Ik trek me erg terug

Over sociale contacten, niet weg willen uit vertrouwde omgeving, onbewoond eiland, Begrip/Onbegrip directe omgeving. Geen zin in bezoekjes, geen drukte verdragen, of willen vluchten naar een onbewoond eiland
Sinas1972
Berichten van Sinas1972
Onderwerpen van Sinas1972
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 47

Ik trek me erg terug

Bericht door Sinas1972 » za 16 feb 2013 14:16

Hallo allemaal,

Omdat ik veel herken op deze site heb ik het idee dat ik ms in de overgang zit, wat ik niet hoop :( . Ik maak me er erg zorgen om want ik voel mij nog veel te jong! (40 jaar)

Maar ik word gek van mezelf, ik hoop dat iemand dit herkent, en mij ms tips kan geven, weet niet of het met de overgang te maken heeft maar heb beetje vermoeden van wel sinds vandaag.

Ongeveer sinds anderhalf jaar ben ik erg (geobsedeerd vind ik zelf) aan het zoeken naar 'mezelf'. Niet elke dag want ik heb een baan en kinderen en ben alleenstaand. Maar de vraag dringt zich steeds vaker en sterker op bij me, wat heb ik bereikt tot nu toe, en wat moet ik nu gaan doen ? Ik heb 20 jaar lang niet veel tijd voor mezelf gehad, alleen veel gewerkt en gezorgd. (en mijn baan is ook nog in de zorg)

Ik voel steeds meer weerstand naar dat 'zorgen' overigens. Tegelijkertijd vind ik het soms ook wel fijn om te doen. Elke vrije minuut die ik heb speur ik het internet af naar leuke cursussen, opleidingen en zov, met een gevoel erbij van het is nu of nooit. Dat gevoel, dat ik geen tijd meer heb, had ik vroeger nooit. Ik zoek nu duidelijk naar iets wat ik zelf erg leuk vind, niet wat carrière gezien slim is, maar iets wat ik heel graag wil doen, mezelf in kan ontwikkelen, ik plezier aan beleef.

Dan loop ik steeds tegen het feit aan dat ik bijna geen ruimte heb in mijn leven om iets buiten de deur te gaan doen omdat de kinderen nou eenmaal bij me zijn. Dus zoek ik obsessief naar iets hoe dit wel te realiseren. Het moet, en wel nu. Ik heb wel al wat duidelijkheid daarin, in wat ik wil, wat steeds terug komt in mijn zoektochten.

Ik voel me oud worden, ik heb het gevoel in een andere fase te komen en/of te zijn, ik weet niet goed hoe ik het moet uitleggen. Ik trek me erg terug, denk veel na, over mezelf, over wie ik ben, over wat ik wil en over wat ik niet (meer) wil.

Ook vriendschappen veranderen, ik weet niet meer goed of dat door mezelf komt, door de andere kant, of beiden, ik ben er van in de war. Ik heb het gevoel dat iedereen (te) druk is, en voel me ondergewaardeerd. Ik vraag me steeds vaker af waarom ik al die moeite doe om vriendinnen te bellen, berichtjes te sturen, leuke attenties te sturen, kortom interesse te tonen voor hun leven, terwijl ik 9 van de 10 keer een onverschillige reactie terug krijg, of geen reactie, of een : ik ben druk. (om vervolgens maanden later weer wat te horen) Ik word hier zo boos van. En dat begrijp ik niet van mezelf, want zo is het altijd geweest, waarom maak ik mij er druk over, en vroeger niet? Ik voel me vaak echt alleen (terwijl ik vaak bewust mezelf terugtrek), ik heb geen zin meer te investeren, behalve in mijn kinderen en mezelf. Dan voel ik me weer schuldig, en dus weer depri.

Ik voel me niet meer de jonge meid, tot voor kort (tot ongeveer anderhalf jr geleden) nog wel, wat is er met mij? Mannen boeien mij ook al heel lang niet meer, wat ook niets voor mij is, maar dat vind ik niet een nadeel . Ik wil me wel weer jong en dynamisch voelen denk ik soms hoewel ik van deze toch ook wel vaak aangename rust kan genieten. En tegelijk dus ook weer zo rusteloos :(

Sinds een jaar ongeveer dat ik ook zwetend wakker word, meestal rond een uur of 5 in de morgen, had ik vroeger ook nooit last van. Niet elke nacht is dit, maar zeker wel 2 nachten in de week.

Hartkloppingen nu een half jaar last van, met tussenpozen, is niet altijd aanwezig.

Wat mij echt te denken gaf was mijn menstruatie van vorige week. Laatste jaren erg regelmatig ongesteld, maar wel zwaar, met erge PMS ook. Veel bloedverlies. Laatste jaar werd ik steeds ietsje eerder ongesteld, mijn cyclus werd dus steeds ietsje korter. Maar vorige week was heel raar, ik werd ongesteld op de dag dat ik verwachtte, het was een beetje zoals altijd die 1e dag. Normaal gesproken ga ik dan de dag erna heel erg vloeien en dag daarna ook, veel buikpijn dus hele dag en nacht pijnstillers altijd nodig om te kunnen blijven functioneren. Maar nu bleef het de dagen erna een klein beetje bloedverlies, de hele week. Steeds maar wachten nu gaat het wel komen, maar nee. Geen buikpijn ook, natuurlijk veel prettiger op deze manier maar ik snap er niets van. Een zwangerschap is overigens uitgesloten.

Het spijt me voor dit lange verhaal, ik ben blij dat ik het even heb kunnen luchten. Want ik zit er erg mee.

Hopelijk heeft iemand tips? Ik ga straks een urinetest halen voor de overgang, weet iemand of dit wel betrouwbaar is ?

groetjes Sterre



Sinas1972
Berichten van Sinas1972
Onderwerpen van Sinas1972
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 47

Re: Ik trek me erg terug

Bericht door Sinas1972 » za 16 feb 2013 14:31

Nu ik wat berichten lees op dit forum herken ik zo veel, ik denk ook heel veel na over de dood, over mijn eigen dood, stel dat het morgen al gebeurd en zov, . En ook het beslissingen nemen, een erg moeilijk iets voor mij, ik bekijk honderden cursussen opleidingen en neem geen beslissing. Ik wil alles goed onderzoeken voordat ik een keuze maak ik word er stapelgek van want zo gaat het met alles, koop ik wel of niet die leuke trui, afwegen tot ik een ons weeg en het dan ook gewoon niet doen...

Sterre

Maya
Berichten van Maya
Onderwerpen van Maya
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Ik trek me erg terug

Bericht door Maya » za 16 feb 2013 23:02

Sterre,

Wat jij beschrijft komt bij mij heel herkenbaar over hoor maar weet niet of je het kan linken met de overgang. Ik heb, toen ik 40 werd, ervaren als een keerpunt in mijn leven. Het ging niet van de 1 op andere dag maar geleidelijk en ik heb alles onder de loep genomen....Werk, relaties, vrienden enz. en merkte dat ik steeds cynischer werd en totaal onbegrepen. Ik had het gevoel dat ik overal maar energie in moest stoppen en kreeg niets terug. Het leek ook wel of ik mijn plek weer aan het bepalen was.
Ik was al erg onzeker maar trok nu alles in twijfel en door mijn gedrag naar andere toe werd mijn onzekerheid nog groter. Ik zat dus ook vast in een cirkel. Ik zei ook weleens dat ik toch geen 40 ben geworden en mij nog zoveel aantrek van andere mensen.
Ik was en ben er klaar mee!
Ik wil heel graag zorgen voor..... maar ben er nu achter dat ik wil dat er ook voor mij gezorgd wordt. Alleen dat vind ik eng want dan voel ik mij een doetje, watje, afhankelijk....'t Is ook nooit goed maar ben zo langzamerhand steeds meer voor mijzelf aan het opkomen maar dat gaat met hele kleine stapjes.

Ik word al jaren niet meer ongesteld en wat een zegen!!!!! Door ernstige endometriose was het elke maand een hel, letterlijk en heb zo onvoorstelbare pijnen gehad dat ik het niet mis. Mijn baarmoeder en eileiders zijn verwijderd en ik merk dat ik in de overgang ga/zit. Het proces van veranderen was jaren geleden begonnen maar merk nu dat alles wel erg uitvergroot wordt. Daarmee bedoel ik dat als je als "last" had van onzekerheden, angsten e.d. dat die nu enorm worden uitvergroot. Deze emoties dienen zich nu sterker aan

Ik ervaar dit als een fase waar je door heen moet maar makkelijk is anders. Wellicht ben jij in de pre-fase van de overgang. Ik weet overigens niet of die testen betrouwbaar zijn maar daar kunnen de andere dames misschien antwoord opgeven.

Sterre, heel veel sterkte en gewoon lekker van je afschrijven want overgang of niet, heel herkenbaar is het wel

Groet van Maya

Yron
Berichten van Yron
Onderwerpen van Yron
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 47

Re: Ik trek me erg terug

Bericht door Yron » vr 22 mar 2013 14:53

Beste Sterre,

ik herken veel van wat je schrijft. Ik ben ook nog maar 40 en dat ik al in de overgang zou zijn, was helemaal niet bij me opgekomen. Al anderhalf jaar ben ik onregelmatig ongesteld. En achteraf zie ik dat ik in die anderhalf jaar ook al meer piekerde dan gewoonlijk, me soms leeg voelde of mezelf niet herkende. Nu is dat veel erger. Ik word ook soms gek van mezelf. Dan lig ik 's nachts te piekeren welk vrijwilligerswerk ik erbij zal nemen of welke cursus ik zal gaan doen. Terwijl ik een baan en drie kinderen heb, sport en ook al vrijwilligerswerk doe.
En dan pieker ik erover hoe het over tien jaar zal zijn, of ik dan nog wel werk zal hebben en of ik niet eenzaam zal worden als de kids uit huis zijn.
Dat heb ik nooit gehad. Ik heb altijd vol vertrouwen naar de toekomst gekeken.

Ook ik voel me ineens oud. Vorig jaar was alles nog prima, zoals het altijd was en nu opeens, denk ik dat ik oud ben en dat alles anders wordt.

Vooral dat piekeren vind ik erg lastig. Ik wil het niet en probeer blij te zijn met alles wat ik heb en de toekomst los te laten, maar dat lukt heel vaak gewoon niet.

Als iemand tips heeft om hiermee om te gaan?? Graag!

Heb jij de urinetest trouwens al gedaan?

Yron

Sinas1972
Berichten van Sinas1972
Onderwerpen van Sinas1972
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 47

Re: Ik trek me erg terug

Bericht door Sinas1972 » do 30 mei 2013 10:27

Hallo Yron

Nee ik heb (nog) geen urinetest gedaan...En jij ? Ik ben destijds bij 3 apotheken en 2 drogisten geweest, ze waren niet te koop. De meesten hadden er zelfs nog nooit van gehoord. Daarna erg druk met andere dingen geweest, binnenkort ga ik naar de dokter (weer) en vraag ik om een bloedtest. Ik was al eerder bij de dokter geweest, die schoof het van de baan, begon direct over pillen (hormonen), dacht dat het andere oorzaken (mijn klachten) zou kunnen hebben, nu die ook uitgesloten zijn (en ik nooit meer wat van de dokter gehoord heb) toch maar weer een afspraak gemaakt...

Het onderwerp Overgang lijkt wel taboe, of als iets wat moeten we ermee. Ik ervaar het als iets heel ingrijpends. Grootste gedeelte van mijn tijd (ik hou mijn ellenlange menstruatie plus bijbehorende suicidale PMSperioden bij in mijn agenda) neemt dit mij in beslag, ik kan het niet wegdrukken , eromheen ( geprobeerd), dit weet mijn dokter maar als zij zelfs er blijkbaar niets mee kan wat moet ik dan ?! Het uithouden, maar voor hoelang?

Ik zit nu net in een 'goede' periode, ben een paar dagen ongesteld, alsof de wind door mijn hoofd is gegaan van de 1 op andere dag, ik zie het weer zitten, vrolijk, opgeruimd, niet neerslachtig enzovoorts. Precies volgens schema. Dit gaat een week duren, dan begint alles van voren af aan.

Er zijn maar weinig tot geen eigenlijk mensen die het begrijpen ik voel me echt alleen erin staan.
Hoe gaat het nu bij jou?

Sterre

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht