Wegwillen. Weerzin, tegenzin en schuldgevoel

De woede die je tijdens de overgang ervaart heeft vaak een diepere betekenis. Het kan iets zeggen over wat niet meer bij je past en over wat je wel nodig hebt.
Tegenzin/Weerzin en woede kunnen een goede leidraad zijn om tot jezelf te komen.
AnnetteR
Berichten van AnnetteR
Onderwerpen van AnnetteR
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 60

Wegwillen. Weerzin, tegenzin en schuldgevoel

Bericht door AnnetteR » ma 26 mei 2008 16:04

Hallo Dames,

Ik voel me ongelukkig en daar voel ik me schuldig over....ik weet het ook niet meer hoor.
Genieten, ho maar....

Slecht heb ik het niet, ik heb genoeg, ik ben gezond, heb leuke kinderen, een goede man ...... maar ik ben niet in staat om geluk te voelen.

Tjeezes zeg .... wat nu ... wat doe ik eraan ... accepteren, zo is het toch , dat moet ik toch doen....

Ik moet zoveel......

Ik kan nog wel lachen hoor om dingen en plezier hebben dat is het niet.
Dat rot gevoel....verdorie....

Zie tegen mijn werk op, kom niet graag met andere in contact....

Tjee wat een klaagzang...

Nou dames ik stop er maar mee, ik kan nog wel doorgaan even zo, maar dat schiet niet op.

AnnetteR



Anette
Berichten van Anette
Onderwerpen van Anette
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 64

Re: Wegwillen. Weerzin, tegenzin en schuldgevoel

Bericht door Anette » ma 26 mei 2008 18:37

Hoi Annette

Nou da's ook toevallig......... Ik dacht pas hoe zou het die andere Annette met dubbel n vergaan zijn na het stoppen met hormonen.
En nu tref ik een bericht van je aan.

Jouw verloop leek een beetje op het mijne, vandaar dat ik het onthouden had.
Allebei ca 12 jaar hormonen geslikt. Begonnen als dertiger en gestopt rond de 47-48......... toch?
Ik ben er nu bijna 6 jaar vanaf en jij 2,5 jaar, zag ik in de gauwigheid.

Poeh poeh, je zit dus nog midden in je overgang, het geestelijke proces lees ik dat nu op stapel staat.
Wat een ellende toch he?
Zeiden ze er van tevoren niet bij, dat het toch nog zou komen als je weer moet stoppen met hormonen.
Ik maar denken toentertijd, zo groen als ik was op mijn 35e, dat ik er de overgang mooi mee kon overslaan en dat het gezonder voor mij zou zijn. Want daarom werden ze mij toen geadviseerd, ze zouden beschermen tegen ik weet niet wat allemaal en volgens de heren doktoren kon ik niet zonder vanwege het risico op hartkwalen.

Heb jij niet dat je je zo bedrogen voelde, toen je erachter kwam dat je toch nog door de overgang ging.
Ik voelde me enorm bedrogen. Vooral ook omdat ik er ook nog eens achterkwam dat ze helemaal niet beschermde daarvoor, maar juist een belasting waren voor mijn hart.
En ja wat ze dan zeiden over botontkalking, bleek ook al niet waar te zijn. Als je stopt is elk effect in een mum van tijd weer verdwenen. Je maakt gewoon een inhaalslag volgens mij..... dat was wel te merken ook aan alle klachten die ik kreeg.

En het ergste vind ik misschien nog wel, dat vrouwen nog steeds wordt voorgehouden dat ze om die redenen maar hat best aan de hormonen kunnen gaan.........
En ze doen het dikwijls nog ook. Het '50+ is nog zover weg gevoel'.
Mensen willen tegenwoordig steeds meer direct resultaat en al helemaal niet de schijn hebben van iets dat ook maar lijkt op ouder worden.

Liever maar geloven in de illusie dat de overgang met hormoongebruik gewoon doorgaat.
Iedere keer lees je weer zo'n verhaal, gestopt met pil, hormoontherapie of die 'onschuldige' mirena.... en huppakee ze knallen alsnog keihard tegen de overgang aan.......

Geluk voelen Annette..... genieten...........ho maar........ geldt voor mij nog steeds. Dat was trouwens tijdens het hormoongebruik ook behoorlijk afgevlakt, maar dat was ik me niet zo bewust, omdat hetzelfde hormoongebruik natuurlijk de originele beleving onderdrukt.

Heb nu enigszins rust gevonden in het gegeven dat het nooit meer zal zijn als vroeger. Daarvan kan ik zeggen 'gelukkig', de heftigheid is er vanaf.
Het is eerder een overdosis aan overgangsjaren denk ik wat we kregen. Dat schraapte me leeg en of dat nog ooit wordt opgevuld......... met geluksgevoel, genieten of echte levenslust....... die jeugd lijkt vervlogen.

Het is schraal, na alles wat ik heb moeten meemaken de afgelopen jaren.
Het zij zo.

Sterkte
Anette

Zonnetje
Berichten van Zonnetje
Onderwerpen van Zonnetje
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 67

Re: Wegwillen. Weerzin, tegenzin en schuldgevoel

Bericht door Zonnetje » di 27 mei 2008 14:13

Hoy dames,

hier is het ook al niet veel beter.
Laatste dagen constant gespannen en nerveus,
en slapen is er al helemaal niet bij.

Heb ook genoeg om tevreden te zijn maar kan er op dit moment weinig van genieten.
Erg naar omdat ik altijd zo optimist ben.
Tot horens en jullie ook sterkte,

groeten, Zonnetje

Mar54
Berichten van Mar54
Onderwerpen van Mar54
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 64

Re: Wegwillen. Weerzin, tegenzin en schuldgevoel

Bericht door Mar54 » di 03 jun 2008 23:14

Hallo Anette

Ik heb jou verhaal gevolgd over de hormoontherapie. En heb er veel van geleerd.
Ik heb er zelf gelukkig niet zo heel erg mee te maken gehad, omdat ik na een kleine kuur al merkte dat ik een ander mens werd.

Nooit meer gebruikt.

Toen ik een informatie-avond over de overgang bezocht in een ziekenhuis, met als spreker een gynaecoloog een overgangsdeskundige en nog een deskundige op dat gebied, werd er als eerste filmpjes getoond waarbij alle vrouwen aan de hormonen werden geholpen, en ohh wat voelde zij zich goed!!! Je zou zo aan de hormonen willen gaan, want dan was je immers van alle kwalen verlost!

Ik vroeg ook of dit een promotiefilmpje was van een of ander merk. En dat was ook zo, maar een heleboel vrouwen verzetten zich en vertelde dat zij NIET aan de hormonen wilden, dat zij hier kwamen om een eerlijke voorlichting te krijgen.

Gelukkig was dat verder ook zo en de gyn. was er ook heel eerlijk en duidelijk in. Hij vertelde de voor en nadelen.
Gelukkig had ik jou verhaal nog in mijn gedachten en vroeg ook of je de overgang dan met hormonen niet alleen maar uitstelde en het daarna alsnog het hele proces moest meemaken, maar dat je lichaam dan wel zo'n 10 tot 15 jaar ouder is geworden.

En dat gaf hij ook toe. Je slaat het niet over, maar voor sommige vrouwen is het leven niet leefbaar meer en is er een oplossing in deze vorm. Hoe je er daarna mee om moet gaan dat vertelde hij niet.

Maar bedankt voor jou verhaal het heeft me gesterkt om me er tegen te blijven verzetten en nu met een goed onderbouwd argument.
Gelukkig zijn vrouwen van nu veel mondiger dan vroeger, en ook deze site geeft veel informatie.

Ik wens je verder heel veel sterkte, en hoop dat het gevoel van vroeger eens weer terug komt maar dan als wijze rijpere vrouw!

Mjammy.

Anette
Berichten van Anette
Onderwerpen van Anette
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 64

Re: Wegwillen. Weerzin, tegenzin en schuldgevoel

Bericht door Anette » wo 04 jun 2008 01:04

Mar54 schreef:
di 03 jun 2008 23:14
En dat gaf hij ook toe. Je slaat het niet over, maar voor sommige vrouwen is het leven niet leefbaar meer en is er een oplossing in deze vorm. Hoe je er daarna mee om moet gaan dat vertelde hij niet.
Hallo dames,

En daarin zit nu juist de misleiding. Dat is waarvoor hij wordt betaald. Voor het promoten van behandelingen. Pionnen van dezelfde industrie. Niet alleen een promotiefilmpje, nee, een promotieteam.
Om tegenstand van vrouwen tegenover hem meteen maar in de kiem te smoren, geeft hij even toe. Dat stemt gunstig en schept vertrouwen.... schijnvertrouwen, om in alle rust zijn opdracht te kunnen doorvoeren.
Zo zorgt men ervoor dat wat gaat over ' sommige vrouwen' wordt tot een grote afzetmarkt.

Eerst geeft ie toe dat hormoontherapie geen oplossing biedt, omdat je het proces daarna toch nog krijgt. En meteen erachteraan zegt hij dat als het proces komt het wel een oplossing is. Het zal hem worst wezen of je middel A of middel B uit hun winkeltje koopt.
Mar54 schreef:
di 03 jun 2008 23:14
maar voor sommige vrouwen is het leven niet leefbaar meer en is er een oplossing in deze vorm.
Als hij dit zegt en hij erkent dat het proces toch nog een keer komt als je stopt......... zegt hij dat je voor zijn oplossingen de rest van je leven dan wel de hormonen moet blijven slikken !!
Stop je, komt het proces toch.

Stop je niet, krijgt je lichaam nooit de gelegenheid zich aan te passen en zullen klachten er na verloop van tijd blijvend doorheen blijven komen, en zul je meer en meer afhankelijk zijn van medicijnen.........en dat is wat ie verzwijgt Mjammy!

Vrouwen met klachten die naar zoiets toegaan, omdat ze klachten hebben, vaak vol zitten met schuldgevoelens omdat thuis tegenover hun kinderen en partner tekort denken te schieten, hun werk wordt ze te zwaar...... enz enz..... Dan hoor je iemand 'oplossing' zeggen en de rest van de info verdwijnt naar de achtergrond.
Zo werkt dat bij mensen, zeker als ze zich in nood voelen, en daar wordt gebruik van gemaakt. Vrouwen denken en doen bovendien alsof ze altijd moeten kunnen blijven klaarstaan.

Dit soort voorlichtingsavonden is de keiharde commercie. Ze zijn bedoeld om vrouwen die wakker dreigen te worden weer stiekem in slaap te brengen.

Je kunt elke overgang doorkomen zonder middelen. De mijne was na afloop van hormoontherapie afschuwelijk heftig. Al die tips kan ik dromen.
Ze helpen niet!
Het enige wat ik ermee bereikte was dat ik aan mezelf ging twijfelen. Want wat ik ook opvolgde van hun tips, de klachten bleven. Dan moest het wel aan mij liggen.

En wat zegt de dokter dan: beetje onleefbaar he mevrouw.... hup aan de hormonen !! Ja dag......... dat deed ik al en daar is dit het resultaat van. 'Slikt u er nu dan maar wat meer en voor de zekerheid doen we er nog wat ad-tjes bij'.
Zo krijgt u tenminste niet door hoe wij te werk gaan, lijkt men te denken.

Gelukkig had ik een tip van mezelf. Daarmee heb ik overleefd. En dat was, me niet langer laten misleiden door wat de medische industrie beweert en me niet meer in slaap sussen!

Anette

Mar54
Berichten van Mar54
Onderwerpen van Mar54
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 64

Re: Wegwillen. Weerzin, tegenzin en schuldgevoel

Bericht door Mar54 » wo 04 jun 2008 20:10

Hallo Anette

Je hebt mij in ieder geval wakker geschud, (lees in het voorgaande). Ik liet me niet verleiden om aan de medicijnen te gaan, en dat kwam dus omdat ik dat ik van jou gelezen had. Ook ik wist niets van de gevolgen. ( behalve die ene keer waarna ik me zo rot voelde)

Ja ook ik voel me schuldig en tekort schieten naar mijn gezin of familie toe. maar ik heb het nu aanvaard, ik ga met mijn overgang mee, en niet meer er tegenin. Er tegen vechten heeft me niets opgeleverd, na 2 jaar strijd, het heeft me alleen maar doodmoe gemaakt.

Ik zie het nu als een proces waar ik doorheen moet.
Ieder beleefd haar overgang op haar eigen manier, er is geen echte richtlijn voor heb ik gemerkt.

En ook niemand slaat het over, al hoor ik veel om me heen zeggen: "oh, ik heb nergens last van gehad, ja wat opvliegers!"

Het is net het reclamespotje van Karin Bloemen.

Dan voel je je echt alleen, maar hier lees je toch over vrouwen die in dezelfde positie verkeren, en dat is fijn.

Mjammy

Eleonora
Berichten van Eleonora
Onderwerpen van Eleonora
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 59

Re: Wegwillen. Weerzin, tegenzin en schuldgevoel

Bericht door Eleonora » ma 07 jul 2008 11:03

Hallo dames,

Ik lees nu net jullie verhalen, ik voel mij een paar maanden al behoorlijk ongelukkig en voel mij schuldig naar mijn man en zonen toe, want ik verdraag er niets van. Ook al heb ik verteld dat ik denk dat het overgangsklachten kunnen zijn, krijg het gevoel dat mijn partner zich afgewezen voelt. Het liefst zou ik een eigen kamer hebben, maar ons huis is niet zo groot, dus dan zit dat er niet in.

En nu komt de vakantieperiode eraan, en ik heb er absoluut geen zin in om met man en zonen op vakantie te gaan. Dus schuldgevoelens steken dus behoorlijk de kop op naar mijn gezin toe, en tegelijkertijd voel ik me alleen. Het is gewoon te gek om los te lopen.

Ik ben er trouwens wel mee eens dat al die medicijnen volgens mij gewoon niet goed zijn. De pil had op mij al zo een vervelend effect. En als ik dan terugkijk op middelen die je krijgt per kwaal, kom ik tot de stlotsom dat het middel soms erger is dan de kwaal.

Het doet mij deugd dat ik dus niet de enige ben, want ik vond het wel vreemd dat als ik met iemand van onze leeftijd erover wilde praten dit gewoon onder de mat wordt geveegd. Wat zou het toch fijn zijn als wij nu toch gewoon eens richtlijnen zouden kunnen krijgen om hiermee om te gaan. Maar goed, het zij zo! Veel sterkte voor ons allen!

m.vr.gr. Eleonor

Maria
Berichten van Maria
Onderwerpen van Maria
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 60

Re: Wegwillen. Weerzin, tegenzin en schuldgevoel

Bericht door Maria » ma 07 jul 2008 11:33

Hoi Eleonor,

Wat dacht je van luisteren naar de weerzin/tegenzin in jezelf en daar gehoor aan geven.

Het is nog bijna altijd de moeder in huis waarop het gezin draagt. Moeder draagt, verdraagt en schikt zich daarvoor naar de behoeften van familieleden.
Nu is moeder in de overgang en kan ze dat niet meer. Er voltrekt zich een proces in haar waardoor haar prioriteiten veranderen.
Ze heeft tijd en ruimte nodig voor dit proces.

Tja schuldgevoel heeft mij ook lang achtervolgd. Maar ik moet zeggen het went. Het wordt steeds minder belangrijk en mag er zijn van mij. Dat wil nog niet zeggen dat ik wandaden pleeg door niet meer in alles tegemoet te komen aan de wensen van mijn gezin.

Mijn man en kinderen gingen samen op vakantie, zonder mij. Veel schuldgevoel de eerste keer, zeker. Maar eenmaal vertrokken was de opluchting veel groter. Sinds die tijd is het voor mij gemakkelijker geworden naar mijn eigen 'niet meer willen en kunnen' te luisteren.
Het deed me zo goed dat ik er graag het schuldgevoel voor over ging hebben, het bepaalt niet meer zo mijn doen en laten.

Uiteindelijk zijn we zelf de richtlijn Eleonor.
Daar moeten we zelf mee leren omgaan, maar ook onze directe omgeving met leren omgaan met hun nieuwe moeder/vrouw.
Overgang raakt onszelf, dus ook onze relaties. Ook die moeten zich leren aanpassen.

Maria

Erna46
Berichten van Erna46
Onderwerpen van Erna46
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 56

Re: Wegwillen. Weerzin, tegenzin en schuldgevoel

Bericht door Erna46 » di 08 jul 2008 09:36

Hallo dames

Ook ik heb niks te klagen. Fijne man, 2 prachtige meiden, maar op de een of andere manier kan ik die tevredenheid met mijn leven niet hebben momenteel.
Ik weet dat ik fout bezig ben. Zo'n beetje alles wat het gezin doet, daar heb ik wat op aan te merken. En vaak komt het stoom uit mijn oren, zo geirriteerd ben ik dan!
Vorige week zijn ze met zijn drieën een dag op pad geweest en ik was blij dat ik niet mee hoefde.
Ik merk dat ik me momenteel heel erg afsluit voor anderen. Ik kruip het liefst in mijn eigen hoekje, helemaal alleen. Heb zat aan mijn eigen dingen en alles wat ik voor een ander moet doen is me teveel momenteel. Zelfs mijn eigen gezin.

Groetjes,
Erna46

MoniqueD
Berichten van MoniqueD
Onderwerpen van MoniqueD
Menopauzejaar:

Re: Wegwillen. Weerzin, tegenzin en schuldgevoel

Bericht door MoniqueD » ma 11 aug 2008 22:38

Hoi

Ik ben helemaal nieuw op dit forum (eigenlijk sinds gisteren). Ik ben 5 maanden geleden gestopt met roken en alle verschijnselen die ik erna kreeg werd gegooid op het stoppen met roken.
De HA is nu tot de conclusie gekomen dat in de premenopauzezit. .... Overmorgen wordt er een spiraaltje geplaatst. Maar als ik hier nu lees dat je het beter zonder kunt doen .... (ik krijg zelfmoordneigingen) is toch ook niet goed?

Ik blijf wel eens lezen hier en daar. Ik merk dat ik ook echt tig verschijnselen heb. Wij gaan vrijdag op vakantie maar voor het eerst heb ik er geen zin in en dat is niets voor mij...... En ga zo maar door.... Ik herken heel veel.

MoniqueD

AnnetteR
Berichten van AnnetteR
Onderwerpen van AnnetteR
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 60

Re: Wegwillen. Weerzin, tegenzin en schuldgevoel

Bericht door AnnetteR » di 19 aug 2008 13:54

Hoi dames.

Wat ik zo raar vind dat ik de eerste 10 minuten ong. na het wakker worden heel geirriteerd ben.
Na ong. die 10 min klaart het op........raar???
Nou ja...opklaren, het gaat beter zullen we maar zeggen.

Het gevoel is ook aanwezig van ...IK MOET WEER.

Weer vroeg opstaan ,
Weer naar m,n werk ,
Weer Netjes zien,
Weer voor het huishouden zorgen ,
Weer vrolijk zijn ,
Weer jezelf niet kunnen zijn ,
Weer verantwoordelijk zijn voor dergelijke dingen.
Weer alles op uur en tijd
Weer , weer , weer.......enz enz......
Allemaal moeten , moeten , en nog eens moeten.....

Ik weet niet wat voor gevoel het allemaal geeft , ik kan er allemaal niet meer aan voldoen....
Ik weet niet hoe ik het moet noemen...ik weet niet....sorry

Ik zou best wel eens een tijdje met mijn rugzak er op uit willen gaan.....bij wijze van spreken..
Ik wil niet negatief zijn hoor, maar ik mis mezelf....... :|

Erkenning bij de dames???

AnnetteR

AnnaH
Berichten van AnnaH
Onderwerpen van AnnaH
Menopauzejaar: 2010
Leeftijd nu: 58

Re: Wegwillen. Weerzin, tegenzin en schuldgevoel

Bericht door AnnaH » di 19 aug 2008 15:26

Dag Annette,

Wat goed dat je daarover schrijft.
Ik herken het helemaal.
Bij het wakker worden ervaar ik gevoelens als: "yuk, is dit nu mijn leven, had ik het zo bedoeld?" Na een kwartiertje gaat het wel weer en wil ik wel m'n bed uitkomen.

Zou het komen doordat we nu dichter in de buurt (willen) komen van wie we werkelijk zijn, en dat we dan ervaren dat we van alles doen waar we eigenlijk helemaal geen zin in hebben? Zoiets?

Groeten,
AnnaH

Mar54
Berichten van Mar54
Onderwerpen van Mar54
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 64

Re: Wegwillen. Weerzin, tegenzin en schuldgevoel

Bericht door Mar54 » di 19 aug 2008 18:04

Hallo Dames

Ik denk dat het is....... Je 'oude' gevoel missen! Dat was vertrouwd!
Maar......ik heb mezelf geleerd dat ik nu een andere fase inga, en nu een wijzere rijpere leukere 'wat oudere' vrouw ben geworden of aan het worden ben.

Ook die zijn waardevol! ;)

Mjammy

Hendrien
Berichten van Hendrien
Onderwerpen van Hendrien
Menopauzejaar: 2006
Leeftijd nu: 65

Re: Wegwillen. Weerzin, tegenzin en schuldgevoel

Bericht door Hendrien » wo 20 aug 2008 10:00

Dag dames,

Zo voelt het voor mij ook helemaal. Net of ik op dit moment in een vreemd niemandsland zit. Waar is de oude ik? Ken mezelf niet...., weet niet wat ik wil...., hoe het verder gaat....., doelloos....., nergens zin in....... enz. enz. Vooral 's morgens is dat heel sterk bij het wakker worden. En ook die weerstand tegen alles wat ik tot voor kort deed (het meeste met plezier overigens), maar nu.....

Weet het allemaal niet goed te verwoorden...... Zit nu ook weer een beetje te huilen achter de computer...... Waar ben ik?

Hendrien

AnnaH
Berichten van AnnaH
Onderwerpen van AnnaH
Menopauzejaar: 2010
Leeftijd nu: 58

Re: Wegwillen. Weerzin, tegenzin en schuldgevoel

Bericht door AnnaH » wo 20 aug 2008 11:02

DAg allemaal.

Met mijn ouwe trouwe rugzak de wereld in en dat stomme "moeten'' achter me laten.
Ik dacht dat ik de enige was die zich zo voelde, maar 'gelukkig' zijn jullie er ook.

Mijn dromen zijn intenser geworden. Ik ben ook erg bezig met verwerken, bijvoorbeeld dromen over mensen die ik niet meer zie, of over oude liefdes (al dan niet beantwoorde liefdes); het heeft heel veel met m'n verleden te maken. Ik word er verward uit wakker, kan de hele dag half in zo;n droom blijven hangen, alsof ik in verschillende dimensies leef, en tijd en ruimte niet meer helder zijn.

Ik vind het ook verwarrend allemaal. Je schrijft het herkenbaar op hoor, Annette. Juist omdat je zegt dat je niet weet hoe je het moet noemen. Het is moeilijk woorden te vinden. Ik kan he took niet aan mijn man uitleggen.
Ik voel me 's ochtends bij het ontwaken vaak overvallen door het leven. 'Wat een rotstreek is dit" en de tranen springen in m'n ogen. Een half uur later fiets ik langs de rivier naar mijn werk en geniet ik best wel van de bootjes en de mooie luchten.

Wat een verschil met vroeger: toen vond ik het jammer dat de dag voorbij was en ging ik zo laat mogelijk slapen. En nu blijf ik zo lang mogelijk in bed liggen en verlang ik naar de avond dat ik er weer in mag
:S :?: :!:

Hartelijke groet,
AnnaH

AnnetteR
Berichten van AnnetteR
Onderwerpen van AnnetteR
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 60

Re: Wegwillen. Weerzin, tegenzin en schuldgevoel

Bericht door AnnetteR » wo 20 aug 2008 19:48

Ja Hannah, het zijn vervelende bijkomstigheden.

Als we naar bed gaan zeg ik tegen mijn man, dit is het heerlijkste moment van de dag .
Hij heeft het niet in de gaten wat ik bedoel natuurlijk.

Ik ben niet depri of zo, maar ik rijd wel eens met een zware kar hoor zoals ze dat wel eens zeggen.

Ik vind het zo vervelend allemaal, en ben bang dat ik nooit meer voor 100% kunt genieten zit diep bij mij.

Het is niet zo dat ik geen lol meer kan maken hoor, dat lukt op zijn tijd nog wel.
Dit alleen als ik met andere ben. Ben dan een beetje afgeleid natuurlijk.

Ik vind mezelf zo negatief op die manier, zo ondankbaar....
Daarmee wil ik zeggen, ik heb goed...ik moet dankbaar zijn, we zijn allemaal gezond in het gezin, hebben allemaal een goede baan ... enz .. pfft .... toestand .....

AnnetteR

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht