Boos, verdrietig en gefrustreerd

De woede die je tijdens de overgang ervaart heeft vaak een diepere betekenis. Het kan iets zeggen over wat niet meer bij je past en over wat je wel nodig hebt.
Tegenzin/Weerzin en woede kunnen een goede leidraad zijn om tot jezelf te komen.
Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd: 48

Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Ankie01 » zo 17 mar 2019 13:16

Hallo dames

Wat is het voor mij een opluchting om dit forum gevonden te hebben!

Zelf vermoed ik dat ik ook enorm worstel met mijn hormonen, ik word GEK van mezelf.
Up, down, neerslachtig, somber...pfff ik heb het gehad met mezelf!

Woede herken ik ook, ik heb ooit een raam ingetrapt van woede, met de boodschap : los het hier allemaal zelf op, ik ben het beu om steeds voor iedereen thuis te zorgen!
Probleem is dat ik geen klankbord vind binnen bij mijn gezin, de kinderen zeggen vaak "mama, doe eens rustig!"
Hoe kan je rustig doen als alles in je schreeuwt om aandacht?

Voilà, daar is het bewuste woord. AANDACHT!
En ik dan? ik zorg dat de boel hier draaiende blijft, ik hinkel steeds achterop.
Voorheen mijn job opgegeven om voor de kids te kunnen zorgen.
Geen inkomen, niets...
Ook heb ik geen hoger diploma, dus hoe zou ik nu nog aan een job geraken die ik met passie kan doen?

Nu, 10 jaar later ben ik nog een schim van mezelf geworden.
Oud, fysisch afgetakeld, grijs haar en een dikke buik.

Rondom mij zie ik vrouwen die er gewoon doorheen walsen, ze hebben geen last van hormonen.
Waar is de tijd dat ik vrolijk, humoristisch en de blije vrouw was?

Nu slik ik antidepressiva maar ik vermoed dat dit geen sikkepit helpt...
Heeft iemand raad? Mijn gynaecologe raadde me terug de anticonceptie pil aan...Zoély
Ik slik al 5 jaar geen hormonen meer...
Wat zou ik doen, ben radeloos!!! Dit hou ik niet langer vol, die geestelijke miserie...

dank voor jullie input.

Ankie



Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd: 48

Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Ankie01 » di 23 apr 2019 16:53

Hallo Dames

Ik doe mezelf, mijn gezin én mijn familie te kort.... ik snauw naar iedereen, ben boos, verdrietig en gefrustreerd.
Mijn dochter is 14j en ik was er steeds voor haar, ik was altijd "taxi mama"
Nu moet ik soms toegeven dat ik ze zelf haar boontjes wil laten doppen, ik sta niet meer altijd paraat om van hot naar her te rijden.

Ze belde me vandaag na schooltijd, dat haar ketting van haar fiets lag.... oh zo een ongemak.
Ik begon te roepen en te tieren tegen haar.... dit is niet mijn gewoonte.
Ik wou haar uitleggen waar er een fietsen herstel dienst was, én zoals gewoonlijk begon ze in discussie te gaan (zonder eerst te luisteren naar mijn uitleg)
Vroeger had ik geduld en begrip.
Nu was ik een vat vol emoties, ik ben beginnen roepen, tieren tegen haar en heb de telefoon dichtgegooid.

OH wat is dit toch dames?
Ik schreeuw, vloek, tier erop los...
Komt dit ooit nog goed?

Ik moet wel zeggen dat ik mijn dosis AD verhoogd heb onlangs, en het is net alsof ik een vat vol emoties ben....

Dank dat ik mijn leed met jullie kan/mag delen.
Ik verfoei mezelf.... ik maak met iedereen ruzie en ik ben de meest onvriendelijke persoon die je momenteel hebt.
Op deze manier jaag ik iedereen tegen me in het harnas.

Ankie

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Pippo1 » wo 24 apr 2019 13:26

Hey Ankie,

die periode heb ik ook gekend hoor! Roepen en tieren, je geduld na ene minuut al op, dat zinloos discussiëren van je partner/kinderen En dat alleen maar omdat ze maar niet willen inzien, dat het even allemaal niet meer lukt! En dat die "even" jaren kan duren, daar kunnen ze geen begrip voor opbrengen! Want ze hebben jaren op u kunnen rekenen ..... En plots, lukt dat niet meer!!! Ook voor je gezin, is het even aanpassen!!! En in mijn geval heeft dat jaren geduurd!!!!
Je verfoeit u zelf, maar dat mag je juist NIET doen!!! Je steekt daar onnodige energie in, als gevolg dat het u nog meer stress geeft!!! En voor je het weet zit je in neerwaartse spiraal!!! Dat komt je hormonen echt niet ten goede!!! Je lichaam en geest moeten zowieso al heel hard werken om een nieuwe balans te vinden, dat al die extra's er teveel aan zijn!!! Probeer je gezin duidelijk te maken hoe jij u dagelijks voelt en wat je nu van hun verwacht!!! Ik doe het ook dagelijks! Anders kan mijn man zich niet aanpassen aan mij!! In het begin vond hij dit vervelend, heel vervelend!!!!, want het kon toch niet dat je u dag in, dag uit je zo rot voelt! Nu weet hij wel beter! Het is voor ieder van je gezin moeilijk!!!! Maar voor jou nog het meeste!!! Want jij moet er maar mee dealen
Zo, ik hoop dat ik wat kunnen helpen heb!

Groetjes Pippo

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd: 48

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Ankie01 » wo 24 apr 2019 13:56

Dag Pippo

Dankuwel voor de bemoedigende woorden.

Ik weet het allemaal affectief gezien niet meer.... de zon schijnt en ik ben zo down, zo negatief, zo lusteloos.

De ganse dag doe ik niets in het huishouden, ik heb geen zin, geen moed, geen energie...
Hoe kan ik nu uitleggen aan mensen dat dit geen "depressie" is maar overgangsklachten?

De dokter blijft de klemtoon leggen op depressie (dat heb ik wel al gehad hoor en ik kan je verzekeren, het is vreselijk)

Ik sluit me op, neem geen telefoon op, maak ruzie met familieleden en ik jaag iedereen tegen me in het harnas...
ik lees geen berichtjes en ik denk altijd : LAAT ME GERUST, ik heb te veel werk met mijn eigen...

Is dit normaal? HELP, ik word GEK in mijn hoofd...

Fijne dag, Ankie

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Pippo1 » wo 24 apr 2019 14:20

Hey Ankie,

maak u eigen niet gek!!!! Het is perfect normaal!!! Ik ken het maar al te goed!!!! Ook de voorbijgaande dagen, was ik weer depri, zoals je gelezen hebt, en de voorbijgaande jaren was ik dat ook! We moeten er gewoon door!!!! Vandaag voel ik mij al veel beter!!! En, dat is voor mij ook het bewijs, dat het ooit allemaal stopt!!! Maar we moeten geduld hebben!!! Veel geduld!!!! Stop met u ertegen te verzetten!!! Aanvaard het!!!! En dan wordt het sowieso allemaal minder zwaar!!! Ik heb dat ook moeten leren. Het heeft denk ik, 4 jaar geduurd eer ik het aanvaarde en de strijd er tegen stopten, maar, het werd toen wel draaglijker!

Groetjes Pippo

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd: 48

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Ankie01 » wo 24 apr 2019 15:24

Hey Pippo

Is het normaal dat je nagenoeg de ganse dag op de zetel moet liggen en geen energie hebt?
Ga jij nog werken?
Bij mij lukt het al een hele tijd niet meer...
Ik vind het behoorlijk lastig dat ik mijn huis niet meer buitenkom, ik heb ook geen zin in "small" talk en ik sluit me af van de wereld...

Ik vind troost op dit forum, dank jullie wel voor jullie steun én antwoorden...

Ankie

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Pippo1 » wo 24 apr 2019 15:35

Hey Ankie,

als je Lientje haar verhalen leest, dan heeft zij ook zo goed als geen energie meer en sluit ook zij zich graag af van de buitenwereld! Ook bij mij was dat zo! En ja, ik werk nog (half tijds) maar in die tijd moest ik mij ook maar voortsleuren! Maar omdat ik mij in het verleden al voldoende bewezen had, kreeg ik geen controle meer, en kon er dan zo een beetje mijn gat aan vegen! Ik deed het gewoon wat minder zonder dat het echt opviel ;) Ik zit in de schoonmaak, dus daar kan je een beetje in foeffelen! Voor de rest was het thuis minder net dan voorheen! Ik kon het mij ook niet aantrekken! Mijn man, nam gewoon wat taken over van mij! En nog steeds! En daar ben ik heel blij om! Je lichaam is gewoon op, omdat het nu zo hard moet werken om de nieuwe balans te vinden! Dus geen zorgen

Groetjes Pippo

Lientje74
Berichten van Lientje74
Onderwerpen van Lientje74
Menopauzejaar:
Leeftijd: 44

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Lientje74 » wo 24 apr 2019 18:30

Beste dames,

Dat klopt ik heb nul komma nul energie. Ik ben erg beperkt ook door mijn lichamelijke klachten.
Telkens weer nieuwe klachten. Had ik een jaar lang telkens een heel ziek naar griep gevoel als mijn lichaam een ovulatie probeert voor elkaar te krijgen.
Nu is dat verandert/ erbij gekomen in benauwdheid. Ik adem gewoon rustig. Maar als ik een trap op heb gelopen moet ik een uur bijkomen.
Vorige week heerste hier buikgriep en 's avonds was mijn man weg. Onze jongste 7 jaar zat helemaal onder de diarree. Moest hem douchen en de toilet schoonpoetsen. Eigenlijk kan ik dat dus echt niet. Heb 2 uur naar " lucht" zitten happen.

Ankie je er tegen verzetten, maakt het alleen maar erger. De eerste jaren toen ik ook nog onwetend was over de overgang wilde ik me weer goed als vroeger voelen. Ik heb echt van alles geprobeerd, maar werd alleen maar ellendiger. Zelf afgelopen november fietsen en wandelen want dat zou toch goed zijn waren al de adviezen. Ik was zo dom achteraf om er naar te luisteren. Na 4 weken wandelen en fietsen kon ik niets meer. Op bed gelegen bijna 4 weken van de spierpijn en moeheid.
Door hier te lezen kwam ik er dus achter dat dames ook een tijd niet konden wandelen/fietsen etc.. en later toch weer meer energie kregen.

Ankie wat ik nogmaals als tip wil geven ga de berichten van Lee en Marloes lezen. Misschien heb je het al wel gedaan hoor. Ik heb ze al zo vaak gelezen. Het geeft mij kracht om mijn weg te vinden in de overgang. Lees ook het stukje van de geestelijke overgang. ik ben zelf een aantal keren bij een psycholoog geweest, maar vond er geen herkenning, steun etc.. Lees mijn berichten daar maar van. Ook jij zal daar denk ik niet de hulp krijgen die je nodig hebt. Het begint met bewustwording en acceptatie. Nu typ ik dat zo makkelijk. Maar daardoor kan ik met de overgang omgaan. En stop met het tegen mensen uitleggen van je klachten. Ik heb dat in het begin ook gedaan. Maar niemand begrijpt het en je krijgt allerlei adviezen waar je nog onzekerder van wordt en gaat twijfelen aan jezelf. In het begin legde ik familie etc uit hoe ik me voelde, stuurde zelf berichtjes van dames door van hier op het forum. Maar geen begrip. Ik kreeg zelf advies om me op te laten nemen in een revalidatie centrum om met mijn klachten om te gaan.
Ik heb ook veel app contacten geblokkeerd. Ik werd niet goed telkens die berichten van hoe is het, gaat het etc.. Het was zelf zo als ik online was met de kinderen dat ik berichtjes kreeg van ik zie dat je online bent "kun je reageren op mijn app" .

Ankie als je minder van jezelf gaat verwachten, accepteren zal je woede afnemen. Woede heeft altijd een achterliggende reden.
Miss kan je dochter in vervolg naar je man bellen als er iets is.
Onze kinderen doen dit nu. Natuurlijk is dat in begin moeilijk, want je wilt zo graag de zorgvolle lieve moeder zijn. Maar het gaat gewoon nu niet.
Probeer bijv een plekje in huis/tuin voor jezelf te creëren. Hebben meer dames gedaan op het forum hoor. Helemaal niet raar. Ik trek me veel terug op mijn slaapkamer en hang er een bordje niet storen op. Daar voel ik me beste bij. En niemand anders hoeft toch te weten hoe je ermee omgaat. Ik vertel het gewoon niet meer aan anderen, want ze begrijpen het niet.
Ik heb ook weleens van woede met een dienblad gegooid. Wat ik daarna ben gaan doen als ik me woedend voelde. Met een mattenklopper op een matras slaan. Schilde elk geval beschadigde vloer.en. Moet zeggen dat ik de mattenklopper al maanden niet heb gebruikt

En hoe was mijn dag vandaag: In de tuin zitten haken, s middags ga ik altijd een uurtje naar bed, een vloer gedweild en nog een dekbed opgeruimd.
Dat is alles. Meer energie heb ik niet. Maar ik probeer te genieten van wat ik kan, zoals haken. Vanmiddag voelde ik me een paar uur somber. Laat het over me heen gaan.
Ik kan er toch niets tegen doen. Mijn man is met de jongste 2 kinderen en onze dochter een dagje uit. Naar de dierentuin en nog even shoppen met onze dochter. Dat wilde ze graag. Dan ben ik blij dat mijn man dit nu kan en wilt doen. Ik zou echt niet kunnen. Vind het soms ook moeilijk hoor. Vooral voor onze jongste omdat ik met de oudere kinderen wel allemaal die dingen heb kunnen doen. Soms huil ik daarover. Lucht weer lekker op. Maar ik kan er toch niets aan veranderen. Ik geniet dan van de foto"s en filmpjes die ze sturen van de dierentuin en ben blij dat ze het leuk hebben.

Ankie verergert de Ad juist niet je extra klachten als bijwerking?

Pippo ook jij veel sterkte. Neem je rust. Trek jezelf terug als het nodig is.
Wat je tip over relax supplement betreft: Ik heb zoiets qua ingrediënten en andere vitamines etc geslikt. Maar dat helpt mij niet. Heeft me de eerste jaren veel geld gekost aan allerlei middelen. Maar het is echt hormonaal. Dus helpt voor mij niet. Ik zat afgelopen november zelfs met allemaal te hoge waardes in mijn bloed zoals magnesium, foliumzuur, vit b6 etc.

Dames heel veel sterkte weer.
Lientje

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd: 48

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Ankie01 » do 25 apr 2019 15:05

Dag Lientje

Héél hartelijk dank voor jouw steun en jouw input.

Fysiek heb ik minder ongemak, bij mij situeert het zich vooral op het vlak van het mentale....down en zo snel wisselende emoties...
Ik zou zo graag terug de opgewekte, vrolijke en vooral positievere vrouw zijn...

Ik las ook veel topics op dit forum, sedert vorig jaar is het beginnen rommelen met mijn hormonen. Inderdaad, het is nogal een weg die we als vrouwen af te leggen hebben...
Mijn gezin moet nu maar aanvaarden dat het soms niet mogelijk is om actief te zijn, ik blijf vaak thuis omdat ik er gewoon geen zin in heb.

Deze ochtend bij psychologe geweest, het was een fijn gesprek. We gaan vooral werken aan mijn (faal)angst... het is héél hard nodig want ik moet mezelf terugvinden.
Ik zou graag terug werken, maar ben al veel te lang inactief.
Er ontbreekt een doel, een project in mijn huidig leven (vroeger waren mijn kinderen mijn project...)
Mss moet ik terug een studie volgen? Misschien moet ik een volledige nieuwe richting inslaan? Ik weet het niet...

Lientje, heel veel sterkte, ik vermoed dat het voor jou ook zwaar is om steeds thuis te zitten. (ik voel me meestal heel eenzaam...)
Fijn dat je afleiding zoekt in haakwerkjes doen, ik mis een (zinvolle) hobby...

Ankie

Lientje74
Berichten van Lientje74
Onderwerpen van Lientje74
Menopauzejaar:
Leeftijd: 44

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Lientje74 » do 25 apr 2019 18:08

Beste Ankie,

Ik zeg STOP STOP bij die psycholoog. Of zij moet de overgang volledig herkennen?? De overgang heeft veel diepere lagen. Je bent in de overgang en hebt wisselden emoties.
Die heb ik ook en dat is zwaar. Maar hier op het forum leer ik ermee omgaan.
Die vrolijke opgewekte vrouw is er nu even niet. Dat ben ik ook vaak nu niet.
Maar ik heb geleerd die emoties niet af te keuren en er te laten zijn.
Lees over angst hier op het forum. Ik heb/ had ook angst.
Soms voel ik me angstig van binnen uit dan weet ik dat het hormonaal is. Maar mijn angst bechermt me nu voor dingen waardoor ik anders over mijn grens zou gaan.
Onlangs had ik via marktplaats een schommelstoel verkocht. 's avonds werd ik me daar toch ineens angstig van dat die mevrouw de volgende dag aan de deur zou staan. Ik voelde zo weerzin. Ik had er allerlei therapieen/ oefeningen etc op los kunnen laten. Een oxazepam in kunnen nemen.
Ik heb die mevrouw een mail gestuurd dat het niet schikte en weg ebde de angst. Voorheen had ik nooit last van deze dingen.
Maar nu is het er gewoon bij tijden. En dan kan ik er maar beter naar luisteren ipv negeren waardoor de angst toeneemt.

Ik geef je nog een tip lees dan ook bijv eens het stukje "Ze schreeuwden moord en brand" van je naamgenoot Ankie.
Lees de interviews van psychotherapie ook hier op het forum.

Echt ik wil je helpen maar zo lang als jij de overgang wilt oplossen, raak je verder van huis.
Jezelf terugvinden kan alleen Jij zelf Ankie door alle emoties de ruimte te geven.
Probeer die boodschap tot jezelf door te laten dringen!!

Ik laat het hier bij, want ik merk dat het me veel energie kost. En zal ook niet meer reageren op je berichten even.

Lientje

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd: 48

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Ankie01 » do 25 apr 2019 18:27

Beste Lientje

Dank nogmaals voor uw gedetailleerd antwoord.

En ik leg graag nog het accent op het volgende : niemand is verplicht om op mijn posts te antwoorden... voel jullie vrij al dan niet te reageren...

Ik wens je alvast veel sterkte en wijsheid toe in dit proces.

Ankie

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Pippo1 » do 25 apr 2019 18:53

Hey Lientje,

wat je zegt over die angst "dat de vrouw ging langs komen voor je schommelstoel " oh wat herken ik het! Toen ik de fotoshoot ging nemen had ik ook die angst en keek er ook zo geweldig tegenop! Liefst van al was ik er van weg gelopen, maar omdat het mijn kleinkinderen waren, beet ik door! Maar het prijskaartje hing al boven mijn hoofd! Toch wel ellendig hè! Maar net als jij, heb ik mij erbij neergelegd dat we het allemaal moeten uitzitten! Er tegen verzetten haalt echt niets uit! Integendeel!!! Ook ik heb dat moeten leren!
Acceptatie is al een grote sprong! Maar zeker niet gemakkelijk! Ik denk dat het in onze natuur ligt om ons hier tegen te verzetten! Je wilt dat niet en daarom ga je een gevecht tegen je eigen aan met alle middelen die je hebt omdat je zo graag terug de vrouw wilt zijn die je ooit waart! En ooit, worden we terug die vrouw, alleen wat ouder ;)

Groetjes Pippo

Rianne
Berichten van Rianne
Onderwerpen van Rianne
Menopauzejaar:
Leeftijd: 60

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Rianne » do 25 apr 2019 19:35

Beste Ankie

Je eist/verwacht wel erg veel van jezelf.
Aan alles voel je dat de oude patronen je boven het hoofd zijn gegroeid. Je verdriet, je woede, je oververmoeidheid, je overprikkeldheid, geven dat aan. Je voelt je overbelast en opgebrand.

De oude patronen werkte voorheen prima, daar voelde je je toen goed bij. Nu sta je voor een grote verandering (de overgang) en passen die patronen niet meer. De draaglast die ze hebben is te groot geworden voor alleen jouw schouders.
Dat is geen falen, dat is een VERANDERING
Een verandering die dringend vraagt om een herziening naar nieuwe patronen.Wie gaat voortaan welke taken en verantwoordelijkheden dragen.
Die rekening houden met een stuk zorg en aandacht naar jou toe.
Ook je direct omgeving moet daarvoor naar zichzelf gaan kijken en stappen zetten.

Waarom betrek je je partner niet bij die therapie, zodat ook hij leert wat er nodig is om opnieuw af te stemmen. Zodat jij weer het gevoel kan krijgen dat je voldoet.
Lijkt mij persoonlijk zinniger dan prioriteit geven aan nog weer een persoonlijk project/taak/doel bij te nemen. Eerst ruimte maken.
Zolang je kapot bent van alles wat tot nu op je schouders lag en nog ligt, heb je die niet. Ruimte die er niet is kan zich niet invullen.

Ik snap dat je onzeker bent over de vraag of je de balans ooit zult terugvinden. Maar verder lees ik eerlijk gezegd weinig faalangst in je berichten. Je treedt bijvoorbeeld vrij daadkrachtig op als het gaat om vriendschappen.

Er zijn voor mij veel van dit soort issues de revue gepasseerd, met immense groeipijnen soms. Gaandeweg, door de overgang heen levend, kwam een nieuwe balans. Die ligt voor mij totaal anders dan vroeger.

groet
Rianne

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd: 48

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Ankie01 » vr 26 apr 2019 12:04

Beste Rianne en andere mede-overgangsters

Dank voor jullie steun.

Vandaag terug een verdrietige dag, oh, ik voel me ellendig, moe, eenzaam en alleen.... ook al ben ik niet alleen, toch voelt het zo.

In de spiegel zie ik vanochtend terug een afgeleefde, ouder wordende vrouw (zo snel dat het nu gaat...)

Ik wens jullie allen veel sterkte, veel moed, en diegene die vandaag een goede dag hebben : geniet ervan...

Ik heb geen energie, ik wil alleen maar huilen... om wat eigenlijk?

Ankie

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Pippo1 » vr 26 apr 2019 13:12

Ankie,

Ik leef enorm met je mee! Ik weet maar al te goed in welke periode dat je nu zit :cry: Het is echt NIET fijn. Wat de hormonen allemaal niet met je kunnen doen hè :(
Op zo'n momenten zijn woorden niet genoeg, je wilt nu vooral steun en begrip, maar vooral dat het eindelijk stopt!!!!! Echt waar!!! Ik weet waar ik over spreek!!! Ik heb 5 jaar lang elke dag gebeden, dat het stopte, maar elke dag dar ik mijn ogen open deed, wou ik ze terug sluiten! Het is hard!!! Maar je bent niet alleen!!! Ik wou dat ik meer voor je kon doen, maar helaas, dat gevoel dat je nu hebt, kan niemand weg nemen, maar we kunnen er wel zijn voor je!

Pippo

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd: 48

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Ankie01 » vr 26 apr 2019 13:22

Dag Pippo

Zo fijn dat je de tijd neemt om te reageren, dank u wel!

Ik durf het bijna niet op papier zetten....maar ik heb heel zwarte gedachten....niemand snapt dit...

Zelfs mijn echtgenoot stuurde me net een berichtje 'blij dat je nu eindelijk een therapeute gevonden hebt die je kan helpen...

NEEN, niemand kan me helpen, geen dokter, geen pil... ik word oud en ik baal ervan!!!

De zon schijnt en ik baal, ik wil niet naar buiten... ik heb ook al veel gebeden maar weet niet of dit helpt

afleiding helpt me geen zier (zit geen moment stil om toch maar die verdomde negatieve gedachten weg te krijgen...

Sorry voor mijn negativiteit!

Ankie

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Pippo1 » vr 26 apr 2019 14:21

Ankie,

Ik begrijp je maar al te goed!!!! Ook ik heb die zware donkere gedachten gehad!!! Ik wou zo niet verder mijn leven zo laten verkloten door die kut hormonen! Ik was zo overtuigd, dat dit mijn verdere leven ging zijn!!! Maaaar..... Heeeey TOCH NIET!!!

Je man begrijpt het nog steeds niet, dat je dit moet uitziitten, en dat er inderdaad niets helpt!!! Dan alleen maar steun, steun en nog eens steun! En taken uit je handen geven!
Weet je wanneer het bij mij dragelijker is geworde ? Toen eindelijk mijn man door had, dat hij mij de ruimte moest geven die ik zo hard nodig had! Hij dwong mij niet meer om ergens naar toe te gaan, hij stopte met te discussiëren, hij stopte ermee dat hij zich stoorde aan mij, EN .... Het belangrijkste hij gaf me aan om het telkens te zeggen wanneer er een stress bom zich ontwikkelde, dan zou hij stoppen met praten (praten en luisteren kostte mij teveel energie) zoals elk geluid eigenlijk, hij kon ineens omgaan met mijn huilbuien, angstaanvallen enz enz teveel om op te noemen! Maar dat was voor mij het grootste geschenk dat hij kon geven, want ineens stond ik er niet meer alleen voor!!! Hij steunde mij! En dat luchtte zo op, dat ik beter met die overgang kon omgaan! En dat zoooo veeeel!!!
Ik hoop dat je die steun ook gaat krijgen zodat het dragelijker wordt voor je! En zoals Lientje al aangaf, stop met die psycholoog, AD ect
Het is de overgang, en die moet nu eenmaal door gaan!
Hoe spijtig het ook is! Niemand wil die hel doorstaan, en toch hebben we geen keuze! Veel moed meid!!!

Steunende groeten
Pippo

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd: 48

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Ankie01 » vr 26 apr 2019 15:02

Hallo Pippo

Nogmaals dank je wel en mijn excuses dat ik zoveel ballast op je schouders leg want waarschijnlijk heb jij het ook nog niet gemakkelijk.

AD neem ik al sedert mijn 20ste.

Ik ben hoogsensitief en dit haalt er de scherpe kantjes af (wat zou ik zijn zonder deze pillen? Ik heb het 6 maanden geprobeerd en ik zat huilend bij de psychiater om deze ellende toch te laten stoppen...)

Wat helpt? wat helpt niet? wie weet het? het is een individueel proces en deze site helpt ons er een beetje doorheen....

Sterkte, Ankie

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Pippo1 » vr 26 apr 2019 16:05

Hey Ankie,

Geen probleem hoor! De laatste 3 dagen gaat het weer beter! En vandaag mag ik al helemaal niet klagen! Hiermee weer een bewijs dat het ooit allemaal stopt! Ik word regelmatig terug gefloten, maar zo werkt het nu eenmaal! Heel stilletjes aan gaat het beter!

Als die AD voor je werkt qua je hoogsensitiviteit moet je daar zeker mee door gaan. Maar er zijn daar ook hulpgroeps daarvoor! Ik weet niet dat je dit weet, daarom dat ik je dit even mee geef! Ik heb daar ook last van, maar wss minder erg dan jij, want ik kan daar wel mee omgaan! Alleen werd het erger toen ik nog volop in de overgang zat! Toen waren de geluiden die mij dood deden! Elk geluidje was te veel, en ik wou gewoon dat de wereld stopte met draaien, maar de wereld stopt niet, omdat ik dat wil hè! Zou wel zalig zijn!
Ik wens je nog veel moed en hopelijk voor jou nog een fijne avond ;)

Groetjes Pippo

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd: 48

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Ankie01 » vr 26 apr 2019 17:10

Hey Pippo

Fijn te lezen dat je al een aantal dagen betere dagen hebt...

Ik duim dat het zo mag blijven!

Hier in België ken ik geen praatgroepen waar je daarvoor terecht kan.
Er bestaan wel therapeuten die met deze karaktereigenschap bekend zijn en hier kunnen hun clienten leren mee omgaan.

Alle prikkels komen zo hard binnen, ik hoor en zie en ruik alles veel meer (en door de overgang precies nog meer...)
Voor het minste ben ik overprikkeld...

Het was een baaldag en de zon schijnt hier nochtans zo mooi (maar ik kan niet in de zon zitten, ik heb een heel bleke huid en word direct zo rood als een kreeft...)

Heb wel gepoetst om me toch een beetje beter te kunnen voelen. En nu ga ik een vispannetje in elkaar flansen (met dikke tegenzin van mijn oudste dochter, het is steeds mis als ik eens creatief wil zijn.... ik zeg FOERT!
Vroeger zou ik 2 gerechtjes gemaakt hebben, die tijd is voorbij!

Ik wens iedereen een deugddoend weekend toe.

Ankie

Lia
Berichten van Lia
Onderwerpen van Lia
Menopauzejaar:
Leeftijd: 62

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Lia » vr 26 apr 2019 18:44

Hallo Ankie,
Ankie01 schreef:
zo 17 mar 2019 13:16
ik heb ooit een raam ingetrapt van woede, met de boodschap : los het hier allemaal zelf op, ik ben het beu om steeds voor iedereen thuis te zorgen!
Probleem is dat ik geen klankbord vind binnen bij mijn gezin, de kinderen zeggen vaak "mama, doe eens rustig!"
Hoe kan je rustig doen als alles in je schreeuwt om aandacht?

Voilà, daar is het bewuste woord. AANDACHT!
En ik dan? ik zorg dat de boel hier draaiende blijft, ik hinkel steeds achterop.
Dit is om te huilen!
Met zijn alleen in het oude verwachtingspatronen zitten terwijl voor iedereen duidelijk is dat dit niet meer werkt.
Ankie01 schreef:
vr 26 apr 2019 13:22
Zelfs mijn echtgenoot stuurde me net een berichtje 'blij dat je nu eindelijk een therapeute gevonden hebt die je kan helpen...
Mama gaat het wel weer oplossen voor ons....... Een houding om te huilen!!.........

En dan vraag jij je nog af waarom je alleen maar kunt huilen en altijd moe en overprikkeld bent?

Verder ga ik maar niet teveel in op wat je schrijft, want ik merk wel dat je het heel moeilijk vind als andere vrouwen dichter bij je diepere lagen komen.
Ondanks dat het soort vragen die je stelt wel naar die diepere lagen toe sturen, krabbel je vaak terug als iemand dat oppakt.

Succes met het vinden van je antwoorden Ankie, ze zitten allemaal in je.
Vanuit emotie reageren is niet altijd te voorkomen, maar zelden effectief.
Gebruik de rustigere gezinsmomenten om ze kenbaar te maken.
De overgang is hard werken, met uitzitten gaat de boel niet draaiend blijven ben ik bang.

Lia

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd: 48

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Ankie01 » vr 03 mei 2019 08:07

Dag Pippo

Ik heb heel veel herkenning en steun in jouw verhaal gevonden, ik merk dat je vaak reageert op mijn posts en ik wil je daarvoor bedanken.
Ik constateer dat ik naar deze site voortdurend surf, het is mijn troost en toeverlaat (mijn omgeving, vrienden, fam snappen het toch niet...)
Mijn hormonen zijn voor mij ook momenteel de hel, ik kan het niet anders verwoorden....

Ik ga op wekelijkse basis bij een therapeut, ik vind daar gehoor en steun.

Sedert april ben ik terug beginnen vloeien, en ik moet zeggen dat het 6 maand geleden was dat ik nog maandstonden gehad heb.
Nu is het na 3 weken terug herbegonnen die regels.... en nu ik opnieuw menstrueer, voel ik me precies een klein beetje beter (in mijn hoofd)
Lichamelijk heb ik minder ongemakken (oke wel een dikke buik...) maar geestelijk.... pffff
Deze week zat ik nog 1u te huilen bij de dokter.... ik had mijn emoties én gevoelens niet onder controle.

Pippo, je beschreef in jouw verhaal dat je het verkeer niet meer aankon in jouw straat. Wel, ik heb net hetzelfde...
We wonen in een vrij drukke straat, en het verkeer is hier zo enerverend (ik woon in een huis direct aan de straatkant zonder een voortuintje...)
ik kan bij wijze van spreken geen rust vinden in onze woning.
in momenten dat ik het echt niet meer aankan, zoek ik verlichting op de kamer op zolder.... maar daar hoor ik nog het verkeer jammer genoeg

Hoe komt het toch dat ik zo snel overprikkeld ben, ik vind geen rust in mijn hoofdje.
Wat me zo "gek" maakt is mijn uiterlijk (mijn haar) : ik kan het moeilijk aanvaarden, met name mijn haar (ik had mooi, dik golvend haar.... nu is het "pierenverdriet")
Gisteren opnieuw een voedend masker gaan halen, het is terug veel geld en het brengt waarschijnlijk niets op...
Elke dag zie ik in de spiegel een andere, oudere vrouw... dat is wennen

zo, ik moest het even kwijt...dank aan iedereen die meeleeft...

Ankie

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Pippo1 » vr 03 mei 2019 13:39

Hey Ankie,

Geen dank :) maar wel lief van je ;) ik probeer gewoon een beetje te steunen! Wat ook is, dat ik mij in jou terug vind, qua hevigheid van de hormonen, en dat je u te kwetsbaar opstelt! Zooo herkenbaar! Ook zoek je overal hulp om toch maar van die overgang verlost te geraken. Je zoekt en zoekt, doe overal je verhaal om toch maar gehoord te worden, zodat je eindelijk terug eens kunt herademen. Maar overal vind je niet wat je zoekt. Het gehoor, de steun niet ..... Ik ken het oooo zo goe ! Weet je Ankie, niemand kan je helpen, niemand kan die overgang weg nemen. Ook niemand heeft tijd voor je, want ieder heeft zijn eigen leven en probleem. Dus een gezeur van ons vrouwen die het zo moeilijk hebben, nope, dat kunnen ze er niet bij hebben! Het klinkt hard, en het is ook hard! Maar zo is onze samenleving spijtig genoeg wel geworden.

Nu heb ik wel een tip voor je qua je overgevoelig zijn van geluiden. Als het mij echt teveel werd , ging ik (liefst alleen) wandelen in de natuur! En daar vond ik echt de rust die ik zo broodnodig had! Ik genoot daar zo hard van en de natuur vond ik zó mooi! Dat ik mij daar helemaal in verloor en dan ik kon ik er weer een beetje beter tegenaan. Ook heb ik besloten om nieuwe ramen en deur te laten steken. In juni staan ze erin :)
Speciaal om het geluid buiten te houden! Mijn man wou nog een jaartje wachten, maar dat zag ik niet meer zitten! Nog eens jaar op mijn tandvlees zitten? Nee, bedankt! Ik heb zo'n geluidstest met zulke ramen gedaan, en echt!!!! Ik had het al veel eerder moeten doen! Dat had mij veel narigheid bespaart! Maar enfin, het is nu eenmaal zo! Nu kan ik al wel veel beter tegen geluiden, wanneer het mij goed gaat, maar telkens ik terug gefloten wordt, dan zit ik weer op mijn tandvlees! En hoelang gaan die hormonen nog duren??? Nope, ik wil daar niet meer op wachten!
Nu je haar, ... Ik ben begin dit jaar omnivit bij de apotheek gaan halen, en vandaag zei mijn kapper, dat mijn haar terug mooi is geworden. Is het nu omdat ik al verder sta in mijn overgang, of een combinatie??? Ik weet het niet! Maar alles wat wij de laatste jaren door maken, is volledig de schuld van heel die overgang, daar ben ik heel zeker van, en dat het ook stopt, ook daar ben ik zeker van! En Oja, probeer je niet te focussen op het geluid, ik deed het en soms nog, maar ik ben daar al heel de week eraan het werken. Want op school heb ik geen last meer van al dat verkeer, maar thuis nog wel ! En dat is gewoon, omdat ik dat verkeer in onze straat nog steeds niet wil! Als je na 20 jaar in een doodlopende straat hebt gewoont, dan pikt dat enorm!
En mijn nieuw uiterlijk, na 7 jaar moet ik nog steeds wennen, ondanks ik er toch beter uit ziet dan 1,5 jaar geleden. Veel minder bedrukt en boos! Ik krijg de laatste maanden toch terug veel complimenten, ondanks ik mij nog wel onzeker voel. Zo Ankie, ik hoop dat ik je wat kunnen steunen heb.

Groetjes Pippo

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd: 48

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Ankie01 » vr 03 mei 2019 15:02

Hey Pippo

Hoe fijn te lezen dat jouw haar er nu beter uitziet! bij mij is het nog steeds dood en dof en precies een strooien dak (ken je toevallig de boeken van Jommeke van vroeger?)
wel, daar stonden cartoons in en ik lijk nu op een heks...mijn haar is stro en gefriseerd

Zonet bij de therapeute geweest en dat is werken én verwerken...

Ik hou mezelf soms een spiegel voor (letterlijk dan).. en inderdaad, ik zie er ook wel boos en nors uit...haha
mss lopen mensen daarom vanzelf weg (is niet erg want ik heb veel te verwerken in deze fase en ik heb geen zin om lief en zorgend te zijn...

Wandelen deed ik vroeger graag, liefst alleen... het is mijn "cure"

Goed dat je de ramen een beurt gaat geven, dat is een oplossing zodat je minder prikkels krijgt

we hebben veel plannen om het huis te renoveren, maar stap voor stap... momenteel zijn er andere prioriteiten

er passeren hier per dag wel 50 bussen, ziekenwagens, en auto's
die prikkels komen keihard binnen!
ik zeg vaak aan mijn echtgenoot dat ik wil verhuizen, maar hij kan me daar niet in steunen (hij woont hier graag en heeft geen last van het verkeer in straat)

natuurlijk zit ik altijd thuis, en ik hoor alles...ondanks onze dubbele beglazing...

ik word soms gek van het razend drukke verkeer... in de maatschappij moet alles snel gaan, druk druk druk... en het kan haast niet meer rustig

Dank voor jouw steun en fijn weekend!

Ankie

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Pippo1 » vr 03 mei 2019 15:23

Ankie01 schreef:
vr 03 mei 2019 15:02
ik word soms gek van het razend drukke verkeer... in de maatschappij moet alles snel gaan, druk druk druk... en het kan haast niet meer rustig
Ankie,

Ik had dat gevoel ook hoor! Ik wou dat de wereld stopte met draaien. Al die snelle bewegingen, die te harde geluiden.... waar je eerst geen aandacht aan schonk, want ook jij zat mee in die draaiende molen
Maar je kunt niet meer mee, je zit nu in een andere fase! .... fase " overgang "
Echt balen.

Pippo

Rianne
Berichten van Rianne
Onderwerpen van Rianne
Menopauzejaar:
Leeftijd: 60

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Rianne » vr 03 mei 2019 15:30

Lia schreef:
vr 26 apr 2019 18:44
Ankie01 schreef:
zo 17 mar 2019 13:16
ik heb ooit een raam ingetrapt van woede, met de boodschap : los het hier allemaal zelf op, ik ben het beu om steeds voor iedereen thuis te zorgen!
Probleem is dat ik geen klankbord vind binnen bij mijn gezin, de kinderen zeggen vaak "mama, doe eens rustig!"
Hoe kan je rustig doen als alles in je schreeuwt om aandacht?

Voilà, daar is het bewuste woord. AANDACHT!
En ik dan? ik zorg dat de boel hier draaiende blijft, ik hinkel steeds achterop.
Dit is om te huilen!
Met zijn alleen in het oude verwachtingspatronen zitten terwijl voor iedereen duidelijk is dat dit niet meer werkt.
Ankie01 schreef:
vr 26 apr 2019 13:22
Zelfs mijn echtgenoot stuurde me net een berichtje 'blij dat je nu eindelijk een therapeute gevonden hebt die je kan helpen...
Mama gaat het wel weer oplossen voor ons....... Een houding om te huilen!!.........

En dan vraag jij je nog af waarom je alleen maar kunt huilen en altijd moe en overprikkeld bent?
Beste Ankie,

Ik vermoed dat deze spiegel je al veel meer inzichten en antwoorden op je nood zou kunnen geven, dan eentje die je laat zien of je haar wel goed zit.
Het zijn de prikkels die vanuit je hart komen.
Horen wat van binnenuit komt.

Ik vind dat je jezelf zo tekort doet door niet open te kunnen? of willen? staan voor vrouwen die zich bereid tonen juist dát gesprek met je te voeren dat ingaat op je schreeuw om meer aandacht van je gezin.

mvg
Rianne

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd: 48

Re: Boos, verdrietig en gefrustreerd

Bericht door Ankie01 » za 04 mei 2019 16:17

Beste Rianne

Uw reactie doet me eigenlijk geen goed...

We gaan met onze klachten op onze eigen manier om....

Ik laat het hierbij, ik heb geen energie om veel op papier te zetten vandaag

Ankie

Gesloten
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht