Even mijn hart luchten luchten

Over sociale contacten, niet weg willen uit vertrouwde omgeving, onbewoond eiland, Begrip/Onbegrip directe omgeving. Geen zin in bezoekjes, geen drukte verdragen, of willen vluchten naar een onbewoond eiland
Joce
Berichten van Joce
Onderwerpen van Joce
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 57

Even mijn hart luchten luchten

Bericht door Joce » wo 20 mei 2015 01:12

Hallo dames,

Al jaren lees ik op dit forum. Telkens weer voel ik me gesterkt bij het lezen van zoveel herkenbare klachten. Vanavond heb ik weer gelezen, maar ik wil ook mijn eigen ervaringen weer eens delen, in de hoop dat sommigen van jullie het herkennen of delen ervan. Het is een enorme klaagzang. Maar het helpt om het na lange tijd hier weer eens te kunnen delen en ik dank ieder die de tijd en moeite neemt om het überhaupt te lezen :). Ik heb ook een paar vragen:
- herkent iemand (een deel van) dit verhaal? Vooral het gevoel van uitzichtloosheid?
- betekent het feit dat de periodes tussen bloedingen langer worden en de bloedingen zelf ook minder heftig worden, dat ik steeds dichter in de buurt kom van de feitelijke menopauze en zo ja, heeft de ernst van mijn klachten daar dan ook iets mee te maken?
- heeft iemand nog een extra 'tip' om in deze fase nog enig perspectief te blijven ervaren?

Ik denk dat ik rond mijn 38e de eerste klachten kreeg. Intussen ben ik 52 en nog steeds niet door de menopauze. De periodes dat ik niet vloei, of slechts heel weinig zijn sinds een jaar wel aanzienlijk toegenomen. Die variëren nu tussen 13 weken en 17 weken.

Mijn klachten zijn wel heviger geworden, en wisselen nogal eens. Op dit moment heb ik lichamelijk vooral last van (nacht)zweten en (veel!) opvliegers overdag. Ik ben blij voor elke keer dat ik boodschappen kan doen zonder een nat bosje haar op mijn hoofd. Daarnaast zijn mijn darmklachten weer teruggekomen (prikkelbare darm syndroom) en heb ik last van benauwdheid, duizeligheid en hartkloppingen, enorme vermoeidheid en gewrichtspijn. Alles is recent nog gecheckt, en alle artsen zeggen dat de toename van klachten zeer waarschijnlijk met de overgang te maken heeft. In sommige gevallen is dat niet helemaal zeker omdat ik ook enkele auto-immuun ziektes heb, met vergelijkbare klachten.

Geestelijk vind ik de overgang op dit moment het zwaarst. Soms verlies ik echt de moed. Het duurt zo lang, blijft maar terugkomen en is zo onvoorspelbaar! De laatste tijd heb ik daardoor geregeld zware dagen waarbij ik mezelf totaal niet meer herken. Ik was altijd een vechter die als het maar enigszins kon optimistisch bleef, maar nu duren de periodes dat ik de neiging voel op te willen geven soms lang. Soms ervaar ik zelfs helemaal geen zin in het leven meer en ploeter ik door omdat ik niet mag opgeven van mezelf. Ik heb wel professionele hulp gezocht, en heb ook vaak steun door aandachtsoefeningen. Toch lijkt het vooral alsof de lange tijd (intussen 14 jaar!) dat ik met klachten leef, me moedeloos maakt.

Er zijn maar weinig vriendinnen die zo lang 'zin' hebben in een relatie met iemand die nooit weet hoe de volgende dag de wind waait. En ik wil hen ook niet wil overvragen met mijn geklaag uit angst om hen te verliezen. Dat is nl al eens gebeurd. Iemand die dit zelf niet heeft meegemaakt, kan zich waarschijnlijk moeilijk inleven. Dat maakt het wel extra eenzaam.
Sinds 5 jaar ben ik gescheiden en ik heb geen kinderen. Qua familie heb ik alleen contact met een oom en tante en hun dochter, waar ik wel heel blij mee ben! 1,5 Jaar geleden verhuisde ik i.v.m de scheiding maar ik voel me nog altijd een vreemde in deze wijk. Het stomme is dat ik naast de eenzaamheid, tegelijkertijd vaak geen behoefte heb aan/of energie heb voor sociale contacten. Ik probeer die wel vast te houden, maar dat kost nu enorm veel moeite en brengt de dag erna soms dubbele klachten mee. Dat laatste mogelijk vooral door die auto-immuun aandoeningen.

Het lukt me ook niet goed om opnieuw 'zin' in mijn leven te ervaren. Alles is zo sterk veranderd! Mensen om wie ik veel gaf, die uit mijn leven verdwenen, het werk dat ik moest stoppen, en het aantal 'productieve uren' per dag: het maakt me niet vrolijker. Ook mijn eigen veranderde behoeftes zijn nog niet vanzelfsprekend.

Misschien is het veel gevraagd, maar elke reactie is welkom en nogmaals dank voor het lezen! Sterkte iedereen!

Hartelijke groet, Joce



Fam
Berichten van Fam
Onderwerpen van Fam
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 46

Re: Even mijn hart luchten luchten

Bericht door Fam » wo 20 mei 2015 09:49

Hallo dames

Ik herken veel in je verhaal.
Ik ben (nog maar) 41 en weet niet of ik nu echt in de overgang zit. Ik liet 3,5 jaar geleden mijn baarmoeder eruit halen vanwege heftige en langdurige menstruatie (was dit al een teken dat ik in de overgang kwam ?). Mijn eierstokken zijn wel blijven zitten.
Sinds die tijd heb ik zodanige fysieke en mentale klachten, dat ik een tijdje niet meer ben gaan werken en nu slechts enkele uurtjes per week werk. Ik krijg verschillende diagnoses waar ik niets mee kan : CVS, prikkelbare maag en darmen, psychosomatische klachten, extrasystolen,.... Heeft dit alles te maken met de overgang of zijn het CVS-klachten of..
Mentaal niet makkelijk om dragen, als je lichaam allerlei bokkensprongen maakt om dan uitgeput in elkaar te zakken. Zal dit ooit over gaan? Ik herken je frustratie.
Als enige tip kan ik enkel meegeven om zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen. Rust als je het nodig hebt.
Als ik een beetje energie heb, besteed ik die zoveel mogelijk aan dingen die me blij maken. Ik leg mezelf zoveel mogelijk in de watten en reken niet op een ander hiervoor.

Fam

Sandra66
Berichten van Sandra66
Onderwerpen van Sandra66
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Even mijn hart luchten luchten

Bericht door Sandra66 » wo 20 mei 2015 13:21

Hallo Joce,

Ook ik herken heel veel in jouw verhaal...
Ik vind dat het lijkt alsof je een totale persoonsverwisseling ondergaat, zo erg voelt het soms.
Heb ook weleens gezegd dat er een duivel door m'n lichaam zweeft, als ik weer eens het gevoel heb totaal door te draaien.
Inderdaad alles wat je vroeger leuk vond, beleef ik nu heel anders (helaas vaak in negatieve zin).
Hoe kan het toch zijn dat de natuur dit nog voor ons vrouwen "bedacht" heeft...??
Dan wordt er gezegd, je moet van iedere dag/minuut van het leven genieten, maar op deze manier kun je helemaal niet van je (kostbare) tijd genieten.
Ik heb wel als ik me na weken van vreselijk voelen, weer eens een paar uurtjes goed voel, ik er dan extra van probeer te genieten.
Zit eigenlijk al vanaf begin van dit jaar af en aan in de ziektewet, gewoonweg omdat m'n lichaam me in de steek laat.
Laten we hopen dat er toch weer betere tijden aanbreken voor ons allemaal!
Hoop dat je aan deze reactie wat hebt!

gr Sandra

Joce
Berichten van Joce
Onderwerpen van Joce
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 57

Re: Even mijn hart luchten luchten

Bericht door Joce » wo 20 mei 2015 14:13

Hallo Fam en Sandra,

Dank voor jullie reacties! Fam, ik weet niet precies of al jouw klachten onder de overgang thuis te brengen zijn, daarvoor heb ik onvoldoende kennis van o.a. jouw operatie en mogelijke gevolgen daarvan. Ik weet wel dat een vriendin nog jonger dan ik was toen zij aan de overgang begon, en dat overgangsklachten als ik mij goed herinner vooral komen als de eierstokken ook zijn verwijderd. Maar misschien dat iemand anders op dit Forum je daar beter antwoord op kan geven. In ieder geval sterkte jij ook!

En Sandra, dat vind ik een heel goede omschrijving: alsof je compleet iemand anders geworden bent. Dat is inderdaad precies het gevoel dat ik ook heb. En ik herken ook wel dat genieten van een paar uur, of soms een hele dag je goed voelen. Dat doe ik ook. Gelukkig vergeten we pijn en verdriet kennelijk ook wel weer snel als het even kan. Nog een vraag als het mag: hoe lang heb jij hier al mee te maken? Ik merk namelijk vooral dat de lange duur me soms een gevoel van moedeloosheid geeft. Samen doorzetten doe ik graag met jou, en de andere vrouwen op dit Forum :).

Hartelijke groet,
Joce

Sandra66
Berichten van Sandra66
Onderwerpen van Sandra66
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Even mijn hart luchten luchten

Bericht door Sandra66 » wo 20 mei 2015 14:28

Hallo

Ik ondervind (in deze hevigheid) al 1,5 jaar last!
Achteraf had ik daarvoor ook al klachten, maar niet in de hoedanigheid van nu.
Nu is het af en toe gewoon niet mogelijk om normaal te kunnen functioneren (ook alleen al vanwege niet slapen)...
Hoe lang heb jij al last dan?
Het is me wat allemaal...bah

gr Sandra

Pee
Berichten van Pee
Onderwerpen van Pee
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 57

Re: Even mijn hart luchten luchten

Bericht door Pee » wo 20 mei 2015 15:54

Hoi,

Wat je schrijft zou mijn verhaal kunnen zijn. Ik ben ook 52 en al sinds eind 30 in de overgang. Ik heb er ooit hormoonpillen voor geslikt van mijn 40e tot 45e.
Ook mijn menstruatie is meestal voort heel licht en om de 10 a 14 weken. Waar is dat laatste ei in hemelsnaam!
Mijn gewrichts- en spierpijnen zijn ook hevig, op dit moment net een beetje ongesteld geweest en slaap ik heel slecht, hartkloppingen en veel opvliegers.
Ook ik heb me onlangs door de molen laten halen door de huisarts, ik lijk gezond.
Psychisch vind ik het erg zwaar, zit nu in een dipje, maar weet dat dit voorbij gaat. Ik heb al veel goede dagen, maar het einde is nog steeds niet in zicht.
Hopelijk gaat het snel beter nadat we het laatste ei gebruikt hebben :D

Ook ik ben 6 jaar geleden gescheiden en heb een vriend. Sociale contacten wil ik ook niet meer, daar ben ik vaak te moe voor en ben ook niet geïnteresseerd in andere, erg he??
Ook ik heb geen kinderen!!
IK werk nog fulltime en ga 3 keer in de week sporten, soms vraag ik me af hoe ik dat vol houd, maar het lukt.

Sterkte met alles, en weet, je bent alleen.

Groetjes Petry

Greta51
Berichten van Greta51
Onderwerpen van Greta51
Menopauzejaar: 2005
Leeftijd NU: 62

Re: Even mijn hart luchten luchten

Bericht door Greta51 » wo 20 mei 2015 19:17

Joce schreef:
wo 20 mei 2015 01:12
-heb ik last van benauwdheid, duizeligheid en hartkloppingen, enorme vermoeidheid en gewrichtspijn.
-Maar geestelijk vind ik de overgang op dit moment het zwaarst. Soms verlies ik echt de moed. Het duurt zo lang, blijft maar terugkomen en is zo onvoorspelbaar!
-Het stomme is dat ik naast de eenzaamheid, tegelijkertijd vaak geen behoefte heb aan/of energie heb voor sociale contacten.
-Het lukt me ook niet goed om opnieuw 'zin' in mijn leven te ervaren. Alles is zo sterk veranderd! Mensen om wie ik veel gaf, die uit mijn leven verdwenen
Hallo Joce,

Erg herkenbaar allemaal, de dingen die ik gequote heb zijn op mijn lijf geschreven. Op mijn 48-ste voor het laatst ongesteld en soms heb ik weken dat ik denk oke, het gaat de goede kant op maar dan ineens komt de volgende klacht. Nu alweer maanden last van benauwdheid, hartonderzoeken gehad maar dat lijkt oke dus wat het dan is?

Ook jouw zin over sociale contacten en eenzaamheid vond ik erg treffend. Dat dubbele gevoel, je weet dat je aan het vereenzamen bent maar oh jee, als de bel gaat, ik ben in staat niet open te doen. Blijf maar weg allemaal!!! Aan bezoek moet ik niet denken, ik kan ze wel wegkijken.

Nooit verwacht dat deze periode zo zwaar zo zijn. Als ik vroeger iets hoorde over de overgang dacht ik aan een paar opvliegers en het stoppen van de menstruatie. Ergens maar goed ook dat we dit niet van te voren weten.........als ik geweten had dat ik al bijna 10 jaar aan het sukkelen en strijden ben....

Dat wij vrouwen dit zo'n lange periode moeten doorstaan is iets wat ik maar niet kan begrijpen.

Sterkte en groet,
Greta.

Joce
Berichten van Joce
Onderwerpen van Joce
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 57

Re: Even mijn hart luchten luchten

Bericht door Joce » wo 20 mei 2015 20:03

Hallo Sandra, Petry en Greta,

Het klinkt gek en heel egoïstisch, maar jullie berichten luchten me zo op. Ik denk vaak dat ik me maar aanstel, maar zo te lezen ben ik niet de enige die zo lang hevige klachten heeft.
De reacties van vrouwen die NU vergelijkbare klachten en gevoelens hebben, doet mij goed.

Mijn klachten begonnen volgens mij toen ik eind dertig of begin 40 was Sandra. Op mijn 43e ook een 1e officiële test gedaan en daar kwam uit dat ik beginnend in de overgang zat. Ik denk dat ze vanaf mijn 47e veel heviger werden en sindsdien ook regelmatig veranderen. En nu dus sinds ongeveer een jaar wat ik beschreef.

Ik schrik wel dat je 4 jaar na de laatste bloeding nog zulke hevige klachten kunt hebben! Hoopte dat het daarna wel gaandeweg zou afnemen.

Maar toch geeft de herkenning troost! Dank en nogmaals sterkte voor ons allemaal.

Hartelijke groet, Joce

Nadeche
Berichten van Nadeche
Onderwerpen van Nadeche
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 57

Re: Even mijn hart luchten luchten

Bericht door Nadeche » do 21 mei 2015 01:36

Ha Joce en alle andere dames,

Ik heb ook weer 2 van die hele fijne weken achter de rug, verschrikkelijk....kan iedereen de deur wel uit kijken, nergens zin in is het motto, slapen doe ik niet of nauwelijks als ik 4 uurtjes slaap per nacht ben ik al blij maar niet heus want dan begint de dag om half 5 of half 6, ... hoe kom ik de dag weer door. Ik voel me het prettigst als het donker is maar dat is nu pas laat.

Tjonge jonge wat een hel maar inderdaad zo fijn om te lezen dat ik niet de enige ben. Ik spreek mezelf ook vaak toe Als ik weer eens denk dat mijn laatste uur heft geslagen, t is echt de overgang niks aan de hand, maar dan denk je weer nee t is echt iets anders dit kan niet ik ga zo onderuit, watten in mijn hoofd duizelig pijn in al mijn gewrichten, benauwd misselijk.....

Laten we hopen dat we snel kunnen zeggen goh ja dat was wat maar dat ligt nu achter ons....

Sterkte voor jullie allemaal

Nadeche

Wiske
Berichten van Wiske
Onderwerpen van Wiske
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd NU: 60

Re: Even mijn hart luchten luchten

Bericht door Wiske » do 21 mei 2015 15:46

Dag dames,

Ook van hieruit niet echt opbeurend nieuws. Ik heb altijd gevonden dat de overgang mentaal het moeilijkste was.
Hoopte ook dat het zou beteren en dat is misschien ook wel zo. De goeie periodes zijn echt goed maar de slechte echt slecht ook hoor.
Zit volop in een slechte periode en net als hier gezegd zo moeilijk.
Voel mij eenzaam en alleen op de wereld en langs de andere kant kan ik wel huilen als ik denk dat er gezelschap komt.
Wil liever niemand zien en in mijn bed kruipen.
Ik heb vandaag tot 14.30u gewoon maar in mijn bed gelegen. Ben nog niet gedoucht of niks.
Net iets kleins gegeten.
Ik ben sinds enkele weken naar de acupunctuur aan het gaan en is ook een beetje psychologie bij.
Moet zeggen klachten zoals maag en darmklachten (heb ook PDS) nemen langzaam af.
Maar o wat voel ik mij voor de rest nutteloos, moe, verdrietig.
Kan alleen maar samen met jullie hopen dat het allemaal wat minder heftig wordt
Toch een fijne rustige dag
Wiske

Greta51
Berichten van Greta51
Onderwerpen van Greta51
Menopauzejaar: 2005
Leeftijd NU: 62

Re: Even mijn hart luchten luchten

Bericht door Greta51 » do 21 mei 2015 15:50

Hoi Wiske,

Mag ik je vragen wat voor maagklachten je hebt en helpt acupunctuur daarbij?
Verder kan ik je (en met ons zoveel vrouwen) alleen maar kracht wensen om deze periode te doorstaan.

Groet
Greta.

Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd NU: 56

Re: Even mijn hart luchten luchten

Bericht door Marie1 » vr 22 mei 2015 08:56

Beste Wiske...

ik begrijp je heel goed. Je shrijft dat je je eenzaam en alleen voelt op de wereld en voor de rest wel kan huilen als er bezoek zou komen.. Dat versta ik zo goed.. Het is ook mijn gevoel sinds de overgang... Laat het een troost zijn dat we niet gek aan het worden zijn, maar dat het naar binnen kerend gevoel echt wel eigen is aan die overgang...
En de eenzaamheid en het zich alleen voelen op de wereld. Heb wel de indruk dat het vaak ook toch met perioden gaat, want soms heel soms gaat het iets beter.. Ik tracht zo goed mogelijk naar mijn lichaam en gevoel te luisteren, en me af en toe toch eens te forceren om mensen te zien, want anders wordt de eenzaamheid inderdaad een feit.. Ik ben zeker dat er een betere periode zal volgen voor jou.. Ik ga dan meestal gewoon eens naar buiten om eens een wandeling te maken in het bos of zo, dus met hele kleine stapjes. Ik heb ook al ondervonden dat echt vechten tegen die hele overgang geen zin heeft, het maakt het alleen maar erger en het lijkt alsof ik dit gevecht niet kan winnen door die hele hormoonhuishouding die volledig in de war zit, zowel emotioneel als lichamelijk.
Positief denken of positief voelen lukt me niet meer, het enige wat mij helpt zijn dus dingen doen, met kleine stapjes, en in de mate van het mogelijke, en dan ook liefst alleen dingen die me toch ietwat blij kunnen maken.. Dan voel ik me op het einde van de dag toch een beetje trots, dat ik mijn dagdoeltje bereikt heb (vb eens buiten komen) en hef ik die negatieve spiraal beetje bij beetje op.. Ik tracht te doen wat ik kan, ook slapen..
Als ik slaap voel ik niets, het is voor mij zelfs een vlucht geworden... Je komt deze periode door Wiske, en ik wens je veel moed, sterkte, en al mijn begrip...

Marie

Wiske
Berichten van Wiske
Onderwerpen van Wiske
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd NU: 60

Re: Even mijn hart luchten luchten

Bericht door Wiske » vr 22 mei 2015 10:39

Dag dames,

Dank voor de reactie. Medeleven helpt altijd een stukje vooruit.
De schop onder mijn achterste die ik mezelf gewoonlijk geef is maar een flauw trapje.
Maar vandaag toch proberen het beste van te maken.
Ben ook weer begonnen met een inslaap-middel omdat ik anders lig te piekeren tot 3 a 4 in de morgen.
Natuurlijk ben ik daar in de morgen down van. En wordt ik iets positiever in de late middag.
Dus stoppen die handel maar weer.
Sterk moet je zijn :roll:

Nee zoals gezegd hier stapje per stapje en soms jezelf toch ook dwingen hoor.
een pyjamadag ok. Een tweede ook, maar ik moet toch ergens een nieuw weggetje vinden om terug op gang te geraken.

De acupunctuur helpt mij zeker met maag en darm klachten. Door PDS maag en darm klachten.
Die nemen langzaam af. Ik ben er nog niet want het komt al wel eens terug maar moet zeggen mijn buikpijn is zo goed als verdwenen.
Mijn maagpijn en misselijkheid is nog niet helemaal weg.

Heel veel succes dames
Geniet van de schaarse zonnestralen

Wiske

Joce
Berichten van Joce
Onderwerpen van Joce
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 57

Re: Even mijn hart luchten luchten

Bericht door Joce » zo 24 mei 2015 16:30

Beste dames,

Excuses dat ik een paar dagen niet reageerde, maar ik ben van donderdag t/m vrijdag een dag opgenomen geweest in het ziekenhuis. Ik heb namelijk ook nog een auto-immuunziekte waarvoor ik corticosteroiden moet gebruiken en soms gaat dat mis. De klachten van die kwaal (Addison, ze denken tertiaire) en de medicijnen ertegen, komen bovendien sterk overeen met overgangsklachten en beïnvloeden elkaar bovendien.. Ook psychisch, zeker bij langdurig gebruik. Dus het is soms echt een puzzel om te vinden wat er precies aan de hand is. Gelukkig heeft het me deze keer wel weer wat moed gegeven.

Wat niet wil zeggen dat de overgangsklachten nu weg zijn. Was het maar waar! Ik herken veel in wat Marie schrijft over het stapje voor stapje proberen weer wat meer vertrouwen te krijgen. Zo doe ik het ook. Eerst in huis en als het even kan, daarna ook buitenshuis. En mezelf soms ook te dwingen om op een dag ten minste met een andere persoon (bv vriendin) contact te hebben. Hoe kort ook. Intussen heb ik vooral vriendinnen die ook met iets kampen waardoor ze de beperkingen begrijpen. Wederzijds begrip is wel fijn. Hoewel je dan wel weer moet oppassen om altijd over problemen te praten ... :(. En ik heb uiteindelijk ook psychische begeleiding gevraagd, want dat heb ik intussen wel nodig. Niet dat het altijd een feestje is, of zoveel goed doet, maar als ik terugkijk de laatste jaren, helpt het mij toch wel iets. Een plek om op te kunnen terugvallen als het echt te zwaar wordt.

Waar mijn broek wel nog steeds van afzakt, is het 'eilandjes-denken' van artsen. Zo noem ik dat in ieder geval. Zoveel artsen kijken alleen maar naar hun eigen specialisme en schrijven dan een behandeling voor die soms haaks staat op andere behandelingen en/of ziektes/aandoeningen. Bij mij is bijna alles hormoongerelateerd, dus je zou denken ... De meeste artsen weigeren zelfs informatie te lezen die ik hen aanbied over de wisselwerking tussen corticosteroiden en de psyche. "Dat weten we wel genoeg", hoor ik vaak. Maar niet heus, blijkt dan korte tijd later! Intussen hebben verschillende artsen al 4 of 5 keer geprobeerd mij ingesteld te krijgen op zogenaamde 'stemmings-stabiliserende medicijnen'. Iedere keer met als gevolg dat ik dan pas echt doorsloeg de verkeerde kant op.

Niet hoopgevend allemaal. Maar dat vind ik dit forum wel! Dank voor het delen van jullie ervaringen. Dat helpt zo veel! En sterkte allemaal.

In het ziekenhuis heb ik trouwens vlak voor het slapen een tekstje gelezen van een psychologe over troost. Dat voelde zo raak, dat ik het graag met jullie deel. Maar ik weet niet zeker of ik dat hier zo maar mag plaatsen. Mocht het niet zo zijn, excuses en dan hoop ik dat een van de webmasters het verwijdert?

"Het leven als een ketting.
Volgens Angela Roothaan, psycholoog aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, hebben mensen met verdriet hebben vooral behoefte aan veiligheid. Ze vergelijkt het leven met een ketting: de schakeltjes symboliseren personen, dingen en activiteiten. 'Als een schakeltje kwijtraakt, is de verbinding tussen de verschillende elementen in je leven verstoord. Het verband is weg. Dat creëert onveiligheid.
Opeens sta je er weer alleen voor en wordt je geconfronteerd met je emoties. Dan troost het als iemand laat zien dat je niet alleen bent. In de veilige beschutting van de aanwezigheid van zo'n vriend of familielid kun je kracht opdoen om het leven opnieuw vorm te geven."
(bron: Flow weekly #8, Het mooie van troosten).

Ikzelf zou bij die laatste zin 'lotgenoten' willen toevoegen. Want dat helpt ook, en zo te lezen ben ik niet de enige die dat ervaart ...

Hartelijke groet,
Joce

Marleen1960
Berichten van Marleen1960
Onderwerpen van Marleen1960
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 59

Re: Even mijn hart luchten luchten

Bericht door Marleen1960 » vr 04 okt 2019 10:13

Goedemorgen dames,

Ja heel herkenbaar allemaal. Op mijn 48e is mijn baarmoeder ook weggehaald vanwege langdurige bloedingen, bleek ik een vleesboom te hebben. Mijn eierstokken zijn ook blijven zitten. Ben een jaar of 4 "goed" geweest d.w.z. geen klachten of opvliegers maar daarna is het goed misgegaan.
Heb ook hormoonpreparaten gebruikt maar daar voelde ik me niet goed bij dus stopte ik daar maar mee.

Ik ben nu 2 jaar single en voel me soms best eenzaam. Heb wel een dochter, maar die zie ik niet veel en zij heeft ook haar eigen leven he :(
Een relatie zie ik (nog) niet zitten vanwege mijn klachten De ene keer wil ik mensen zien en de andere keer zeg ik nee dank u. Hartkloppingen, spierpijnen, misselijkheid, opgejaagd gevoel, paniekaanvallen... heb het ook allemaal. Omdat ik nog fulltime werk maakt het er allemaal niet beter op want als ik durf thuis te blijven voor ziekte dan dreigt mijn baas met ontslag en dus modder ik maar verder aan. Mijn huisarts heeft me alprazolam voorgeschreven om als een paniekaanval opkomt een half pilletje te nemen. Maar dat is maar een lapmiddel en heb alleen maar baat als ik eens kan praten met iemand, word ik wat rustiger. Hoop dat deze ellende ooit voorbij gaat, ben 59 jaar en al even in de menopauze, maar had nooit gedacht dat het zoveel ellende zou meebrengen :oops:

Groetjes, Marleen

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht