Er tegen vechten werkt echt niet

Over sociale contacten, niet weg willen uit vertrouwde omgeving, onbewoond eiland, Begrip/Onbegrip directe omgeving. Geen zin in bezoekjes, geen drukte verdragen, of willen vluchten naar een onbewoond eiland
Linda1970
Berichten van Linda1970
Onderwerpen van Linda1970
Menopauzejaar:
Leeftijd: 49

Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Linda1970 »

Hallo,

Ik ben 49 en nu 11 weken niet meer ongesteld geweest en ik voel me ook de laatste tijd weer vreselijk. Ben al 5 jaar aan het kwakkelen. Begrijp gelukkig wel dat dit overgangsverschijnselen zijn en raak niet meer zo in paniek.

Wel voel ik me (meestal in de ochtend) verdrietig (huilbuien!), onrustig, somber, eenzaam, hopeloos, wanhopig en moe. Al jaren. Ik wist niet dat de hormonen me zo konden maken en breken. Ik krijg mijn gevoel niet meer met mijn verstand onder controle (wat ik leerde bij de psycholoog). Heb periodes dat ik het allemaal niet aankan. En ervan vluchten kan niet, mijn lichaam neemt de boel over.

Ik heb behoefte aan rust, hulp, geen verplichtingen, ik wil liefde, troost, begrip. Ik heb best stress gehad de laatste weken. Dus maar meer rust inplannen, mediteren, mindfulness toepassen, proberen meer te slapen en leuke (rustige) dingen blijven doen. Verder onderga ik het allemaal maar, ertegen vechten heb ik al opgegeven, dat werkt echt niet. Gelukkig weet ik ook dat deze periodes tijdelijk zijn en dat er ook weer betere periodes tussen zitten. Ik wist niet dat de overgang voor sommige vrouwen zo heftig kon zijn.

Op een gegeven moment komen de hormonen weer in balans, daar houd ik me maar aan vast. En ik ben blij met dit forum, ik zie dan dat ik niet alleen ben. Nu schrijf ik ook even van me af en misschien is het herkenbaar en geruststellend voor anderen?

Sterkte allemaal. En maak er een rustige tijd van deze kerst

Linda1970



Flora
Berichten van Flora
Onderwerpen van Flora
Menopauzejaar: 2014
Leeftijd: 54

Re: Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Flora »

Linda1970 schreef:
wo 25 dec 2019 13:33
Ik krijg mijn gevoel niet meer met mijn verstand onder controle (wat ik leerde bij de psycholoog). Heb periodes dat ik het allemaal niet aankan. En ervan vluchten kan niet, mijn lichaam neemt de boel over.
Hoi Linda,

Heel herkenbaar ja.
Je kunt er niet van vluchten en je kunt er niet tegen vechten. Ja, kan natuurlijk wel, maar dat kost bergen energie waarvoor je later weer de prijs betaalt.
De overgang heeft geen handvatten.
Het is voor mij een veranderingsproces waarin juist, eigen intuïtie, gevoelens, emoties een erg grote rol spelen. Ze roepen om aandacht. Waarom zou ik dat moeten willen bedwingen of controleren, ze hebben juist nu alle recht er gewoon te mogen zijn.

Ze geven mij aan wat ik nodig heb.
En dat zijn andere voorwaarden dan vroeger. Ze laten mij bijvoorbeeld voelen dat ik niet meer alles trek, en mijn gezin het e.e.a.van me over moet nemen. Dat ik niet meer vanzelfsprekend alle taken en zorg, die ze gewend waren kan blijven doen.
Ze geven aan dat ik in vriendschappen en relatie nu nog veel meer de wederkerigheid nodig en gelijkwaardigheid.

Het heeft voorheen allemaal goed genoeg gewerkt, maar ik voel dat ik nu tegemoet moet komen, en dat ook wil, aan een diepere laag in mezelf.
Te beginnen met ruimte en rust creëren om die veel meer toe te kunnen laten.
Ik had die diepte altijd al wel nodig, maar nu is het veel dringender.
Tegelijk ervaar ik de overgang ook als een voorbereiding op de rest van mijn leven, waarin ik sowieso niet meer als een 30 jarige kan blijven presteren.
Daarvoor moet ik in mezelf.
En elke stap begint altijd weer met bewustwording.

Als ik blijf vechten tegen mijn gevoelens, omdat ik geleerd heb dat ik mezelf onder controle moet houden, dan raken mijn gevoelens uiteindelijk zo gefrustreerd. Ik kan wel al mijn energie stoppen en ze met mijn verstand gaan wegduwen, maar ze komen weer terug. Doen er dan nog een paar schepjes bovenop om gehoord te worden...... en dan is paniek zo geboren.
Mijn verstand staat niet meer bovenaan in de rangorde. Het is maar hooguit een kwart van wie ik ben. Gevoel, emotie, intuïtie vertellen ieder op hun eigen manier minstens zoveel over wie ik ben en wat ik nodig heb. Vaak weten ze het zelfs veel beter.

Precies wat je zegt, vechten tegen verschijnselen werkt niet, vluchten heeft ook geen zin. Dat versterkt de lichamelijke ongemakken zowel als de geestelijke ongemakken.

Flora

Lia
Berichten van Lia
Onderwerpen van Lia
Menopauzejaar:
Leeftijd: 62

Re: Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Lia »

Linda1970 schreef:
wo 25 dec 2019 13:33
Ik heb behoefte aan rust, hulp, geen verplichtingen, ik wil liefde, troost, begrip.
Beste Linda,

Ik lees hier van jou een dringende behoefte aan aandacht voor je gevoelswereld.
Diep van binnen wil die gehoord worden.
Het helpt soms echt wel eens om een woede uitbarsting of huilbui te krijgen en te laten zien.
Makkelijk is het niet. Niet als je alleen bent en niet als je man en kinderen hebt.

We zijn er geen van allen op uit onze omgeving te belasten, maar soms moeten ze echt ff wakker geschud worden.
Troosten kan iedereen die bereid is te horen. En zeker degenen voor je wie belangrijk bent.

Lia

Linda1970
Berichten van Linda1970
Onderwerpen van Linda1970
Menopauzejaar:
Leeftijd: 49

Re: Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Linda1970 »

Hallo Flora en Lia,

Bedankt voor jullie reactie!
"Te beginnen met ruimte en rust creëren om die veel meer toe te laten"
en
"Ik lees hier van jou een dringende behoefte aan aandacht voor je gevoelswereld. Die wil gehoord worden."

Wat verwoorden jullie dat mooi. En het geeft mij inzicht.

2e Kerstdag ging het best goed en deze ochtend weer niet. En als ik dan terugkijk zie ik dat ik mijn gevoelens en behoeftes inderdaad genegeerd heb. Of dat ze door anderen worden genegeerd. Want ik praat er wél over en ik zie er ondertussen ook slecht uit door al dat huilen en de vermoeidheid. Maar mensen weten niet wat ze ermee aanmoeten. Ikzelf weet niet goed wat ik er mee aanmoet. Mensen geven goedbedoelde adviezen maar het helpt allemaal niet.

Ik weet bijvoorbeeld nog niet zo goed hoe ik mezelf kan troosten of hoe ik mijn grenzen aan moet geven. Ik ken mijn eigen grenzen nu niet goed. Maar mijn gevoel trekt dan aan de bel, dus. De gevoelens mogen er ZIJN. Dat is al fijn om te weten. Ik ben me daar pas sinds kort van bewust.

Ik kamp lichamelijk ook al meer dan 4 jaar met onverklaarbare kiespijn (zenuwpijn). A-typische aangezichtspijn sinds de overgang. Dat sloopt me ook. Begin januari ga ik een kies laten trekken, hopelijk lost dat dat probleem op (is geen garantie namelijk maar ik ben hoopvol). En dan ga ik verder met mijn overgangsproces. Want mensen verwachten nu al, dat als de kiespijn weg is, ik wel weer 'de oude' zal worden maar dat is natuurlijk niet zo! Dat staat los van elkaar. Dat voel ik zelf al. Er zou dan alleen meer ruimte voor de overgang kunnen komen, minder stress, omdat die pijn weg zou vallen.

Ik woon alleen, heb geen partner, mijn kind woont nu een jaar op zichzelf, ik heb nog wel een oude lieve kat en ik werk parttime in de schoonmaak. Ik heb regelmatig contact met mijn moeder en broer. Ik heb een kleine maar goede vriendenkring. Ik voel me tóch eenzaam omdat ik alleen in dit forum herkenning kan vinden. Niemand in mijn omgeving beleeft de overgang zo heftig. En niemand weet waar mijn aangezichtspijn vandaan komt en hoe het op te lossen. Ik heb de hele medische molen al gehad. Ik heb dagelijks pijn, al meer dan 4 jaar. Ik ben op.

Ik ben wel heel blij met dit forum! Zoals de reacties van jullie, Lia en Flora. Waardeer dat enorm. En op deze site vind ik van alles over (mijn) overgangsverschijnselen, dat is erg geruststellend.

Dank jullie wel en sterkte allemaal. Ik vind het een zwaar proces maar tegelijkertijd erg leerzaam en interessant. Ik merk dat ik er nog lang niet ben. Ben sinds 2014 in de overgang. Omdat ik alleen woon leer ik door de overgang veel over zelfliefde en dat is ook heel wat!

Linda1970

Flora
Berichten van Flora
Onderwerpen van Flora
Menopauzejaar: 2014
Leeftijd: 54

Re: Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Flora »

Hallo Linda,

Maar wat is dat dan zelfliefde?
Ooit zei een psycholoog/therapeut tegen mij: Je moet eens van jezelf gaan leren houden. Als je niet van jezelf houdt kun je ook niet van anderen houden.
Ik was perplex op dat moment en had geen weerwoord meer. Volledig lamgeslagen ging ik naar huis en raakte daarna verstrikt in enorme schuldgevoelens naar mijn kinderen toe, naar mijn ouders, mijn partner, beste vrienden. Naar alles en iedereen voor wie ik dus dacht warmte en liefde te voelen, was ik zonder hart geweest. Die onderliggende boodschap werd me daar zomaar even meegegeven.

Achteraf weet ik dat ik, omdat ik altijd wel vanuit mijn hart heb gezorgd en heb gehouden van anderen, en troost en aandacht heb gegeven als dat kon.
Dat was nou juist waardoor ik vastliep.
Altijd had ik oog gehad voor mijn omgeving en was hun welzijn me dierbaar. (Ik durf zelfs te zeggen dat het in de natuur van vrouwen zit ingebakken.)
Maar toen het mij even niet goed ging had ik het zelf nodig, en was die wederkerigheid er te weinig.

Ik denk dat er in ieders leven wel momenten, of soms ook periodes zijn dat je de liefde, aandacht, warmte voor jezelf of voor een ander niet kunt voelen.
Maar dat is in mijn beleving iets anders en ook heel normaal.

Ik denk persoonlijk dat wanneer iemand zo'n intense behoefte voelt aan aandacht, troost, warmte, dat wel degelijk voortkomt uit het feit dat daarvoor genoeg van jezelf houdt. Waarom zouden lichaam en geest er anders om 'schreeuwen'........ denk ik dan.

Maar goed da's mijn gedachtengang.
Ben benieuwd hoe anderen die tijd-dingetjes als houden van jezelf, of zelfliefde invullen/interpreteren.
En 'wat je geeft krijg je terug' ook zo'n ding van tegenwoordig. Dat maakt me tegenwoordig cynisch. Als ik het hoor zeggen denk ik stiekem: Maar wanneer dan? Want als dat toch eens waar zou zijn, dan kan het haast niet anders dan dat ik eerdaags overstelpt word.
Ik zie daar nog geen signalen van helaas.

Groeten, Flora

Linda1970
Berichten van Linda1970
Onderwerpen van Linda1970
Menopauzejaar:
Leeftijd: 49

Re: Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Linda1970 »

Hallo Flora,

Wat vervelend dat die psycholoog dat zo plompverloren tegen je heeft gezegd. Zonder uitleg of onderbouwing. Gelukkig heb je dat zelf uitgezocht. "Wat je geeft krijg je terug" , tja, misschien is het beter om te denken: "Wat ik aan een ander geef, moet ik éérst aan mezelf geven." Dat is zelfliefde voor mij. Ik merk dat ik iedereen probeer te helpen en het naar de zin te maken om er liefde voor terug te krijgen. Maar het 'mooie' van de overgang is dat mijn gevoelens zich nu enorm aan mij opdringen. Wat Lia zo goed verwoordde.

Wat ik voel wil en mag gevoeld worden en wil getroost en begrepen worden (Waar jij het al eerder over had, Flora). Daar mag aandacht aan gegeven worden en daar mag ik liefde aan geven. Aandacht voor mezelf is heel belangrijk en hulp zoeken mag ook, bijvoorbeeld in dit forum. Hulp vragen aan andere vrouwen die al verder in het overgangsproces zitten. Al is het voor iedereen anders denk ik, het blijft een persoonlijke, innerlijke reis.

De buitenwereld probeert mij meestal te sussen of uit te leggen dat het de hormonen zijn (dat weet ik zelf ook wel!) Of proberen het op te lossen en na een poos zijn ze het wel zat om telkens hetzelfde verhaal en klachten aan te horen. Dan ben ik lastig en willen ze dat ik ermee ophoud. Zo ervaar ik het meestal. En ik geef ook toe dat ik met mezélf ook zo bezig was en soms nog zo doe. Ik wil ook van mijn klachten af! Maar ik kom erachter dat het er allemaal wil ZIJN. Dat die gevoelens om aandacht schreeuwen. Dat ik dat genegeerd heb en soms nog steeds negeer, of geen aandacht aan kán schenken (vanwege verplichtingen, bijvoorbeeld mijn werk, ik woon alleen, ik ben de kostwinner in huis).

Ik ben het middelpunt van mijn leven en ik heb het volste recht om dat te leiden zoals ik dat wil, met de unieke kwaliteiten die ik heb. Ik ben waardevol. Ondanks dat ik mij nu helemaal niet goed voel, accepteer ik mezelf volledig en ben ik de moeite waard. Ik wil mezelf kunnen zijn. Dát is in mijn ogen Zelfliefde. Ik wil alleen nog leren hoe ik die liefde en troost en dergelijke aan mezelf kan geven. Het bewustzijn is er al wel. Hopelijk kun je wat met mijn antwoord? Ik ben er zelf nog lang niet hoor. Maar ik heb wel het gevoel dat ik de juiste richting op ga.

Dagelijks mediteren helpt mij enorm om naar mijn gevoel te gaan. Want ik leef meestal vanuit mijn hoofd. En mijn gevoelens schreeuwen om aandacht.

Ik heb nu vooral behoefte aan rust, ontspanning en leuke, rustige, plezierige dingen doen. Ondertussen accepteer ik alles van mezelf. Daar ga ik maar mee beginnen vandaag.

Groetjes, Linda1970

Flora
Berichten van Flora
Onderwerpen van Flora
Menopauzejaar: 2014
Leeftijd: 54

Re: Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Flora »

Hallo Linda,

Die psycholoog zei dat natuurlijk niet plompverloren of zonder uitleg, dat zou wat zijn zeg......maar die zei dat aan het eind van een gesprek als samenvatting van zijn theorie over zelfliefde.
De romantiek van zijn theorie smolt in de weken daarna als sneeuw voor de zon.
Hij kwam bovendien op een moment dat ik mezelf al lang had toegestaan dat mijn gevoelens en emoties het recht hadden er te zijn. Ik zocht immers hulp omdat mijn omgeving zich zo afwerend opstelde.

Voor mij geldt: Mijn gevoelens en emoties vragen om verbinding. Allereerst met mezelf, om vervolgens naar buiten te kunnen om daar de verbinding te zoeken waar ze dat nodig hebben en waar ik dat nodig heb.
Hoe waardevol ik mezelf ook vind of hoe ik mezelf ook de hemel in zou prijzen, ik heb soms een arm om me heen nodig, een beetje warmte of aandacht van een ander, of een beetje waardering of bevestiging. Heel gewone basisbehoeften. Niet alleen mijn lichaam heeft voeding van buitenaf nodig, mijn geest net zo goed.
In tijden van crisis heb ik even niets om te geven, dus ook niet aan mezelf, dan is de voorraad op en heb ik de ander nodig. Ik hou genoeg van mezelf om dat te te geven en ik houd ook genoeg van mezelf om toe te geven dat ik me heel eenzaam kan voelen als die ander goedbedoelde adviezen geeft i.p.v. erkenning of troost.

Sinds dat bewuste gesprek met die psycholoog begrijp ik waarom eenzaamheid in deze tijd zo vreselijk groot is, inmiddels in alle leeftijdsgroepen. Mensen moeten zichzelf de benodigde troost en liefde maar bieden.
De theorie die deze psycholoog vertegenwoordigde sluit veel wegen naar verbondenheid af. In plaats van dat iemand nog troost en erkenning krijgt,wordt je als een last gezien en het bos ingestuurd, of het internet op. Geef het jezelf maar of val anderen maar lastig.

Het is uiteraard altijd minder zwart/wit of scherp dan het opgeschreven kan worden, maar het zit overal in.......de maakbare mens.

Een mens heeft altijd zijn omgeving nodig en kan zichzelf in niet alles voorzien. Sowieso niet, en zeker niet in tijden van ingrijpende gebeurtenissen.
Wie beweert dat ie dat wel kan lijdt in zulke gevallen in stilte
Of in anonimiteit op een forum waar men elkaar opeens wel troost en erkenning durft bieden.

Misschien word ik wel te oud voor deze wereld, wie weet, maar toch......

Flora

Linda1970
Berichten van Linda1970
Onderwerpen van Linda1970
Menopauzejaar:
Leeftijd: 49

Re: Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Linda1970 »

Hoi Flora,

Ik ben er van overtuigd dat wij sociale wezens zijn en anderen ook zeker nodig hebben. Ik mis ook wel eens een arm om me heen bijvoorbeeld.

Het is lastig. Ik vind de wereld zo verhard (de tijdgeest?). Heb ook de Ted talk van Brené Brown gezien, over kwetsbaarheid. En dat dat kracht is en verbinding geeft. En tegelijkertijd verdiep ik me in zelfliefde. Misschien kan het allemaal samen. Ik las ergens dat zelfliefde een doorlopend proces is.

Om verbinding te krijgen met anderen zul je je soms kwetsbaar moeten opstellen. Ben nog zoekende naar alles. Echt een overgangsproces.

Groetjes,
Linda1970

Flora
Berichten van Flora
Onderwerpen van Flora
Menopauzejaar: 2014
Leeftijd: 54

Re: Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Flora »

Hallo Linda,

Ik stelde me tamelijk kwetsbaar op hierboven....... nu de verbinding nog, want die daar zijn twee mensen voor nodig.
We denken na over hetzelfde, daarbij gaf ik mezelf best wel bloot ......

Zoveel mensen die met steeds "gewonere" dingen naar de psychiatrie worden gestuurd. Ik lees hier telkens weer dat vrouwen die daar ook geweest zijn, dat ze in het begin wat aan lijken te hebben maar uiteindelijk tot de conclusie komen: Wat ik geleerd heb daar dat werkt niet meer.
Ik ben daar zelf ook doorheen gegaan. Jij maakt dat nu mee.

Maar wat hebben we dan wel nodig? Ik nam nogal een risico door te vertellen hoe ik denk en voel over de psychologie van vandaag.
Maar je geeft me weer een andere theorie.

Dat neem ik je niet kwalijk hoor Linda....... echt helemaal niet.
Ik heb misschien nog wel veel meer altijd maar in mijn hoofd willen blijven zitten. Meid wat ik heb wat gezweet en gehuild, voor ik mijn gevoelens en emoties recht van spreken durfde geven en op waarde durfde schatten.
Nu doe ik dat veel meer, máár de aard van het beestje staat ook nu nog vaak fier overeind. Ik zal altijd iemand blijven die ook graag alles verklaren wil voor haarzelf.
Ik kan me verliezen in mijn emotionele kant, maar mijn verstand blijft er altijd bij. Mooi, denk ik dan maar, die samenwerking. (al voelt het soms als tegenwerking)

Sterkte Linda.......... komt uiteindelijk allemaal weer op zijn pootjes terecht, al wankelen die van mij nog wel eens, maar dat zullen ze bij iedereen doen

Flora

PS: Ik vind het een verademing hier ook eens te lezen dat er vrouwen zijn die benoemen dat de overgang ook interessante kanten heeft.
Meer gesprekken daarover zouden zoveel inzicht in het proces kunnen verschaffen.

Linda1970
Berichten van Linda1970
Onderwerpen van Linda1970
Menopauzejaar:
Leeftijd: 49

Re: Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Linda1970 »

Hallo Flora,

Oh ik waardeer het ook enorm dat je je zo kwetsbaar opstelt! Ik hoop niet dat ik verkeerd overkom. Ik wil juist meedenken. Je inspireert me. Ik ben nog zoekende.

Ik ga dan altijd even nadenken als ik nieuwe informatie of een andere zienswijze krijg aangereikt. Ik wil van mijn verstand naar mijn gevoel. Ik ben een echte denker en analyseer mijn gevoelens, ipv ze gewoon te voelen. De overgang dwingt mij nu om direct naar mijn gevoelswereld te gaan en dat vind ik doodeng. Ik wil normaal altijd alles kunnen verklaren en onder controle houden.

Jij bent daar al verder in dan ik. Zou zelfliefde dan Verbinding met Jezelf zijn? D.m.v. gevoelens?

Ik ben er echt mee bezig. Gisteren vond ik toevallig (is geen toeval natuurlijk) een artikel van Susan Bögels in een oude Happinez, met als kop: "We zien onszelf als het middelpunt van het leven". Precies wat ik in mijn eerdere post opschreef. Dat ik denk dat dát zelfliefde is. Maar dat wankelt meteen al weer!

Zij (Susan) schrijft dat in bijv. het boeddhisme, het 'zelf' niet bestaat. Maar wat mij dan ook weer interesseert is dat ze zegt: "Het is een constructie van onze geest, wij vertellen onszelf verhalen over wie we zijn en zien onszelf als het middelpunt van het leven. Het gevolg is dat je dingen die goed gaan dan aan jezelf toeschrijft, maar de dingen die slecht gaan ook. Bij succes krijg je een narcistisch zelfgevoel dat er voor zorgt dat je je niet werkelijk verbindt met anderen. En als je jezelf de schuld geeft van alles wat niet lukt in je leven, dan word je depressief en isoleer je je."

Ik zoek ook verbinding. Ten eerste verbinding met mezelf want schijnbaar heb ik dat niet, of sta ik slecht in verbinding met mezelf omdat ik mijn gevoelens heb genegeerd. Daarna durf ik denk ik pas verbinding met anderen te zoeken/maken. Ik besef de laatste jaren pas hoe kwetsbaar we eigenlijk zijn. Best een shock. En ik zoek waardering, veiligheid, zekerheid en liefde bij anderen maar vaak word ik dan gekwetst. En we leven in een tijd waar 'ze' zeggen: "Dat moet je jezelf geven en niet bij een ander zoeken". Maar juist nu voel ik me kwetsbaar en onzeker en zoek ik verbinding. En waarschijnlijk heeft iedereen dat wel! Dat besef ik me dan ineens. En dat maakt me bang. Of heeft niet iedereen dat?

En ik besef dat ik niet meer door kan en wil gaan zoals ik eerst deed. Maar wat ik dan wel wil, daar ben ik nog niet goed uit. Vandaar dat ik dan terughoudend wordt. Psychologen zijn echt gefocussed op verstand, je gedachten en hoe die je gevoelens beïnvloeden. Maar wat je zegt, er is een diepere laag (die ik aan het onderzoeken ben). Spiritualiteit. Intuïtie. Iets wat niet te vangen is. Een groeiproces. Dat vind ik de mooie kant van de overgang. Maar het is onbekend terrein. Of minstens een terrein die ik lang niet betreden heb. Want bij kinderen liggen emoties nog aan de oppervlakte. Die Susan zegt daarover: "Ouders zien dat vaak als zwak en als gebrek aan zelfvertrouwen. Maar juist toestaan aan jezelf om imperfect en feilbaar te zijn, is de belangrijkste voorwaarde voor evenwichtig zelfvertrouwen."

Is dat dan zelfliefde?

Groetjes, Linda1970

Flora
Berichten van Flora
Onderwerpen van Flora
Menopauzejaar: 2014
Leeftijd: 54

Re: Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Flora »

Hallo Linda
Linda1970 schreef:
ma 30 dec 2019 07:52
Zou zelfliefde dan Verbinding met Jezelf zijn? D.m.v. gevoelens?
Zoiets denk ik ja.
Liefde voelen of niet voelen, gaat altijd om gevoel/emotie.
Verbondenheid voelen of niet voelen, ook
Of je die dingen nu geven wilt of krijgen wilt, zonder gevoel komen ze niet aan.
Als iemand niet doet wat ie zegt lost het op in de lucht en dan houden zijn/haar woorden geen stand.

Als ik lees wat je nu allemaal schrijft dan denk ik, die verbinding met je zelf die komt er wel. Wat je zegt, bewustzijn is een begin, daar kom je niet meer vanaf.
Natuurlijk begin je eraan met angst en beven, hoe menselijk kun je zijn. Het zou eerder raar zijn als je dat niet zo zou voelen.
Ik durf tegen jou wel te zeggen dat je die moed om af te zakken in jezelf wel gaat krijgen. Je gaat vast die rijke gevoelswereld die zich daar zo lang moest verschuilen, ontdekken
Lieve deugd wat klinkt dat zweverig voor zoiets onzekers. En dat van iemand die ondervonden heeft hoe heftig het soms kan voelen.

Maar weet je hoe dingen ook wel eens werken? Ken je dat, je heb net een nieuwe zwarte toyota gekocht, en ineens zie je overal diezelfde auto rijden?
Ik stond aan het begin van dat proces van weer in contact komen met gevoelens en ze serieuzer nemen. Voelde me stik alleen staan en radeloos.
Ergens in die periode kwam ik een vrouw tegen die er hetzelfde in stond als ik. We verschillen enorm van elkaar, maar in het diepere vinden we elkaar altijd en verschillen we helemaal niet zoveel.
Het is zo waardevol om daarin een sparringpartner-vriendin te hebben. Ik gun jou dat ook heel erg.

En ja 'deze tijd' .. De maakbare samenleving, de los het maar met jezelf op houding, de eigen schuld dikke bult cultuur. Het is niet allemaal zo bevorderlijk voor de sociale cohesie en voor het emotionele welzijn van mensen. Je blijft er tegenaan lopen.

Maar geloof maar dat er heel veel vrouwen zijn die vanwege de angst die dat creëert, liever aan de oppervlakte blijven, maar diep in hun hart snakken naar precies hetzelfde. Zo verdrietig eigenlijk, ze zouden elkaar elkaar zoveel kunnen geven.
Dr Phil zegt dan altijd "iemand moet de held zijn" ....... pfff.... moeilijk

Flora

Lia
Berichten van Lia
Onderwerpen van Lia
Menopauzejaar:
Leeftijd: 62

Re: Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Lia »

Linda1970 schreef:
ma 30 dec 2019 07:52
Of minstens een terrein die ik lang niet betreden heb. Want bij kinderen liggen emoties nog aan de oppervlakte.
Hoi Linda,

En kinderen zijn gewoon kleine mensen, voor wie verdriet ook als verdriet voelt, voor wie verlies ook als verlies voelt, boosheid als boosheid, enz. Ze zijn alleen nog korter van stuk en in een ander jaar geboren. Ze leven nog korter en hun gevoelswereld is (meestal) nog niet zo beschadigd.

In de overgang mogen we terug naar onze basis. Je emoties wenken je al Linda. De overgang gaf ze je al terug. Welke richting je ermee op wilt weet je zelfs al.
Vertrouw maar op je proces.

Veel houvast heeft de overgang niet. Vertrouwen in mezelf en mijn overgangsproces, was het enige.
Dat (voor mij geruststellende) vertrouwen telkens weer opzoeken en proberen te vinden, het was vaak wel een klus.

Lia

Linda1970
Berichten van Linda1970
Onderwerpen van Linda1970
Menopauzejaar:
Leeftijd: 49

Re: Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Linda1970 »

Hallo Flora en Lia,

Bedankt voor jullie prachtige reacties! Het geeft me echt een duwtje in de rug en een bevestiging dat ik op de goede weg ben. Ik vind jullie wijze vrouwen en ik hoop ook zo te worden. Ik wil in ieder geval laten weten dat ik jullie opmerkingen enorm waardeer en ik ga er zeker wat mee doen.

Ondanks alle klachten die de overgang mij geeft zijn het tegelijkertijd aanwijzingen en ik probeer echt naar mijn gevoelswereld te gaan en daar op te vertrouwen. Volgens jullie gaat dat met mij vast goed komen en dat is zo fijn om te horen!

Sorry voor mijn korte antwoord maar ik ben nog een beetje brak van de feestdagen (en toch geen druppel gedronken) en ik probeer mijn regelmaat weer terug te krijgen. Ik laat alles even bezinken, in het weekend heb ik weer meer vrije tijd. Later kom ik er misschien nog uitgebreider op terug.

Nogmaals bedankt en ik 'spreek' jullie vast nog wel vaker. Nu ga ik slapen. Morgen ga ik weer werken.

Linda.

Linda1970
Berichten van Linda1970
Onderwerpen van Linda1970
Menopauzejaar:
Leeftijd: 49

Re: Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Linda1970 »

Beste Flora,
Linda1970 schreef: Om verbinding te krijgen met anderen zul je je soms kwetsbaar moeten opstellen.
Ik bedoelde daarmee niet dat JIJ je soms kwetsbaar moet opstellen. Ik zag aan je post daarna dat je dat dacht, wat achteraf gezien ook logisch is.

Maar ik wil die zin even uitleggen. Ik praatte daar buiten mezelf. Tweede persoon enkelvoud. Ik betrap me er nu vaker op dat ik zo schrijf of praat. Daar vond ik het volgende over op internet:

Wanneer we over onszelf praten en we gebruiken de Jij-vorm, dan kan het zijn dat het onderwerp te dichtbij staat om gevoelsmatig te beleven; bijv.: ‘je vindt het moeilijk om door te gaan.’ Gevoelens die we als uitdagend of zelfs negatief beschouwen plaatsen we door deze techniek buiten onszelf, zodat we ze niet hoeven te voelen. Andere gevoelens zoals pijn, ongelukkigheid, frustratie, boosheid, depressie, verdriet en verlies behoren hier ook toe.

Nog geen verbinding met mezelf dus, of niet durven maken.
Ik bedoelde daar dus niet mee dat jij je kwetsbaar op moest stellen want dat deed je juist wél. Dat moet ik ook gaan doen (leren). Hopelijk heb ik dat nu recht gezet.

Dankjewel Flora!

Linda1970

Flora
Berichten van Flora
Onderwerpen van Flora
Menopauzejaar: 2014
Leeftijd: 54

Re: Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Flora »

Hoi Linda

Maak je geen zorgen Linda, ik nam dat zeker niet persoonlijk op.
Ik pikte dat 'kwetsbaar op moeten stellen' eruit omdat ik, toen ik dat ging doen ook leerde dat het wel een voorwaarde is voor verbinding, maar geen garantie.
Voor verbinding en verbondenheid zijn er twee nodig.
Als iemand zich tegenover mij kwetsbaar opstelt, zal ik ook zelf in mezelf die gevoelens en dus ook die kwetsbaarheid moeten opzoeken.
Doe ik dat niet dan geef ik niets of te weinig van mezelf, geef ik geen herkenning, geen troost, geen bevestiging, ben ik feitelijk niet echt aan het luisteren en zal de ander zich in haar emoties niet werkelijk gehoord voelen en onbegrip ervaren.
Andersom ervaar ik dat ook zo, ik voel me ook afgehouden als de ander zich niet ook open stelt.

En een van de manieren om af te houden is inderdaad je eigen gevoelens op een ander neerleggen. Ook daar onderdrukt het redeneren
Het gebeurt hier voortdurend. Mensen schrijven dit en dit is er aan de hand en dan voel Je Je..... daar word Je onzeker van, dan moet Je.... enz.
Terwijl ze het over zichzelf hebben.
Je kan voor de aardigheid eens proberen om in al die berichten van mensen al die "Je" te vervangen door "Ik".
Je begrijpt al hoe het werkt, maar ik ben wel benieuwd naar wat het voor jou toevoegt aan hoe je het verschil ervaart.
Ik zeg bewust nog niet hoe dat op mij inwerkte, anders vul ik ongewild misschien iets voor je in

Groet
Flora

Linda1970
Berichten van Linda1970
Onderwerpen van Linda1970
Menopauzejaar:
Leeftijd: 49

Re: Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Linda1970 »

Hallo Flora,

Je mag gerust iets voor mij invullen hoor :D Misschien beleef ik het weer heel anders.

Ik geef op dit forum ook wel eens tips aan anderen en ik deel mijn ervaringen. Het is altijd makkelijker om anderen te zeggen wat ze zouden kunnen doen want daardoor sta ik niet stil bij mezelf en hoef ik niet na te denken wat er nou eigenlijk bij mij speelt. Ik merk dat ik de adviezen die ik aan anderen geef, lang niet áltijd op mezelf toepas. Omdat het daadwerkelijk DOEN veel moeilijker is. Dat betekent niet dat ik niet écht wil helpen, hoor. Het is alleen wel een makkelijke en bekende weg voor mij. Veranderingen ben ik niet zo goed in.

Maar het is tijd. Ik heb ook als goed voornemen: Ik MOET niets, ik MAG. En het gaat in de eerste plaats om wat ik KAN en niet (meer) om wat ik WIL. Want ik merk dat dat niet meer werkt. Ik vind het moeilijk want het speelt zich af op alle gebieden in mijn leven en ik ben bang voor de reacties van anderen. En de maatschappij werkt ook niet mee. Maar ik heb alleen mezelf er maar mee als ik blijf doen wat ik altijd deed. Het werkt gewoon niet meer. Het is tijd om het om te draaien en de focus te leggen op MIJ en op wat er allemaal in mij afspeelt. De overgang dwingt mij er toe.

En dan denk ik aan Dr. Phil (die jij ook vermelde) en zijn levensles #5 die luidt: 'Het leven beloont actie'.
Maar ik vind het eng. Maar ik leef nu ook in onzekerheid. Ik probeer mezelf opnieuw te leren kennen en weer zelfvertrouwen te krijgen. Wat Lia ook al zei: "Veel houvast heeft de overgang niet. Vertrouwen in mezelf en mijn overgangsproces, was het enige.
Dat (voor mij geruststellende) vertrouwen telkens weer opzoeken en proberen te vinden, het was vaak wel een klus."


Trouwens, wel fijn hoe er een gesprek op gang gekomen is, Flora. Heb jij al het gevoel dat je door de overgang heen bent? Ben je een hoop veranderd? Waarschijnlijk is het een doorlopend groeiproces. Hoe reageerden jouw vrienden en je partner op jou?

Ik hoop er als een rustige, mooie, wijze, oudere vrouw uit te komen. Ik ben blij dat ik van jou en Lia bevestiging krijg dat ik al goed bewust, en op de goede weg ben. Zelf heb ik dat gevoel ook maar ik kan door de bomen het bos nog niet zien. Ik denk dat ik maar gewoon met kleine stappen ga beginnen. En ik zal mezelf toestemming geven om te falen en fouten te maken onderweg want ik denk dat dat mij ook afremt, ik ben bang om het fout te doen en mensen teleur te stellen. En dat niet alleen, ik saboteer mezelf ook vaak omdat ik nog zoveel WIL, net als vroeger. Maar dat gaat niet meer. Want ik loop iedere keer keihard tegen mijn grenzen aan. Ik word daar verdrietig van, dat ik niet meer mijn oude, vertrouwde IK ben.

Het is wel weer een lang verhaal geworden hoor. Sorry :D

Linda1970

Indra71
Berichten van Indra71
Onderwerpen van Indra71
Menopauzejaar:
Leeftijd: 49

Re: Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Indra71 »

Hallo dames,

Wat een mooi verhaal Linda jouw verhaal en echt waar ik kreeg kippenvel omdat er zoveel herkenning in zit
ik vind het erg fijn om alle verhalen te mogen lezen van vrouwen in de overgang

Mvg, Indra

Flora
Berichten van Flora
Onderwerpen van Flora
Menopauzejaar: 2014
Leeftijd: 54

Re: Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Flora »

Linda1970 schreef:
do 02 jan 2020 23:01
Heb jij al het gevoel dat je door de overgang heen bent? Ben je een hoop veranderd?
Hallo Linda,

Mijn hormonen zijn nog niet altijd in balans. Zijn zeker nog wel dagen dat ik opsta en denk ik oh nee er komt weer een lekkere dag aan. Maar daar kan ik intussen wel mee overweg. Gaat het niet dan gaat het niet, dan duik ik lekker weg met een boek of met mezelf, er komt vanzelf wel weer een andere dag.
Allerlei dingen waarvan ik vroeger dacht dat ze hoorden, of moesten, hoeven niet meer zo nodig.

De overgang heeft me daarnaast geleerd dat er in het leven nooit zekerheid is. Kan dus ook niet veel meer met al die theorieën die pretenderen dat ze wel zekerheid geven, ze hielden toch nooit stand. Daarvoor kent het leven veel teveel variabelen.
De overgang heeft mijn intuïtie weer veel meer de ruimte gegeven.

Ik heb heel wat geschrapt in heel veel "moeten" waardoor ik veel dichter bij mezelf kan blijven en bij de dingen die er voor mij meer toe doen in het leven.

Maar er zit ook een andere kant aan. De overgang is ook inleveren geweest. Ouderdomsverschijnselen die voorzichtig om de hoek komen kijken, waar ik alvast aan mocht ruiken. Niet alles gaat weer over.
Minder spierkracht, minder tempo, minder lenig, vergeetachtiger. Tien jaar geleden was ik nog razendsnel met computer en internet, nu moet ik 3x keer kijken. Vroeger had ik de hele weekplanning in mijn hoofd, nu moet ik alles opschrijven....... en dan nog...
Dat wordt allemaal echt niet als vroeger.
Echt wel een soort van voorbereiding/voorproefje op het ouder worden. Want hoe je het ook wendt of keert, dat staat natuurlijk wel voor de deur intussen.

Flora

Linda1970
Berichten van Linda1970
Onderwerpen van Linda1970
Menopauzejaar:
Leeftijd: 49

Re: Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Linda1970 »

Hallo Flora,

Wat goed dat je er nu mee overweg kan. Ik zou dat ook graag willen. Het is jammer dat ik niet kan stoppen met werken, ik kan niet rondkomen van minder uren. Maar nu probeer ik tussendoor wel mijn ontspanning te vinden. Het besef is er in ieder geval wel. Nu nog in praktijk brengen.

Mooi dat je intuïtie meer ruimte heeft gekregen. En ja, dat klopt, wat je zegt. Er is geen zekerheid. Dat is 1 vd dingen waar ik tegenaan loop. Zekerheid geeft mij rust, conrolefreak ben ik. Maar om die controle proberen te houden vreet energie en is nutteloos! Dus dat is wat ik leer...
Vertrouwen
Loslaten
Acceptatie
Het ouder worden ontkomen we niet aan. Het alternatief is zo drastisch hè? :lol: Ik merk ook aan alles dat mijn lichaam ouder wordt.

Ik voel me nu vrij goed, wel enorme stemmingswisselingen en de ochtenden zijn somber en zwaar. Maar het is maar zo. Mensen beginnen het nu ook te zien. Vragen of het wel gaat. Maar ik kan ze niet goed uitleggen hoe ik me voel. En ik wil dit ook niet maar ja, ik ga geen masker meer opzetten, hoor. Dus ik zeg op mijn werk bijvoorbeeld: "Stemmingswisselingen, door de overgang. Komt ooit goed." Mensen die dichter bij me staan weten het ook en ik krijg steun, gelukkig. Het is alleen jammer dat ze het pas doorhebben als ik er echt doorheen ben. Ik zeg dan al eerder dat het niet goed gaat maar dan zie ik er nog goed uit en dan onderschatten ze dat. Later nemen ze me serieus maar het is dan eigenlijk al te laat. Ik denk dat ik nóg duidelijker aan moet geven wanneer mijn grens bereikt is.

En zo is de overgang een mooi leerproces. Maar ook zwaar, zo ervaar ik het in ieder geval.

Ik heb veel gewerkt en ik ga binnenkort een kies laten trekken, best wel stressvol. (Hopelijk gaat mijn aangezichtspijn daardoor weg maar dat is een heel ander verhaal.) Dus daar heb ik het allemaal druk mee momenteel. Die jaren met aangezichtspijn beginnen me nu echt op te breken. Ik ben straks 4 dagen vrij, herstellen van die kies trekken. Dus die tijd ga ik even pakken. Ik hoop dat het met jou ook goed gaat Flora?

Groetjes, Linda1970

Esmetje
Berichten van Esmetje
Onderwerpen van Esmetje
Menopauzejaar:
Leeftijd: 43

Re: Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Esmetje »

Hallo

Vechten helpt zeker niet. ik vind het moeilijk, zeker de ochtenden maar soms ook de hele dag het onrustige gevoel en je nergens toe kunnen zetten. Zit nu ook al vanaf dat ik mijn dochter naar school heb gebracht, zit ook maar te lezen hier
Nu ben ik voornamelijk de hele dag met mezelf bezig, om moe van te worden. Vooral de bekende ochtenden zijn het ergste er komt al een paar dagen niets uit m’n handen alleen wat echt moet, koken wassen etc en dat vind ik al een hele klus als je zo naar bent.
Hoop dat jullie er gauw doorheen zijn ik begin net
Sterkte en probeer te genieten van je vrije dagen.

Mvg Esmetje

Linda1970
Berichten van Linda1970
Onderwerpen van Linda1970
Menopauzejaar:
Leeftijd: 49

Re: Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Linda1970 »

Heel herkenbaar, Esmetje.

Ik moest vanochtend werken, daarna ben ik in mijn bed gekropen en tijdens een begeleide meditatie 2 uur in diepe slaap gevallen! Daarna moest ik weer 2 uur werken. Ik voelde me daarna wel weer iets beter. Nu is het 21:00 uur en ik ben weer erg moe. Ik ga er gewoon aan toegeven, hoor. Ik heb behoefte aan rust.

Ik heb het idee dat ik op de goede weg ben ;-) Ik vind dit zo'n fijn forum.

Bedankt voor al jullie reacties en aanmoediging.
Allemaal veel sterkte!

Linda1970

Vesta
Berichten van Vesta
Onderwerpen van Vesta
Menopauzejaar:
Leeftijd: 49

Re: Er tegen vechten werkt echt niet

Bericht door Vesta »

Linda1970 schreef:
di 07 jan 2020 00:15
En zo is de overgang een mooi leerproces. Maar ook zwaar, zo ervaar ik het in ieder geval.
Lia schreef:
wo 01 jan 2020 16:27
Vertrouw maar op je proces.
Hallo Flora en Lia

Kan me daar helemaal in vinden.
Vooral mijn perspectief is erg veranderd. Sinds de hormonen de voortplanting niet meer hoeven te bedienen, zie ik de wereld heel anders. Veel helderder hoe macht werkt, hoe economische en maatschappelijke systemen in elkaar, en hoe die vooral de macht bedienen.
Maar ook op persoonlijk vlak, liet de overgang mij anders gaan kijken naar mijn eigen verleden.

Als ik nu lees in bladen, en hoor wat mensen zo gemakkelijk voor in de mond hebben liggen aan voorgekauwde opmerking als positief móeten denken, afleiding zoeken, leuke dingen doen..... (wie kent ze niet)..... en dus altijd maar het redeneren in moeten zetten om gevoelens en emoties te beteugelen, dan denk ik....... en de andere helft van mijn leven dan? Die mag niet zichtbaar zijn, lijken die boodschappen tegelijk te willen zeggen.

Hoe kan men mij nog als mens zien als ik altijd positief ben, altijd vol van hoop, altijd mijn leven zou kunnen vullen met leuke dingen, en de andere kant onzichtbaar moet houden. Waar moet en kan ik dan nog heen met de andere helft van mijn leven.
Die moet ik om daar aan te tegemoet te komen dan maar genoegen nemen met een bambi-filmpje.
Lijkt vaak alsof de minder aangename emoties niet meer mogen in het dagelijks leven, of alleen nog maar in tv programma's waarin we ermee worden "geamuseerd"

Ik doe er niet meer aan mee aan die positiviteits-dwang en buitenkant-politiek. Net zo min als aan het strak-in-het-vel-moeten-willen-blijven plaatje.
Zo bevrijdend!
Maar er zijn zeker heel wat geestelijke workouts voor nodig geweest, om alle kanten van mezelf weer beter in balans te laten komen.
Gelukkig duurt de overgang een hele tijd, en krijg en kreeg ik daar alle tijd voor.

Groeten, Vesta

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht