Laat me met rust

Over sociale contacten, niet weg willen uit vertrouwde omgeving, onbewoond eiland, Begrip/Onbegrip directe omgeving. Geen zin in bezoekjes, geen drukte verdragen, of willen vluchten naar een onbewoond eiland
Lientje74
Berichten van Lientje74
Onderwerpen van Lientje74
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 44

Laat me met rust

Bericht door Lientje74 » vr 12 apr 2019 18:36

Beste dames,

Voor diegene die mijn berichten lezen, weten jullie dat ik ook bedeeld ben met behoorlijke overgangsklachten.
En dat ik zo blij ben met dit forum. Door dames die mij voorgingen in de overgang leer ik met mijn overgang om te gaan.
Door mijn vele klachten, oa brak gevoel, wegtrekkers, soms intens moe, benauwd en kortademig, onrustig gevoel, snel overprikkeld etc ben ik het liefst thuis. Ook omdat dit nu alleen het beste is voor mij is. Al zou ik weg willen, ik heb de energie er gewoon niet voor.
Voor zo ver kan ik het accepteren. Ik heb ook tegen familie , vrienden etc gezegd dat ik nu in de overgang zit door mijn vele klachten. Proberen uit te leggen. Weinig tot geen begrip. Ook mijn man en de kinderen zijn er open over en vertellen het gewoon als mensen ernaar vragen.
Wat nu zo lastig is en ik trek het me dan toch weer aan, dat mensen roddelen op een dorp, ik zou inmiddels aan een zware depressie lijden. Want ik ben al zolang niet onder de mensen. Ik zou hele dagen op bed liggen. Ook komen er soms ongevraagd mensen aan de deur. We wonen wat achteraf, heerlijk vrij, veel natuur.
Vanmorgen zat ik in de zon met een kop thee en wat te haken.
Al voel ik me dan duizelig, brak etc het geeft me voldoening. Komt er ineens een mevrouw met de fiets aan. Ze bracht wat rond voor in de brievenbus en ze had gehoord op het dorp dat het niet goed met mij ging. Kwam ze vragen hoe het gaat. Dan plof ik zowat, waar bemoeit ze zich mee en toen ik haar vertelde dat ik veel last van de overgang had zei ze: Moest ik maar lopen en fietsen. Haha dames allemaal aan de wandel en op de fiets. Dan heb je volgende week geen overgangsklachten mee. Ik voelde woede opkomen en de neiging om een trap tegen haar fiets te geven. Dat ze weg moest gaan.
Als ze nu was gekomen om me te steunen en stel dat ze vertelde dat ze zelf een heftige overgang had gehad. En daarvoor kwam dan had ze nog welkom geweest. Ik voelde me woedend. En weet waar die woede vandaan komt. Door onbegrip en geroddel op het dorp.

Het blijft nu heel de dag in me rond dwarrelen als een orkaan. Voel me onrustig erdoor. Hebben jullie tips hoe ik het los kan laten?
Wat me het meeste stoort gewoon aan alles dat mensen niet geloven dat ik in de overgang zit, mijn klachten daar van zijn. En dan al die opgedrongen adviezen. Heb ik zelf allemaal in het begin uitgeprobeerd, toen ik nog onwetend was, wat betreft de overgang.
Pas kwam ook ineens de buurvrouw vragen hoe het was. Ik doe regelmatig de deur op slot, maar toen niet. Dus ze stond ineens binnen.
Ik vertelde haar over de overgang en ja ze had ook overgangsverschijnselen gehad. Toen ik vroeg welke draaide ze er om heen. Ik kan me herinneren dat toen wij ongeveer 10 jaar geleden waar we nu wonen naast haar kwamen te wonen. Dat ik haar 's avonds vaak hoorde huilen als ik in de tuin aan het werk was. Nu denk ik achteraf had zij ws toen overgangsklachten. Waarom praat men er niet open over?
Ik vertel zelf wel dat ik last van de overgang heb aan mijn omgeving. Maar dat ik weleens huil en verdrietig, somber ben doe ik niet meer. Omdat er toen gelijk de suggestie werd gedaan dat ik een psychische ziekte zou hebben. Wat jammer toch dat ik alleen deze gevoelens dus op het forum kan delen

En kwam de juf van mijn jongste zoon ook nog langs begin de middag. Hij was vanmorgen niet naar school geweest, afgelopen nacht buikgriep gekregen. Ze kwam een feestwerkje brengen wat hij van de week had gemaakt en vragen hoe het ging met hem en met mij.
Vroeger had ik het leuk gevonden, maar nu bah wat baal ik hiervan en denk laat me met rust. En maak me niet onrustig met allerlei adviezen die me irriteren. De juf had het knutselwerkje ook gewoon volgende week mee naar huis kunnen geven .

Ik merk ook dat ik mensen op afstand houd, omdat ze mij niet geloven. Ze twijfelen aan mijn overgang. Als er begrip, wederkerigheid zou zijn dan zou een familie of kennis, vriendin best eens langs mogen komen op het moment als ik me goed voel. Maar wat schiet ik er mee op, als ik mijn verhaal doe en ze halen mijn zelfvertrouwen onderuit en komen met allerlei tips om de overgang te lijf te gaan of de suggestie dat ik toch wel aan een of andere psychische ziekte zou lijden? En dat ze het dan vervolgens verder kunnen vertellen aan anderen en er zelf een draai/invulling aan geven. Dus ik bescherm ook mezelf voor deze mensen. Het komt misschien ook dat ik maar weinig mensen in mijn leven heb ontmoet waar ik echt van hart tot hart mee kon praten. Er wordt zo snel in familie weer over elkaar gepraat. Ik heb wel 2 goede vriendinnen. Al zie ik die nu wel minder. Maar daar kon/kan ik gewoon alles mee delen, En is het veilig. En ik voel dat ik nu ook erge behoefte heb om alleen te zijn. Wel mijn man en kinderen .
Ik kan ook niet de problemen etc van andere mensen erbij hebben nu. Want zo gaat het vaak, mensen vragen even hoe het gaat en komen dan met hun eigen verhaal/problemen etc.., Ik was vroeger altijd een luisterend oor. Nu dus niet.

Ik moet loslaten wat mensen van me denken en vinden. Soms lukt het me. Mijn verstand zegt loslaten, je bent goed bezig.
Maar dat gevoel van woede wat in me opdringt.
Er zijn vast dames die het miss herkennen en tips hebben hoe ik ermee om moet gaan.

Lientje



Claire
Berichten van Claire
Onderwerpen van Claire
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 50

Re: Laat me met rust

Bericht door Claire » vr 12 apr 2019 22:57

Hoi Lientje,

Helaas is het allemaal herkenbaar; met name de muur van onbegrip waar je tegenaan loopt. Ik vind dat je het duidelijk hebt opgeschreven en voor jezelf heel goed op een rij hebt wat er gaande is. Dat brengt de overgang ook: een heldere kijk op situaties. Met als keerzijde dat je daardoor ook kwetsbaarder bent en alles gaat heroverwegen door die nieuwe inzichten.

Je hebt je kwetsbaar opgesteld door aan te geven wat er aan de hand is, maar helaas valt het niet in goede aarde. Ze kunnen er niet mee omgaan. En dus komen ze je vertellen wat er volgens hen aan de hand is (psychische ziekte, duh), wat jij fout zou doen of anders aan zou moeten pakken (wel ja, ff fietsen en wandelen probleem opgelost :lol: ). "Fijn" dat ze langskwamen, nog fijner dat ze weer weggaan :mrgreen: .

Mss ben je er onrustig en boos onder, omdat jouw overgangsklachten nu een uit hun verband gerukt verhaal lijken te zijn geworden in het dorp waar je geen invloed op hebt? Het is diep triest, maar ik denk dat je voor jezelf het beste af bent door het dorp in te slingeren dat het inmiddels veel beter met je gaat. Dat geeft je, denk ik, de rust die je nu hard nodig hebt en stopt hopelijk de bezoekjes die je niets brengen.

Jammer dat je dit mee moet maken en nog wel in de nationale week van de overgang. Ik zag vanochtend Cilly Dartel op tv vertellen welke klachten allemaal bij de overgang komen kijken. De toehoorders werden er al snel ongemakkelijk onder en kapten het af. Ze suggereerden zelfs dat het zo toch wel genoeg was. Je bent dus zeker niet de enige die onbegrip ervaart.

Sterkte en groet,
Claire

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar: 2018
Leeftijd NU: 50

Re: Laat me met rust

Bericht door Pippo1 » za 13 apr 2019 19:18

Hey Lientje,

wat erg voor je! Ook ik kreeg tips waar je niets mee kon, en ook ik probeerde te vertellen dat het echt de overgang was. Maar helaas wordt dat niet aanvaard en gaf ik het snel op om mijn verhaal nog te doen en als ze vroegen, hoe gaat het met je, zei ik: ca va. Ik deed echt niet de moeite meer om het ze duidelijk te maken en voor de rest zonderde ik mij steeds meer en meer af en omdat ik toch niet meer gezellig was, lieten ze mij meer en meer links liggen en dat vond ik meer dan prima!
Je vraagt tips om het los te laten, maar hoe kan je het in godsnaam loslaten, als je de energie niet hebt om het los te laten. Je hormonen bepalen nog steeds je "zijn" en daar heb je totaal geen verhaal in. Het van je afschrijven, met je man erover praten, zal deze gebeurtenis draaglijker maken en met de tijd ebt die woede en pijn wel weer weg. Je bent heel goed bezig hoe je met de overgang omgaat!
En wat betreft de buitenwereld ..... Ik persoonlijk zou niet meer de moeite nemen om ze proberen te overtuigen dat je zoveel last hebt, want ze aanvaarden het toch niet :( spijtig genoeg !!
Leuk dat je in een rustige en recht in de natuur woont, daar zal je de nodige rust misschien ook wel in vinden :D in ieder geval, hoop ik dat echt ter harte voor jou !!!!

Steunende groeten Pippo

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Laat me met rust

Bericht door Ankie01 » zo 14 apr 2019 17:50

Beste Lientje

Ik vond vandaag jouw verhaal op deze site. Wat erg voor jou!

Wat vervelend dat je nu ook nog die overgangsklachten erbij hebt. Als ik me goed herinner, en excuseer dan indien ik me vergis, ben je ook al lange tijd aan het worstelen met allerlei zaken?

Onbegrip heb ik zelfs van mijn familie, met name mijn eigen moeder.
Ik kwam deze week bij haar langs, was doodmoe, en ik had zin om gewoon te schreeuwen "ik zit in de overgang"
Durfde ze zeggen : hoe is het met jouw "toestand" om dan heel snel op een ander onderwerp over te schakelen

Aan anderen leg ik het al lang niet meer uit (ik ben al een hééééél lange tijd inactief en werk dus niet meer wegens gezondheidsproblemen)
Ik ben op een punt gekomen dat ik denk : what the f... waarom zouden jullie moeten weten waarom ik thuis ben? Er is toch geen begrip!

Mijn zus stuurde me een bericht in de trend van "positief blijven" alleen met positivisme zal het beter gaan....
ik was woedend toen ik dit las, nou, alsof positivisme me er boven gaat helpen nu in deze periode (ben doodmoe, overal pijn, hyperventileren en 2 puber dochters erbovenop)

Mijn ervaring is dat ziekte - onder welke vorm dan ook - nog steeds taboe is.
Overgang is helemaal geen ziekte, maar ik ervaar het soms wel als zijnde ziek zijn. (somber, neerslachtig en heel weinig energie)

Dus, ik ben gestopt om begrip van mensen te krijgen.... ik steek er helemaal geen energie meer in.

Vaak neem ik geen telefoon op, bezoek kan ik soms niet verdragen (meestal niet)
Dit betekent wel dat je de gevolgen moet dragen : mensen haken af omdat ze ook voelen dat er geen wederzijdse interesse meer is...

Een bloedtest heeft ook uitgewezen dat ik nagenoeg in de menopauze zit (ben 48j) dus dat is ergens toch een verklaring voor al mijn klachten (zowel mentaal als fysiek)

Begrijp je mijn verhaal een beetje? ik denk dat ik soms best langdradig ben en een niet-samenhangend verhaal hier neergepend heb...

Deze morgen zag ik een dame die aan depressie lijdt, ze vond me nog veel te jong om al te sukkelen met de gezondheid, dus deze dame begreep me ergens wel...en dat steekt me dan een hart onder de riem.

Schrijf maar zo veel van je af hier, het zal mss een (kleine) troost zijn dat je niet alleen bent...

Ankie

Lientje74
Berichten van Lientje74
Onderwerpen van Lientje74
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 44

Re: Laat me met rust

Bericht door Lientje74 » ma 15 apr 2019 14:55

Beste dames,

Heel hartelijk dank voor jullie reactie en herkenning. Ik ben blij met jullie reacties. Dat we als vrouwen op een forum zitten voor steun en herkenning. Terwijl we elkaar niet kennen. En de omgeving ons dat nou net niet geeft.
Wilde net vragen Claire hoe jij je weg erin hebt gevonden. Maar las niet jou reactie in topic "mensen mijden/ geen vriendinnen"
Jij hebt het daarover respect en vertrouwen hebben. Dat is het wat ik ook mis in veel contacten nu. Ze geven me geen vertrouwen in de weg die ik ga/bewandel.
Logisch dat ik me dus meer terugtrek . Het geeft me wel een verdrietig gevoel. En ook voel ik woede erom.
Altijd voor iedereen klaar gestaan. En nu voel ik met aan de kant geschoven.
Ik heb en ook mijn man tegen verschillende mensen gezegd dat het thuis best gaat. Maar dat geloven ze niet omdat ik niet op verjaardagen etc kom nu. Dus ja hoe ik het ook vertel, t is toch niet goed . Als ze me met rust laten heb ik er het minste last van. Ik wil ook graag zelf die rust omdat ik dat nodig heb.
Ik heb ook de energie niet nu voor contacten. Eigenlijk verdraag ik momenteel alleen mijn man en kinderen om me heen.

Hoe zijn jullie Claire en Pippo met contacten nu de overgang vordert/ jezelf weer lekkerder in je vel voelt om zo maar te zeggen?
Ik voel nu weerstand tot mensen die geen respect/ vertrouwen in mij tonen. Ik heb dat ook met sommige familieleden( schoonzus , zwager ) Ik denk dat de band dan nooit meer wordt zoals voorheen. Of zij moeten ook hun begrip / erkenning tonen. Anders zal het alleen bij noodzakelijk verplichtingen elkaar zien in de toekomst. Voorheen ging ik bijv naar sommige verjaardagen voelde als een verplichting. Ik vind dat je in de overgang toch veel zaken anders gaat bezien/ nadenken etc.. Dus sommige contacten wil ik ook niet meer, voelde toch al niet ok.


Ankie ik erken dat wat je beschrijft over je zus. Mijn zus stuurde ook afgelopen week een berichtje. Ze vroeg hoe het met me ging. Terwijl ik al verschillende keren heb aangegeven dat ik last heb van de overgang. Ze vroeg waar die positieve sterke vrouw was gebleven? Nou het raakte me diep. Positief en sterk het zijn van die loze kreten die de maatschappij roept. Want ik voel me juist en ook de andere dames bij tijden sterk dat we met de moeilijke en zware overgang toch kunnen omgaan.

Ankie luister naar je eigen intuitie dat wil ik aan je meegeven. Dat leer ik hier op het forum En dat geeft mij een goed gevoel.
Al gaat het tegen de gevestigde orde in. En ja het geeft pijn, verdriet, machteloosheid etc Omdat er totaal geen begrip is. Je wilt wel graag maar je kan nu niet.

Ik voel me afgelopen week echt lichamelijk zo naar. Mijn menstruatie begon en "zuigt" al mijn energie op. Ik ben dan zo moe, benauwd gevoel, spierspanning, kloppende hoofdpijn , brandende en tintelende huid, trillende zwabber benen etc... Rust is het enigste wat mij helpt dan.
Twee weken gelden had ik ineens bijna 2 dagen dat ik me een stuk beterder voelde. Nu maar weer hopen dat er weer een paar betere
dagen mogen komen. Vandaag voel ik me weer heel somber. Bah!! Laat het maar over me heen komen. Dat is het beste is inmiddels mijn ervaring. Het er gewoon laten zijn.
Ga nu een kop thee zetten en een poos buiten in de zon zitten.

Fijne dag allemaal ,

Lientje

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Laat me met rust

Bericht door Ankie01 » ma 15 apr 2019 15:44

Dag Lientje

Hoe fijn dat jij dit wil delen met ons, en inderdaad, in alle anonimiteit en met alle respect én begrip voor elkaar.
Vandaag heb ik wél een betere dag, daarentegen, gisteren... doodmoe en met geen stokken uit mijn zetel te krijgen.
Mijn familie wil/kan het totaal niet begrijpen, ze zoeken ook geen contact... jammer en ms ook beter zo.

Naar verjaardagen gaan we enkel wanneer we er zelf zin in hebben, we geven het op om nog "verplichte" nummertjes op te voeren.
Aan 1 goede vriendin had ik laten weten dat ik in soort van "burn-out" zit, helemaal geen reactie meer.... dit heeft me zo gekwetst.
Ik dacht dat ze een vriendin was, dus blijkbaar "mis-geïnterpreteerd"

Ik durf me bijna niet meer kwetsbaar opstellen, enkel op deze site durf ik te zeggen dat het soms minder gaat door overgangsverschijnselen.
Wat ik nu wel vaststel, is dat ik steeds voor mensen een luisterend oor was, een "veilige" haven, of gewoon om gezelligheid te bieden met kopje koffie...; helaas wederkerigheid????
Dat vind ik wel bedroevend in onze individualistische maatschappij, vinden jullie ook?

Het moet altijd positief zijn, happy, "fake" zo noem ik dat!!!! Kijk naar social media, dat is toch ook meestal allemaal "fake"?
Natuurlijk zullen er nog wel nog mooie jaren in het verschiet komen, maar nu ff niet...hé dat rijmt :D

We blijven hopen dat er na deze ellendige periode nog een zonnetje gaat schijnen!
Geniet van het zonnetje vandaag, Lientje

Groetjes, Ankie

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar: 2018
Leeftijd NU: 50

Re: Laat me met rust

Bericht door Pippo1 » ma 15 apr 2019 16:03

Hey dames,

je vraagt hoe nu mijn contacten zijn, wel, ik moet toegeven, dat ik heel mijn familie heb laten vallen (buiten mijn moeder) omdat het ervoor ook al niet goed zat! Steeds hadden ze kritiek op wie en wat ik ben! En tijdens de overgang ga je relaties anders bekijken en beslis je dat het wellekes is geweest en dat je stopt met je steeds te bewijzen dat je echt wel geen slechte persoon bent. Voorbeeld, ik heb mij jaren ingezet om een gehandicapt kind een volwaardig leven te geven (Ondanks dat de medische wereld zei, dat hij nooit iets ging kunnen, zoals stappen, persoonlijke hygiëne, zich zelf aan kleden enz enz ....zelfs de ouders deden te weinig moeite) was het mij wel gelukt!!! En als dank, hebben ze mij al die jaren tegen gewerkt en constant over mij slecht gepraat, dat ik hun zoon afpakte en och arme ze kan ook iets enz enz
Toch weerhield mij dat niet om vol te houden, en kijk, hij heeft een volwaardig leven !!!
Sinds verleden jaar, tegen Kerstmis, heb ik de beslissing genomen om te breken met heel die familie! En het bevalt mij heel goed! Ik ben vrij nu! En nu is eindelijk het besef gekomen, dat er niets mis met mij is!!
De relatie tussen mijn man en kinderen is top!!! Ik heb twee goede vrienden en die hebben mij steeds gesteund en voor de rest heb ik gewoon nog kennissen die ik sporadisch zien , en die merken wel dat ik terug meer open ben en als we elkaar zien is het steeds gezellig ! 1 ding weet ik zeker, de verloren contacten komen nooit meer goed. Omdat ze daarvoor ook niet goed zaten Maar vanaf je u zelf terug beter voelt wordt je sowieso terug vriendelijker en blijer! En de buitenwereld zal dat merken! Ooit wordt jij terug jij !!!!
En inderdaad, als me mensen zeggen, zoals je zus, waar is die sterke madam gebleven ??? Wel, dat ze maar eens een tijd die overgang van je overnemen !!!! Dan zullen we nog eens praten !!!

Verjaardagsfeestjes en andere bijeenkomsten, ondanks ik mij beter voelde, heb ik er ook nog steeds geen behoefte in!!! Temeer, omdat het mij nog steeds te veel energie vraagt en ik moet steeds mijn happy face opzetten! Mensen hebben geen boodschap aan heel mijn overgang! Ze willen mij vrolijk en sociaal zien doen! Nope , die ballon gaat voor mij nog steeds niet op !!! Laat mij me maar op mijn eilandje zitten :mrgreen:

Vriendelijke groeten
Pippo

Lientje74
Berichten van Lientje74
Onderwerpen van Lientje74
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 44

Re: Laat me met rust

Bericht door Lientje74 » za 20 apr 2019 18:12

Beste dames

In de overgang ga je alles anders bezien. Ook contacten etc.. Soms denk ik nu wat was ik toch "gek " om alles maar bij te houden. Omdat men verwachtte dat ik kwam op verjaardagen etc..
De laatste jaren kreeg ik er steeds meer weerzin tegen. Ook thuis uitgebreid verjaardagen vieren voor heel de familie.
En er zitten wat familieleden bij die altijd dominant en irritant zijn. En dus ook op een verjaardag het hoogste woord hebben.
Nu lukt verjaardagen thuis toch niet met heel de familie. Maar mocht ik me ooit beter gaan voelen, dan ga ik het niet meer zo vieren.
De laatste verjaardagen met ons eigen gezin gevierd.Fijne dag waar ik zelf ook wat aan had. En de kinderen vieren het zelf apart nog voor hun vrienden/vriendinnen. Voelt veel beter zo.
Voorheen was ik altijd onzeker wat anderen ervan zouden vinden als ik iets anders zou doen/ beslissen. Ik deed vaak iets ook om hun goedkeuring te krijgen. Nu ben ik echt tot ander inzicht gekomen. Soms denk ik had ik dat maar jaren eerder ingezien. Wat een wijsheid geeft die overgang ons toch. Dat is dan wel het positieve eraan.

Groetjes Lientje

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht