Sabbatical jaar aangevraagd

Over sociale contacten, niet weg willen uit vertrouwde omgeving, onbewoond eiland, Begrip/Onbegrip directe omgeving. Geen zin in bezoekjes, geen drukte verdragen, of willen vluchten naar een onbewoond eiland
Florence
Berichten van Florence
Onderwerpen van Florence
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 66

Sabbatical jaar aangevraagd

Bericht door Florence » wo 11 sep 2013 13:02

Hallo dames,

Het is nu 3 maanden geleden, dat mijn sabbatical begon, ik terug kroop in mijn cocon.
Ik was weer eens op mijn gat gevallen, oftewel meer gedaan dan ik aan kon en wilde.
Ik had een lat relatie, 2 volwassen kinderen, waarvan 1 na een moeilijke periode, zelfstandig (met een beetje begeleiding) woont, moeder vooral los wil laten, met gevolg ik hoor weinig van haar, alleen als ze mij nodig heeft.
Andere dochter is plots verhuist met vriend, naar de andere kant van het land, ik mis haar vreselijk, maar goed ik heb ook haar lost te laten
Moeder is 2 jaar geleden overleden, ik zat eerst in de ontkenning, maar nu komen alle herinneringen van de laatste perioden toch wel heftig naar boven (ik was haar steun en toeverlaat als van kinds af en en haar mantelzorger)
Zus is behoorlijk ziek geweest, een zus waar ik wel een symbiotische band mee heb, dus ik voel het aan als het niet goed gaat met haar, ik heb haar toch ook een beetje geholpen bij haar revalidatie, wij gingen samen sporten enz.

En dan opeens wordt het mij te veel, ik crash. Na een vakantie, welke ik samen met mijn vriend. Ik wilde genieten van rust en vrijheid, een welverdiende rust op mijn 60e, na 40 jaar in de zorg gewerkt te hebben en ook zorgen voor mijn door de 2e wereld oorlog getraumatiseerde familie.

De vakantie was te veel, er was geen rust maar onrust, opstand in het land, te veel prikkels, oude en nieuwe tijden lopen daar door elkaar. Het was een soort afgesloten compound waar jong en oud vermaakt werkt, de hele dag door vermaak en weinig stilte.
Rust kon ik nergens vinden, dus kwam overprikkeld thuis, mijn hoofd tolde van alle indrukken, ik had te hoog gevlogen en viel letterlijk op mijn kont
Thuis gekomen. zag iedereen dat ik ziek was, overprikkeld

Ik kon de buitenwereld niet meer in, het was alsof ik geen externe prikkels meer kon verwerken, ik alle kleuren, gevoelens van de buitenwereld opnam, zelfs scherper hoorde. Mijn 3e oog was open gegaan? wellicht had een massage in het vakantie land mij niet goed gedaan, het was alsof alle kleppen in mijn hoofd waren open gegaan, alle herinneringen vanuit het verleden te samen naar boven kwamen.
Als klap op de vuurpijl vond ik thuis een ravage aan, waar ik woonde was ook storm geweest en vooral water overlast. Mijn huis was een ravage, veel weggewaaid en binnen in ook veel vuil en stof, overstromend toilet.

Ik belandde van de ene onrust in de ander onrust. De wereld om mij heen is onrustig, ik wil rust en stilte, waar vind ik mijn rust? Waar krijg ik mijn voetjes weer op de aarde, ik zit te veel in mijn hoofd.

Ik ga het hulpverleningscircuit in. Dokter vind dat ik psychotisch ben, ik voel en zie te veel, wil pillen voorschrijven.
2 Keer gesprek bij psych, die in een rap tempo door mijn verleden wil gaan, ik raak er overstuur van, eerder tussen wal en schip gevoel.
Zus wil helpen, vind mij ziek, maar ik vind haar ook ziek, ze blijft het verleden oprakelen, wat mij weer pijn doet, ik wil en kan haar verhalen niet meer aanhoren, ze heeft maar zelf naar een psych te gaan.

Mijn familie is gewend e.e.a. onder ons te houden, zonder naar de dokter te gaan, ik was door alle verhalen overbelast geraakt, dus ging daarvoor naar een psych. vertelde de verhalen van mijn familie, maar nu wil ik dat niet meer, ik wil die fase afsluiten, ze gaan zelf maar naar een dokter.
Oude familiebanden, hoe kom ik er vanaf ?

Tijdens de vakantie, kwam ik er achter dat de lat relatie niet meer voor mij werkt, mijn ex was ook een verteller, ik luisterde en luisterde, ik hield mij net als vroeger weer stil, ik wilde niet meer mee draaien in zijn gezin, weer een mantelzorger worden, te maken hebben met zijn familie, een dubbel leven leven
Ik wilde vooral geen vent meer in mijn tent, ik had geen zin meer in sex, ik ben duidelijk een vrouw in de overgang.
Ik besloot de relatie uit te maken, mijn ex snapte het niet, wilde een verklaring, het is gewoon uit, punt uit.

Ik voel mij lastig gevallen door mijn ex, bleef bellen, op allerlei wijzen contact zoeken, nu ben ik zover dat ik hem heb aangegeven voor stalking,
was ik er maar nooit aan begonnen, waarom ben ik weer aan een relatie begonnen, waarom stap ik steeds in mijn zelfde valkuil?
Mijn valkuil, zorgen voor de ander en mijzelf vergeten
Mijn valkuil, te flexibel zijn, medelijden hebben met de ander en mijn eigen gezondheid vergeten
Ik ben ook ex doktersvrouw, ex verpleegkundige, aller herinneringen van al die mensen waar ik als zorgverlener mee te maken heb gehad, komen naar boven, mooie dingen , nare dingen, misstanden in de zorg, waar ik mij druk om heb gemaakt


Ik heb een tia gehad, ik rookte te veel, ik heb een schildklier ziekte vanaf mijn 30e.
Wat ik nodig heb, is reinheid rust en regelmaat
Stapje voor stapje e.e.a. doen, veel de natuur in, mijn hoofd rust gunnen, heerlijk dansen, schilderen, schrijven en vooral mij zelf zijn en blijven.
Assertief zijn, vooral verbaal assertief zijn, maar dat ben ik niet, ik sla vaak dicht naar voor mij te veel verbaal geweld. ik loop dan weg, ik word stil.

Mijn dochter komt om te helpen, een zeer assertieve dochter, die de baas wil spelen in mijn huis, ze lijkt op mijn moeder. Terwijl ze mij helpt, de was vouwt e.d., zit ze achter haar p.c. onderhoud contact met haar uitgebreide web van vriend en schoonfamilie en heel veel vrienden, het voelt voor mij niet goed een kind met laptop in mijn huis, het voelt alsof ik in haar web kom, haar elektronisch web.
Mijn andere dochter komt, ze wil 1 keer helpen, voor de rest heb ik het zelf te doen zegt ze. Ach ik begrijp haar wel, ze is zelf nog herstellende.
Ik sta wel versteld van de houding van mijn dochters, ik deed heel anders tegen mijn moeder, mijn zus en ik en mijn moeder zorgden voor elkaar (mijn moeder is een zogenaamde bom moeder, dus wij zijn zonder vader opgegroeid)

Ik besluit uit het hulpverleningscircuit te stappen, ik kom tot de conclusie dat dit weer een fase in de overgang is, ik lees de boeken van cristian northrup ik lees deze site en vind veel herkenning. Het oude verwerken, loslaten en verder gaan, ontwikkelen, van rups tot mooie vlinder, een mooie wijze vrouw met veel levenservaring

Wat ik niet snap is dat mijn huisarts en pscyh dit niet weten, ze e.e.a. als een ziekte beschouwen, ze mij liever met pillen willen volstoppen .
Maar goed ik weet nu wel beter

Ik verander weer mijn huis, mijn kinderen vinden dit vervelend, vinden dit ziekelijk gedrag, maar ik doe het toch.
Ik stop met mijn vrijwilligers werk in een bejaarden huis.
Ik maak een ruimte voor mij alleen, waar ik mijzelf kan zijn
Dat de vloer af en toe vies is, maakt mij niet uit, ik houd wel van vlekjes en maak het schoon wanneer ik het wil.
Ik wandel veel mijn mijn hondje, mijn grootste vriend, die samen met mij al veel stormen heeft doorstaan en mij vooral met beide voetjes op de aarde houd.
Ik stap door de plassen, soms met blote voeten, laat de wind door mij haren waaien, loop zonder paraplu, alleen heb ik er nu wel een voetschimmel aan overgehouden, dus heb ik daar weer wat aan te doen.

Komt dan kletsnat en moddervoeten thuis, mijn oudere mede flat bewoners kijken mij verbaasd aan, ik maak hun portiek vies, ze zijn zo rein en netjes en vooral perfect, en dit laatste wil ik dus niet zijn ! ik ben niet perfect en perfectie bestaat niet, zwart bestaat niet zonder wit
Ik heb mijn auto recht te parkeren, zegt de buurman, dat doe ik niet, ik zoek mijn eigen plek uit en het maakt mij niets uit of de auto scheef staat of vies is.,
De huurbaas is boos, want ik heb verf in de gang laten vallen, in de smetteloos witte gang, tja dat kan gebeuren ongelukken, de verzekering van hun en mij lost dat maar samen op.

Mijn oudere naasten willen sociaal zijn, ik ben de jongste in het nest, ik wil en kan dat nu niet, sociaal zijn, ik heb mijn eigen sores, ik wil op mijzelf en al een zijn, ik wil verwerken, ik wil mijzelf weer terug vinden, mijn eigen zijn
Ik wil ontsnappen uit deze buurt van de sociale controle, ik wel wel naar een eiland, zonder dat Big brother is watching me, want dat gevoel heb ik nu wel, door de nieuwe technologie, ben ik zo langzamerhand overal te traceren.

Om mij heen zie ik meerdere vrouwen, vrouwen die lijken voor zichzelf op te willen komen. Veel vrouwen met hondjes, geleerde vrouwen, verpleegkundigen, maatschappelijk werksters, oude en nieuwe generatie loopt hier door elkaar heen
Ik zie ook meer vrouwen, vrouwen in sabbatical, in zichzelf opgesloten, de wereld om hun heen verkennend, die genieten van de rust, alleen op het terras of van een wandeling in het bos. Wellicht terug willen naar oude tijden, zonder mobiel en constante bereikbaarheid, zonder laptop of I pad, waarin de huidige generatie zich blind op staart

Zonder de wereld van perfectie en constant willen verbeteren en veranderen
Zonder de wereld van MACHT EN UITBUITING EN KIJKEN WIE DE STERKSTE IS
Vooral zonder heren die de wereld regeren en over de ruggen van anderen
oorlogje voeren , ten koste van

Ik stop, ga wandelen, stapje voor stapje in de natuur, samen met mijn hondje, genieten van de mooie natuur en vooral stilte.
Beste vrouwen onder ons, wellicht is er herkenning.
Ik wens jullie sterkte in jullie proces !
Misschien komen wij elkaar wel tegen tijdens onze wandeling en kunnen wij er gezellig samen over praten.

Florence



Hannah1
Berichten van Hannah1
Onderwerpen van Hannah1
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Sabbatical jaar aangevraagd

Bericht door Hannah1 » wo 11 sep 2013 13:44

Hallo Florence,

Je bent goed bezig! Laat ze kletsen, iedereen wil je een etiket of stoornis aanpraten, terwijl je rust, ruimte nodig hebt. Ben nu zelf een boek aan het lezen, 'de logica van een crisis'. Hier staan dingen beschreven waar jij en ik en vele anderen (overgang heeft ook haar crisisperiodes) nu door heen gaan/aan toe zijn.
Ja, er zou eigenlijk een eiland voor overgangsvrouwen moeten zijn waar je zolang als je nodig hebt heen kunt.
En .....wie tegen de stroom invaart, komt uit bij de bron, las ik ergens.
Dus ja, voldoen aan andermans verwachtingen of aan bv perfectie zoals je buren, is niet de oplossing...er tegen in gaan, maar kost helaas veel energie die je niet hebt.....was dat eiland er maar, dan konden we elkaar de moed, troost, liefde, rust, ruimte, begrip geven die we zo nodig hebben!

Ik heb trouwens ook net een sabbatical van een jaar aangevraagd, en krijg 'm waarschijnlijk ook. Een tijd voor rust en bezinning, een jaar is natuurlijk niet voldoende maar geeft me wel afstand van een heleboel ruis die ik nu kan missen als kiespijn en hopelijk kan ik daardoor ook mezelf beter leren kennen en leren om te gaan met alle vnl geestelijke klachten, gevoelens, emoties waaraan ik zo ontzettend voorbij ben gegaan omdat ik voor de buitenwereld/voor anderen leefde en niet naar mezelf luisterde.

Sterkte, Hanneke

Christine
Berichten van Christine
Onderwerpen van Christine
Menopauzejaar: 2011
Leeftijd NU: 67

Re: Sabbatical jaar aangevraagd

Bericht door Christine » wo 11 sep 2013 17:48

Hallo Florence,

Heel veel herkenning en dankjewel voor je verhaal.
Ook ik heb inmiddels geleerd voor mijzelf te kiezen.

Voor een ander doe je het toch nooit goed, dus doe het nu goed voor jezelf.

Groet Christine

Honnygrosky
Berichten van Honnygrosky
Onderwerpen van Honnygrosky
Menopauzejaar: 2011
Leeftijd NU: 67

Re: Sabbatical jaar aangevraagd

Bericht door Honnygrosky » za 14 sep 2013 07:20

Dag Florence

Zelden zo'n duidelijk verhaal gelezen over de strijd die de overgang meebrengt. Ben nu 62 en er nog steeds niet. Bedankt voor je prachtige verhaal.

Carla

Florence
Berichten van Florence
Onderwerpen van Florence
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 66

Re: Sabbatical jaar aangevraagd

Bericht door Florence » za 12 okt 2013 01:44

Hallo dames,

Ik heb het gevoel alsof ik in een web vast zit en er maar niet uit kan komen.

Ik ben nog met een soort sabbatical bezig, wil eigenlijk helemaal vrij zijn, naar dat onbewoonde eiland.
ik heb nog geen vast doel voor ogen, ben heel chaotisch bezig, dan wil ik dit, dan weer dat.
Heb ik een leuk idee, tja dan werkt mijn inkomen niet mee, ik leef vanwege een chronische schildklier ziekte, gedeeltelijk van de WAO

Ik twijfel steeds, zal ik nog wonen waar ik woon, nee het bevalt mij niet meer, te veel vind ik ongewenste sociale controle en wonen in een seniorenflat, voelt voor mij net als wonen in een vogelkooi, vooral wonen met senioren die nog uit de tijd van Drees stammen, er is een te groot leeftijdsverschil en ik voel mij wat moderner en vrijer laat ik maar zeggen.
Dus wil eruit, mijn vrijheid tegemoet, vleugels uitslaan, maar ik heb wel wat kwaaltjes, zwakke enkel, rug, longen zijn wat pufferig, gebit gaat achteruit, ach ja de jaren gaan tellen.

Nu kan ik kiezen, ga ik weer naar de dokter, mijzelf laten behandelen
weer revalideren, sporten voor de rug, naar de tandarts.
Ach ik ben het revalideren en dokteren om weer sterker te worden en perfecter zat, ik heb een schildklierziekte, waardoor ik soms wat verzwakt ben en heb al tich keer gerevalideerd, oftewel gesport zodat mijn rug weer sterker werd, mijn conditie weer beter, mijn gebit nieuwe kiezen kreeg.
Ik heb daar geen zin meer in, ik denk nu eigenlijk nou , dan maar een minder wit gebit, dan meer een kies minder ( hi hi) dan maar lopen met een wat slappe enkel, dan hoef ik niet meer naar de dokter, ga ik uit het medische circuit en ga ik gewoon doen waar ik zin in heb.

Ik koop een camper en ga er op uit trekken, maar ja , de centjes he, wat kost alles toch veel geld tegenwoordig en tja dan heb je toch wel wat conditie nodig.
Een beetje huis kost zo E 550, tenminste waar ik woon. Tja houd ik weinig over om op vakantie te gaan.

Zo ben ik maar steeds bezig, hoe kan ik doen en laten wat ik wil, zonder vast te zitten in dat web, gewoon vrij zijn.
En dan nog in mijn hoofd bezig met mijn kinderen, met mijn zus, met die en dat, alsof ik er aan vast zit
Mijn moeder is 2 jaar geleden overleden, is 97 geworden, tja dat is een groot gemis, ben nog wel met de verwerking bezig. Het is net alsof ik dat verleden met haar ook nog meesleep, de hele familiegeschiedenis. Oude herinneringen komen naar boven, ik heb vnl. te denken aan de vervelende momenten, de mooie heb ik mij echt toe te zetten.
Jasses, wat een down vast zit gevoel

Mijn kinderen heb ik weinig contact mee, die willen ook hun eigen koers varen, geef ik ze gelijk in. Dus ik heb alle gelegenheid om te gaan en te staan waar ik wil
Toch op een of andere wijze, kan ik e.e.a. nog niet loslaten in mijn hoofd, doet veel mij aan het verleden denken, terwijl ik verder wil, de toekomst in en vooral vrij zijn. Ook de regels en wetten, maken dat ik aan bepaalde zaken vast zit.
Als ik een tijd naar het buitenland wil, heb ik van alles te regelen, i.v.m mijn uitkering en tja ik word al moe als ik het lees.

Dat gevoel te willen vluchten van, waarvan eigenlijk? Van mensen die om me geven, of de zorg voor iedereen, of de sociale controle
Ik wil helemaal alleen zijn, samen met mijn hondje, bloemetjes plukken, terrasje, wandelingen maken, dansen zingen, wandelen, vrij zijn
Het grootste punt waar ik nog aan vast zit, is mijn huis en wat ga ik doen, klein huisje met weinig vaste lasten, zodat ik geld overhoud om te reizen of huidige inboedel verkopen, camper kopen en reizen

Tja die twijfel he, die twijfel, wat een somber gedoe, want dat ben ik wel een beetje somber
Soms denk ik ook, ik heb mijn hele leven al gevochten, ben gevallen, opgestaan, doorgegaan, nu heb ik geen zin meer in te vechten, om maar weer gezonder en sterker te worden, vooral ouder te worden
Want ik wil niet zo oud als mijn moeder worden hoor en dan eindigen in een verzorgingstehuis, gewassen te worden als een klein kind, er over je beslist word.
Misschien toch gewoon overgave ?
En dan komt er vanzelf wel een oplossing ?

Ik heb wel de luxe genomen, om mij een korte vakantie aan de kust te geven, heerlijk uitwaaien en hoop ik eruit te komen, wat ik nu echt WIL en ook ga doen !

Florence

Lunar
Berichten van Lunar
Onderwerpen van Lunar
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Sabbatical jaar aangevraagd

Bericht door Lunar » za 12 okt 2013 13:41

Beste Forence,

Wat een intens verhaal van jou.
En wat een wil heb je om de vrijheid te zoeken. Dat bewonder ik echt want ook jij hebt duidelijk het nodige mee gemaakt.
Je wensen worden altijd ook weer bepaald door de mogelijkheden en die worden zoals iedereen ook weer bepaald door het beschikbare geld.
Vrijheid klinkt ook als: niks meer hoeven, jezelf de ruimte geven. Da's een grote uitdaging voor ons allemaal lijkt me.
Hoop dat jij daar ook jouw kansen in vindt.

groet
Luna

Florence
Berichten van Florence
Onderwerpen van Florence
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 66

Re: Sabbatical jaar aangevraagd

Bericht door Florence » di 19 nov 2013 00:39

Hallo dames,

Heb ook al eerder geschreven over mijn sabbatical, het in mijzelf terug trekken om tot mijzelf te komen, weer naar mijn eigen innerlijke stem te leren luisteren en vooral veel te verwerken.
Maar jeetje, wat vind ik dat moeilijk, om echt tot mijn eigen kern te komen, wat wil ik.
Ik weet het nog niet, wat ik wil

Dat vluchtgevoel heb ik nog steeds, zo van heerlijk rustig alleen op een eiland waar ik doen en laten kan waar ik wil, niets meer moeten, gewoon mij zelf zijn. Ik ga de deur uit en denk al, ik heb de elektra uit te doen, de wasmachine uit te doen, want ik heb zuinig te doen met elektra
heb ik wel het raam gesloten, de sleutels mee ?
Heb ik mij wel netjes aangekleed, past het allemaal wel bij elkaar, ik heb zoveel jassen en sjaals
Heb ik wel de goede schoenen aan, want dan schijnt de zon, dan regent het weer, dan is het weer koud, dan weer warm
wat zou ik ook al weer gaan doen ? oh ja, boodschappen, maar buiten gekomen ben ik het weer vergeten, ga ik een eind wandelen of zo
Heb ik mijn pillen wel geslikt, ik slik elke ochtend schildkliermedicatie
Heb ik wel ontbeten?
Heb ik wel genoeg vitaminen gehad en let ik wel op mijn cholesterol dieet ?
Oh ja ik heb elke dag te bewegen, 1 uurtje, is goed voor mijn gezondheid, heb ik dat wel gedaan?

En dan vraag ik mij af, waarom doe ik dit allemaal, al die dingen die zijn voorgeschreven voor mijn gezondheid om zgn. maar langer te leven en gezond ouder te worden

Wat een gedoe, roken mag niet meer, vette patat is uit den boze, er moet gesport worden, volgens de heren dokteren, om zo gezond mogelijk ouder te worden. Daarnaast heb ik genoeg sociale contacten te hebben, waar ik nu helemaal geen zin in heb, heb genoeg aan mijzelf
hond mag zo langzamerhand nergens meer loslopen, poep heb ik op te ruimen, dus zakjes mee.
relatie ben ik mee gestopt, ik wil geen vent meer in mijn tent, ik wil alleen zijn, met niemand meer rekening te hoeven houden of te zorgen voor, gewoon rust.

En al die gesproken verhalen van anderen, kan ik gewoon niet meer verwerken in mijn hoofd, heb al zoveel aangehoord in mijn leven
Lezen gaat mij makkelijker af.
En zelf vertellen, tja een luisterend oor kan ik moeilijk vinden nu, want dan krijg ik als antwoord, heb ik geen last van en ze lopen verder
alleen als ik luister, dan blijven ze wel zitten, voor mijn gevoel

Buren die zich overal mee bemoeien, auto staat scheef, ik heb vlekken in de hal gemaakt (verf per ongeluk laten vallen), mijn hond blaft te hard
alsof scheef staan en ongelukjes niet meer mogen?

Jezus wat een gezeur, er zijn toch wel belangrijkere zaken in het leven
Maar ja dit zijn ook oudere senioren, hebben w.s. niets anders te doen, dan daarop te letten.
Dus schrijf ik maar weer even van mij af.

Tjes wat voel ik mij toch geconditioneerd in het leven, allerlei stemmen gonzen in mijn hoofd, ook vanuit mijn jeugd, je moet zuinig zijn, je mag nooit Ik zeggen, altijd de ander voor laten gaan, bescheiden zijn, gezond eten, je tanden goed poetsen

Veel herinneringen komen naar boven, van heel lang geleden, en niet alleen van mijzelf, van mijn hele familie, ik heb een ijzersterk geheugen en vooral voor details.
Ook vele herinneringen vanuit mijn werk in de gezondheidszorg,

Oh ja, die tanden, mijn gebit gaat gewoon achteruit, dat is denk ik heel normaal op mijn leeftijd van 60, maar de tandarts wil nog een stralende glimlach maken
een vlekkeloos en volmaakt gebit,
ik zei al, ik ben 60 en heb nu eenmaal gerookt en het is normaal dat mijn gebit achteruit gaat, maar schijnbaar willen op mijn leeftijd nog een perfect gebit. Nu weer leren poetsen, de zoveelste instructie van de mondhygiënist, flossen, extra vitamines

Jezus, wat een gedoe om steeds maar aan je gezondheid te denken, dit is goed, dat is verkeerd.
Het voelt alsof ik nog niet doe wat ik wil, steeds maar weer luister naar die geconditioneerde stem van binnen en van buiten in de maatschappij
Ik ben gewend altijd voor anderen te zorgen en nu helemaal alleen voor mijzelf te zorgen en te zeggen wat wil ik, dat vind ik een hele kunst.
In mijn achterhoofd houd ik altijd rekening met de kinderen, ook al zijn ze volwassen en de deur uit.

Ik kan het wel heel hard uit gillen,
laat mij met rust ik doe wat ik wil. Maar schijnbaar ben ik nog niet zover.Is mijn wil en nieuw doel in het leven nog ver te zoeken
Weten jullie waar je de Wil en vooral een nieuw doel kan vinden?
Of hoe ik mij kan focussen ?
Concentreren ?

Want ik voel mij nu zo chaotisch en hoop dat e.e.a. bij de overgang hoort, dat kip zonder kop gevoel :D

Florence

Jetje
Berichten van Jetje
Onderwerpen van Jetje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 63

Re: Sabbatical jaar aangevraagd

Bericht door Jetje » di 19 nov 2013 09:37

Ha die Florence,

Ik herken alles wat je schrijft. Alle dingen die je moet!
Toen ik een puber was voelde ik me ook vaak zo en toen wilde ik ook mijn eigen leven gaan leiden. Waarschijnlijk heeft dit alles dus ook echt te maken met veranderingen die door de hormonen worden aangestuurd.
Ik ben nu wel bezig om vanuit mezelf te leven en niet meer te kijken en te luisteren wat andere van mij verwachten.
Ken je de boeken van Louise Hay? Ik ben nu 'Gebruik je innerlijke kracht' aan het lezen en daar haal ik veel goede dingen uit.
In mijn werk heb ik er ook last van.

Sterkte ermee! Groetjes,
Jetje

Tine64
Berichten van Tine64
Onderwerpen van Tine64
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 55

Re: Sabbatical jaar aangevraagd

Bericht door Tine64 » di 19 nov 2013 13:46

Hoi,

Ik ken het gevoel ook wel van zoveel moeten en het idee hebben geleefd te worden, te moeten zorgen voor iedereen en niet aan jezelf toekomen.
Ik vond het reuze vervelend dat ik altijd maar klaar (moest) staan voor anderen, zorgen voor ouders, kinderen, schoonouders, vrienden die hun verhaal kwijt wilden.......
Ik heb ook een sabbatical, de eerste maanden kwam ik in opstand tegen die zorgende rol die iedereen me toebedeelde. Kon er chagrijnig van worden, verdrietig, het liefst had ik hard willen wegrennen om nooit meer terug te komen.

Maar sinds enkele weken heb ik het gevoel dat er dankzij de sabbatical, terug een evenwicht gekomen is en dat ik best tevreden ben met die zorgende rol. Dat ik het graag doe, nu ik er de tijd voor kan nemen, van 's morgen tot 's avonds ben ik bezig met allerlei klusjes en karweitjes,
ik krijg terug meer energie, ik voel me ok. Ik neem ook enkele keren per week tijd voor mezelf, ga dan een eindje wandelen, surf wat op het internet of lig wat te lummelen, niks mis mee toch?
Wie weet laat ik mijn sabbatical wel langer duren dan afgesproken. :D
Af en toe zijn er nog wel ups en downs, maar deze vallen best wel mee. :)

Jetje en Florence, niet opgeven hoor, blijf luisteren naar jezelf, daar ligt het antwoord.

Plaats reactie