Zat van kinderen en geven om en geven aan

De woede die je tijdens de overgang ervaart heeft vaak een diepere betekenis. Het kan iets zeggen over wat niet meer bij je past en over wat je wel nodig hebt.
Tegenzin/Weerzin en woede kunnen een goede leidraad zijn om tot jezelf te komen.
Florence
Berichten van Florence
Onderwerpen van Florence
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 65

Zat van kinderen en geven om en geven aan

Bericht door Florence » di 03 mar 2009 14:02

Hallo

ik ben zo dat van het gehang aan mij, het klaar staan voor mijn kinderen,ik houd mij in maar kan ze wel heel boos toe schreeuwen ik wil en kan niets meer geven, mijn moederborst is leeg !

Mijn oudste dochters is sinds een jaar weer thuis in het nest, zwaar 'burn-out en vraagt veel begeleiding
Ik ben gescheiden en heb geen contact met of steun van de vader, wat tot extra problemen leidt i.v.m. de zorg voor mijn dochters
daarnaast mantelzorger voor 94 jarige moeder.

Ze willen dat ik voor hun klaar sta, oftewel voorzie in hun emotionele behoeftes.

Maar ik ben na 21 jaar zorgen voor zo leeg van geven en vooral het gevoel nu zelf wat liefde en zorg te willen hebben.
Voel mij gewoon schuldig naar mijn oudste dochter toe, die mij eigenlijk heel hard nodig heeft,
weer als een klein kind aan mij hangt.

Tegelijkertijd ga ik weer terug in de tijd, hoe mijn leven is geweest, tja was ook niet ideaal.

Ik wordt er zo somber van, dacht dat mijn scheidingsfase voorbij was en wil verder en heb geen geduld meer om tijd te besteden aan een dochter met problemen.

Wordt er zelf down van.

Al met al bah bah, schuldgevoel, machteloosheid, heel veel woede in mijzelf en het gevoel iedereen te willen uitschelden,

zo van ik heb mijn best gedaan als moeder, houd op met zeuren en ga vooruit, je eigen leven leven,

ik wil niet meer moederen voor mijn moeder en beide dochters, die vind ik veeleisend zijn,

ik voel mij zelf nu zo leeg, weinig liefde of troost ontvangen, alleen maar klaar staan voor de ander.

Maar denk ook wel, mijn moeder heeft altijd voor ons klaar gestaan ( ik ben zelf ook kind van gescheiden ouders) zij deed het ook voor mij, Maar nu kan ik het op dit moment niet voor mijn kinderen.

Is dit nu egoïstisch ? of gewoon een fase, even leeg van zorgen voor en zelf behoefte aan geknuffeld of verzorg te worden

Nou dit was het dan, misschien herkennen jullie het.

Florence

Laila
Berichten van Laila
Onderwerpen van Laila
Menopauzejaar: 2008
Leeftijd nu: 63

Re: Zat van kinderen en geven om en geven aan

Bericht door Laila » di 03 mar 2009 14:42

Hallo Florence,

En of ik me het kan voorstellen! Ik had een tijdje geleden ook een topic geopend over dat ik het soms bijna niet meer kan opbrengen om voor mijn gezin te zorgen. Voor jou ligt het nog eens extra moeilijk omdat jij alleenstaand bent. Je mist dus de steun van een partner. En dan nog de extra zware zorg voor een dochter met problemen, die zwaar op jou leunt en nu weer bij jou thuis woont. Ik kan me heel goed voorstellen dat het je allemaal teveel wordt!
Ik heb eens een keer gelezen dat wij eigenlijk "sandwichmoeders" zijn. Enerzijds de kinderen die nog op ons leunen, en aan de andere kant de ouders die onze zorg steeds meer nodig hebben. We worden gewoon daartussen geplet! :lol:

Jarenlang heb je jezelf min of meer weggecijferd voor je kinderen en nu is het gewoon op! Nu ben je toe aan een beetje aandacht voor jezelf!
Dat is helemaal niet egoistisch, maar gewoon noodzakelijk! Probeer af en toe een beetje tijd voor jezelf vrij te maken, ja ja, ik weet dat dit makkelijker gezegd is dan gedaan, ik vind dit zelf ook moeilijk hoor!
Misschien helpt het alvast een beetje dat je het hier van je af hebt kunnen schrijven!

Groetjes, Laila.

Anette
Berichten van Anette
Onderwerpen van Anette
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 64

Re: Zat van kinderen en geven om en geven aan

Bericht door Anette » di 03 mar 2009 16:32

Oow.... Florence,

Wat is dat herkenbaar.
Ook ik zit in zo'n situatie. Gescheiden, geen steun van de vader, en een stuk zorg mijn vader van 94.
Mijn kinderen 22 en 20.
Wonen momenteel beiden op kamers en zijn dus door de week niet thuis. Ben altijd weer heel blij als het zondagmiddag is en ze vertrekken weer.

Met mijn oudste zoon heb ik ook zoveel te stellen gehad. Is voor hem blijkbaar erg moeilijk om emotioneel onafhankelijk te worden van mij.

Een afschuwelijk moeilijke en zware tijd geweest. Dat redde ik echt niet met af en toe wat tijd voor mezelf inbouwen. Da's nog minder dan druppel op een gloeiende plaat.

Er is heel wat meer nodig geweest om mijn zoon zover te krijgen, dat hij zich ging realiseren dat hij een leeftijd had bereikt om de verantwoording voor het omgaan met zijn emoties bij zichzelf te houden. Maar ook voor mij moeilijk om dat los te laten en hem die kans te gunnen.
Het vroeg niet alleen van mij wat, maar vooral ook van hem.

Vorig jaar ben ik er in een aantal gesprekken met hem als het ware een punt achter gaan zetten.
Hij moest los van mij.
Hij heeft nogal wat problemen altijd al met zijn gezondheid (rug, gewrichten e.d.) en daardoor veel stressklachten. Maar ja ik kan die niet voor hem oplossen, hoe hard ie ook op mij leunt.
Ik heb hem toen gezegd: "Het enige wat ik kan doen is je de weg wijzen naar instanties die misschien nog iets voor je kunnen betekenen. Ik kan dat niet oplossen. Ik kan niet jouw hulpverlener zijn. Ik ben je moeder, ik bracht je groot. Nu ben je groot en kun je het zelf. Je mag me op de hoogte houden, je kunt je ei kwijt, maar je moet het verder zelf doen."

Toen hij geboren werd, beschikte ik niet alleen over borstvoeding maar werd ook mijn moederhart geboren.
Dus om het in jouw terminologie (die vind ik zo mooi) te zeggen: "De moederborst is leeg, maar het moederhart blijft kloppen."

Natuurlijk blijven zijn problemen me erg raken en heb ik er elke keer weer verdriet over, als hij toch weer pijn blijkt te houden en niet vooruit kan. Maar dat zijn mijn emoties. Ik heb nu niet meer die van hem erbij. Ik zie ze, ik hoor ze, ik erken ze, maar neem ze niet meer op mijn schouders en hij legt ze nu ook niet meer vanzelfsprekend bij mij neer. Huilen doe ik dan daarna wel, en ach.... soms doen we dat dan maar samen.

Nu gaat het redelijk. Maar ik moet je zeggen dat het zware en ellendige tijden zijn geweest hoor.
Je zou het wel willen uitkrijsen.. vloeken... schelden........ nou ja je kent het.
Om nog maar te zwijgen over de woede naar mijn ex toe die daarbij ook nog omhoog kwam.
Boos ook over: wie zorgt eens ff voor mij, op wie mag ik eens ff leunen, wie slaat eens een arm om mij?
Heb jij dat niet?

Anette

Florence
Berichten van Florence
Onderwerpen van Florence
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 65

Re: Zat van kinderen en geven om en geven aan

Bericht door Florence » wo 04 mar 2009 01:48

Hallo dames,

Ja inderdaad wie zorgt er nu eens voor mij, ik wil af en toe wel een schouder om op te leunen.

Ik verwen mijzelf wel hoor, neem nu bewust ook tijd voor mijzelf om zogezegd mij op te laden, dus geef goed mijn grens aan.
Ik denk dat het ook met het generatieverschil, de emancipatie te maken heeft

Soms denk ik de emancipatie de vrouwen wel een dubbele taak heeft gegeven, oftewel nog wel de zorg voor ouder en kind, maar daarnaast ook werken en als je gewoon moeder bent, word je a.h.w met de nek aangekeken, zo van jij werkt niet.
Het voelt voor mij soms een beetje alsof wij vrouwen onszelf de das om hebben gedaan, zelf veel hebben opgelegd en de maatschappij er nog niet rijp voor was. Zoals goede kinderopvang en nu ouderen zorg, waar meer en meer op bezuinigd wordt.

Mijn dochter van 21 jaar zegt nu al, ik weet niet of ik wel zo geëmancipeerd wil zijn, ik wil misschien gewoon moeder zijn.

Ik kom uit een nest waarin het vanzelfsprekend was dat mijn moeder, haar moeder verzorgde, oftewel de familie zorgde voor elkaar en de oudjes werden nog niet in een bejaardentehuis gestopt.
Zij had er ook alle tijd voor, want ze was gewoon thuis en zag het ook als haar taak.
Ze heeft overigens nooit geklaagd over haar taak, wij klagen nu veel eerder, had volgens mij ook geen boze buien., kan ik mij niet herinneren

Het zal ook wel met mijzelf te maken hebben, innerlijke opruiming en ook schoppen tegen de maatschappij
Mijn kinderen worden als kind van gescheiden ouders heel erg beschermd als zijnde zielig behandeld
Nou die steun had ik vroeger nooit, ik had het gewoon er mee te doen en er mee te leven.
Maar krijg nu wel het gevoel van de hulpverleners, jij als ouder hebt het niet goed gedaan
Nou word ik nog bozer, potverdorie, hebben ze nooit tegen mijn ouders gezegd, dus voel mij ook hier in heel dubbel !

Mijn moeder woont weliswaar zelfstandig, maar nu ze toch meer hulp nodig heeft, vind zij het ook vanzelfsprekend dat wij als dochters (broers niet hoor, die hoeven het niet te doen) voor haar zorgen, net zoals zij voor haar moeder en familie deed. Wat ik mij ook kan voorstellen, het is heel vertrouwd.
Ze is trouwens altijd heel zorgzaam voor iedereen geweest , een geweldige ouderwetse oma/moeder, vroeg weinig voor zichzelf, dus neem mijn petje voor haar af

Aangezien ik ook zonder vader ben opgegroeid, dus echt in een vrouwen huis, was ik al snel volwassen en nam een soort ouderrol over, oftewel partner rol voor mijn moeder, dus uitlaatklep, ik droeg veel van de familie, dus had ook letterlijk rugklachten.

Het was ook typisch de naoorlogse generatie, die had te overleven en op elkaar steunde.

Tja het is een gevolg van de ontwikkeling in de maatschappij en ik zit er tussen in.

Ik hoop wel dat die woede overgaat.
Het komt ook omdat ik de druk voel van en voor mijn moeder zorgen, voor mijn kinderen en ook nog moeten werken.
Nou ben ook 'burn-out geraakt en zit nu in de WAO
Bij de wao zeiden ze dat je voor je zieke kind en moeder zorgt, telt voor ons niet als werk, dus ga maar aan het werk

Nou en dan word ik nog bozer, wie zorgt er dan voor hun ?
Bij de ggz en thuiszorg bezuinigen ze en zeggen ze, wij doen meer en meer een beroep op de familie, mantelzorgers, ons dus.

Dus wordt de klok weer terug gedraaid en de geldkraan dicht, want de gezondheidszorg was te luxe.

Inderdaad gemangeld voelen en geplet als een sandwich en dan word ik af en toe heel erg boos en kan ik helemaal niets meer geven en voelen voor mijn moeder en dochters, neem ik de tijd voor mijzelf.
En wil ik iemand die mij knuffelt en verzorgd en niet een vriend die ook nog in de midlife crisis zit en heel veel aandacht nodig heeft, dus die heb ik ook de deur gewezen ! erg he !

Nou ja, ik probeer ook wel te genieten dat mijn moeder er nog is en heb het ook met mijn dochters te doen
En af en toe een ondersteunend lief berichtje van mijn mede sandwich genoten en erkenning bij elkaar vinden, dat doet al heel veel goed !

dank jullie wel !

Florence

Carly
Berichten van Carly
Onderwerpen van Carly
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 55

Re: Zat van kinderen en geven om en geven aan

Bericht door Carly » di 17 mar 2009 10:27

Hoi Florence,

Ben benieuwd hoe het nu met je is ?
Heel herkenbaar wat ik hierboven allemaal lees. Altijd geef ik maar, aan de kinderen, aan de pleegkinderen die wij hebben opgevangen, aan iedereen die ik ondersteun door het maken van een karmische geboortehoroscoop.....en nu zou ik zo graag willen dat er eens iemand aan mij geeft.
En toch ben je eigenlijk zelf waarschijnlijk de enige die zichzelf voldoende kan geven aan bijv. rust.
Dus wat heb ik de laatste tijd regelmatig gedaan, eens een boek voor mijzelf gekocht. Of ik trek mij eens terug in een kamer boven, waar ook een tv is. Even lekker geen vragen van de kinderen aan mijn hoofd, want dat zullen de getrouwde moeders vast wel herkennen.....kinderen vragen altijd veel meer aan jou als moeder dan aan hun vader. Hier wel in elk geval.
Florence ik zag dat je het woord grens noemde.....ik denk zeker dat de overgang een periode is waarin wij vrouwen leren beter onze grenzen aan te geven, al gebeurd het misschien af en toe op een wat kribbige manier :D

Fijne dag allemaal,

gr van Carly

Florence
Berichten van Florence
Onderwerpen van Florence
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 65

Re: Zat van kinderen en geven om en geven aan

Bericht door Florence » do 02 apr 2009 00:54

Hallo dames,

Karmische geboortehoroscoop, klinkt interessant

Nu een maand later, merk ik dat ik veel van mijn karma? aan het verwerken ben, zelfs in het slachtoffer gevoel zit, maar vind dit eigenlijk heel vervelend dat gevoel.
Ik weet ook dat ik het even mag voelen, oftewel even medelijden met mijzelf, mijzelf troosten, koesteren, verwennen, want mijn omgeving zit in een fase dat ze op zichzelf gericht zijn, pubers ! ?!?!?!? en moeder in de overgang ook, en dat vinden ze helemaal niet leuk, moeders zijn er voor hun kinderen vinden zij.

Maar het werkt dus anders, allemaal in een ontwikkelingsfase.
Zij vrouwen in wording en ik vrouwtje af, eigenlijk een bijzondere cyclus binnen van 3 vrouwen binnen ons gezin

Mijn oudste is nu al heel bewust met het verwerken van haar jonge leven bezig, daar hadden wij volgens mij vroeger geen aandacht voor, zo zelfbewust al naar je zelf opzoek, ik tenminste niet, ging gewoon in de hectische molen mee.

Denk dat zij ook minder last van overgang zal hebben, wat voor mij toch wel een soort fase van heel veel oud zeer verwerken is en langzamerhand weer mijzelf hervinden.

Nou dit was het dan weer en vind het zo fijn dat ter herkenning is op deze site !

Alle vrouwen, het komt allemaal goed ! Wij transformeren tot nog mooiere waardevolle vrouwen.

Florence

Carly
Berichten van Carly
Onderwerpen van Carly
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 55

Re: Zat van kinderen en geven om en geven aan

Bericht door Carly » do 02 apr 2009 08:24

Hoi Florence,


Je schreef "zij vrouwen in wording en ik vrouwtje af".......Dat viel mij op dat stukje vrouwtje af.
Zou jij meer willen vertellen over hoe dat dan voor jou voelt ?
Ik zie de overgangsfase meer als een andere soort fase bij de vrouw, maar wel een waar ik me zeker niet minder vrouw in voel. Maar meer als dat je de fase van de maagd en zwangere vrouw gehad hebt, en nu meer de wijze vrouw bent. De vrouw die levenservaring opgedaan heeft, beroepservaring opgedaan heeft, opleidingen en cursussen gevolgd heeft en daar kennis mee opgedaan heeft en haar kennis kan delen. Zoiets.
Dus zoals jij aan het einde ook schrijft, transformeren tot nog mooiere waardevolle vrouwen.
Wat minder mooi aan de buitenkant nu....wat kilo's erbij, wat grijze haren, of een rimpeltje......maar van binnen zo mooi.
Karmische geboortehoroscopen zijn zeker interessant als je geïnteresseerd bent in zaken als karma, je levensdoel, je talenten etc. Maar reclame maken is vast verboden :lol:
Goed van je dat je herkent dat je in een soort van slachtofferrol zit en dat je dit vervelend vindt voelen, want dat is het begin van je verandering. Voelde het niet vervelend, dan zou je het nooit gaan veranderen.

Fijne dag,

groetjes van Carly

Florence
Berichten van Florence
Onderwerpen van Florence
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 65

Re: Zat van kinderen en geven om en geven aan

Bericht door Florence » do 02 apr 2009 11:02

Hallo Carly,

met vrouwtje af bedoel ik dat ik niet meer vruchtbaar ben. Daarnaast ook uiterlijke veranderingen heb, w.s. meer mannelijke hormonen of vermindering vrouwelijke, lichaamsbouw verandert, meer beharing, pigment vlekken in het gezicht.

Ja het lijf verandert, de geest is hopelijk wat wijzer.

Het voelt toch als afscheid nemen van een bepaalde fase in mijn leven. Ik heb ook geen zin meer om de dingen te doen die ik een jaar geleden nog volop deed, zo van ach dat heb ik gehad.
Een beetje stilte.
Ook de term 55 plus brr, niet dat ik het erg vind dat ik 55 ben, maar ik voel mij al zo buitengesloten bij vakantieorganisaties bijv. gaan ze tot 50.
Wil verhuizen, heb je seniorenflats vanaf 55, leuke flats maar als ik die senioren dan zie, vergeleken bij hun voel ik mij nog zo veel jonger.

Het gevoel er tussen in te zitten, oude spreuk, te oud voor de luier en te jong voor de sluier.
Die fase heb ik gehad, nu te oud voor? en te jong voor het tena inlegkruisje :lol:

Het gekke is, ik heb deze fase al eerder gehad, 7 jaar geleden heb er toen door veel te lezen een heel positieve kijk opgekregen en ook veel nieuwe dingen ontdekt, nu voelt alsof ik weer in een soort dip zit en weer een nieuwe richting heb te vinden.

Of zou het gelijk op gaan met de fases van mijn dochters ? eerst de oudste uit het nest, nu de jongste, relatie uit, dus nu wel behoorlijk met mijzelf geconfronteerd. Een moeder die haar laatste fase in gaat, dus veel afscheid nemen van dat wat zo bekend was en wat de toekomst brengen zal?

Florence

Carly
Berichten van Carly
Onderwerpen van Carly
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 55

Re: Zat van kinderen en geven om en geven aan

Bericht door Carly » do 02 apr 2009 11:56

Hoi Florence,

Meer beharing haal je aan in het eerste stukje van je mail...ja herkenbaar ik haal regelmatig even met een pincet een dik donker haartje weg bij mijn kin. :(
Ik kan mij goed voorstellen dat je vind dat je nu een lastige leeftijd hebt. Kiezen voor een seniorenflat waar misschien ook mensen van 70 of 80 wonen als je 55 bent, tsja dat zou mij ook niet trekken hoor.
Na alle afscheidssituaties moet je maar zodenken, nieuwe lente. nieuw begin !
Het nieuwe moet alleen allemaal even zijn weg vinden, succes daarmee.

Gr van Carly

Florence
Berichten van Florence
Onderwerpen van Florence
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 65

Re: Zat van kinderen en geven om en geven aan

Bericht door Florence » vr 03 apr 2009 22:37

Dag Carly

Dank voor je begrip
Ja alles heeft zijn weg te vinden, nieuwe lente, nieuwe zomer.
Soms denk ik, tje wat erg dat ik nu zo mijn kinderen ervaar, terwijl het toch zegeningen zijn !
Och denk maar zo, ik heb eerst weer energie op te doen, alvorens ik weer kan geven., vooral energie van de zon !

Florence

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht