Zoveel klachten

Zelden is het één klacht die onze overgang tekent. De veelheid aan klachten en het omgaan daarmee valt niet altijd mee. Soms vallen ze je allemaal tegelijk lastig, of ervaar je iets wat niet zo bekend is
Funnymeami
Berichten van Funnymeami
Onderwerpen van Funnymeami
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd: 57

Zoveel klachten

Bericht door Funnymeami » di 25 sep 2018 22:04

Hi,

Ook ik heb al jaren vreselijke klachten sinds vorig jaar thuis met een burn-out. Dit komt vaak voor tijdens de overgang.
Het is dan ook jammer dat de arts en psychotherapeut het toch een beetje weg doen van ja dat is lastig dat dit erbij komt.
Nou het is meer dan lastig, paniekaanvallen, angst, slecht slapen, piekeren en dan de lichamelijke klachten nog.
Brandende huid op de borsthoogte, pijn bij de ribben, gewrichten, stem die soms wegvalt en dan de verandering van smaak en de momenten van slechter zien.

Nu dat is heel wat toch? Ik heb wel het idee dat het met vlagen erger is net alsof er dan een giga hormoonschommeling plaats vindt.
Graag wil ik in aanraking komen met vrouwen die ook zoveel klachten hebben.

Ik kan mij soms erg eenzaam voelen want iemand die dit niet ervaart snapt het ook niet.

Funnymeami :)



Annabel71
Berichten van Annabel71
Onderwerpen van Annabel71
Menopauzejaar:
Leeftijd: 47

Re: Zoveel klachten

Bericht door Annabel71 » wo 26 sep 2018 08:41

Hoi Funnymeami,

Ik snap je frustratie hoor! Ik heb zelf ook al jaren klachten, ook burn-out gehad. Je voelt je een zeur, en kropt je ellende op want je hebt het gevoel dat toch niemand je snapt. Je begrijpt je eigen lichaam en geest al niet, hoe moet een ander dat dan begrijpen?
En dan al die enge lichamelijke klachten...zwaar hoofd, spierpijn, gewrichtspijn, duizelig, tintelingen... :(
Sterkte en kop op!

Gr. Annabel

Desi
Berichten van Desi
Onderwerpen van Desi
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd: 56

Re: Zoveel klachten

Bericht door Desi » wo 26 sep 2018 09:00

Hallo Funnymeami,

Ik sluit me volledig aan bij Annabel. Ook burn-out gehad en ook al jaren klachten, zowel lichamelijk als geestelijk. Lichamelijk gaat langzaam toch wat beter, maar geestelijk is nog wel een weg te gaan. Ook paniekaanvallen, angsten en piekeren.

Veel sterkte!
Desi

Sunny
Berichten van Sunny
Onderwerpen van Sunny
Menopauzejaar: 2007
Leeftijd: 64

Re: Zoveel klachten

Bericht door Sunny » do 27 sep 2018 11:14

Hallo allemaal,

Heel herkenbaar allemaal ook ik ben jaren in de overgang en nog steeds veel klachten hebben!
Ben 64 jr, en dacht dat de klachten zo langzamerhand aan z'n eind kwam...helaas is dat niet zo... ik sluit me bij jullie aan.
Die klachten die jullie beschrijven heb ik ook de ene keer heftiger de andere keer minder...nu loop ik er al 2 weken mee...de eerste week was heel heftig en beangstigend nu deze week minder, maar wel een zeurend gevoel.
Het is echt moeilijk te beschrijven hoe het voelt...ik word er onrustig van dat gepaard gaat met angst en paniek!

Wens jullie ook heel veel sterkte!

Groet, Sunny

Ernarda
Berichten van Ernarda
Onderwerpen van Ernarda
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd: 64

Re: Zoveel klachten

Bericht door Ernarda » do 27 sep 2018 15:21

Hallo allemaal,

Na ongeveer 1,5 jaar vrijwel zonder ernstige klachten helaas weer terug bij af. Heb de laatste tijd best veel leuke dingen kunnen doen en was zo blij. Dacht echt Yes ik ben er doorheen. Helaas weer paniekaanvallen, hartkloppingen, angsten geen fut om iets te ondernemen. Afschuwelijk. Ook ik zou het fijn vinden om direct contact te hebben met mensen die het begrijpen. Je kunt het niet uitleggen aan je omgeving, ook al doen ze zo hun best.
Ben weer terug bij mijn therapeute maar vind het verschrikkelijk om daar steeds weer alles van voor af aan te moeten doorstaan. Al je frustraties en angsten komen weer voorbij en telkens moet je er weer doorheen. Pfff wil zo graag gewoon functioneren en niet steeds die zeur zijn die nergens heen wilt maar ook niet alleen wil zijn.
Ben wel reuze blij met de herkenning hier.

Moest het even van me afschrijven hoor, dank jullie wel . :P

Ernarda

Conny1966
Berichten van Conny1966
Onderwerpen van Conny1966
Menopauzejaar:
Leeftijd: 51

Re: Zoveel klachten

Bericht door Conny1966 » do 27 sep 2018 17:45

Hallo allemaal,

Ook ik ben een van die vele vrouwen die naast een gigantische hoop overgangsklachten ook nog in een burn-out terecht is gekomen.
Dat is nu ongeveer 4 jaar geleden. Ik had angst, paniek, verschrikkelijke onrust, en heel veel vage lichamelijke klachten. Ik had toen zelf nog geen flauw idee dat de overgang dit met je kon doen, en mijn omgeving dus ook niet, ook de huisarts niet, dus die burn-out stevende ik zo op af.
Gelukkig gaat het nu een stuk beter maar klachtenvrij ben ik zeker niet, zowel de lichamelijke klachten als de geestelijke klachten ( angst en onrust) steken nog regelmatig de kop op.
Ik heb een collega op mijn werk die ook zoveel klachten heeft en het is heel fijn om met elkaar erover te kunnen praten, we begrijpen elkaar vaak al met een half woord. Want het blijft moeilijk om aan iemand die deze klachten niet zelf ervaart uit te leggen wat je voelt. Soms vind ik het ook heel moeilijk om het onder woorden te brengen, er komen vaak zoveel emoties en gevoelens bij kijken.
Daarom is het ook zo fijn om hier op het forum met elkaar van gedachten te wisselen en steun bij elkaar te vinden.

Groetjes Conny

Lientje74
Berichten van Lientje74
Onderwerpen van Lientje74
Menopauzejaar:
Leeftijd: 44

Re: Zoveel klachten

Bericht door Lientje74 » vr 12 okt 2018 20:01

Hallo Conny,

Jij beschrijft dat je veel overgangsklachten hebt of hebt gehad. Ook ik kan dat beamen.
Vind het erg zwaar. Ik neem wel sinds ruim een jaar pas op de plaats en luister naar mijn lichaam en geest.
Ik ben wel de eerste jaren dat ik klachten kreeg, zo vier jaar geleden, en nog niet wist van de overgang door gegaan met alles. Al voelde ik wel dat het met mijn hormonen niet meer waren als voorheen. Alles werd me zwaarder. Toen ik stopte met mijn werk ging het een poosje beter. Maar na een poos toch weer veel meer klachten. Nu doet mijn man het meeste in het huishouden en de zorg voor onze 5 kinderen. Dit al ruim een jaar lang. Wil zo graag weer wat meer kunnen. Kan van de kinderen ook zo weinig verdragen. Het is me snel te veel aan mijn hoofd. Net of ik er niets meer bij kan hebben.
Soms denk ik had ik toen maar naar mijn lichaam en geest geluisterd had ik misschien minder erg overgangsklachten gehad.
Soms twijfel ik ook of ik een burn-out heb gehad of heb.. Maar ja als ik hier lees herken ik zoveel.
Ik heb mensen in mijn omgeving die een burn-out hebben gehad gelijk met toen ik klachten kreeg. Maar inmiddels al weer hersteld zijn of een eind op de goede weg.
Wat maakte voor jou verschil tussen de overgang en of de burn-out Conny? Van een burn-out ga je langzaam toch opknappen?
Mijn klachten blijven het zelfde en voel echt dat het de hormonen zijn.

Groetjes Lientje

Conny1966
Berichten van Conny1966
Onderwerpen van Conny1966
Menopauzejaar:
Leeftijd: 51

Re: Zoveel klachten

Bericht door Conny1966 » ma 15 okt 2018 12:49

Hallo Lientje,

Het is heel moeilijk om onderscheid te maken tussen burn-out klachten en overgangsklachten omdat ze vaak veel op elkaar lijken en in mijn geval door elkaar heen liepen. Ik weet nog wel dat ik begon met een lichamelijke klacht, die mij ineens zoveel angst en onrust inboezemde dat het allesoverheersend was. Dit kwam door de overgang weet ik nu, zowel de lichamelijke klacht ( die nu over is) als de geestelijke klachten. Omdat ik ook niet wist wat er nu precies was bleef ik ook maar doorgaan, elke dag weer, mijn gevoelens en gedachtes wanhopig proberen weg te drukken. Op een dag, ik was alleen thuis, zat ik aan tafel en toen ging het licht uit. Zo noem ik het maar.
Ik voelde me ziek, ik was misselijk, had buikpijn, kon niet meer eten, niet meer slapen, was aan een stuk door onrustig en angstig en had veel,paniek.
Toen heb ik mijn leidinggevende gebeld en verteld dat ik niet meer kon, ik kon het ook letterlijk niet meer. Vanaf toen ben ik 4 maanden thuis van mijn werk geweest, heb de eerste 2 maanden bijna hele dagen op bed of in de bank gelegen. Ben naar de huisarts en natuurlijk bedrijfsarts geweest en die zeiden beide burn-out, en huisarts noemde ook iets van depressie, wilde me AD geven maar dat heb ik nooit genomen . Ik wist niet precies wat er was, maar een sterke stem in mij zei je bent niet depressief. Tijdens de periode dat ik thuis zat heb ik zoals vele doen gegoogeld op mijn klachten en steeds kwam ik op deze site uit. Die ben ik toen, samen met andere info over de overgang gaan lezen. Er vielen toen veel dingen op zijn plaats. Ik had enorme overgangsklachten en doordat ik steeds maar door was blijven gaan kwam ik denk ik in een burn-out, daardoor was ik uitgeput, helemaal overprikkeld en niet meer in staat te functioneren al was het maar een klein beetje. Toen ik mijn overgangsklachten herkende en erkende en mezelf niet meer voortdurend voorbij liep ben ik langzaam opgekrabbeld. Ik ben nooit meer helemaal de oude geworden, dat vond ik in het begin heel erg, maar inmiddels niet meer.
Mijn heftige tijd is 4 jaar geleden. Terugkijkend op de afgelopen 4 jaar kan ik zeggen dat ik bezig ben een balans te vinden in mijn leven, ik heb perioden waarin ik me goed voel, rustig, soms wel met klachten op de achtergrond maar ik kan er dan goed mee leven, en ik heb perioden waarin ik weer veel onrust, angst en ongemak ervaar. Ik kan veel minder goed tegen stress, hier reageer ik meteen weer op met toename van klachten. Het gevoel dat ik heel de dag op bed wil gaan liggen met mijn hoofd onder de dekens heb ik nooit meer. Ik probeer zo goed mogelijk naar mezelf en mijn lichaam te luisteren, dit is nog een leerproces voor mij, ik trap zo in de valkuil van teveel willen doen, dingen doen die ik eigenlijk niet wil. Maar ik zie het leven nu wel weer zitten ondanks af en toe donkere dagen en ik kan van veel dingen weer genieten. Het leven is wel minder vanzelfsprekend geworden vind ik.
Heel verhaal geworden met niet echt een duidelijk antwoord, maar ik weet zelf ook niet welke klachten van het een en welke van het ander waren. De klachten die ik nu heb zijn wel allemaal hormoongerelateerd, ik zie ze dagelijks voorbijkomen op het forum , ik kan daar nu voor mezelf meestal wel mee omgaan. Relativeren als vervelend maar niks ernstigs. Af en toe komt de angst weer en dan kan ik even niet relativeren, maar ook de angst verdwijnt bij mij weer na een poosje.
Ik wens jou en iedereen veel sterkte met alles,

Groetjes Conny

Lientje74
Berichten van Lientje74
Onderwerpen van Lientje74
Menopauzejaar:
Leeftijd: 44

Re: Zoveel klachten

Bericht door Lientje74 » vr 19 okt 2018 20:10

Beste Conny,

Heel hartelijk dank voor je reactie en dat je de moeite nam om te reageren.
Hoop nog op je bericht te reageren. Maar heb net al op een ander bericht reactie gegeven.
En als ik te lang achter elkaar op de pc zit krijg ik hoofdpijn en wordt het wazig voor mijn ogen.

Groetjes Lientje

Lientje74
Berichten van Lientje74
Onderwerpen van Lientje74
Menopauzejaar:
Leeftijd: 44

Re: Zoveel klachten

Bericht door Lientje74 » di 23 okt 2018 10:36

Beste Conny,

ik zou nog een reactie geven. Dat van jou herken ik wel door blijven gaan in begin omdat je niet weet dat het de overgang is.
Toch voelde ik wel telkens dat het met mijn hormonen had te maken. Voelde me soms nog een week top. Maar daarna telkens meer klachten.
Niet lekker in mijn vel zitten, meer stemmingswisselingen,prikkelbaar, woede uitbarstingen etc.. Mijn menstruatie was al anders als voorheen.
Ben in begin paar keer naar de huisarts geweest omdat ik me vaak zo onrustig gestressd voelde. Hij kon er niets mee en wist niet wat het was.
Moest maar veel gaan bewegen, zwemmen, fietsen etc... Wat ik ook ging doen. Zonder een stap terug te doen in mijn drukke bestaan.
Ongeveer 2,5 jaar geleden had ook een laag hb ijzer en vitamine tekorten. Toen was ik uitgeput. Het ging na rust na een aantal maanden een stuk beter.
Alleen heb ik nu ten opzichte van 2,5 jaar geleden veel meer klachten. Die ik hier allemaal herken van het forum. Het gekke is ook als ik veel lichamelijke klachten heb dan voel ik me geestelijk top. En heb ik geestelijk veel klachten dan kan ik lichamelijk weer meer.
Sommige klachten zijn er een poos en dan verdwijnen ze weer en komt er weer iets anders voor in de plaats.

Neem echt veel rust, ben meeste tijd thuis dat gaat beste. Af en toe wandelen. Kan eigenlijk niet goed voor mijn gezin zorgen. Mijn man neemt heel veel taken over. Wat natuurlijk erg fijn is.
Anders zou ik niet weten hoe het moet.
Wat jij ergens anders schrijft in een topic zo heel moe dat heb ik ook een aantal dagen. Kan dan niets bijna. Op de bank liggen. En dan gaat het weer een aantal dagen beter.
Soms denk ik ook kan de overgang echt zoveel klachten geven? Maar als ik dan weer hier lees stelt het me weer gerust. Hoewel het me bij tijden erg zwaar valt. Nu voel ik me zo onrustig en opgejaagd van binnen. Heb maar een 1/4 oxazepam ingenomen. Ben hier erg voorzichtig mee. Want ben bang dat ik verslaafd raak. Mag dit dus maar paar keer per week maximaal van mezelf innemen. Zie het soms als verliching even van mijn klachten. Niet om meer te gaan doen.
Heel veel sterkte ook met de overgang.

Lientje

Lientje74
Berichten van Lientje74
Onderwerpen van Lientje74
Menopauzejaar:
Leeftijd: 44

Re: Zoveel klachten

Bericht door Lientje74 » wo 05 dec 2018 19:32

Beste dames,

Voel me de laatste weken weer minder als voorheen. Had ik het laatste half jaar een kortere cyclus van 18/19 dagen tot 21 dagen. Er zat toch enige vorm van regelmaat in van klachten. Rondom ovulatie veel onrust en angstgevoelens, Daarna zakte het weer . Gaf me toch beetje houvast wat ik kon verwachten Nu de laatste 2 keer weer 26 dagen . En 5 dagen erge PMS klachten. Erg moe, verergering prikkelbaarheid. 2 dagen huilen. Voel me dan zwaar somber. Zie alles van de zwarte kant. Als de menstruatie begint zakt dit gevoel wel af. Had vroeger altijd wel PMS klachten paar dagen. Maar nooit zo extreem.
Heb alle middeltjes in verleden al geprobeerd die er zijn. Zonder resultaat.
Als nu alleen dat mijn nare dagen zouden zijn dan was het te overzien.
Maar nu voel ik me de laatste weken minder als voorheen. Slapen gaat weer minder. Heel mijn lichaam tintelt en prikt als ik op bed lig Val pas laat in slaap en schrik snel wakker. Levendige dromen.Afgelopen nacht dacht ik dat in de kamer zaten te praten. Ik hoorde het echt voor mijn beleving. Dus riep dat ze hun mond moesten houden en naar bed moesten gaan. Maar daar lagen ze al lang op.
Rond een uur of 4 schrik ik wakker. Voel of ik in diep donker gat ben gevallen. Benauwd gevoel op de borst, misselijk. Door tegen mezelf te zeggen dat het van de hormonen komt raak ik niet in paniek. Soms wat lezen helpt ook.
Tegen de morgen val ik dan nog in slaap voor een kleine 2 uurtjes. Maar als ik dan weer wakker voel ik me ze naar en brak. Veel erger als voorheen. Enorme spierpijn, misselijk, soms duizelingen, benauwd gevoel op de borst, naar gevoel in mijn hoofd. Net of er mist in mijn hoofd zit .Kan dan ook niets verdragen van anderen. Wil stilte om me heen.
Eerst ga ik maar een poosje in een warm bad zitten. Eind de morgen zakt het wel weer wat af. Vorige week hield dit gevoel heel de dag aan. Dus heel de dag op bed/bank gelegen.
Dat benauwde gevoel blijft heel de dag. Ik heb er in een ander topic ook al weleens over geschreven. Loop bij inspanning te"happen " naar adem.
Voorheen was het ook een aantal dagen weleens weg. Dus toch wel hormonaal. Alleen voelt het zo vervelend.
Naast nachtzweten loop ik ook regelmatig nu veel te zweten. Het is overdag 17 graden in huis en nog loop ik in mijn hemd. Klotsende oksels.
Ook heb ik rondom de wisselingen van hormonen, dus voor . tijdens de menstruatie en ovulatie echt huildagen. Ik huil om het verleden wat er nu niet meer is. Het voelt alsof ik "rouw" Door te lezen hier op het forum weet ik dat het juist goed is om te huilen. Om te verwerken.

Ook huil ik om de verwachtingen die ik had van de toekomst. Bijv met mijn dochter een paar daagjes uit. Meer tijd voor leuke dingen voor mezelf toen de jongste eenmaal naar school ging. BIjv nieuwe cursus. En ik zeg niet dat dat nooit meer komt. Maar omdat het nu niet kan.
Ik huil omdat ik me lichamelijk zo rot voel.
Een van de jongere kinderen zei vorige week toen ik zo moest huilen en ik vertelde dat ik zo verdrietig was. Omdat ik nu ik me zo voel geen leuke dingen met ze kan doen. Hij zei: maar mama u geeft ons toch heel veel liefde. En we doen leuke dingen met papa en als het kan doet u soms mee thuis met een spelletje etc..
Ook lijkt het wel of mijn innerlijk helemaal overhoop ligt. Wat wil ik, voel me soms zo onzeker. Alles van vroeger lijkt allemaal boven te komen. Heb het heus niet slecht gehad. Maar bepaalde keuzes deed ik omdat mijn ouders dat verwachtten. Nu denk ik had ik maar meer naar mijn hart geluisterd.

Lientje74
Berichten van Lientje74
Onderwerpen van Lientje74
Menopauzejaar:
Leeftijd: 44

Re: Zoveel klachten

Bericht door Lientje74 » wo 05 dec 2018 19:48

Soms zou ik willen dat ik uit kon huilen bij mijn ouders. Maar dat is nooit geweest en zal ook niet komen. Emoties delen was zwak als je dat deed. Echt praten met elkaar was er nooit. Nu zie ik dat ik dat heb gemist. Ik vind dit juist erg belangrijk. In mijn eigen gezin vindt ik dat juist belangrijk.
Er zijn voor elkaar. Ik heb vaak bevestiging gezocht bij een ander. Ook de mening van een ander graag gehoord Door juist voor een ander te zorgen. Maar ben nu op zoek naar mezelf. Dat ligt in mezelf. Ook niet de mening van een ander.
Wat raakt de overgang toch alles. Eigenlijk alles. Je bent op zoek naar je nieuwe ik, nieuwe inzichten.. Alleen zie ik het nu nog niet helder. Hoop dat de tijd me dat leert.

Soms ben ik ook bang dat ik de controle over mezelf zal verliezen. Het maalt en piekert maar heel de dag in mijn hoofd. Hoe kom ik daarvan af?
De wisselingen van klachten maken me onzeker. Duizelingen heb ik soms onverwacht en een naar gevoel in mijn hoofd. Dit maakt mij bang en onzeker.
Mijn man zie vanmiddag: Je moet het loslaten, over je heen laten komen. Je hoeft niets. Maar vind dat zo moeilijk. Hoe doe ik dat?
Die rot gevoelens zijn er gewoon. Het komt van de hormonen. Maar ik lees van dames dat als ze er beter mee om kunnen gaan dat het dan dragelijker wordt. Ik probeer dat wel. Maar telkens overvalt me dan weer een andere klacht. De onzekerheid over het verloop van de klachten geeft dat ook. En dat geeft weer angst.
Het is in oudere topics wel te lezen. Maar wil het graag van me af schrijven.

Ook in mijn dagboek schrijven doe ik regelmatig. Schreef ik eerst meer over de lichamelijke veranderingen. Schrijf nu ook meer over wat me bezighoud, inzichten, vragen, gevoelens etc..

Ik moet volgende week naar de kaakchrirurg . 2 verstandskiezen moeten er nu echt uit Juist omdat ik me zo brak in de morgen voel zie ik er tegen op En de afspraak is eind de morgen. Denk dat ik maar een oxazepam in neem om me een beetje te kunnen ontspannen. Wat me helpt als ik er dan ben tegen mezelf te zeggen over een half uur is het leed geschied. Afgelopen mei ook geweest en mijn gedachten daarop te concentreren hielp wel.

Lig op bed dit bericht te typen met rustgevende muziek in. Op de achtergrond hoor ik 2 pubers die meningsverschil hebben. Over hormonen gesproken hebben we die hier momenteel volop in huis.

Lientje

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht