Vermoeidheid bij opstaan

Slecht slapen, dag- en nachtritme, wakker schrikken... In de overgang gaat het slapen ons dikwijls niet zo gemakkelijk af. Of hebben we juist een enorme behoefte aan slaap.
Lijster
Berichten van Lijster
Onderwerpen van Lijster
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 54

Vermoeidheid bij opstaan

Bericht door Lijster » wo 23 sep 2015 12:51

Hallo vrouwen,

Ik sta ook zeer regelmatig zo ontzettend moe (uitgeput) op, en zo niet lekker.
Ik weet niet niet of het toeval is, maar negen van de tien keer heb ik ook heel intens gedroomd, in de laatste fase van je slaap schijn je erg te dromen en daar word ik denk ik erg moe van, duurt al een paar jaar en het wordt alleen maar erger.
Ik ben een beetje ten einde raad, want het verstoort echt mijn functioneren en mijn sociale leven, alles is mij teveel, bloed laten prikken...was goed(gelukkig).

Ook gevraagd aan mijn huisarts of het misschien de overgang is, zijn antwoord: "dan zou ik veel meer vrouwen op het spreekuur moeten hebben met vermoeidheidsklachten", jaa daar zit je dan.
Heb echt al van alles geprobeerd, van pilletjes om e.v.t. lekker en rustiger op te slapen tot het ontaarden van mijn bed enz....
Ik ga wel gewoon door, werk gelukkig alleen de ochtenden, kan ik in de middag een beetje rustig aan doen....maar het liefst zou ik heel de dag op de bank liggen, zo moe ben ik, maar zo zit ik niet in elkaar.

Voor wie is dit herkenbaar? en heeft e.v.t. tips, ik zou er erg mee geholpen zijn, ook mijn man, want hij vind het ook heel rot en voelt zich machteloos.

Groet
Mirjam



Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Vermoeidheid bij opstaan

Bericht door Lee64 » wo 23 sep 2015 14:37

Hoi Mirjam

Alles is je teveel maar je gaat desondanks gewoon door.

Wellicht is je probleem daardoor zo hardnekkig.

vr gr Lee

Elsje
Berichten van Elsje
Onderwerpen van Elsje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 63

Re: Vermoeidheid bij opstaan

Bericht door Elsje » wo 23 sep 2015 15:00

Hoi Mirjam,

Wat jij eigenlijk zegt is dat je je overbelast voelt en alles je teveel is. Maar dat je niets aan die draaglast gaat doen. Pilletjes gaan die draaglast niet verkleinen, maar daar was je al achter gekomen.

Waarom zou je niet gewoon eens stilstaan bij je draaglast i.p.v. alsmaar door blijven kachelen en je zelf voort blijven slepen, terwijl je al een paar jaar merkt en dat ook elke dag ondervindt, dat je alsmaar moeier wordt en alles alsmaar zwaarder wordt.
Je kunt natuurlijk volhouden dat je zo niet in elkaar zit, maar het is echt heel menselijk hoor om wel rekening te houden met lichaam en geest.
En als je man je dan ook nog bijstaat bij het herverdelen van die draaglast, zou het voor hem ook wel eens aan machteloosheid kunnen schelen.

Ik heb hier in huis en qua werk heel wat veranderd in die tijd. Ik was nooit degene die gemakkelijk 'even ging liggen' , ik ging wel door. Nou dat heb ik in de overgang echt wel moeten veranderen. En alleen maar af en toe gaan liggen was echt niet voldoende.
Mijn grenzen gingen heel anders liggen, de draagkracht van 30jarige bestond niet meer. Als ik daar mij daar niet op had aangepast .......... dan was ik natuurlijk ook vanzelf wel een keer compleet omgevallen, maar dan was de schade groter geweest en had nu misschien wel niemand meer iets aan me gehad.

Elsje

Babsi
Berichten van Babsi
Onderwerpen van Babsi
Menopauzejaar: 2016
Leeftijd NU: 55

Re: Vermoeidheid bij opstaan

Bericht door Babsi » do 24 sep 2015 12:36

Dag dames,

Ik kan er ook over meepraten, over het doorgaan en omvallen.
Heb lang gerevalideerd vanwege een ziekte die ik heb. De grootste uitdaging voor hen en voor mij was dat ik mezelf moest gaan aanpassen aan hetgeen ik nog kon. Maar ik wilde niet, kon niet, en maar doorgaan.
Uiteindelijk is het zo erg mis gegaan dat ik in een rolstoel terecht kwam, en ook nog een hevige burn-out had.
Nou, toen kon ik dus niets meer. Het was een harde leerschool. Doe de dingen nu heel anders :D

groeten Babsi

Lijster
Berichten van Lijster
Onderwerpen van Lijster
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 54

Re: Vermoeidheid bij opstaan

Bericht door Lijster » za 29 okt 2016 18:15

Hallo

Ik heb in september'15 gereageerd over vermoeidheid bij het opstaan, zijn nu ruim een jaar verder, het wordt alleen maar erger, de laatste tijd gewoon om de dag doodmoe opstaan, dat ik denk "hoe kom ik deze dag door", op zo'n dag en alles kost alles me ook heel veel moeite.
Ik wil ook eigenlijk niks meer plannen, want stel je voor dat ik dan net zo'n dag heb en dood en doodmoe ben....om gek van te worden!
Zou het echt wel de overgang zijn?...hoe weet je dat überhaupt?
Volgens de huisarts kan het niet de overgang zijn, bloed geprikt, kwam niets uit, wist ik wel, want volgens mij ben ik kerngezond, want als ik een "goeie dag" heb voel ik me kiplekker.

Mirjam

Linda1970
Berichten van Linda1970
Onderwerpen van Linda1970
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Vermoeidheid bij opstaan

Bericht door Linda1970 » di 01 nov 2016 08:23

Hoi Lijster,

Ik herken ook alle klachten die hier beschreven worden. Ik ben 46, burn-out achter de rug, mijn ergste klacht is aangezichtspijn (al meer dan een jaar nu). Moe en slecht slapen. Veel dromen, spierpijn, spanning, hartkloppingen, opvliegers (temperatuur schommelingen) en angst. Ik denk zeker dat het de overgang is, de hormonen. Die doen rare dingen met je. Ik denk ook dat de aangezichtspijn daardoor komt, omdat hormonen invloed hebben op je zenuwstelsel. Ook veel klachten in de ochtend en heel veel huilen!

Ik ben bij een endocrinoloog geweest en in beginnende overgang. Haar advies: geen hormoontherapie, stoppen met de pil, geen supplementen nemen, gezond eten en bewegen. Er 'gewoon' doorheen gaan. Haar tip: Hormonen houden van regelmaat. En: Pas je leven aan, het heet niet voor niets 'overgang'. Volgens een uitgebreide bloedtest ben ik zo gezond als een vis maar ik voel me een dweil. :(

Het mooiste van deze site is dat het herkenbaar is, we zijn niet alleen. Ik leer dat ik moet accepteren dat ik geen 30 meer ben, dat mijn lichaam/geest rust wil, ondanks dat de wereld om mij heen dat niet accepteert. Het is een proces waar we doorheen gaan en geen een proces is hetzelfde omdat iedereen uniek is. Het is denk ik ook niet 'op te lossen'. Dat hoeft ook niet. Ik vind het wel moeilijk, hoor! Maar ik ben bezig rustig aan te doen en te luisteren naar mijn lichaam. Aanpassen aan de nieuwe situatie. Ik eet gezond, ziektes zijn door onderzoeken uitgesloten, dus dat geeft rust.

Het ouderwetse 'Rust Reinheid Regelmaat' doet veel!

Sterkte allemaal ;-)
Linda ;)

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht