Mensen mijden

Over sociale contacten, niet weg willen uit vertrouwde omgeving, onbewoond eiland, Begrip/Onbegrip directe omgeving. Geen zin in bezoekjes, geen drukte verdragen, of willen vluchten naar een onbewoond eiland
Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd: 48

Mensen mijden

Bericht door Ankie01 » di 22 jan 2019 12:14

Beste dames,

Ik ben 48j en nieuw op dit forum.

Wie herkent het volgende :
gisteren liep ik een kennis tegen het lijf, en ik dacht bij mezelf 'oh neen, weer die zeur..."
ze bleef maar doorgaan over haar lichamelijke ongemakken en liet me zelfs niet aan het woord!
een ganse klaagzang waar ik geen speld tussen kon krijgen.

Het begint me soms te veel te worden, ik ben soms totaal niet meer geïnteresseerd in mensen en hoe het met hen gaat.
Het interesseert me gewoon niet meer!
Ik denk bij mezelf : wat is dit eigenlijk?
Het liefst van al loop ik gewoon een ommetje als ik bepaalde mensen tegenkom.
Waar is die vrolijke, sociale opgewekte vrouw die ik was voor de overgang toch naar toe?

Hoe begrens je het "geklaag" en "gezeur" van mensen die je toevallig ontmoet? Zelf heb ik heel veel last van mijn overgang, maar ik probeer toch om positief te zijn en vooral om mijn energie niet te laten afnemen door negativiteit van anderen.

Herkent dit iemand? Ik vraag me af wanneer ik terug meer goesting zal hebben in contacten met anderen

Het liefst van al lig ik op de bank met laptop en lees ik ...
Mijn gezin vindt dit helaas ook niet fijn, zelfs mijn echtgenoot herkent me niet...


Wou het even kwijt...

Ella



Lientje74
Berichten van Lientje74
Onderwerpen van Lientje74
Menopauzejaar:
Leeftijd: 44

Re: Mensen mijden

Bericht door Lientje74 » di 22 jan 2019 14:50

Beste Ella,

Herken het helemaal . Door mijn vele klachten ben ik veel thuis en kan weinig ondernemen.
Maar als ik iets doe, bijv rondje wandelen dan kom ik liefst geen bekende tegen.
Als mensen ( bedoel dan mensen die ik ken en vaak hun klaagzang etc willen vertellen) stoppen voor een praatje, kap ik het snel af en zeg dat ik nu aan het lopen ben en geen tijd voor een praatje heb. En wens ze een fijne dag. Als ik bijv in het bos loop en ik kom een vreemd iemand tegen en zomaar een oppervlakkig praatje dat gaat dan wel . Daar wordt ik blij van.
Maar heb absoluut geen zin in klaagzangen van bekenden over henzelf of angsten die ze op mij projecteren.
Kreeg ook telkens adviezen als ik vertelde dat ik last had van de overgang als ze vroegen hoe het met mij ging. Allemaal tips waar ik niets mee kon, omdat er geen herkenning is en was.
Ik voel ook dat ik zulke mensen mijd omdat ik na een gesprek dan een rot gevoel heb. Omdat ze altijd wel iets negatiefs achterlaten.
Ik voel me niet gesteunt. Dat kost net als wat jij beschrijft zo ongelooflijk veel energie. Ik kan er niet mee omgaan nu. Met mijn man heb ik ook afgesproken dat hij niets meer verteld van wat mensen tegen hem zeggen en vertellen of vragen over mij. T is toch maar negatief. We wonen in een dorp. Dus veel mensen kennen je natuurlijk. Vorige week sprak hij een vrouw die vroeg aan mijn man hoe het met mij ging.
Toen mijn man vertelde dat ik veel last had van de overgang, gaf ze aan o dat kan heel vervelend zijn, maar dat gaat ooit over. Daar wordt ik dan blij van. Dit was de eerste keer in een paar jaar dat mijn man iemand tegen kwam die het begreep.
Ik heb ook veel contacten op mijn app geblokkeerd. Werd er niet goed van. Om de paar weken vragen hoe het gaat, of het al vooruit gaat, of ik om de koffie kom, als het mooi weer die dag is, dat ik dan zeker een rondje moet lopen etc
Laat me met rust is nu wat het beste bij mij past. Vraag niets aan mij.
En hoe het na de overgang gaat, weet ik niet. Wel weet ik dat ik een aantal contacten niet meer wil. Omdat het eigenlijk altijd van mij geven was. Zodat die mensen aan hun behoeften kwamen. Ik verlang nu naar contact van wederkerigheid.

Voel je niet schuldig erover. Het hoort bij de overgang. We krijgen een schuldgevoel omdat er zo weinig er/ herkenning is en ook dat de ruimte je niet wordt gegunt door de omgeving ervaar ik ook wel. Dan bedoel ik niet mijn man en kinderen .
Ik begrijp ook dat je van jezelf dat sociale spontane mist. Dat heb ik ook hoor. Verlang er soms hevig naar Maar het is er gewoon nu niet. Niet altijd makkelijk hoor.
Maar we moeten nu voor ons zelf goed zorgen en kiezen.

Sterkte met de overgang.
Lientje

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd: 48

Re: Mensen mijden

Bericht door Ankie01 » di 22 jan 2019 15:25

Hoi Lientje,

Van harte dank voor jouw bemoedigende woorden!

Ik ben helaas al een aantal jaren thuis, dus dit is niet bevorderlijk (soms) voor de moraal...
Wandelen helpt me ook veel, maar als ik bekenden tegenkom en die vragen van "nog niet terug aan het werk?" nou dan zakt mijn moed in de schoenen...

Ik woon niet in een dorp, maar in een stad, dus hier is de anonimiteit wel groter... de sociale contacten hier beperken zich tot een knikje of zelfs geen aardige "goeiedag"

Ik wil me niet meer verantwoorden tov mensen (familie, vrienden...) waarom ik thuis ben
heel veel contacten heb ik ook afgeblokt of gewoon dood laten bloeien
er rust inderdaad nog een stigma/taboe op de "overgang"

Soms sprak ik af met mensen en hield ik een vrolijk masker op, maar dat koste me toch uiteindelijk veel te veel energie.
Momenteel denk ik enkel aan mezelf, ik hou van mijn huisdieren en mijn 2 opgroeiende tieners en daarmee heb ik de handen meer dan vol

Negativiteit zuigt me leeg, ik heb al minder energie en dan hoef ik ook geen zeurende mensen om me heen.

uitspraken zoals "kop op" "je moet er doorheen" geven me alleen maar een triest gevoel, en daar ben ik dus ook niet mee geholpen

alvast heel veel moed en positivisme toegewenst!

Ella

Kaatje71
Berichten van Kaatje71
Onderwerpen van Kaatje71
Menopauzejaar: 2016
Leeftijd: 47

Re: Mensen mijden

Bericht door Kaatje71 » vr 25 jan 2019 11:50

Goedemorgen.

Ik las jullie stukje en vooral het stukje van Lientje74 deed me iets. Dat je gek wordt van apps van mensen die vragen hoe t gaat enzo.
Ik heb zelf ook veel last van de overgang, angst, depressieve gevoelens etc. Maar ik vind t juist fijn als mensen vragen hoe t gaat. Als ze me appen of vragen iets te gaan doen. Het geeft me t gevoel dat ik er toe doe. Dat mensen interesse hebben.
Als ik niet goed in mijn vel zit en er helemaal geen zin in heb, zeg ik dat. Of zeg dat ik even snel door moet. Maar ik blijf het fijn vinden om te weten dat er mensen zijn die er zijn voor me, die me de moeite waard vinden ondanks mijn jarenlange klachten. Ik vind rust heerlijk, maar kan ook enorm opknappen van een kletspraatje of bezoekje aan of van vriendin.

Zo zie je maar weer dat iedereen er toch anders in staat en er anders over voelt.

Kaatje

Rianne
Berichten van Rianne
Onderwerpen van Rianne
Menopauzejaar:
Leeftijd: 60

Re: Mensen mijden

Bericht door Rianne » vr 25 jan 2019 13:41

Lientje74 schreef:
di 22 jan 2019 14:50
Wel weet ik dat ik een aantal contacten niet meer wil. Omdat het eigenlijk altijd van mij geven was. Zodat die mensen aan hun behoeften kwamen. Ik verlang nu naar contact van wederkerigheid.
Hoi Lientje,

Heel herkenbaar.
Dat soort contacten heb ik ook laten varen.
De achterliggende motivatie om te vragen "Hoe gaat het met je" bleek geen interesse maar veel meer "Kan ik weer een beroep op je doen"
Van dat soort contacten knap ik ook echt niet op, ze maakten me juist moedeloos.

Contacten die wel wederkerigheid geven, doen dat niet en zijn er wel voor je.

Hoe de ander erin staat als hij/zij vraagt "hoe gaat het met je" is minstens zo belangrijk

Rianne

Claire
Berichten van Claire
Onderwerpen van Claire
Menopauzejaar:
Leeftijd: 49

Re: Mensen mijden

Bericht door Claire » za 26 jan 2019 23:53

Hallo dames,

Heel herkenbaar.

Ook ik heb oppervlakkige en zuigende "vriendschappen" dood laten bloeden. Zelfs één van tientallen jaren. Dat was best even lastig, maar nu ben ik blij dat ik er vanaf ben.

Ik zat heel vaak aan de telefoon om de drama's aan te horen (ook als ik zelf ziek was van mijn overgangsklachten) en ineens was ik het zat. De koek was op. Alsof er een lampje aanging en ik alles scherp ging zien.

Voor mij geen toxische relaties meer die mijn energie wegzuigen. Soms vind ik het egoïstisch van mezelf, maar dat doet de overgang ook met me. Ik kom meer bij mezelf en zoek die wederkerigheid.

Daarnaast kan ik beter omgaan en meer geduld hebben met mensen die bijv. een lastige karaktertrek hebben. Daar ben ik weer meer vergeeflijk in geworden.

Voor wat betreft je moeten "verantwoorden" - wat Ella schrijft - tegenover familie en vrienden:
Mensen hoeven mijn klachten niet te begrijpen, maar respect tonen is genoeg. Dus mij in mijn waarde laten en vertrouwen hebben in hoe ik mijn eigen weg bewandel. Helaas was dat soms al teveel gevraagd en gaven ze adviezen die mij verder van huis brachten. Dan ga je die mensen vanzelf vermijden. Ik vind dat eigenlijk heel logisch.

Groetjes,
Claire

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd: 48

Re: Mensen mijden

Bericht door Ankie01 » zo 27 jan 2019 11:02

Hallo Claire,

dank voor jouw reactie.

ik heb ook contacten laten "doodbloeden", ze hadden geen begrip noch respect voor mijn overgangsklachten.

Dan maak je de balans even op : er schieten nog weinig "echte" vriendinnen over... enkel als je optimistisch, positief en gezellig bent, willen ze je erbij.

Gaat het even minder door klachten, dan hoor of zie je ze niet meer....bedroevend en confronterend!

ik kies nu zelf wie ik nog mijn energie geef, en daar ben ik best selectief in geworden!

Op deze site vind ik "gelijkgestemden" en dat is heel wat! ik dacht soms dat ik gek werd, maar gelukkig weet ik nu beter...

Hartelijke groet,

Ella

Madu
Berichten van Madu
Onderwerpen van Madu
Menopauzejaar:
Leeftijd: 52

Re: Mensen mijden

Bericht door Madu » zo 27 jan 2019 12:30

Hallo dames,

Ik worstel er ook nog steeds mee. Dat komt omdat ik me nogal snel verantwoordelijk voel voor de ander. Ondanks dat ik dit weet, er op let en oefen merk ik dat het toch nog steeds moeilijk is voor me. Heb nog steeds snel het idee dat ik verzaak zeg maar.

Denk er misschien ook wel teveel over na. Als ik echt bij tijd en wijle op mijn gevoel af zou gaan, zou ik mij volledig af willen sluiten van alles en iedereen. Een paar dieren en ergens ver weg een huisje op het land. Maar dat gaat ook wel weer eens over en de andere kant op. Ik blijf het lastig vinden om dus aan te geven waar ik behoefte aan heb want het wisselt telkens. Het uitleggen is lastig bij mensen die het zelf niet kennen maar ook bij mensen die het gevoel wel zeggen te kennen maar er anders mee omgaan merk ik dat het moeilijk is.

Nou ja, moeilijk lijkt mijn middle name misschien wel te zijn momenteel. Wie ben ik, wat kan ik , wat wil ik. Het blijft ook maar duren dat proces voor mijn gevoel. Komt geen einde aan het wikken en wegen lijkt het wel. Soms kan ik het loslaten en dat is zo heerlijk. Kon ik dat maar vasthouden. Dat gevoel van; 'nou ja, ik zie het wel wie er over blijven en wie niet". Mijzelf niet herkennen in gevoelens/gedachten die de kop op steken vind ik best lastig echter.

Fijn herkenning te lezen iig. :)

Sterkte dames
Madu

Plaats reactie