Een beetje gek

De woede die je tijdens de overgang ervaart heeft vaak een diepere betekenis. Het kan iets zeggen over wat niet meer bij je past en over wat je wel nodig hebt.
Tegenzin/Weerzin en woede kunnen een goede leidraad zijn om tot jezelf te komen.
Morrighan
Berichten van Morrighan
Onderwerpen van Morrighan
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 42

Een beetje gek

Bericht door Morrighan » za 19 jul 2014 09:39

Hallo allemaal,

Ik ben 38j en denk (eigenlijk weet ik het vanbinnen zeker) dat ik in de overgang zit.
Er is de afgelopen twee jaar ook veel gebeurd in ons gezin nl; verbouwingen, verhuis, geboorte van mijn dochter, sterfgeval, mijn moeder werd ernstig ziek, er werd adhd bij mijn zoontje vastgesteld en ondertussen ben ik bijna voltijds blijven werken.
Momenteel zit ik thuis omdat ik dood en dood moe ben. Het lijkt dus sterk op een burnout.

Hoe kom ik er dan bij dat ik in de overgang zit? Ik zweet tijdens mijn menstruatie enorm 's nachts, heb stemmingswisselingen om u tegen te zeggen, voel mij twee weken energiek, ben vriendelijk, wil koken en heb nieuwe plannen, daarna gaat het bergaf, huilen om het minste, zweten, het steeds warm hebben, het ene moment houd ik van mijn man en ben super verliefd, het andere moment wil ik het liefst mijn koffers pakken of hem buiten gooien :roll: hij vraagt zelf soms of ik weer van hem hou ;)
Anders ruiken ook, ik vind van mezelf dat ik stink maar eens mijn regels voorbij zijn ruik ik weer als mezelf, heel raar allemaal.

We hebben een goede relatie dus daar ligt het niet aan maar ik krijg gewoon niks meer uit mijn handen op momenten. Alle energie verdwijnt maar mijn kinderen hebben mij wel nodig, natuurlijk. Mijn man helpt waar hij kan maar ook hij werkt en hij is ook moe natuurlijk.

De dokter denkt dat ik in een depressie zit en wil mij AD voorschrijven maar ik weet gewoon diep vanbinnen dat ik dat niet nodig heb, ik heb rust nodig, even thuis zijn. Maar ik ben bang dat als ik geen AD neem dat hij gewoon zegt dat ik terug moet gaan werken terwijl ik deze tijd thuis nu echt nodig heb.
Wat denken jullie? Mijn gyn schudde zijn hoofd rammelde de typische overgangsklachten af en schreef mij de pil voor. Momenteel ben ik bezig met de minipil maar die gevoelens van wanhoop, huilen, niet kunnen concentreren blijven mij bij momenten overvallen. Ik wil gewoon op de toppen van mijn longen roepen dat ik rust nodig heb en dat iedereen mij met rust moet laten. Niet meer normaal!

Wat kan ik doen? Na wat opzoekingswerk heb ik gelezen dat ik utrogestan kan nemen dat zou de scherpe kantjes ervan af halen. Of de YAZ pil nemen en magnesiumolie nemen. Hebben jullie hier ervaring mee?
Ik heb hier al heel wat gelezen en ik wil deze fase niet onderdrukken of zo maar ik wil wel er nog kunnen zijn voor mijn kindjes want momenteel zou ik vooral mijn oudste iets kunnen aandoen. Hij is natuurlijk drukker en dat is niet gemakkelijk maar het is zijn schuld niet natuurlijk. Elke dag heb ik ruzie met hem en 's nachts huil ik mij te pletter van de vreselijke dingen die ik tegen hem gezegd heb. Dit moet gewoon stoppen. Het werk, mijn man die kunnen zich wel redden maar mijn kinderen moeten een moeder hebben...

Kunnen jullie mij helpen want ik ben de wanhoop nabij.

Bedankt, Morrighan



Anitab
Berichten van Anitab
Onderwerpen van Anitab
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 55

Re: een beetje gek

Bericht door Anitab » za 19 jul 2014 10:29

Hoi Morrighan,

Ben zeker geen expert maar het klinkt toch wel heel erg naar overgang, de verschijnselen die jij beschrijft lees je hier op het forum overal terug.
Nu zal het voor jou ook wel dubbel erg zijn met alle ellende en drukte die je ook nog eens hebt gehad.
Ik heb zelf geen ervaring met medicamenten die zouden moeten helpen, ben de overgang op mijn eigen manier doorgegaan.
Het is ook voor iedereen verschillend, misschien is het een goed idee om maar op je eigen gevoel af te gaan. Jij weet toch het best wat wel en niet goed is voor jou.
Probeer wel zoveel mogelijk de rustmomenten die je hebt (waarschijnlijk erg weinig) te pakken om iets bij te tanken. Voor mij was rust het allerbelangrijkst in die tijd.
Weglopen, niemand horen of zien, niet voor anderen klaarstaan, dat hielp mij wel.
Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat het snel wat beter gaat of dat er toch een stuk rust in je leven komt.

Groeten,
Anita

Morrighan
Berichten van Morrighan
Onderwerpen van Morrighan
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 42

Re: Een beetje gek

Bericht door Morrighan » za 19 jul 2014 11:00

Dag Anitab,

Bedankt voor je antwoord, het feit alleen al dat ik een soort van bevestiging heb dat het de overgang kan zijn is al een opluchting.
Het is inderdaad zwaar geweest de afgelopen twee jaar maar het laatste jaar was helemaal niet te doen.

Je zegt dat je de overgang op je eigen manier bent doorgegaan, mag ik vragen wat jou hielp hierin?
Dinsdag heb ik een afspraak met de huisarts en dan ga ik toch om dit progesteron vragen met ondertussen ook beweging en gezond eten.

Ik ga ook eens overwegen om wat minder te gaan werken.

Stilletjes aan, denk ik maar. En mij niet schuldig voelen als er even niets uit mijn handen komt :)

Groetjes, Morrighan

Gerrie
Berichten van Gerrie
Onderwerpen van Gerrie
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 68

Re: Een beetje gek

Bericht door Gerrie » za 19 jul 2014 16:05

Hallo Morighan,

zoals velen hier zullen beamen uit ervaring: voor de overgang is noch AD noch hormonen een oplossing.

Toen ik 30+ was sloeg ik gemiddeld 1x per jaar een mensis over.
Toen ik een ongeluk kreeg sloeg ik 3 maanden de menis over.
Toen ik 48 was stierf mijn vader en sloeg ik een half jaar de mensis over.
Toen ik 51 was werd de mensis onregelmatig . Steeds kortere tijd ertussen en daarna steeds langdere tijd ertuseen.
Wanneer begon de overgang?
Ik denk dat door heftige emotie's de hormonen ook van slag kunnen raken.
Maar goed: ik spreek uit mijn ervaring en luisterend naar mijn lichaam..

AD heeft veel bijwerkingen die veel op overgang lijken. Alleen je voelt je jezelf niet meer vond ik. Ik was er gauw klaar mee. De HA zei : "Dan voel je je wat beter..", alsof hij dat kon bepalen..maar ja. Wat doe je als je slap, moe enz bent. Dan laat je je het gemakkelijk aanpraten.
Hst..een oudere ( mijn huidige huisarts en 65 + vroeg ik naar de ervaringen met hst. Hij zei zo: "Het stelt de overgang alleen maar uit.." ( alsof met een uitroepteken zei hij het ..

Een gyn. die ik adviseerde tijdens mijn gebruik zei : "Als je begint moet je gelijk afbouwen..je verwent je lichaam alleen en ik heb afgebouwd( wat de HA mij voor had geschreven)
Ik ben nu 64 en het gaat goed, maar ik denk dat ik zonder hst er klaar mee was toen ik 58-59 was. Dus de heftigdte tijd denk ik rond mijn 54e.

Maar wat heb jij eraan nietwaar?
Jij hebt het nu zwaar , met kinderen , moeder zijn etc. Maar toch : ook in een rustig tempo en op een nieuwe manier kun je een goede moeder zijn.
Ik denk dat het meeste helpt is om gewoon te accepteren dat je lichaam meer rust wil. Dat je geest rust wil. Hier veel gaan lezen ook wat het met je kan doen bijv.

Voor de overgang "vloog" ik een beetje : snel dit doen, snel dat doen etc etc.. Maar tijdens de overgang was het : ik krijg het nu niet uit handen. Dan straks maar , of morgen. De aanrecht was soms een bende. Nou: dan deed mijn man dat s avonds even.

Ik heb geen kinderen..maar ik denk dat ik zou vragen aan mijn man : "Wil jij het slaapritueel gaan doen ajb.."Voor een gezond iemand is zoiets alleen maar leuk en gezellig. Ook hij houdt van de kinderen toch? En waarom zouden de kinderen het niet leuk vinden?
Meestal ben je als normaal gezond mens na het eten wel weer opgeladen. Uitgerust van je werk..
Nu: jij even niet nu..

Jij hebt nu in ieder geval rust en tijd voor jezelf nodig. Of het overgang is of nog niet : dat maakt niet uit.
Ik zeg eigenlijk zo , maar anderen kunnen er anders over denken : dan schrijven ze wel: "Nu heb je nodig dat je even alleen de dingen gaan doen die voor jou goed voelen."
Goed voor jezelf zorgen is belangrijk, geen schuldgevoelens erover hebben en wat begrip van je man.
Een beteren oplossing zou ik niet weten.

sterkte
Gerrie

Nellie
Berichten van Nellie
Onderwerpen van Nellie
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 48

Re: Een beetje gek

Bericht door Nellie » za 19 jul 2014 17:28

Gerrie schreef:
za 19 jul 2014 16:05
Jij hebt nu in ieder geval rust en tijd voor jezelf nodig. Of het overgang is of nog niet : dat maakt niet uit
Hoi Morrighan,

Denk dat Gerrie daar iets heel waars zegt.

Als jij voelt dat je rust nodig hebt en vooral/alleen dat: wacht niet totdat je een oorzaak hebt, een reden, iets dat jouw gevoel rechtvaardigt. Je voelt wat je voelt en dat is reden genoeg om jezelf serieus te nemen.

Je moet er staan zeg je, voor je kinderen. Ik herken dit helemaal. Ik kan uit ervaring zeggen dat het niet werkt om alleen maar door te rennen omdat je het gevoel hebt er voor een ander te moeten zijn. Natuurlijk heb je plichten en verantwoordelijkheden. Maar daar binnen is vaak veel mogelijk. Misschien uitbesteden van huishouden, hulp van man, vrienden, familie waar nodig. Minder eisen stellen aan eten en wat dan ook, sprokkelen waar mogelijk. Vroeg naar bed, geen sociale verplichtingen waar je geen zin in hebt, alle energievreters de deur uit. Toekomen aan jezelf, naar binnen is broodnodig om bij te komen als 't even 'op' is. Met wat jij allemaal op je bordje hebt gehad lijkt me dat meer dan logisch.

Waar je doorrent of je eigen behoeften onderdrukt (te lang, te veel), wreekt het zich later met een verdieping van je moeheid/uitputting, disbalans. Door overgang of andere oorzaak. Althans, dat is wat mij gebeurde. Je zegt: dit moet stoppen. Maar je kunt niet dwingen: soms is het zoals het is, zit je waar je zit. En is niet alles in een keer weg te poetsen. Eerst pas op de plaats, afremmen.

Ook mijn huisarts kwam aanzetten met AD. Ik heb het nooit genomen. Ja, ik zag het even niet meer zitten. Ik was op, veel meegemaakt. Maar juist daarom wilde ik geen pillen. Terug naar mezelf, naar de basis, rust, dat leek me een betere richting. Ik had immers lang genoeg mijn eigen behoeften en gevoelens onderdrukt. Ik ben nog altijd blij dat ik deze keuze gemaakt heb. Het heeft tijd gekost en nee, niet elke dag was leuk. Maar ik heb er veel van geleerd en ik ben weer opgekrabbeld.

Hiermee zeg ik niet dat ik de wijsheid in pacht heb of kan oordelen over jouw situatie. Doe vooral wat jouw hart je ingeeft. Zorg voor jezelf.

Sterkte,
Groet,
Nellie

Morrighan
Berichten van Morrighan
Onderwerpen van Morrighan
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 42

Re: Een beetje gek

Bericht door Morrighan » zo 20 jul 2014 12:19

Dag dames,

Heel erg bedankt voor jullie mooie antwoorden. Het ontroerd mij diep om ze te lezen omdat er zoveel zorg en begrip in doorklinkt.

Ik heb hier ondertussen al veel gelezen en herken enorm veel symptomen, ergens is er opluchting maar ook een zeker boosheid dat dit gewoon niet aanvaard wordt in onze maatschappij. Dat ik toch moet blijven rennen enz.

Zoals jullie zeggen maakt het niet uit of het de overgang is of niet hoe het voor mij voelt is het belangrijkste. Het gekke is dat ik niet meer goed weet hoe ik voor mezelf moet zorgen. Mijzelf een beetje kwijt ben, denk ik. Bij momenten ben ik zo kwaad omdat ik steeds "gebruikt" word als steunpilaar in de familie (buiten mijn eigen gezin) zonder dat ze het door hebben. Maar als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat ik die rol ook steeds opnieuw heb opgenomen en nu lukt dat dus niet meer. Misschien is de overgang ook daarin een beetje een cadeau dat je gedwongen wordt om terug naar jezelf te grijpen, naar eenvoud zoals Nellie zegt. Het gekke is dat ik dat verlangen naar eenvoud al heel lang heb. Ik wil een moestuin aanleggen, cake bakken, lange wandelingen maken op mezelf maar doe het niet omdat het niet uitkomt of omdat ik de tijd niet heb of of of...
En opnieuw leg ik mezelf aan de kant, dit is de les, denk ik.
Nu ben ik aan de beurt en mijn kindjes zullen wel volgen als ik mijzelf wat meer ruimte geef. Al de rest van de ongemakken kan ik aan maar dat labiele gevoel, het idee dat ik gek word op bepaalde tijdstippen van de maand daar word ik bang van.

Ik zal een dagboek bijhouden en als ik een patroon vind dan kan ik misschien juist op die dagen wat meer rust inplannen...
Ik klink waarschijnlijk ongelofelijk naief maar ik moet een plan hebben, iets waar ik mij aan kan vasthouden. Het probleem is dat mijn menstruatie soms een week vroeger en soms een week later komt waardoor de labiele dagen niet altijd te voorspellen zijn, het overvalt mij gewoon. En mijn man vragen of hij mij even wil inlichten als ik erover ga helpt niet want dan bijt ik zijn hoofd eraf (dit zou al een aanwijzing kunnen zijn natuurlijk maar meestal vind ik dan dat hij totaal onredelijk is :roll: )

Ik zal hier veel blijven lezen en alvast bedankt voor de steun...

Morrighan

Desi
Berichten van Desi
Onderwerpen van Desi
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd nu: 55

Re: Een beetje gek

Bericht door Desi » zo 20 jul 2014 14:50

Hallo Morrighan,

Veel herken ik van wat je schrijft. Bij mij begon het rond 43 jaar.
Ik bleef doorrennen, doorwerken, doorzetten. Alle symptomen negeerde ik en steeds vaker was het weekend voor mij tijd om bij te komen en steeds meer en meer waren die dagen niet meer genoeg.
Eerst kon ik de hele week nog door na het weekend, langzaam werd het tot donderdag, tot woensdag etc. tot dat ik op maandagmorgen al doodmoe wakker werd. En nog viel het kwartje niet. Ik was in de overgang (ik menstrueer al sinds mijn 47e niet meer) en dat was een natuurlijk proces en ik moest niet zeuren, duizenden vrouwen zaten er in.
Kortom: alle vraag om rust van lichaam en geest schoof ik aan de kant. O ja, ik had het er wel over en ik las en schreef veel hier, maar verder ging ik gewoon op de oude voet verder.
En toen, nu 7 maanden geleden, kreeg ik voor de 2e keer griep in 3 weken tijd. Tenminste dat dacht ik. Ik knapte niet op, was zooooo moe en kwam bij de huisarts. Diagnose: fikse burnout.

Weet je Morrighan, of het nou de overgang, het werk of wat dan ook is, ik heb roofbouw op lichaam en geest gepleegd en dat moet ik nu bezuren.
Heel langzaam gaat het beter, stapje voor stapje. En nog ga ik mijn grenzen wel eens over. De grenzen, die heel anders liggen nu ik met een andere fase van mijn leven ben begonnen, blijven wennen voor mij. Ik was het zo anders gewend. Maar hoe beter ik mij aan die grenzen houd, hoe beter het met mij gaat en hoe meer ik er ook weer voor anderen kan zijn. Maar op mijn tijd en als het kan en niet meer altijd en wanneer het de ander uitkomt.

Het begrip van mijn man en mijn werkkring heeft mij enorm geholpen en daar heb ik echt mee geboft.

Ik begrijp heel goed dat het met 2 kleine kinderen heel wat moeilijker is. Daarom sluit ik me hierin aan bij Nellie. Doe wat voor jou goed voelt en zorg goed voor jezelf.

Veel sterkte,
Desi

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht