Graag alleen zijn

Over sociale contacten, niet weg willen uit vertrouwde omgeving, onbewoond eiland, Begrip/Onbegrip directe omgeving. Geen zin in bezoekjes, geen drukte verdragen, of willen vluchten naar een onbewoond eiland
Anna1962
Berichten van Anna1962
Onderwerpen van Anna1962
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd NU: 57

Graag alleen zijn

Bericht door Anna1962 » wo 26 jun 2019 14:11

Beste dames,

zijn er onder jullie ook die graag alleen zijn, heb zo een behoefte om alleen te zijn, lekker in mijzelf, geen geklets, geen vragen maar gewoon "zijn"
Heb een fijne man (geen kinderen meer thuis) en we deden graag samen leuke dingen maar kan het niet meer opbrengen wil gewoon lekker alleen zijn!!
Herkenning??

Groetjes Anna



Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar: 2018
Leeftijd NU: 51

Re: Graag alleen zijn

Bericht door Pippo1 » do 27 jun 2019 13:52

Hallo Anna , heel herkenbaar hoor ! In het topic " met rust gelaten willen worden, ga je ook heel veel herkenning vinden .
Veel moed gewenst !
Vriendelijke groeten Pippo

Claire
Berichten van Claire
Onderwerpen van Claire
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 50

Re: Graag alleen zijn

Bericht door Claire » vr 28 jun 2019 08:52

Hallo,

Het alleen zijn prettig vinden, herken ik. Zo kon ik mijn gedachten ongestoord laten gaan en aandacht voor mezelf en mijn behoeften hebben. Niet dat ik man en kinderen niet kon dulden, maar het had te maken met een soort (onbewuste) overdenking of zo.

Bijkomend probleem is dat ik in de overgang steeds scherper wordt en dingen doorzie. Ik ben heel kritisch geworden. Ik kijk ook naar: wat steek ik in een relatie en wat krijg ik ervoor terug. Veel teleurstellende conclusies moeten trekken.

Het brengt me enerzijds rust om afscheid te nemen van niet goed functionerende relaties, maar tegelijk vraag ik mij af of er nog wel mensen zijn die wel aan mijn eisenlijstje kunnen voldoen :shock: .

Nu ja, hopelijk groeit het toe naar een meer berustende situatie waarin ik eerder momenten van wederzijds respect/begrip met mensen ga waarderen, dan intensief contact met één (los natuurlijk van directe naasten). Mss moet ik minder verwachtingen hebben en alleen geven wat ik kan missen zonder iets terug te verwachten om zo teleurstellingen te voorkomen.

Sorry, ik ben een beetje off-topic uitgekomen, geloof ik.

Groetjes,
Claire

Lientje22
Berichten van Lientje22
Onderwerpen van Lientje22
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 45

Re: Graag alleen zijn

Bericht door Lientje22 » vr 28 jun 2019 11:11

Beste dames,

Ik herken het ook heel erg graag alleen willen zijn. Het liefst ben ik in de morgen graag alleen, mede ook omdat ik me vaak zo brak in de morgen voel dat ik er gewoon niets van een ander bij kan hebben. Ben dan ook erg blij dat de kids dan allemaal naar school zijn.
De stilte heerlijk ik geniet ervan. Ik kan dan ook gewoon zijn hoe ik ben en gevoelens en emoties toelaten. Toegeven aan je innerlijke gevoel dat is het beste. Niet doen wat niet goed voelt.


Verder verdraag ik op het moment alleen maar mensen die begrip voor mijn situatie hebben en met geen oplossingen en tips aankomen.
Dus die mij respecteren hoe ik met de overgang om ga en mij ook het vertrouwen in mij schenken. En dat zijn er dus heel weinig momenteel. Hoe contacten later weer gaan worden dat weet ik niet, ben net als wat Claire veel kritischer geworden, contact moeten van waarde zijn. En misschien ook niet meer zoveel verwachten. Tevreden zijn met ons zelf en genieten van de kleine dingen.
De tijd zal het ons leren hopelijk. Als ik een rondje wandel, wat de laatste tijd eigenlijk niet gebeurd, door mijn spierspanning, dan doet een oppervlakkig praatje met een onbekende me meer goed, als van een bekende die van alles gaat vragen.

Omdat ik nog jonge kinderen voel ik me soms schuldig mn naar de jongste 2. Vriendjes spelen kan dus nu echt niet. Zou gillend gek worden.
Terwijl voorheen op de vrije middagen hier regelmatig een tafel vol met vriendjes en vriendinnetjes mee aten en heel de middag speelden.
We proberen daar als gezin wel creatief mee om te gaan. Als mijn man bijv met de kids gaat zwemmen dan mogen ze een vriendje meenemen of bijv een middagje strand. Maar o blijft soms erg moeilijk.

Zie erg tegen de zomervakantie op van de kinderen, omdat het dan wel lastiger is mijn rust te pakken.

Groetjes Lientje

Anna1962
Berichten van Anna1962
Onderwerpen van Anna1962
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd NU: 57

Re: Graag alleen zijn

Bericht door Anna1962 » vr 28 jun 2019 11:44

Dames,

bedankt voor jullie reactie!
Zit zelf inderdaad ook in de "silent-mode"ik denk en overdenk veel, ben aan het "her-groeperen"en kan daar niets anders bij hebben, het is een innerlijke quest.
Ik hou veel gesprekken met mezelf en probeer aan zelfreflectie te doen om verheldering te krijgen en dat werkt het beste als ik alleen ben!
Afstand nemen is nodig maar wel lastig, heb afstand moeten nemen van kinderen en kleinkinderen waar ik veel verdriet over heb gevoeld, ik wilde de energieke moeder en oma blijven die ik was maar dat gaat gewoon niet meer, kreeg daar erg veel schuldgevoel van, veel verdriet veel huilen vanuit mijn tenen, alsof mijn ziel en wezen uit elkaar getrokken werd.
Ik heb nooit geweten dat een mens zoveel emoties tegelijkertijd kan ervaren, daardoor weer stress.

Ik heb hier inmiddels heel veel gelezen, oa Lientje, Madu ,Anette en vele anderen, dat was fijn, veel steun aan gehad en nog steeds!!
Ik ben moe, lichamelijk maar ook geestelijk, ik heb de strijd tegen de gevoelens opgegeven, het verzet is gebroken zeg maar, dat geeft rust, veel rust!
Ik mag nu zijn wie ik ben van mijzelf, met al mijn gejank, depri gevoelens en mijn stiltes ,mijn cocon waar ik in zit, mijn cocon is mijn bescherming.
Mijn kinderen snappen én begrijpen het, mijn man ook en ze laten me gaan, geen verplichtingen, niets hoeft alles mag.
Ik heb het schuldgevoel losgelaten het bracht me niets dan ellende en ben nu met mezelf in conclaaf.
Heb geen vriendinnen, nooit echt gehad ook, mijn man is mijn maatje, al 43 jaar lang en dat is goed zo, heb dus niet te schiften qua vriendinnen, wel een paar goede oude vrienden waar we regelmatig contact mee hebben, die veroordelen niet, roddelen niet maar tonen begrip, gouwe vrienden dus en die moet ik koesteren, het is goed zo, ben graag op mezelf, altijd al geweest eigenlijk.
Ben nu ook wat rustiger, heb gesprekken met mijn moeder gehad over vroeger dus die keien zijn ook opgeruimd, geeft veel rust maar ook erkenning, erkenning die ik nodig had, heb gebroken met mijn broer (inmiddels al een jaar of 3) want dat ging niet meer van mijn kant.
Heb nog wel stress maar dat vreselijke opgefokte gevoel ben ik nu al 2 dagen kwijt, huil nog wel steeds maar laat ik lekker gaan ,ontlaadt alleen maar en lucht op, maar ben er voorlopig nog steeds niet want geestelijk nog steeds een natte dweil maar het "opknap-moment" na de slechte start in de ochtend komt steeds eerder dus positief, ik hoop dat t zo blijft!
Ga nu weer verder wandelen, ff m'n rondje afmaken,

groetjes Anna

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Graag alleen zijn

Bericht door Ankie01 » vr 28 jun 2019 14:42

Beste dames

Vakantiegevoel heb ik nog niet, ik zit nog volop met puberende dochters (12 en 14j) én die willen van alles ondernemen.
Mijn lichaam én geest zien het niet zitten, uitstapjes in deze warmte interesseren me niet echt.

Vriendinnen heb ik nooit écht gehad, wél losse contacten maar ik vind daar geen voldoening in soms... heb het gehad met mensen die hun angsten op mij projecteren of mensen die me helemaal "leegzuigen"

In de ochtend moet ik zo dealen met angstige gevoelens, somberte enz.... dus 's ochtends ben ik wel opgelucht dat ik niet moet deelnemen aan sociale verplichtingen (ik werk momenteel niet...)
Begrip van mijn echtgenoot heb ik helaas niet écht, hij kan zich er niets bij voorstellen.... enkel en alleen kan hij vaststellen dat hij een andere vrouw naast hem heeft (eentje die niet meer wil deelnemen aan groepsactiviteiten en/of gezins uitstapjes...)
Dit vind ik heel jammer en daar huil ik vaak een potje om! Ik kan het maar niet opbrengen om te socializen....ik heb precies weinig te vertellen

Hoe kan ik hem duidelijk maken dat ik in mijn hoofd vaak somber ben? Hij herkent zijn vrouw van vroeger niet meer zegt hij vaak
Ik was meestal goedlachs, optimisme enz...

Momenteel voel ik me een zeur omdat ik weinig positiefs te melden heb.... de positieve vrouw is veranderd in een hoopje ellende

Komt dit ooit nog goed?
Bedankt voor jullie steun!

Ankie

Lia
Berichten van Lia
Onderwerpen van Lia
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 62

Re: Graag alleen zijn

Bericht door Lia » vr 28 jun 2019 15:56

Beste Ankie,

Je hoeft je man niets meer duidelijk te maken. Hij weet al dat het nu anders is.
Vooralsnog ziet hij je zoals je jezelf ziet, namelijk als een hoopje ellende met te weinig positiviteit.

Je voelt je niet gehoord of gezien. Zit verstopt onder je eigen waardeoordelen. Waardeoordelen creëren angst en onveiligheid en dat schept geen verbinding. Zonder verbinding geen begrip.
Stel je zou gaan stoppen met dat afkeuren van jezelf, dan zie ik ruimte ontstaan, aan weerskanten ruimte om te delen. Het begin van verbinding en de mogelijkheid voor beiden om afscheidt te nemen van alleen maar kunnen vaststellen. De ander zal dan helderder gaan voelen dat het van belang is ook zelf stappen te zetten.

Die kan ook de ander bij zijn verdriet en aandeel in de worsteling en kom je van lieverlee ook mogelijk meer samen te staan in het veranderingsproces.

Allemaal verschrikkelijk moeilijk en doodeng natuurlijk om die opening te maken, en al zeker niet vrij van heel veel emotie.
Als er iets is wat ik van mijn overgang geleerd heb, is het wel: Emoties varen wel bij aandacht, maar worden een gevangenis bij afkeuring.

Lia

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht