Ochtenden het lastigst

Slecht slapen, dag- en nachtritme, wakker schrikken... In de overgang gaat het slapen ons dikwijls niet zo gemakkelijk af. Of hebben we juist een enorme behoefte aan slaap.
Juliette
Berichten van Juliette
Onderwerpen van Juliette
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 49

Ochtenden het lastigst

Bericht door Juliette » vr 27 mei 2016 10:25

Hallo dames,

Heb vage klachten. Enorm duizelig, moe, stemmingswisselingen, trillen, misselijk, slecht zien, onwerkelijk gevoel alsof ik een vreemd wezen ben, me afvragend wat ik hier doe, concentratieproblemen, niet uit mijn woorden komen, niet op woorden komen, opgejaagd, onrustig, motorisch onhandig...en maar piekeren en piekeren. Het aparte is: De ene dag weer andere klachten dan de andere dag. Er zit totaal geen logica in.
De rest van mijn leven is op orde, geen enkele reden tot stress. Ik mag mij geloof ik gelukkig prijzen dat het in de loop van de dag afneemt. Meestal rond 15:00u begin ik langzaam weer een beetje mezelf te worden en de avonden gaan op zich redelijk. 2 dagen per maand is het s ochtends wel mis, dan ben ik zo depri dat ik denk: ik wil dood, gewoon nu!
Het zal wel een specifiek moment in mijn cyclus zijn. Ik moet er eens op gaan letten. Ik weet inmiddels dat dit weer weg ebt dus ik sla me er maar huilend doorheen en haal hier en daar een knuffel als dat kan. Dat helpt wel even. Wat mij uiteindelijk het allerbeste helpt is een leuke hobby/bezigheid. Het is echt fijn iets te hebben dat af en toe een beetje afleidt. Dan krijgen mijn hersens even rust en ontspan ik ongemerkt toch.
Want zodra die hersens wakker worden, begint de ellende. Sterkte dames, we moeten hier doorheen, door dit " natuurlijke proces". (Grrrr) Volhouden, uitzitten, steun zoeken bij elkaar, laat je niet gek maken want we zijn niet gek. We zijn de weg niet kwijt, we hebben de goede weg juist gevonden alleen heeft deze een hoop hobbels en bochten!

Juliette47

Linda1970
Berichten van Linda1970
Onderwerpen van Linda1970
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 48

Re: Ochtenden het lastigst

Bericht door Linda1970 » do 30 jun 2016 09:41

Hallo

Heel herkenbaar! Ik denk dat de hormonen trager opstarten na het slapen ofzo. Ik heb het nl. ook nadat ik in de middag een powernap heb gedaan, of heb geslapen.
Ik ben 46 jaar en nu 2 jaar bezig. Ik word ook nog regelmatig ongesteld. Diagnose Burn Out gekregen!
Volgens de endocrinoloog ben ik 'gewoon' in de overgang en horen de klachten er allemaal bij. Alleen de maatschappij accepteert het niet, zei ze.
Erg herkenbaar. Ik gebruik helemaal geen medicijnen en probeer de menoPAUZE (want we hebben een pauze en rust nodig) zo 'clean' mogelijk door te komen. Elke ochtend is moeilijk en ik heb het meeste last van onrust.
Ik ben zo blij dat ik dit forum heb gevonden! Herkenning en erkenning is zo belangrijk. Ik word niet gek!

En ook het feit dat IK niet hoef te veranderen of aan te passen, maar dat ik mijn OMGEVING en leven beter kan veranderen en aanpassen. Ik leef en eet wel zo gezond mogelijk en ik ben begonnen met Yoga en doe regelmatig adem/ontspanningsoefeningen. Slecht doorslapen doe ik rondom de menstruatie. Sterkte iedereen!

Linda

Madu
Berichten van Madu
Onderwerpen van Madu
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 52

Re: Ochtenden het lastigst

Bericht door Madu » do 30 jun 2016 10:52

Hallo Linda en Juliette,

Ja, herkenbaar hoor. Ik hoop dat ik me straks weer wat beter ga voelen. :roll:

Linda, op zich fijn dat de endocinoloog het iig erkent. Heel langzaam zal het toch wel doorsijpelen dat het voor heel veel vrouwen ontzettend tobben is. Ik merk het zelfs bij degenen die het zogezegd niet herkennen bij zichzelf.Soms vraag ik me af of ze het niet herkennen of dat het not done is om het erover te hebben. Het is echt nog een taboe in 2016. Ondanks alle kennis die we hebben over het menselijk lichaam.

Sterkte dames

Madu

Asti
Berichten van Asti
Onderwerpen van Asti
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 68

Re: Ochtenden het lastigst

Bericht door Asti » do 30 jun 2016 12:01

Beste Madu,

Is de overgang een taboe?
Je wordt doodgegooid met pillen, boeken, artikelen, reclames, en noem het allemaal maar op. Zoveel dat, ik althans, er soms misselijk van wordt.
Het sluit namelijk de openheid over de overgang, en wat die werkelijk inhoud, af. Hoe minder openheid, hoe minder kennis en bekendheid (en dus ook herkenning) er overblijft over het proces.

Het vervelende van al dat soort documentaties is, dat ze maar een boodschap uitgeven, namelijk: Je moet ervan af willen, je moet het oplossen, onderdrukken, je hoeft/mag er geen last van hebben. De medicalisering rukt op en wordt gebracht als iets noodzakelijks, en iets dat we moeten willen.
We durven zelf die overgang niet meer te laten zien, denken dat we behandeling nodig hebben.
Of we schuiven de overgang liever voor ons uit en geloven inmiddels dat dat is wat we als vrouwen willen. Niet zelden speelt daarin het belang werk en geld verdienen een rol. Een spagaat die ons doet kiezen tot het wegmoffelen van de overgang.

We willen kunnen doorgaan en we zijn met de overgang gaan omgaan alsof het een soort van aandoening is ipv van het toe te laten als een proces dat onderdeel is van het leven.
Dat is vragen om een taboe.
Linda1970 schrijft: "(want we hebben een pauze en rust nodig)". Er zijn niet zoveel vrouwen die de moed nog vinden daar ook naar te leven en hun overgang te laten zien.
Ik ben echt niet tegen op zijn tijd even wat verlichting uit een doosje of potje, maar sinds het meer en meer gebruikt wordt om te kunnen blijven presteren dan onze overgang toelaat, moeten we niet de maatschappij alleen de schuld geven.
Het is een kwestie van vraag en aanbod. Als wij vragen om bestrijding van de overgang is dat we krijgen. En dat betekent automatisch minder bekendheid voor de overgang en een versterking van het taboe.

"En ook het feit dat IK niet hoef te veranderen of aan te passen, maar dat ik mijn OMGEVING en leven beter kan veranderen en aanpassen."
En deze insteek vond ik ten tijde van mijn overgang de kracht van dit forum. Het heeft een grote rol gespeeld in mijn leven en dat ben ik nooit vergeten. (ik kijk er daarom nog graag af en toe)
Want deze insteek alleen, kan het taboe weer open breken. De omgeving vragen ons tegemoet te komen door ruimte te maken voor de overgang.


Asti

Madu
Berichten van Madu
Onderwerpen van Madu
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 52

Re: Ochtenden het lastigst

Bericht door Madu » do 30 jun 2016 13:44

Hallo Asti,

Ja, toch een taboe. Als je zegt dat je er last van hebt dan worden mensen ongemakkelijk merk ik. Juist daar word ik zo pissed van. Wij zitten dus op een lijn hoor. We weten het allemaal maar je 'mag' er geen last van hebben en je moet het er al helemaal niet over hebben. Hoeft ook niet want dan neem je een pilletje of je ademt een keer diep in.......en dan kan je wel weer door.
Alles is zoooo oppervlakkig. Veel mensen geloven ook gewoon reclames en flutblaadjes.

Dat is trouwens niet alleen overgang gerelateerd. Het is een algemene tendens in de huidige maatschappij. Ik deed daar totdat ik jaren geleden al uitviel trouw aan mee hoor, niet aan de oppervlakkigheid trouwens maar wel aan keihard doorgaan om keihard te vallen. Dus ken de andere kant heel goed. Alles is maakbaar dus; eigen schuld dikke bult als je het niet trekt.

Ik probeer sindsdien mijn eigen pad te ontdekken. Ik heb best een ondernemend karakter maar kan echt maar een fractie hebben van wat ik vroeger aankon. Zelf ben ik redelijk op weg naar acceptatie maar de omgeving maakt dat niet gemakkelijk. Want aan de buitenkant zie je niets he!

Groet,
Madu

Asti
Berichten van Asti
Onderwerpen van Asti
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 68

Re: Ochtenden het lastigst

Bericht door Asti » do 30 jun 2016 14:18

Precies Madu,

En daarover praten zou ons veel verder brengen. Datnaar buiten brengen zou veel vrouwen in beweging brengen en ruimte geven.
Dan zouden veel minder emoties, gevoelens en pijntje zich zo vastzetten in onszelf. Natuurlijk verdwijnen ze er niet van, het zou ze minder stress-lading geven. Elk stukje stress dat wegvalt, geeft ruimte terug aan het proces.
Behalve dat je lichamelijk onvruchtbaar wordt, verandert er ook mentaal iets in de manier waarop je je leven beleeft. Helaas krijgt dat laatste maar erg weinig aandacht. Hoe meer onbalans in aandacht tussen die twee.......... nou, ik hoef het al niet meer te zeggen, denk ik........ hoe meer mentale stress.

Onder 'aandacht geven' versta ik dan niet het zoeken naar oplossing, want dat zou ik eerder 'niet bereid zijn tot aandacht geven' willen noemen.

Inderdaad die algemene tendens in onze samenleving van oppervlakkigheid, die voorbij gaat aan de realiteit van het leven, en hoe dat keihard botst met de overgang waarin juist alles wat met leven te maken heeft bij elkaar komt......... De beleving daarvan, de noodzaak van het verdiepen...... Het is zo jammer dat daar zo weinig door vrouwen over wordt gesproken en er zo vaak de vraag aan wordt gekoppeld 'hoe kom ik ervan af'. Want ja, we zeiden het allebei al Madu, daar begint het taboe

Asti

Muna68
Berichten van Muna68
Onderwerpen van Muna68
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 50

Re: Ochtenden het lastigst

Bericht door Muna68 » vr 15 jul 2016 07:38

Beste dames,

wat enorm herkenbaar wat jullie schrijven. Eens was ik zo'n sterkte alleenstaande moeder en deed ik alles wat nodig was. Nu voel ik mij een wiebelende vrouw met vooral in de ochtend zwaar weer in mij, onzeker, draaierig, verdrietig noem maar op.
Jullie verhalen te lezen stemt me wel wat rustiger. Het niet alleen er in zijn is een hele opluchting. Al een tijd lang heb ik het gevoel van hoe fijn het zou zijn wanneer je met een paar vrouwen bij elkaar komt met dezelfde klachten zodat ik je kunt delen en leren met en van elkaar. Zonder je op te moeten houden, gewoon dat het er helemaal mag zijn zoals je je voelt. Die her en erkenning is voor mij heel belangrijk, ja idd te weten dat ik er niet alleen in ben, want zo voelt het wel vaak in mij...fijn dat jullie je verhaal gedeeld hebben, dank jullie wel.

Hestermaria

Sterre
Berichten van Sterre
Onderwerpen van Sterre
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 49

Re: Ochtenden het lastigst

Bericht door Sterre » do 22 feb 2018 14:58

Hoi Juliette 47,

Geen idee of je nog op dit forum kijkt, is wat jaartjes terug, jou verhaal.
EXACT waar ik nu middenin zit, vooral dat "v.a. 15.00"
Heel jou verhaal zou ik zo geschreven kunnen hebben.
Hopelijk gaat het inmiddels wat beter me je, en heb je een fijne hobby gevonden.
Enorm bedankt voor je verhaal, heb ik nu veel steun aan.
Dankjewel

Sterre

p.s. als je dit misschien wel een keer leest, zou je dan misschien willen laten weten hoelang het bij jou ongeveer heeft geduurd?
Zo niet ook prima hoor, blijft je eigen privacy.

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht