Onrustig en ongerust wakker worden

Slecht slapen, dag- en nachtritme, wakker schrikken... In de overgang gaat het slapen ons dikwijls niet zo gemakkelijk af. Of hebben we juist een enorme behoefte aan slaap.
Monique46
Berichten van Monique46
Onderwerpen van Monique46
Menopauzejaar:
Leeftijd: 59

Onrustig en ongerust wakker worden

Bericht door Monique46 » ma 02 apr 2007 22:23

Hoi dames,

Bang voor de dood, iemand te verliezen, ziektes, het gevoel alsof alles al voorbij is terwijl ik pas 46 ben. Onrustig wakker worden alsof er wat naars staat te gebeuren, hartkloppingen, nerveus enz.
Ik wil geen hormonen en ben ook niet levensmoe maar soms wel zo moe van dit leven met al die klachten. Wel een steun in de rug is dit forum want ik voel me vaak zo onbegrepen en alleen.
Als de overgang verhelderend en verlichtend moet zijn dan gaat het zeker mijn deur voorbij,

Monique



Wilma1957
Berichten van Wilma1957
Onderwerpen van Wilma1957
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd: 62

Re: Onrustig en ongerust wakker worden

Bericht door Wilma1957 » di 03 apr 2007 18:57

Hallo,

Wat jij schrijft die kenmerken heb ik ook allemaal gekregen', en het heeft een tijdje geduurd en een paar klachten zijn gelukkig wat minder geworden.
De donkere gedachten zijn een stuk minder geworden, maar heeft wel de tijd nodig en geloven in mezelf want ik dacht soms echt dat ik gek werd.
Want raar is het toch of niet dat je ineens zulke rare gedachten krijgt en dat je 's nachts in bed ligt niet kunt slapen en je druk maakt over dingen waar je vaak toch niks aan kunt veranderen en meestal gaat het ook nog over anderen.
Heb ook wel eens gedacht om ergens heen te gaan waar niemand me kon vinden , kon die gedachte niet begrijpen omdat iedereen me even lief is .
Nou ik ben in ieder geval blij dat ik deze site gevonden heb, heeft mij enorm geholpen

Gr Wilma

Nel
Berichten van Nel
Onderwerpen van Nel
Menopauzejaar:
Leeftijd: 70

Re: Onrustig en ongerust wakker worden

Bericht door Nel » di 10 apr 2007 13:24

Hallo,

Mijn laatste menstruatie was november 2003. In november 2004 begon voor mij de ellende. Eerst allemaal lichamelijke klachten. In februari 2005 kreeg ik mijn eerste aanvallen. Verschrikkelijk was dat. Het begon ook in mijn slaap en werd heftig wakker alsof ik in een achtbaan zat.

Duizelig, misselijk, hartkloppingen, of het overslaan van je hart en de zenuwen gierden dan door mijn lijf. Ik wist niet wat mij overkwam. Na 2 weken ebde dat weg en ik dacht dat het over was. Tot 12 mei, toen ben ik bijna onderuit gegaan. Plotseling werd op mijn werk alles klein, grijs en ver weg. Alles ging in de vertraging, praten en denken. Ik dacht dat ik een hersenbloeding kreeg, zo tintelde alles in mijn hoofd. Ben toen naar de huisarts gegaan en hij schreef mijn AD voor. Zo eigenwijs als ik ben heb ik dat niet geslikt. Ik was niet depri, ik voelde me alleen maar opgejaagd, bang en huilerig, zenuwachtig. Ik leek wel een bruistablet, zo ging het tekeer in mijn lijf.

Ik heb weken aan een stuk door lopen huilen. Was overal bang van. Kende mijzelf niet meer terug. Liep constant met gevoel rond, dat ik of gek werd of dood ging. Afschuwelijke periode. Werd verwezen door de arts naar psychiater, maar was niet zwaar genoeg en kreeg therapie van een psych. verpleegkundige. Daar schoot ik uiteindelijk niets mee op. Hij ging er vanuit dat er iets in mijn verleden fout is gegaan, terwijl ikzelf dat idee niet had. Maar goed hij was de vakman dacht ik. Nu ben ik anderhalf jaar therapie verder en er is niets uitgekomen, dan alleen vermoedelijk de overgang.

Mijn man en kinderen zijn er van begin af aan van overtuigd dat het de overgang is en ikzelf ben nu zover dat ik dat ook denk. Op dit moment heb ik al wat dagen zonder stress of angst. Dan wordt ik weer optimistisch en denk ik dat het over is. Maar dan krijg ik weer zo'n aanval van zenuwachtigheid, angst, tintelingen in mijn hersenen en misselijkheid. Dan denk ik: bah, daar heb je het weer. Soms word ik heel erg boos en ben ik dat gedoe spuugzat en soms laat ik het gelaten over mij heenkomen en neem dan maar weer een kalmeringspilletje in om de ergste spanning in mijn lijf weg te nemen.

Helaas zijn de heren doktoren nog niet zo ver om de a-specifieke klachten (zoals ik die heb) te kunnen behandelen. Ze weten absoluut niet hoe het komt. Zelfs de gynaecoloog van een overgangskliniek (ook dat heb ik geprobeerd) ging er vanuit dat het niet de overgang was, omdat ik niet reageerde op de hormonen die hij voorgeschreven had. Ook niet toen ik zei, dat ik me zelfs veel beroerder ging voelen en downgevoelens kreeg, kon dat volgens hem niet van de hormonen komen.

Echter in de bijsluiter stond dat wel degelijk vermeld dat je depressief en angstig kon worden. Ook heb ik hem erop gewezen dat door veranderingen in je hormoonhuishouding er gevallen bekend zijn van zelfmoord, of pnd, pms enz. Of er geen lichtje ging branden v.w.b. de geestelijke overgang. Dus niet. Toen ben ik ook daarmee gestopt. Frustrerend is zoiets. Wanneer je niet gelooft wordt heeft het ook weinig zin om nog verder behandeld te worden. Als hij nu zo eerlijk was om toe te geven dat ze nog niet zover zijn met onderzoek naar het fenomeen hormonen in oorlog, zou dat een stuk schelen. Na zo'n bezoek krijg je toch weer het gevoel dat je je aan loopt te stellen.

Mooi niet en daarom heb ik gekozen voor:
Bij spanning en stress neem ik een half kalmeringstablet en dagelijks 2 ymeas tegen de opvliegers en zal ik mijn tijd uitzitten.

Maar ..... kop op er komt een eind aan dit gedoe. Ik probeer niet aan het aantal jaren wat nog voor mij lig te denken, want dan raak je ontmoedigt. Ik probeer zoveel mogelijk bij de dag te leven en elke dag dat ik geen of bijna geen last heb, te koesteren. Ik besef dat elke vrouw dit op haar eigen manier moet oplossen, maar probeer in ieder geval niet in je sores weg te zakken. Houd moed want eens zal het overgaan.

Nel

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht