Vervroegd in de overgang en het niet meer weten ...

Zelden is het één klacht die onze overgang tekent. De veelheid aan klachten en het omgaan daarmee valt niet altijd mee. Soms vallen ze je allemaal tegelijk lastig, of ervaar je iets wat niet zo bekend is
Kintsugi
Berichten van Kintsugi
Onderwerpen van Kintsugi
Menopauzejaar:
Leeftijd: 36

Vervroegd in de overgang en het niet meer weten ...

Bericht door Kintsugi »

Beste allemaal,

Graag wil ik mijn verhaal vertellen. Op dit moment ben ik bijna 37 en sinds ongeveer 3 jaar weet ik dat ik vervroegd in de overgang ben.
Dit ben ik te weten gekomen omdat mijn man en ik een kinderwens hadden die niet vervuld werd. Mijn moeder was ook vervroegd in de overgang.

Ongeveer een jaar voordat ik de diagnose kreeg, kreeg ik paniekaanvallen. Ik werd ook heel bang voor dingen waar ik nooit bang voor geweest was. Voor de paniekaanvallen ben ik in behandeling geweest bij een psycholoog en kreeg de stempel 'piekerstoornis'.
Net na de diagnose ging het redelijk met me (dacht ik), alhoewel ik wel vergeetachtiger werd. Een half jaar na de diagnose werd mijn contract op mijn werk niet verlengd. De weg hier naar toe was een hele vervelende weg geweest en ik was op.
2 maanden lang heb ik niets gedaan.

Na die 2 maanden heb ik een baan gevonden waarbij ik inmiddels een vast contract heb gekregen. Het is niet mijn droombaan maar wel een baan die me rust geeft. Ik ben om 17 uur klaar en dan is het ook echt klaar. Dat is wat ik op dit moment nodig heb want voor de rest gaat het niet zo goed met me.

Sinds een paar maanden heb ik een enorme last van de klachten die erbij kunnen horen. Eind 2020 is een dierbaar familielid overleden, toen kwam het nieuws dat mijn schoonzus opnieuw zwanger is. Ik gun hen dat enorm maar op de één of andere manier greep het me aan. Ik voel me enorm eenzaam en werd met mijn neus op de feiten gedrukt.
Ik ben de laatste maanden enorm emotioneel, ben heel onzeker, heb weinig zelfvertrouwen en huil om de kleinste dingen. Ik vind mezelf niets waard en ben bang voor de toekomst.
Ik voel me eenzaam en alleen en heb het idee dat niemand me begrijpt. Ik zit in een vicieuze cirkel en weet niet hoe ik eruit moet komen. Daarnaast heb ik opvliegers en slaap slecht.

Sinds ongeveer 4/5 maanden slik ik femoston (hormonen). Eind van deze maand wordt het geëvalueerd. Voor mijn onzekerheid (wat ik voor de diagnose ook al had) ga ik binnenkort schematherapie volgen en voor mijn angsten ben ik onder behandeling van een angstcoach.
Ik weet echter niet hoe ik de rest aan moet pakken. Ik heb weinig motivatie en energie. Met mijn man kan ik er goed over praten en ik heb het ook oprecht fijn met hem maar voor de rest heb ik weinig mensen om me heen.
Mensen zien alleen iemand die geen kinderen kan krijgen en vinden dit erg, maar wat de overgang voor de rest met me doet ziet niemand. Zowel lichamelijk als geestelijk is het een enorme belasting voor mij.

Sinds begin dit jaar ben ik in behandeling op de POI-poli van het Erasmus ziekenhuis. Ik vind het fijn dat ze mij daar in de gaten houden maar stappen zal ik uiteindelijk zelf moeten zetten. Ik heb het idee dat ik niet verder kom omdat ik denk dat niets helpt, maar dat zit tussen mijn oren. Soms denk ik dat ik gek word en zie alleen een zwarte toekomst voor me. En dat doet pijn want in feite heb ik niets te klagen, dus waarover zeur ik nu? Het is ook echt niet zo dat ik suïcidaal ben, maar ik weet ook niet hoe ik verder moet.