met je man ,na 30 jaar ?, dat je hem al je zielenroerselen kunt toevertrouwen, je kunt beter in je relatie investeren dat in een jeugdliefde, het gras is aan de overkant altijd groener.

Hormonen laten je twijfelen over alles en het is goed dat je eens naar je huidige relatie kijkt , je schrijft dat je van je man houdt, houden van en een huwelijk is vaak hard werken en dat van beide kanten natuurlijk.
tijdens mijn zwaarste stormen stond mijn man naast en bij me. We hebben elkaar juist in de overgang en nee ik ben er nog lang niet uit, steeds meer gaan waarderen. Terug kijken op wat vroeger was, dat krijg je op een bepaalde leeftijd, heb ik het goed gedaan, heb ik de goede beslissingen toen genomen, ach weet je, het is zo gelopen, terug draaien kan niet meer, je kunt beter in het hier en nu leven en daar je aandacht op vestigen.

Beste Enjoy72, we zitten allemaal in het hormonale schuitje en hebben het allemaal moeilijk, hoop dat je een goede beslissing neemt.

sterkte,

Dorothea.

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht