Remi

Over sociale contacten, niet weg willen uit vertrouwde omgeving, onbewoond eiland, Begrip/Onbegrip directe omgeving. Geen zin in bezoekjes, geen drukte verdragen, of willen vluchten naar een onbewoond eiland
Yarianna
Berichten van Yarianna
Onderwerpen van Yarianna
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 60

Remi

Bericht door Yarianna » di 26 nov 2013 10:17

Beste dames,

Voor ieder normaal functionerend mens is de dag in volle gang.
Ooit gold dit ook voor mij en was me er indertijd totaal niet van bewust dat dit zomaar kon veranderen.
Hoorde hier en daar wel de term "overgang" passeren maar daar was dan ook alles mee gezegd.
Relateerde dit ook niet aan de vage klachten die de kop begonnen te steken.
Innerlijke onrust, concentratieproblemen, twijfel, kwaadheid.....
Opvliegers, ja die herkende ik als zodanig, daar had ik immers de leeftijd ook voor en ik menstrueerde immers al een jaar niet meer.
In mijn omgeving werd er lacherig op gereageerd als het waaiertje tevoorschijn kwam en ik lachte mee.
Niet wetende dat deze levensfase nog veel meer voor mij in petto had.
Van een weldenkend, stevig in zijn schoenen staand, en actief persoon ben ik zo langzamerhand getransformeerd in een geestelijk wrak.

Ik citeer de huisarts: "je bent een schim van jezelf ".
De spijker op de kop want zo voelt het inderdaad.
Ik die alles aankon lig nu midden op de ochtend in een donkere slaapkamer op bed met als enig gezelschap een I-pad dit bericht te tikken.
Een zelf verkozen isolement want ik kan niemand om me heen verdragen terwijl ik zo hard een arm om me heen nodig heb.
De enige die ik in mijn nabijheid kan velen is mijn hond.
Vanochtend om half 6 hebben we al een flinke wandeling gemaakt.
Geen toevallige ontmoetingen, geen spontane gesprekjes, niemand die ziet hoe slecht ik er uit zie....
Waar is mijn sociale ik, mijn zelfvertrouwen, mijn eigenwaarde???
Alles lijkt opgelost in het niets.

Al enige tijd lees ik mee op dit forum en hier vind ik de (h)erkenning van mijn klachten.
Voor een oplossing zal ik zelf aan de gang moeten maar gedeelde smart is halve smart en dat scheelt de helft ;)
Ik wens iedereen dan ook heel veel sterkte in deze levensfase en hoop dat "overleven" ooit weer "leven" wordt.

Yarianna



Nel52
Berichten van Nel52
Onderwerpen van Nel52
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 58

Re: Remi

Bericht door Nel52 » di 26 nov 2013 10:47

Hallo Yarianna,

wat een heftig verhaal wat zeker ook voor mij van toepassing is.
het is gewoon een al ellende, nu de kerst er weer aankomt, voel ik mij verdrietiger worden, want vond die tijd altijd zo leuk, mooi en gezellig nu baart hij mij zorgen, voel mij eenzaam in mij zelf en wil zo graag mijzelf weer terug die hier zo van kon genieten.

Ik vloei nog steeds al zit er geen patroon meer in dus steeds maar die vraag wanneer stop dit nu en word het dan nog erger als ik stop met vloeien.

Vragen en nog eens vragen waar we het antwoord niet op krijgen.

Maar inderdaad hier lezen betekent gedeelde smart is halve smart.

Wens je heel veel sterkte toe en hoop dat je toch gauw weer een lichtpuntje zult zien.

hartelijke groeten Nel

Annechyn
Berichten van Annechyn
Onderwerpen van Annechyn
Menopauzejaar: 2015
Leeftijd NU: 58

Re: Remi

Bericht door Annechyn » di 26 nov 2013 11:04

Yarianna schreef:
di 26 nov 2013 10:17
Een zelf verkozen isolement want ik kan niemand om me heen verdragen terwijl ik zo hard een arm om me heen nodig heb.
Hallo Yarianna,

misschien helpt het een klein beetje als je hier een arm om je heen voelt.
Het is echt een rotperiode waar je nu inzit. Je herkent jezelf niet meer en niks in het leven boeit meer, lijkt het wel. Maar eigenlijk is dat niet zo, want dan zou dat je ook niks kunnen schelen. (als je begrijpt wat ik bedoel)
Ik ben er ook geweest... maar wat dat betreft door het ergste heen. Ik ben er wel door veranderd maar daar heb ik geen moeite mee.
Ik kan je geen oplossingen bieden, want jij alleen kan bepalen wat voor jou werkt.
Wil alleen vertellen dat ik beetje bij beetje mijn weg vond. En ik vaker momenten heb dat ik het leven veel beter aankan, en er ook weer plezier in heb.
Wat ik in ieder geval geprobeerd heb, is altijd van mezelf blijven houden, hoe moeilijk ik mezelf ook vond (en soms nog vind)
Je mag er gewoon zijn, ook in deze fase van je leven.

Annechyn

Aleida
Berichten van Aleida
Onderwerpen van Aleida
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 59

Re: Remi

Bericht door Aleida » di 26 nov 2013 16:26

Hallo Remi en alle andere dames,

Hier nog iemand, die zichzelf niet meer herkent. Ik deed van alles was erg actief en had energie voor tien. Dat is finaal over. Menstrueer nu 1 jaar niet meer en de klachten lijken nog steeds erger te worden.
Vooral het burn-out gevoel. Mijn hart is de hele dag op hol. En alles is me teveel.
Net een weekje vakantie gehad, werd ik wel weer wat rustiger van, maar ben nu weer 2 weken aan het werk en ik voel me al weer opgebrand. Wat een ellende!!
Ik snap heel goed wat je bedoelt Remi.
Hoop zo dat ik deze klachten nog weer eens kwijt raak. Ook voor mijn gezin.
Hoop ook voor jullie allemaal dat er weer veel betere tijden aan gaan breken!!!

Gr.Aleida

Yarianna
Berichten van Yarianna
Onderwerpen van Yarianna
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 60

Re: Remi

Bericht door Yarianna » wo 27 nov 2013 00:04

Nel, Annechien en Aleida,

Bedankt voor jullie "digitale arm".
Ik gun niemand zo'n hectische periode in zijn leven maar ben anderzijds heel blij dat ik niet de enige ben die kampt met dit soort klachten.
Je zou nog aan je verstandelijke vermogens gaan twijfelen.
Hier en daar verschijnen de eerste kerstbomen en versiersels voor de ramen.
Rijkelijk vroeg maar het maakt me wel weer bewust van de naderende feestmaand.
Ik denk dat ik dit keer bedank.
Tja Nel, zoals je ziet sta je niet alleen.
Ook ik heb er geen zin in, moet er niet aan denken.
Althans dat is zoals de vlag er op dit moment voor hangt.
Aangezien op voorhand mijn stemming onvoorspelbaar is zou het zo maar kunnen dat er met kerst een prachtige boom staat te pronken en dat ik er hartstikke gestrest naast zit.
Gek word ik van die wisselende stemmingen. :mrgreen:
Het lijkt wel alsof er een onverslaanbaar monster onder mijn huid en in mijn hoofd is gekropen.
In elk geval iets dat sterker is dan mijzelf.
Is even wennen dat ik niet langer de winnaar ben.
Wellicht is overgave ditmaal de oplossing.
Er geen gevecht van maken maar accepteren dat het tijdelijk (heel) wat minder gaat.
Je kunt immers niet altijd beste zijn.......

Hoop alleen dat "tijdelijk" beperkt blijft tot maanden en dat het a.u.b. geen jaren gaat duren.
En Annechien, ik ga je raad opvolgen.
Ik ga proberen van mezelf te houden ondanks dat ik mezelf op het moment zeker niet de moeite waard vind.

Yarianna

Desi
Berichten van Desi
Onderwerpen van Desi
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd NU: 56

Re: Remi

Bericht door Desi » wo 27 nov 2013 08:41

Hallo dames,

Ook ik herken jullie klachten. Een tijdje dacht ik dat het beter ging, maar helaas ben ik weer compleet naar beneden gekukeld... En ondertussen al 4 jaar zonder menstruatie.

Aleida, je verwoord het precies zoals ik het voel. Een burn-out gevoel. Ik ben soms een dag na het weekend (en die bestaat voor mij uit 3 dagen, want ik werk maar 4 dagen) alweer compleet op! Ook na de vakantie kon ik het uitgeruste gevoel niet langer dan 2 weken vasthouden.
Constant het gevoel ook alsof ik de griep ga krijgen, vooral 's morgens en 's avonds. Ik lig tegenwoordig voor 21.00 uur op bed en nog doodmoe wakker worden (of misschien wel juist daardoor, weet ik het).

Daarnaast dat constante stress-gevoel... Gek word ik er van! En dan de gedachte van: dat kan nooit goed zijn voor mijn lichaam, dat hou ik zo nooit vol... enz. enz.

Wat fijn om hier te lezen dat het er allemaal bij hoort en dat ik niet de enige ben, want zo voelt het wel heel vaak. Het lijkt wel of niemand er last van heeft behalve ik. Gelukkig lees ik hier anders.

Sterkte maar weer dames en bedankt voor het delen!

groetjes, Desi

Yarianna
Berichten van Yarianna
Onderwerpen van Yarianna
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 60

Re: Remi

Bericht door Yarianna » wo 27 nov 2013 10:35

Desi,

Je bent inderdaad de enige niet.
Het opgejaagd voelen en het onrustgevoel herken ik helemaal.
Alsof er de hele dag dag iemand achter me aanjaagt.
Heb van de HA zelfs een bètablokker voorgeschreven gekregen om de onrust te dempen.
Met lood in mijn schoenen heb ik enkele tabletten ingenomen maar er werd niets onderdrukt.
Kreeg er alleen ijskoude handen van en dat wil je ook niet hebben met de winter in het vooruit schiet :S
Ik blijf het gevoel houden alsof ik elke minuut van de dag voor het belangrijkste examen van mijn leven sta.
De vermoeidheid herken ik niet.
De stress jaagt me juist op.
Ver na middernacht duik ik in bed en om 7 uur zit ik weer gestrest aan de keukentafel met mijn kop thee.
De rest van de dag ren ik rond als een kip zonder kop, van alles beginnend en niets afmakend.
In een tempo waar je U tegen zegt.
Heb de hele dag de tijd maar ik werk alles af alsof er overal een deadline voor staat.
Deze periodes wisselen zich af met (zoals gisteren) dagen dat ik niet vooruit te branden ben en meer zelfmedelijden heb dan goed is voor een mens.

De psychiater zou er zo maar het etiket manisch depressiviteit opplakken waar overigens ongetwijfeld ook weer enge pilletjes voor in de handel zijn.
Aangezien dat absoluut niet mijn voorkeur heeft blijf ik lekker in dit forum neuzen en (h)erkenning zoeken.
Geeft altijd minder bijwerkingen dan die chemische oplossingen en ik krijg gelijk de bevestiging dat ik niet gek ben en zeker niet de enige met deze klachten.

groetjes,
Yarianna

Gedy
Berichten van Gedy
Onderwerpen van Gedy
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd NU: 55

Re: Remi

Bericht door Gedy » wo 27 nov 2013 22:04

Hoi Remi,

Ik heb er ook heel veel last van, vandaag ook weer dat opgefokte gevoel in mijn lichaam en een raar gevoel borstkas alsof mijn hart eruit komt.
Ben ook heel licht in mijn hoofd ook 's nachts vaak wakker door opvliegers

Veel sterkte maar je staat er niet alleen voor
Sinds ik hier op het forum zit kan ik mijn klachten een plaatsje geven
Super om even je verhaal kwijt te kunnen.

Groet
Gedy

Aleida
Berichten van Aleida
Onderwerpen van Aleida
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 59

Re: Remi

Bericht door Aleida » do 28 nov 2013 11:18

Hallo allemaal,

Ik krijg ook door die gigantische onrust, diarree en krampen in mijn buik en dat is steeds 's avonds. Herkennen jullie dit ook.
Ben in het ziekenhuis helemaal binnenste buiten gekeerd, maar alles is steeds goed.

groet Aleida

Yarianna
Berichten van Yarianna
Onderwerpen van Yarianna
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 60

Re: Remi

Bericht door Yarianna » do 28 nov 2013 17:55

Hallo Aleida,

Die onrust herken ik helemaal.
Gek word ik ervan.
Ken mezelf niet meer terug.
Van een stabiel persoon veranderd in de spreekwoordelijke stier met de rode lap.
Alle reacties zijn buitenproportioneel.
Bij het minste of geringste komen de tranen, de kwaadheid, de onmacht naar boven.
Ook in situaties die zich daar absoluut niet voor lenen.
Net nog tijdens het boodschappen doen stiekem mijn zakdoek tevoorschijn moeten halen om de tranen steels weg te vegen.

Je zou voor minder voor gek versleten worden.
Uitleg baat niet want iedereen staat klaar met zinloze adviezen.
Heb "Dr Vogel"al heel vaak " voorbij horen vliegen".
Nou bij mij werkt het niet, was het maar zo simpel.

Ik voel me op mijn best, nou ja, in de beslotenheid van mijn eigen 4 muren.
Ik lijk wel een vreemde eend in de bijt tussen de menigte.
Alsof ik er niet meer bij hoor.

Verstandelijk weet ik dat dit allemaal onzin is maar mijn gevoel werkt niet mee, integendeel.

Heb me tot op heden verzet tegen het gebruik van antidepressiva maar begin mijn verzet op te geven.
Ben het vechten en geworstel beu.
Baat het niet dan schaadt het maar :oops: deze stress kan immers ook niet gezond zijn.
Kiezen tussen twee kwaden dus.

Ik weet niet of ik er morgen nog zo over denk, ik twijfel over alles, maar zo ja dan ga ik naar de HA.


Groetjes,

Yarianna

Gedy
Berichten van Gedy
Onderwerpen van Gedy
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd NU: 55

Re: Remi

Bericht door Gedy » do 28 nov 2013 18:47

Hoi Yarianna,

Ik herken me zo in jouw en die andere dames.
Vooral die onrust door heel mijn lijf gek wordt je ervan gisteren ook weer zo`n dag gehad.
Mijn hart wil dan ook niet meewerken hebben jullie dat ook?
hartbonzen overslagen en een druk tussen mijn borsten.

Neem als ik het echt niet vol hou een bloeddrukverlager maar ik heb al een lage bloeddruk, dus begin ik me weer druk te maken dat die heel erg laag wordt, moet wel zeggen z`n tabletje werkt wel.

Heb ook heel lang gezegd ik neem geen AD maar ze nemen wel heel veel klachten weg.
Ik durf weer meer te ondernemen voor die tijd zat ik dus het liefste op de bank tussen die 4 muren.
Maar dat ben ik niet ik wil van alles ondernemen.

Heb 1 jaar nergens last van gehad het ging SUPER goed ik was weer de vrouw die ik voor de overgang was maar dat had ik gedacht in oktober weer alle klachten....
Misschien het najaar de donkere dagen maar de hete zomers vind ik ook geen pretje.

Maar toch heb ik er zomers minder last van en voel ik me toch prettiger.

Ik wens jullie allemaal sterkte met de klachten

Groet Gedy

Lunar
Berichten van Lunar
Onderwerpen van Lunar
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Remi

Bericht door Lunar » vr 29 nov 2013 17:30

Dag dames,

Zo herkenbaar als het maar kan, heb een doosje AD een paar weken in huis
maar nog niet aangeraakt, maar het is een worsteling wel/niet.
Niet gedacht ooit op dat punt te komen.
Gezondheidsproblemen plus de overgang, wie weet is alles wel de overgang, heb voedingssupllementen gekregen van een overgancgsconsulent, dat kijk ik even
aan, als het niks verbetert het psychische dan zal ik toch voor de AD gaan.
Ik word knetter van mijn eigen gepieker, het wakker liggen, geen zin in
mensen hebben en tegelijk bang zijn als een kluizenaar te eindigen.
Ik zie enorm tegen de decembermaand op.

Sterkte gr
Luna

Yarianna
Berichten van Yarianna
Onderwerpen van Yarianna
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 60

Re: Remi

Bericht door Yarianna » vr 29 nov 2013 18:40

Hallo Luna,

Ook ik bevind me in die spagaat.
Wars van gezelschap maar tegelijkertijd bang voor de gevolgen.
Zie me al zitten wegkwijnend achter de geraniums mezelf verwijtend mijn contacten niet onderhouden te hebben.
Wat een schrikbeeld.

Dat en nog veel meer irreële gedachten passeren de revue.
Gek wordt je er toch van.

Net nog maar snel even een paar mailtjes gestuurd ter compensatie van dat schrikbeeld.
Dat lukt dan nog net maar als de bel gaat laat ik het liefst iedereen buiten staan.

Begrip willen maar iedereen afstoten.
Fout, helemaal fout maar het is even niet anders.
Met nadruk op EVEN!!!

Yarianna

Lunar
Berichten van Lunar
Onderwerpen van Lunar
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Remi

Bericht door Lunar » vr 29 nov 2013 21:35

Hai Yariana,

Doe ik ook, ter compensatie bellen of mailen. Is zoveel makkelijker dan mij druk ook nog maken dat ik beetje toonbaar ben, plus is zoveel korter. Stoppen wanneer ik wil. Handig maar ook wel eenzaam soms. Zelfverkozen eenzaam dan idd.
Moet zeggen dat ik mezelf ook verre van interessant gezeldschap vind momenteel. Zelfs de hond lijkt me te ontwijken :oops:
Irriteer me zelfs aan facebook, alsof iedereen alleen gezellig eet en borrelt en daar ook onafgebroken vut voor heeft.
Weet heus dat dat vertekende wereld is maar toch. Hij lijkt nu stuk boeiender dan de mijne,
Tegelijk moet ik er niet aan denken

Gr, luna

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Remi

Bericht door Lee64 » vr 29 nov 2013 23:58

Hoi dames

Ik herken me ontzettend in jullie schrijven! Zoals jullie heb ik me ook gevoeld ! Ik heb me nog nooit in mijn leven zo naar en wanhopig gevoeld. Ik was echt helemaal mezelf kwijt.

Toch hoop ik jullie wat gerust te kunnen stellen want bij mij is het 'overgegaan' (zonder de AD die ook mij natuurlijk aangeboden werd.)

De in zichzelf gekeerde kluizenaar die jullie beschrijven ben ik zeker geweest en dat voelde bepaald niet fijn maar ergens voelde ik ook dat ik dat terugtrekken uit de (sociale) wereld, het terugtrekken in mijzelf blijkbaar nodig had, en soms nog wel een beetje hoor.

Tegenwoordig zit ik gelukkig wel weer een stuk lekkerder in mijn vel en treed ik ook weer naar buiten. Ik had zelfs zin in een nieuwe uitdaging en heb nu een nieuwe baan waar ook nog een opleiding bij hoort die binnenkort gaat starten. Ik heb er zin in, hoewel ik het heus ook wel spannend vind, maar ik herken wel mezelf weer: ik die gewoon ergens op af stapt en er voor gaat. En dat voelt fijn.

Helemaal de ouwe Lee ben ik niet en hoewel ik nog wel eens met lichte weemoed aan haar kan denken heb ik me ook verzoend met de nieuwe Lee. Ik ben wat bezadigder geloof ik, ik weet niet eens goed hoe ik het moet beschrijven, maar het is goed zo, je kan moeilijk in elke fase van je leven precies hetzelfde blijven, toch?

Uit de overgang ben ik helaas nog niet want af en toe menstrueer ik nog dus wie weet wat voor Lee ik de volgende fase weer ga worden maar dat zie ik dan wel weer. Ik kan er nu beter mee omgaan hoop ik. En zo niet dan schrijf ik het hier weer van me af.

gr Lee

Desi
Berichten van Desi
Onderwerpen van Desi
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd NU: 56

Re: Remi

Bericht door Desi » za 30 nov 2013 09:29

Hallo dames,

Na een paar hele slechte dagen, waarin ik zelfs de moed niet op kon brengen hier te reageren, gaat het sinds gisteren ietsje beter weer.
Wat ik hierboven lees was de afgelopen dagen op mij van toepassing voor 500%.

Ik weet ondertussen dat er slechte en goede periodes zijn en hele slechte periodes ook. Ik ben al 4 jaar postmeno en al zeker 6 jaar met de overgang bezig, dus ervaringsdeskundige ben ik ondertussen wel.

Wat voor mij ongrijpbaar blijft is dat als ik weer in een hele slechte periode zit ik absoluut niet kan relativeren. Ik kan niet denken dat het maar tijdelijk is en dat het er bij hoort.

Onrust, stress, spierklachten... Alles viert hoogtij en slaat me compleet uit mijn evenwicht.

Wat me ook nu weer opvalt is, is dat het vaak volgt op een periode dat ik op de een of andere manier heel druk ben geweest en/of over mijn grenzen ben gegaan.
Het lastige is dat mijn grenzen zo anders zijn geworden sinds de overgang (ik kan soms de helft niet meer van wat ik vroeger kon) en daardoor blijf ik geneigd er overheen te gaan als het beter gaat.

Ik heb me nu voorgenomen extra op mijn grenzen te letten en voor nu maar weer even genieten van het feit dat het weer even geluwd is.

Veel sterkte dames en hopelijk een fijn weekend,
Desi

Yarianna
Berichten van Yarianna
Onderwerpen van Yarianna
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 60

Re: Remi

Bericht door Yarianna » za 30 nov 2013 09:59

Hallo dames,

Altijd hoopgevend die ( voorzichtige) positieve geluiden.
Hoop dat jullie deze periode vast kunnen houden.
Het is jullie van harte gegund.

Dat ik bang ben voor terugval sijpelt tussen de regels door.
Dat zegt genoeg over de heftigheid van de doorgemaakte periode die voor velen nog aan de orde van de dag is.

Geniet van het moment en bewaak je grenzen.

Fijn weekend

Yarianna

Hannah1
Berichten van Hannah1
Onderwerpen van Hannah1
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Remi

Bericht door Hannah1 » ma 02 dec 2013 15:28

Hallo dames,

Ben nu voor de 5e week op m'n sabbatical in Griekenland, rust, ruimte, stilte. Dat doet me goed, alleen de overgang gaat toch ook mee in al z'n facetten. M'n rugpijn was wel meteen over toen ik hier aankwam, maar nek-/hoofdpijn steken nog af en toe de kop op. Neerslachtige gevoelens en me remi voelen zijn er ook bij..... het schouwen naar en in mezelf brengt me wel wat inzichten en een hoop blijkbaar onverwerkt verdriet komt los..... maar God wat kan een mens zich KL.... voelen in deze periode. Is dat de bedoeling van de overgang, je lichamelijk en geestelijk soms/vaak zo rot voelen, en voor hoelang?
Ben er helemaal klaar mee.... wil graag leven, niet die zombie zijn die ik me nu vaak voel. Vroeger vond ik het leuk om dingen aan te pakken, nu kom ik tot weinig.... en dan me inderdaad zorgen maken over hoe het verder moet. Of het zo blijft, en wat dan? Bah, bah, bah!
De grenzen bij mij liggen nu wel heel laag, nog minder dan de helft van vroeger, dan begin ik me weer zorgen te maken wat natuurlijk ook niet bevorderlijk is.

Wel fijn jullie berichten te lezen, we staan er niet alleen in, maar desalniettemin moeten we er wel doorheen. Dat is ook deels de bedoeling van m'n sabbatical, er doorheen gaan door deze gevoelens en emoties en me even niet meer af laten leiden door werk, bedrijfsarts of wie/wat dan ook, mezelf hervinden of opnieuw uitvinden, weet het niet, hoop wel dat het gauw overgaat. Sterkte allemaal!

Groetjes, Hanneke

Lunar
Berichten van Lunar
Onderwerpen van Lunar
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Remi

Bericht door Lunar » ma 02 dec 2013 19:01

Dag Hanneke,

Goed van je te horen! Idd ging de overgang helaas mee de koffer in..
Ja dat nodige verzetten ken ik maar al te goed. De zin van het afzien ontgaat me ook volkomen. Had vandaag zo'n verongelukt gevoel van was ik maar een man.
Toch fijn dat je beetje de boel wat meer afstandelijk tracht te overzien, en ik denk dat dat alleen buiten je normale leven gaat.
Tegelijk snap ik ook dat het weer heel snel gaat en de vraag weer komt : wat hierna?
Heb het zelfde: wil de antwoorden maar ze blijven uit. Ik zoekt houvast, grip op mezelf enz. Het is een rare worsteling, waar ik ook de waarde totaal van inzie. Van ellende in een mindfulness boek begonnen. Pagina 1: leed is onlosmakelijk verbonden met het leven' ZUCHT...dat weten wij allemaal al ver voordat de overgang daar was. Maar waar is het 'leven'?
De overgang lijkt voor mij vooral op leed en stuk minder leven..
Geniet waar dat toch gaat Hanneke! Niks te missen hier kale bomen en gure wind, donker. Hoop dat je ondanks overgang beetje de omgeving opslaat.

Groet luna

Yarianna
Berichten van Yarianna
Onderwerpen van Yarianna
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 60

Re: Remi

Bericht door Yarianna » di 03 dec 2013 00:09

Hallo Hanneke,

Op sabbatical in Griekenland.......
Klinkt aanlokkelijk maar ik begrijp dat de overgangsperikelen gewoon meereizen.
Het wordt me steeds duidelijker dat er geen ontkomen aan is.
Wat je ook doet of laat HET volgt je overal en steekt steeds opnieuw zijn kop op.
Je lijkt er niet van weg te kunnen lopen.

Was ik eerder de stress de baas door simpelweg de loopschoenen aan te trekken voor voor een stevige duurloop.
Dit twee keer in de week en ik voelde bij wijze van spreken het serotonine gehalte stijgen waar ik vervolgens de hele week op teerde.
Ik kon de hele wereld aan.

Nuchter en pragmatisch als ik ben/was zou ik dit varkentje, lees overgang, wel eens even wassen.
Duurloop zit er vanwege knieproblemen niet meer in maar elke dag 15 km wandelen, moest mijn "gelukshormoon" toch tot ongekende hoogten doen stijgen.
Niets is echter minder waar.
Ik loop al vanaf december dagelijks met mijn hond door weer en wind maar op een of andere manier werkt het ditmaal niet.
Ik loop rond als een zombie.
Het piekeren, malen, kortom de chaos in mijn hoofd gaat gewoon door. :oops:
De enige die plezier aan dit alles beleeft is mijn hond.
Hij reageert zoals ik hoopte dat ik hierop zou reageren.
Hij is voldaan, heeft een innerlijke rust om jaloers op te zijn en een lijntje om je vingers
bij af te likken.
Nu heb ik met dat laatste ook geen probleem want met 1.65 cm en 55 kg schoon aan de haak mag ik natuurlijk niet klagen.
De voorkant museum- en achterkant lyceum- look heeft echter niet mijn voorkeur.
Ik zou gelijk tekenen voor 10 kg meer, een bolle toet en vooral een heldere, opgeruimde "bovenkamer"!

Ik realiseer me elke dag weer dat hier geen kruid tegen gewassen is.
In figuurlijke zin dan want letterlijk genomen heb ik nog niet veel uitgeprobeerd.
Het blijft ongezond hard werken om deze periode te overleven. ( leven wil ik het niet noemen) waar je ook bent of wat je ook doet.

Ik worstel en kom boven.
Een cliché waarvan ik hoop dat het waar is en dat we boven komen voordat we verzopen zijn. ;)

Zorg goed voor jezelf .
Yarianna

Marie
Berichten van Marie
Onderwerpen van Marie
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 56

Re: Remi

Bericht door Marie » di 03 dec 2013 15:06

Beste Yarianna,

Ik voel me op mijn best, nou ja, in de beslotenheid van mijn eigen 4 muren.
Ik lijk wel een vreemde eend in de bijt tussen de menigte.
Alsof ik er niet meer bij hoor.


Ik heb zitten janken na je verhaal......zo'n herkenning.....het kan mijn verhaal zijn....en ook ik kies deze kluizenaarsperiode noodgedwongen.
Ik worstel al jaren met diverse klachten en dan nog niet eens opvliegers....
Een aantal malen binnenste buiten gekeerd, er was gelukkig niets lichamelijks te ontdekken.
Jaren daarvoor had ik ook diverse gesprekken met psychologen en dito antidepressiva geslikt maar niets hielp, ik werd er alleen maar ellendiger van.

Intussen kreeg ik een relatie met een man maar ook dat wilde niet lukken. Achteraf logisch, ik was net een half jaar gescheiden toen ik hem tegenkwam.
Een aantal malen een knipperlicht relatie met behoorlijk veel stress...baan kwijtgeraakt door de stress enz.
Dit jaar, na 2 jaar solliciteren, had ik een baantje (hoera invulling van de dag?!) maar het lukte me niet, ik was op.......een hart vol verdriet en een lijf met allerlei klachten.
Ik moest me noodgedwongen ziek melden....Einde contract.

Lang verhaal kort: ik zit sinds weken thuis, verdraag geen vriendinnen om mij heen, ik krijg nl acuut stress of voel me naar.....het liefste ontloop ik iedereen.
Net als jij..ze hoeven mij zo niet te zien en ik heb de behoefte niet.......

Het kost mij nu minder moeite om mensen af te wijzen, begrijpen ze het niet dan maar pech. Ik kan nu niet anders!
Ik voel mij geclaimd, laat me ! Al mis ik een arm om mij heen, voel ik mij eenzaam, het moet zo zijn momenteel denk ik dan maar.

De huisarts vermoed dat ik ADD heb, daar laat ik me op testen, los van die overgang herken ik mij in de diagnose.
Er komt weinig uit mijn handen, ik sudder de dag een beetje door.
Er zijn wel wat dagen dat het te doen is, maar wat is dit zwaar! En al die goed bedoelde raad, ik word er zo moe van......ik luister nu naar mezelf...het zal vast wel weer in orde komen.

Ben jij er al uit of je antidepressiva gaat slikken?

Heel veel sterkte !!

Marie

Yarianna
Berichten van Yarianna
Onderwerpen van Yarianna
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 60

Re: Remi

Bericht door Yarianna » di 03 dec 2013 23:19

Hallo Marie,

Ik zie dat je al heel wat jaartjes actief bent op deze site.
Dat is geen goed teken.
Mijn (extreme) klachten dateren pas enkele maanden en ik heb er al tabak van.
Ik begrijp dat je inmiddels de moed aan het verliezen bent.

Met grote regelmaat, bijna dagelijks, zijn er momenten dat ik het gevoel heb "gek" te worden.
Kan me niet voorstellen jarenlang met dergelijke klachten rond te moeten lopen.
Logisch dat werken niet lukt en relaties geen stand houden.

Het idee van de HA een ADD test af te nemen kan ik me wel iets bij voorstellen.
Zelf heb ik in deze periode allerlei scenario 's de revue laten passeren.
Heb zelfs op een gegeven moment aan borderline gedacht.
Anderzijds hebben zich voorheen nooit dergelijke klachten gemanifesteerd dus ben ik van de mening toegedaan dat ik geen psychiatrische aandoening heb maar "gewoon" gelijksoortige klachten tgv de hormoonveranderingen.

Dat neemt niet weg dat ik inmiddels hartstikke gek word van de stemmingswisselingen, de onrust, de twijfel, de spanning, de concentratiestoornissen, vergeetachtigheid enz, enz enz.

Na weer een enerverende dag heb ik de knoop doorgehakt en ben gister bij de HA geweest voor een AD.
Wachtend op mijn afspraak wordt de HA weggeroepen voor een spoedvisite.
Niet veel later stond ik dus weer buiten zonder medicatie .
Is dit een " teken" dat ik beter af ben zonder AD......
De twijfel is er dus weer opnieuw.

Ik weet even niks meer zeker en twijfel aan alles.
Ga er gemakshalve en wellicht tegen beter weten in nog steeds van uit dat
dit tijdelijk is.
Wil er niet aan denken of bij stilstaan dat ik -net als jij en heel veel andere dames -
over een aantal jaren nog steeds gebruik moet maken van dit forum.

Sterkte
Yarianna

Ankie
Berichten van Ankie
Onderwerpen van Ankie
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 63

Re: Remi

Bericht door Ankie » do 05 dec 2013 10:44

Yarianna schreef:
di 03 dec 2013 23:19
Is dit een " teken" dat ik beter af ben zonder AD......
De twijfel is er dus weer opnieuw.
Hallo Yarianna,

Ik zit net je verhaal te lezen. Ik herken dat heen en weer getrokken worden door die twijfel.
Enerzijds het geloof dat het opvolgen van adviezen, het onderdrukken van verschijnselen en anderzijds mijn gevoelens en emoties die me elke keer weer lieten weten dat soort handelen me geen stap verder bracht.

Je begint je verhaal met "zelfgekozen isolement" voortkomend uit je behoefte met rust gelaten te worden. Geen anderen om je heen. Het enige wat je wel van ze wilt is troost. Er mogen zijn zoals je nu bent en je nu voelt. De arm om je heen die je de erkenning van je omgeving aan den lijve laat voelen en daar op kunnen rekenen.

Maar helaas, onze maatschappij omarmt geen mensen die het moeilijk hebben.
En dan is het moeilijk om gehoor te geven aan jezelf, aan luisteren naar je hart.

Hoe hard was het om zelf in die situatie terecht te komen en zelf te ervaren dat al die middelen en methoden me misschien wel meer hebben afgenomen dan dat ze me hebben gebracht.
Ik heb het al eens geschreven op dit forum
"Ze schreeuwden moord en brand"

Ankie

Marie
Berichten van Marie
Onderwerpen van Marie
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 56

Re: Remi

Bericht door Marie » zo 15 dec 2013 15:56

Hallo Yarianna en andere dames,

Bedankt voor de virtuele omhelzing.
Ik geef jou en de anderen er een terug.

Ik ben wel benieuwd hoe het met je gaat en wat je besloten hebt t.a.v. de AD.

Groetjes van Marie

Yarianna
Berichten van Yarianna
Onderwerpen van Yarianna
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 60

Re: Remi

Bericht door Yarianna » wo 18 dec 2013 09:09

Hallo Marie,

Nog even snel een antwoord op je vraag voordat er weer een dag vol onrust en twijfel begint.
Ik ben niet overgegaan op het gebruik van AD.
"Iets" weerhoudt mij er van.
Ergens heb ik het gevoel dat AD niet de oplossing is.
Dat ik deze periode "cold turky" moet doormaken om uiteindelijk bij mezelf te komen.
Op deze manier leer ik noodgedwongen naar mezelf luisteren en bepalen mijn lichaam en geest mijn grenzen.
Onderdrukking hiervan door AD betekent automatisch dat ik er weer overheen ga en weer teveel hooi op mijn vork ga nemen.
Dat doe ik immers al bijna mijn hele leven.
Ik realiseer me dat dit tijd nodig heeft en wil mezelf deze tijd gunnen.
Om nu te zeggen dat dit gemakkelijk is, zeker niet, integendeel.
Het is een dagelijkse worsteling, vol twijfel, onrust en bang voor de toekomst.
Obama regeert op een dag een heel continent ik krijg het amper voor elkaar mijn boodschappenlijstje af te werken.
Ik schiet van de kleinste dingen in de stress met opvliegers tot gevolg die uit mijn tenen lijken te komen.
Ik bespaar op stookkosten maar de wasmachine en de douche maken overuren.

Veel wandelen en de nodige dosis zelfspot houden me op de been.
Mijn naaste omgeving (mijn kinderen) tonen begrip en dat scheelt ook een slok op een borrel.

Enfin, er is dus niet veel veranderd maar ik kan het meer accepteren en heb het verzet gestaakt.
Het is zo als het is en wat het wordt dat wordt het.

yarianna

Marie
Berichten van Marie
Onderwerpen van Marie
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 56

Re: Remi

Bericht door Marie » za 21 dec 2013 15:53

Ha Yarianna,

Een moedig besluit van je. AD lijkt het toverwoord, ik heb tevergeefs in het verleden diverse geslikt maar werd er nog naarder van.

We moeten het maar op onze eigen manier doen. Momenteel is dat dus in mijn geval het terugtrekfase verhaal.
Waar ik zo ontzettend moe van wordt zijn de goedbedoelde tips..
"ga er meer op uit", spreek met je vriendinnen af, neem contact op met je familie enz. enz.

Ja hallo... als ik dat zo kon doen dan had ik dit ""probleem"" ook niet.

In elk geval sterkte met de kerstdagen ;-) en een fantastisch zorgeloos 2014.
Dat is mijn enige wens voor kerst.

Marie

Plaats reactie