Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Multi-tasken lukt niet meer. We kunnen niet meer zoals vroeger aan alles tegelijk denken. Ons concentratie vermogen wordt anders, we vergeten gemakkelijker iets, maken misschien sneller fouten op het werk,
of kunnen niet meer zo snel iemands naam of een woord vinden in ons geheugen
Marjo65
Berichten van Marjo65
Onderwerpen van Marjo65
Menopauzejaar:
Leeftijd: 56

Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Marjo65 »

Goedemorgen dames,

al een poosje lees ik de berichten hier en dat heeft me heel veel herkenning en bevestiging gebracht. Veel dingen/klachten waar ik nu al een paar jaar mee worstel zijn mogelijk verklaarbaar door de overgang, maar toch twijfel ik soms.

Zo ben ik in mijn leven al vaker depressief geweest, maar nooit heb ik daarbij de cognitieve problemen gehad zoals ik die nu ervaar. En dan bedoel ik niet gewoon een beetje vergeetachtig, maar steeds verder de kluts kwijtraken, je verdwaald voelen in je eigen hoofd en je eigen leven, zo daas dat je er beroerd van wordt. Ik vertrouw mezelf niet meer achter het stuur, kan geen verbanden meer leggen enz. Eigenlijk kan ik bijna niet meer normaal functioneren en het lijkt alleen maar erger te worden...

Gisteren had ik een gesprekje met een psychiater. Ze had maar liefst 20 hele minuten voor me uitgetrokken, maar al na 5 minuten wist ze het zeker: ik heb een ernstige depressie, ik moet opgenomen worden en weer aan de antidepressiva.

Misschien heeft ze gelijk, zou best kunnen. Maar ik ben bang dat als ik hier in mee ga, ik alleen nog maar verder van huis raak, letterlijk en figuurlijk...

Ik heb hier al eerder verhalen gelezen van vrouwen die opgenomen zijn geweest, en die achteraf tot de conclusie kwamen dat hun klachten waarschijnlijk veroorzaakt werden door de overgang. Nu luidt mijn vraag:

als je dit mee hebt gemaakt en je kijkt er nu op terug, zou je het dan weer zo doen? En zo nee: wat denk je dan, achteraf bezien, dat beter voor je was geweest?

Ben benieuwd naar jullie reacties,
Marjo.
Mariaelisabeth
Berichten van Mariaelisabeth
Onderwerpen van Mariaelisabeth
Menopauzejaar: 2011
Leeftijd: 65

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Mariaelisabeth »

Hallo Marjo,

Wat een herkenning!
Nou, ik ben 'zo'n vrouw', die 3 jaar geleden een tijdje opgenomen is geweest, maar kan niet zeggen dat dat me heil heeft gebracht, integendeel.
De overgang werd nauwelijks erkend, terwijl ik het zelf wel steeds ter sprake bracht, er werd klinisch gekeken en men deed het af met andere stempels en vond dat afdoende.
Maar voor mij niet, want ik wist dat ik in een proces zat van loslaten en een overgang maken naar een nieuwe fase met alle ongemakken van dien. Wat heb ik me daarin eenzaam gevoeld, enorm.

Mijn ervaring is dat de overgang echt de grond onder je voeten doet schudden en dat je je(oude)zelf helemaal kwijt kunt zijn. En dat is nog steeds gaande. De ene periode gaat het redelijk goed en dan opeens wordt alles weer wankel en komen er donkere stemmingen en angsten omhoog. Ik ben aan het leren mezelf daar niet op af te rekenen, maar er met liefde bij te blijven, goed door te ademen en te vertrouwen dat er betere tijden aan zullen breken. Een flinke opgave als je je zo beroerd voelt en daas in je hoofd en lijf.
Maar dat de hormonen en het zoeken naar een nieuw evenwicht je een tijd uit je lood doen slaan, is zo klaar als een klontje.
Af en toe, als het me teveel wordt, neem ik een kalmeringspil, dat moet dan maar even, liever niet, maar het haalt de scherpe kantjes er even af. Het zij zo.
Wat een heftige tijd is dit en wat een steun kunnen wij vrouwen elkaar daarin bieden! Dankzij dit forum.
Sterkte en nee hoor, je bent niet gek!!

Groeten, Mariette
Marjo65
Berichten van Marjo65
Onderwerpen van Marjo65
Menopauzejaar:
Leeftijd: 56

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Marjo65 »

Ha Mariette,

Dank je wel voor je reactie. Wat een worsteling he? Ik loop er eindeloos over te tobben, weet gewoon niet wat wijsheid is. Als het 'alleen maar' de overgang is, dan probeer ik het liever op eigen kracht dan dat ik me overgeef aan een zogenaamde deskundige. Maar als het ook een depressie is (iets wat in mijn familie vaker voorkomt en voor mij zou het ook niet de eerste keer zijn), dan heb ik wel degelijk hulp nodig... Maar hoe onderscheid ik die twee?

Ik tob nog maar wat verder, misschien komt er nog een helder moment. Ik wens jou ook heel veel sterkte en hoop voor je dat je inmiddels het ergste achter de rug hebt!

Groetjes, Marjo.
Marjo65
Berichten van Marjo65
Onderwerpen van Marjo65
Menopauzejaar:
Leeftijd: 56

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Marjo65 »

Hallo dames,

ik heb al het nodige gelezen hier en er zijn nu veel momenten dat ik kan denken: het is de overgang maar, toch zijn er ook momenten dat ik denk: zou dit er ook bij horen? Kan het echt zo ver gaan, of is er toch iets anders aan de hand?

Zo heb ik heel veel last van een gevoel van vervreemding en niet verbonden zijn, met alles en iedereen om me heen, maar ook met mezelf. Ik herken mezelf bijna niet meer en mijn lijf voelt soms als een hoofd op een zak watten, ver weg, bijna als een soort spooklichaam.

Eigenlijk voelt het al een paar jaar alsof ik geen bodem meer heb. Voorheen, wat er ook gebeurde, wist ik dat ik altijd wel weer ergens 'landde' en kon van daaruit dan altijd wel weer overeind krabbelen. Maar nu is het alsof ik geen vaste grond meer onder m'n voeten heb.

En dat hoofd.. ik geloof dat ik dat nog het engste vind. Er is zelfs al een keer een scan gemaakt bij de neuroloog, omdat ik serieus dacht dat ik dement aan het worden was.

Het vervelendste is dat het tot op heden alleen nog maar erger wordt, zo kon ik afgelopen weekend met de beste wil van de wereld niet meer bedenken wat toch dat driehoekige bord met dat zwarte kruis erin betekende ('u nadert een gevaarlijk kruispunt'), en dat terwijl ik al dertig jaar rijd nog even en ik durf echt niet meer achter het stuur te kruipen, maar daarmee wordt mijn wereldje dan NOG kleiner

Wie herkent dit, en hoe gaan jullie hier mee om?

Marjo.
Janieke
Berichten van Janieke
Onderwerpen van Janieke
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd: 64

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Janieke »

Hallo Marjo

Dit alles is heel herkenbaar. Auto rijden doe ik al 2 jaar niet meer. Ik durfde niet meer. Nu ben ik weer zo ver dat ik tegen mijn man heb gezegd, de volgende keer rij ik. Wij vergeten wel eens wat er in ons lichaam gebeurd. Als de hormonen 'verkeerd' willen dan is het in ons lichaam 'oorlog'.
Er is hoop vergeet dat niet. Het kan heel lang duren maar het licht begint bij mij aan de horizon weer te verschijnen. Dit heeft heel wat tranen gekost want ik heb wat gehuild en nog. :(
Door alles en daar is veel onbegrip van de buitenwereld bij is mijn wereldje heel klein geworden. Ik was blij toen ik deze site vond. Veel herkenning, veel erkenning maar ook zo even een praatje. Het ergste, hoop ik, heb ik gehad. De opvliegers worden ook wat minder. Ook de grond komt weer steviger onder mijn voeten te staan.
Je schreef ook over alles vergeten. Ik heb wel woorden met mijn man gehad. Dan zei ik ijskoud tegen hem dat hij het mij niet had verteld terwijl dat wel zo was. Ik kwam daar achter toen mijn dochter er een keer bij zat. Zij zei tegen me, ja, mam, pap heeft dat wel gezegd. Ik kon wel door de grond gaan. Als het weer voor komt zeg ik " je weet het , ik wordt 'dement' met een lach.

Marjo, ik wens je veel sterkte in dit proces en hoop dat je nog meer herkenning en erkenning op deze site vind want dat is wat we nodig hebben.

groetjes Janieke
Marjo65
Berichten van Marjo65
Onderwerpen van Marjo65
Menopauzejaar:
Leeftijd: 56

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Marjo65 »

Hoi Janieke,

wat fijn dat voor jou het licht weer een beetje begint te schijnen, dat geeft mij dan idd ook weer wat hoop en moed. Ik begin me te realiseren dat er weinig anders op zit dan elke dag gewoon maar weer proberen om de dag zo goed mogelijk door te komen, in afwachting van betere tijden, maar het valt niet mee om de moed niet te verliezen.

Maar ik hoop wel dat ik kan blijven rijden! Ik woon alleen, op een plek waar je zonder auto niet echt veel mogelijkheden in de buurt hebt en ik wil zo graag met mijn hond naar de bossen blijven gaan...

Ik merk dat ik vooral het steeds groter worden isolement heel lastig vind, omdat je in je eentje zo diep weg zinkt, in je ellende. Maar juist door alle klachten, is het zo moeilijk om dat isolement te doorbreken en weer dingen te gaan ondernemen, weer wat meer onder de mensen te komen. Ik weet nog niet hoe, maar ik wil wel blijven zoeken naar mogelijkheden om, binnen de beperkingen, toch weer een zinvolle dagbesteding te vinden.

Ben wel echt blij met deze site!

Fijne dag,
Marjo.
Jetje
Berichten van Jetje
Onderwerpen van Jetje
Menopauzejaar:
Leeftijd: 64

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Jetje »

Hallo Marjo,

Ja hoor ik herken dit allemaal... het in jezelf zitten en er echt niet uit kunnen komen...
Ook ik heb het in de auto en ook in huis en overal eigenlijk! Net weer zo'n periode achter de rug, maar nu gaat het wel weer.
Ik heb een kaartje daarop staat: Ok, ik voel dat allemaal niet zo graag. maar het is er nu, het zij zo, ik zie wel wanneer het overgaat..
Dat kaartje helpt mij enorm, daardoor kan ik ontspannen en het maar gewoon laten gaan....
Het vergeten van woorden heb ik ook, mijn moeder had alzheimer en ik was bang dat ik ook begon met dementeren, maar het hoort bij de overgang. Ook dat is momenteel weer wat minder, maar ik weet dat het zo terug kan komen.
Ik probeer het maar over me heen te laten komen, dat helpt bij mij het beste, maar dat is heel erg moeilijk.
Langzamerhand word ik er wat beter in.... ben dan ook al jaren met de overgang bezig....

groetjes, Jetje
Ellenoor
Berichten van Ellenoor
Onderwerpen van Ellenoor
Menopauzejaar: 2011
Leeftijd: 55

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Ellenoor »

Hallo Marjo e.a

Ik herken het ook, vervreemding van jezelf maar ook al de andere dingen die je beschrijft herken ik maar al te goed. Heb het ook overal waar ik maar ben.
Dat komt omdat ik geen enkele invloed kan uitoefenen op mijn overgang en de gevoelens die er bij komen kijken denk ik.
Ik wordt er zelfs cynisch van. ;)
Hoop ook maar weer op betere dagen.

Groeten Ellenoor
Karin
Berichten van Karin
Onderwerpen van Karin
Menopauzejaar:

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Karin »

Marjo65 schreef: ma 01 okt 2012 08:58wat toch dat driehoekige bord met dat zwarte kruis erin betekende ('u nadert een gevaarlijk kruispunt'
Hallo Marjo,

Het is puur toeval natuurlijk, maar wel een mooi beeld van de overgang: Een kruispunt in je leven. Een kruispunt waarop je voorrang mag geven aan jezelf.
De hormonen stuurden ons naar dat kruispunt, naar die overgang en geven ons de gelegenheid die voorrang te nemen.

Tegelijk is een kruispunt een plek waarop je om je heen blijft kijken, je weet nooit wat voor hindernissen er van andere kanten komen en je toch dwingen te remmen en stil te staan.
Gebeurtenissen om je heen die je dwingen tot remmen, of werkstress bijv die je dwingt stil te staan. Van alles en nog wat rijdt ons vaak voor de voeten en dwingt de overgang naar de achtergrond.
We durven misschien geen voorrang meer te geven aan onszelf, want telkens als we weer op willen trekken in de drukte van de tijd, komt er weer wan rechts of van links.
Hoe kom ik dat kruispunt over, hoe kom ik thuis bij mezelf. Vragen die me altijd maar bezighielden tijdens het proces van de overgang.

Ik las toen op deze site: de overgang is een autonoom proces, het stuurt zichzelf.
Mijn vraag 'hoe kom ik dit kruispunt over' was blijkbaar niet de juiste vraag op dat moment van mijn leven. Ik werd gestuurd. Door mijn hormonen.
De verandering van de overgang voltrok zich IN mij.
HOE zou de overgang mij over dit kruispunt gaan sturen en me behoeden voor het verkeer om me heen.

Ik merkte dat ik me terug trok in mezelf. Ik keerde naar binnen. De overgang zat aan het stuur en nam als vanzelf afstand van oude patronen.
De nieuwe waren me nog niet bekend. Het leek een vreemde wereld waarin ik opdat moment ronddoolde. Het oude trok, het nieuwe was onvermijdelijk.

Vruchtbaarheid, en dus ook het afscheid nemen van vruchtbaarheid werd voor mij een steeds breder begrip. Het raakte alles wat met 'leven' te maken had.
Een aantal relaties, vriendschappen vroegen om een andere inhoud, om een nieuw patroon.
En zo was het met alles. Mijn oude patronen dreven op de hormoonhuishouding die hoorde bij mijn vruchtbare leven. Dat deel van mijn leven ging over in een volgend deel. Dat vroeg om een herinrichting van zowel lichaam als geest.

Nu achteraf begrijp ik heel goed dat ik afstand nodig had, en me los moest maken van oude patronen en vooral ook verwachtingen! om ruimte te kunnen krijgen voor verandering.
Vervreemding van het oude en het nieuwe leren kennen. Een soort van vacuum zou ik haast zeggen waarin ik op een bepaald moment geen verbondenheid voelde en waarin het nieuwe, hoe dan ook steeds aantrekkelijker werd.
Niet de 'pijn' en het 'ongemak' van het proces natuurlijk, maar het beeld wat zich langzaam ging vormen van waar ik hoopte uit te komen.

Wat een onzekerheid tijdens het proces, voor mij, die geleerd was door de maatschappij, dat je de regie van het leven in eigen hand hebt als je dat wilt. Dat is zo'n enorme misvatting gebleken die het mij, en ik denk heel veel vrouwen, zo ontzettend moeilijk en onnodig bang maakt voor hun overgang en de verschijnselen.

Karin
Ellenoor
Berichten van Ellenoor
Onderwerpen van Ellenoor
Menopauzejaar: 2011
Leeftijd: 55

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Ellenoor »

Hallo Karin,

Dankjewel, ik vind dat je het heel mooi en duidelijk leesbaar hebt verwoord.
Heb er heel veel aan.
Erkenning komt als eerste in me op.

Groeten Ellenoor
Dorien73
Berichten van Dorien73
Onderwerpen van Dorien73
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd: 47

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Dorien73 »

Hallo Karin,

Echt ontzettend mooi hoe je het verwoord ! Ik heb het wel twee keer moeten lezen tot alles helemaal tot me doordrong maar wat heb je gelijk ! Zo heb ik het nog nooit bekeken. Zo is de overgang precies !

groetjes Dorien
Sylvia124
Berichten van Sylvia124
Onderwerpen van Sylvia124
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd: 59

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Sylvia124 »

Beste meiden van de overgang

Bedankt wat een herkenning weer in dit topic doet me goed om dit te lezen.

En Karin wat goed omschreven,ga dit terug lezen als ik weer in zo'n K...gevoel zit.

Vandaag is het ook weer pet en vond ik deze verhalen op de site ..bedankt

Groet Sylvia
Marjo65
Berichten van Marjo65
Onderwerpen van Marjo65
Menopauzejaar:
Leeftijd: 56

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Marjo65 »

Dag dames,

ik had niet in de gaten dat er nog reacties waren gekomen, maar heb bij het lezen af en toe wel een traantje gelaten. De (h)erkenning helpt, al duurt dat meestal maar even. Want wat is het moeilijk om te accepteren dat dit is hoe het NU is, om het leven waar je vroeger aan deel nam aan je voorbij te zien gaan, er geen deel meer van uit te maken...

Hoe lukt het jullie om toch je gevoel van eigenwaarde in dit alles te behouden, om je dagen op een zinvolle manier te vullen? Op sommige momenten denk ik het te begrijpen, dat in jezelf keren en dat loslaten, maar een mens is toch een sociaal wezen en ik heb het nodig, dat contact met de buitenwereld, hoe lastig het soms ook is...

Ik dank jullie voor de reacties en wens jullie een fijne dag,
Marjo.
Henrique
Berichten van Henrique
Onderwerpen van Henrique
Menopauzejaar:
Leeftijd: 57

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Henrique »

Hallo Marjo,

Ik herken wat je schrijft. De vervreemding, geen basis voelen.
Het voelt voor mij eng alsof er geen schuilplaats is.
Ik heb ook meerdere zware perioden gehad in mn leven maar zoals het afgelopen jaar heb ik het nooit gehad. Ik probeer afleiding te vinden, in het hier en nu te zijn(wat vaak heel moeilijk is met die gevoelens).En ook mezelf geen verwijten maken. Ik gebruik overigens wel antidepressiva.
Heel veel sterkte voor jou.

groetjes,
Henrique
Teresa
Berichten van Teresa
Onderwerpen van Teresa
Menopauzejaar:
Leeftijd: 41

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Teresa »

Hallo dames.

Wat een rot gevoel he, er komt op dat moment ook niets binnen wat mensen tegen mij zeggen, het is net of ik de wereld en alles om mij heen op een afstandje zit te bekijken, gedesorienteerd in mijn hoofd voelen, kost gewoon extra energie om oplettend te zijn en te blijven...
Meestal kan ik die momenten relateren aan het moment in wat voor stadia ik zit in mijn cyclus..maar wat behelpen zeg.. :S

groet Teresa
Marjo65
Berichten van Marjo65
Onderwerpen van Marjo65
Menopauzejaar:
Leeftijd: 56

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Marjo65 »

Hoi Henrique,

ja, dat herken ik heel goed, wat je schrijft over 'geen basis voelen', en alsof er geen schuilplaats is. Niks voelt meer vertrouwd...

En ook wat je schrijft over in het hier en nu zijn, bijna het enige wat nog overblijft, maar wat is dat lastig, om alles te voelen, wat je eigenlijk helemaal niet wilt voelen!

Toch heb ik de indruk dat het, beetje bij beetje, wel wat minder zwaar wordt. Het scheelt mij iig een slok op een borrel, dat ik nu kan denken: het is de overgang.

Ik ben dan ook heel dankbaar voor deze site en alle verhalen, want ook al word ik er soms niet vrolijker van, de (h)erkenning helpt me toch steeds weer een klein beetje, om te accepteren wat er allemaal gebeurt in mijn lijf.

Ik las trouwens vandaag de resultaten van een onderzoek, waaruit bleek dat bij de meeste vrouwen het geheugenverlies zich grotendeels herstelt, als ze eenmaal door de overgang heen zijn.

Kijk, zulke dingen lees ik natuurlijk graag!

Groetjes,
Marjo.
Diny
Berichten van Diny
Onderwerpen van Diny
Menopauzejaar:
Leeftijd: 67

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Diny »

Hallo Dames

Ik ben soms toch zo blij met deze site, om weer een hoop dingen te herkennen en te weten dat ik echt niet de enige ben, en dat ik echt niet gek word.

Groetjes Diny
Smoothy16
Berichten van Smoothy16
Onderwerpen van Smoothy16
Menopauzejaar:
Leeftijd: 59

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Smoothy16 »

Hallo Marjo,

Je verhaal is heel herkenbaar voor mij.
Ik slik al jaren a.d voor depresieve klachten en angst en nu ik in de overgang zit, worden de sombere buien erger en heb meer last van stemmingswisselingen, woede- en huilbuien.
ook ik weet af en toe van gekkigheid (en dan bedoel ik rondlopen als een kip zonder kop) waar ik het zoeken moet.

En och wat is het moeilijk om me ergens toe te zetten.
Het ergst vind ik dat ik bijna iedere dag met hoofdpijn na een slechte nachtrust wakker word.

Toch blijf ik erin geloven dat het straks weer beter zal gaan.
Als je het mij zou vragen zou ik zeggen dat ik liever in mijn oude vertrouwde omgeving ben, met de mensen die me lief zijn, dan in een instelling met vreemde mensen om je heen en waar ik me dan misschien nog minder prettig bij zou voelen.

Maar idd wat is wijsheid op momenten waarop je je totaal niet goed voelt.
Volg je hart en je intuïtie, en doe wat goed voelt voor jou.
Ik wens je veel sterkte.

groet,
Marja
Marjo65
Berichten van Marjo65
Onderwerpen van Marjo65
Menopauzejaar:
Leeftijd: 56

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Marjo65 »

Hallo dames,

hier gaat het eigenlijk nog steeds hetzelfde. Ik ben blij dat ik besloten heb om me niet op te laten nemen, ik denk dat ik daar alleen maar slechter van was geworden, maar de worsteling om de uren en de dagen op een redelijke manier door te komen is er niet minder op geworden. Want hoe fijn het ook is om hier te lezen dat je niet de enige bent, het is ook weer geen wondermiddel natuurlijk.

Blijf me afvragen of ik toch weer antidepressiva moet gaan slikken, of dat ik toch maar hormonen moet gaan proberen. Maar dan lees ik alle verhalen over deze onderwerpen op deze site weer, en realiseer ik me weer dat dat ook geen heilzame weg is.

Ik geloof dat ik dat nog het moeilijkste vind aan alles, het gevoel van uitzichtloosheid. Als ik wist dat het nog een x-aantal jaren zou duren, dan kan ik me daar op instellen en er dan maar het beste van maken. Maar die duidelijkheid heeft helaas niemand van ons...

De meeste dagen breng ik alleen door, te beroerd om veel te doen of om sociale contacten aan te gaan, en zo glipt mijn leven me door de vingers, jaar na jaar, zonder dat het me lukt om er voor mijn gevoel iets waardevols mee te doen, er een zinvolle invulling aan te geven. Het is puur overleven, zo voelt dat.

Sorry voor het sombere bericht, maar ik kan er even niet meer van maken...

Groet
Marjo.
Lydia1959
Berichten van Lydia1959
Onderwerpen van Lydia1959
Menopauzejaar:
Leeftijd: 61

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Lydia1959 »

Hoi meiden,

Goh ik voel zoveel emoties bij mezelf en kan het me zo goed voorstellen dat je je zo beroerd voelt dat je denkt er niet meer uit te komen.
Ik kan me vastklampen aan de weinige goede momenten die ik voel en beleef maar daar heeft een ander niks aan.
Ik kan alleen maar zeggen dat ik echt met jullie meevoel en kan soms wel huilen om alle ellende die je voelt bij de overgang.
Ik heb het er wel eens met mijn moeder over en zij wist me te vertellen dat je vroeger als vrouw helemaal kon doordraaien en dan was een gedwongen opname de enige optie. Alsof je gek was of zo, terwijl wij wel beter weten. Ik vertrouw een beetje op mijn eigen gevoel en hou vol want wat kun je anders doen.
Ik heb zelfs wel eens een bericht gepost hier op het forum dat ik het echt niet meer zag zitten (zo hoeft het van mij niet meer)dus ik heb ook in een behoorlijk zwart gat gezeten maar ben hier toch weer uitgekomen.
Bij mij is het in ieder geval een komen en gaan van klachten en stemmingen.
Ik wens jullie uit de grond van mijn hart sterkte en kracht om hier doorheen te komen.

groetjes
Lydia
Mjammy
Berichten van Mjammy
Onderwerpen van Mjammy
Menopauzejaar:
Leeftijd: 67

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Mjammy »

Hallo Marjo

Ik heb zelf ook een heftige overgang doorgemaakt, en zit nog in het laatste beetje, bij mij heeft het 6 jaar geduurd.
Nu heb ik nog last van opvliegers als er iets van mij verwacht wordt waar emotie bij betrokken is. Ook 's nachts wordt ik er weleens wakker van.

Wat erger is, is wat jij beschrijft, het gevoel geen controle meer over mijn eigen leven en geest te hebben.
Ik had het geluk dat mijn oudere zus dit herkende, zij was jaren daarvoor opgenomen is geweest met psychische klachten. Men dacht toen aan psychoses en een burn-out.

Toen zij jaren later dit bij mij in het begin zag gebeuren, zei ze al: "Dit is de overgang, laat je niets wijsmaken over depressies burn-out of psychoses.
Ik wist dus dat het bij mij de overgang kon zijn.

Toen ik wist waardoor dat gevoel werd veroorzaakt, gaf mij dat kracht en steun die ik nodig had. Paniek heb ik een keer of 3 nog gehad, maar deed dan alleen maar wat ik zelf wilde, en bij mij was dit om me lekker in mijn eigen wereldje terug te trekken met mijn radio mijn boeken.

Ik schreef ook hoe ik me voelde op in een dagboek. Dat hielp me ontdekken wat ik echt wilde en waar ik behoefte aan had.

Zoals al eerder hier werd aangeraden, volg je eigen gevoel, we zijn gewend geraakt hulpverleners voor ons te laten denken. Maar ik kan een eigen plan trekken.

Mjammy
Vlinder
Berichten van Vlinder
Onderwerpen van Vlinder
Menopauzejaar:
Leeftijd: 60

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Vlinder »

Hallo dames,

Ik herken heel veel in het verhaal van Marjo 65. Bij mij is het de laatste drie jaar echt heel erg geworden. Het ging dacht ik weer even goed, maar de laatste tijd is het weer helemaal mis.
Ik heb ADD en daarin zit al heel veel symptomen van wisselende stemmingen, depressiviteit en vergeetachtigheid. Maar door de overgang is het zo veel erger geworden dat ik nu bezig ben om medicijnen te krijgen voor mijn ADD.
Ook heb ik gedacht om anders de pil weer te gaan gebruiken om te kijken of dat mijn hormonen een beetje in evenwicht brengt. Door het wegvallen van het laatste voelen we ons natuurlijk zo rot.

Ik word er echt een beetje moedeloos van want ik kan gewoon heel weinig aan en werk dus ook niet. Het lijkt wel of de berg steeds hoger voor mij word en ik moet het mezelf zo makkelijk mogelijk maken om alles voor elkaar te krijgen.
Ik heb nog twee jonge kinderen in de leeftijd van 14 en 15 jaar, ze zijn flink aan het puberen dus ik draag best veel last op mijn schouders. Maar dat sombere gevoel vind ik zo vervelend.

Vlinder
Yvonnetv58
Berichten van Yvonnetv58
Onderwerpen van Yvonnetv58
Menopauzejaar:
Leeftijd: 61

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Yvonnetv58 »

Hallo dames,

Ook ik ben midden dec 2012 opgenomen geweest, depressie werd er gezegd, met de jaren was dit me vierde al.
Maar het was anders, het bleef maar slecht gaan ik bleef maar terug vallen wat ik de vorige keren niet had dus nu ga ik ook terug denken, was ik toen al bezig met de overgang dat zal best eens kunnen.
Want nu ook ik blijf me rot voelen raar in me hoofd opvliegers huilbuien en ga zo nog maar even door
Ik weet wel een ding dat ik door moet zetten, het is de overgang en dat is geen pretje
Nou ik zo gelezen heb, heb ik nog een hele lange tijd voor de boeg en vraag ik me af het me gaat lukken
Maar blijf zeker hier lezen want ik voel dat het me erdoor heen trekt.

Allemaal heel veel sterkte en laten we elkaar steunen in deze vervelende strijd van de overgang

groetjes Yvonne
Cgpijl
Berichten van Cgpijl
Onderwerpen van Cgpijl
Menopauzejaar:
Leeftijd: 58

Re: Gevoel van vervreemding, afstand en niet verbonden zijn

Bericht door Cgpijl »

Beste dames

Ik heb in maart ook in een kliniek gezeten.
Ik gebruik al jaren ad maar plots kwam de angsten en stemmingsklachten erdoor heen.
Ik heb aangegeven dat dit wel eens me hormonen konden zijn maar helaas wordt dat niet echt erkend.
Ik werd doorgestuurd naar het lumc naar een professor i.v.m met wisselende stemmingen wat ze niet konden verklaren.
Nou wat hoort er nu bij een overgang wisselende stemmingen.
Maar goed die professor heeft ook verteld dat het wel degelijk mede door de hormonen kon komen.
Wat was ik blij omdat te horen ook al ben ik nog lang niet van me klachten af.
Waarom weten andere psychiaters dat dan niet je voelt toch je eigen lichaam.
Vind het alleen geen fijn idee dat het nog lang kan duren poeh voor mijn de zwaarste periode in me leven.

Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte met de overgang
Lia
Plaats reactie