Evolutie van de overgang

Slecht slapen, dag- en nachtritme, wakker schrikken... In de overgang gaat het slapen ons dikwijls niet zo gemakkelijk af. Of hebben we juist een enorme behoefte aan slaap.
Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Pippo1 » vr 22 feb 2019 13:43

Beste Shania,

ik moet wel zeggen dat de hevigheid van de hormonen van de voorbij gaande jaren niet meer zijn terug gekomen sinds een paar maanden! Ook al heb ik nog steeds last. Ik vermoed dat het zo stilletjes verminderd tot je lichaam zijn nieuwe balans heeft gevonden en zo ervaar ik het ook! Er zijn weken dat ik terug fluitend door het leven gaan, maar ja, ik word op tijd terug gefloten en daar baal ik enorm van! Zoals deze week! Mijn lach ben ik weer even kwijt! En zoek weer de stilte op, maar de wereld is niet stil, die stopt niet met draaien omdat ik even weer op hold sta! Ook al wil ik dat zo graag! Het vertrouwen dat dit ooit stopt heb ik wel! En het bewijs is er al een paar maanden. En dan doel ik op de 5 jaren hel!
Je zegt dat het je zoveel energie kost, en ja, dat ervaar ik ook. Je bent stik kapot. Voordeel is wel: je slaapt goed!
Jij zit nu in de verbouwingen /verhuis. Yep, is heel vermoeiend, stressvol maar toch met een positief vooruitzicht :D
Ik heb de verhalen van Lee ook gelezen .... mijn god, wat kon die het mooi neerpennen!!! Daar hebben veel vrouwen steun aan gehad, terwijl ze het zelf zo hard nodig had! Toch heeft ze haar steun ook gevonden! Dat er geen vrouwen in het echte leven met onze verschijnselen te vinden zijn, heeft mij nooit onzeker gemaakt, maar wel eenzaam! Want ze kijken en reageren vol ongeloof en ook ongeïnteresseerd! Heb toen heel weinig tot geen steun gekend! Integendeel! Tot ik gecrasht was! Ja, dan wel! Beter laat dan nooit! Ook al was het maar voor even.

Jij zegt dat je heel gevoelig bent en je alles persoonlijk aantrekt, wel dan hebben wij een raakpunt ;) Maar de laatste maanden, lukt het mij wel om mij niet meer vast te klampen aan mensen /leven. Ik bepaal mijn geluk wel zelf! Want aan mijn verwachtingen wordt zelden vervuld! En het is heus niet zoveel wat ik verwacht. Maar sinds ik dingen doe zonder iets terug te verwachten is mijn leven veel simpeler geworden! Je moet niet meer vechten voor herkenning of wat dan ook! Je zegt, dat het verleden jou soms nog terug inhaalt ? Dat vind ik heel spijtig voor jou! Probeer anders eens ook mijn instelling? Is maar een idee hè ;) ook vind ik het enorm spijtig dat jullie al 14 jaar geen contact meer hebben met jullie kinderen!!! Dat vreet natuurlijk aan jullie, maar als jullie er niets aan kunnen veranderen waarom laat je het dan niet los? Super moeilijk!!!!! Maar als het lukt, zal het een enorme bevrijding zijn en kan je toch al wat meer gelukkig zijn! Verder hoop ik dat je een hele fijne middag had met je moeder en wens ik je alvast een hele gelukkige verjaardag toe !!!

Pippo



Karin
Berichten van Karin
Onderwerpen van Karin
Menopauzejaar:

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Karin » vr 22 feb 2019 15:25

@Pippo,

Enkele maanden terug stopte je met het gebruiken van (pil)hormonen. Dat blijkt een goede beslissing te zijn geweest.
Je lichaam moet natuurlijk nog een heel stuk overgang gaan afmaken, maar nu de pil daar geen stokje meer voor steekt en je eigen hormonen weer kunnen schommelen, gaat het duidelijk beter met je.
Zo vaak als je het al herhaald hebt, kan niemand meer om die conclusie heen.

@Shania
Shania schreef:
do 21 feb 2019 09:39
Ook dat verleden waar jij het over had komt in alle gedaantes terug. Denk je dat je dingen hebt afgesloten, bam daar is het weer, met alle emoties van dien!
Dat heb ik ook ervaren. Het komt met periodes terug in de overgang. De plek die het eerder had gekregen past kennelijk niet meer bij de belevingswereld van mijn veranderende hormonen. Het raakte van zijn plek en ging met me mee het overgangsproces door, tot het zich had kunnen verwerken en een nieuwe plek had die weer paste bij de situatie.
Ik heb het nodig zo'n verwerkingsproces, (maakt niet uit waar het over gaat) te kunnen afmaken op mijn eigen manier. Mezelf druk opleggen, of laten leggen, daarvan heb ik ondervonden dat het vooral schuldgevoel en onrust bezorgt, wat niet bevorderlijk was. Om effectief te kunnen loslaten moet voor mij eerst de tijd rijp zijn. Alleen mijn eigen proces volgen en het de kans geven te laten zijn zoals het is, kan me dan naar dat punt brengen.
En jouw verhaal Shania klinkt alsof er je wat dat betreft net zo in staat

Sterkte dames
Karin

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Pippo1 » vr 22 feb 2019 15:44

Beste Karin,

wat betreft dat je verleden je terug inhaalt en dat je dat eerst moet verwerken, klopt helemaal ! Als er druk op je gelegd wordt om het los te laten vooraleer je er zelf nog niet klaar voor bent, brengt inderdaad schuldgevoelens met zich mee en onrust! Je moet er echt klaar voor zijn, anders lukt het niet!
Hoe ik dat gedaan heb? Wel, ik bekeek de dingen keer op keer terug en bekeek of ik het ook anders had kunnen aanpakken? Ja, mss wel. Maar toch wist ik, dat het niets zou uitmaken omdat ik ben wie ik ben en het toch terug op dezelfde manier zou doen. Ook wist ik, ik heb mooie dingen gerealiseerd en als die anderen het willen weggooien, nou, dat is dan heel spijtig en hard, maar ik moet voort met mijn leven! En na een aantal maanden of soms 1 jaar lukte het mij wel om gebeurtenissen los te laten! Ook wat er mij is aangedaan??? Daar heb ik tijdens de overgang terug veel traantjes voor gelaten omdat het wss nog niet verwerkt was. Maar ook hier weer, was mijn visie, ik kan daar toch niets meer aan veranderen of ongedaan maken, en daar blijven inhangen, maakt mij alleen maar heel verdrietig ! Dus, loslaten, een plekje geven en voort gaan met MIJN leven ;)

Groetjes
Pippo

Jurina
Berichten van Jurina
Onderwerpen van Jurina
Menopauzejaar:
Leeftijd: 54

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Jurina » vr 22 feb 2019 16:03

Dat is geen verwerken, dat is wegredeneren, rationaliseren om de emotie die verbonden is aan verwerking en daarvoor nodig is, te kunnen vermijden

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Pippo1 » za 23 feb 2019 12:41

Hai,

vanmorgend werd ik wakker en voelde mij direct heel beroerd! Een depressief gevoel overviel me en begon te huilen. Dat was weer even geleden! Na een minuut of 10 stopte het huilen maar voelde me nog even verloren als het eerste moment ik mijn ogen open deed. Ik stond op en ging direct mijn auto kuisen. Even mijn gedachte verzetten. En dat hielp wel. Na een uurtje was het klusje geklaard en ging ontbijten. Maar wat er toen gebeurde .... daar schrok ik wel van! Maar dan in de positieve zin! Mijn man stelde voor om samen te douche. Maar ik had nog het gevoel van : laat me met rust!
En toen zei ik: als het is om gezellig te doen, rot dan op.
Ik schrok zo hard, alsook mijn man, want om zoiets uit mijn mond te horen? We schoten zo hard in de lach, want voor het eerst zei ik wat er in mijn gedachte zat en draaide niet rond de pot. Heb ik altijd gedaan om de lieve vrede te houden en was zelf bereid om mij opzij te zetten. Wel, meer en meer merk ik dat ik ook mijn eigen mening mag hebben! En is er een ander daar slecht gezind voor? Wel, dat is mijn probleem niet meer! Ik hoef het ook niet altijd eens te zijn met een ander zijn mening! Vroeger gaf ik al snel mijn mening af om toch maar geen gedoe te hebben. Wel, dat is verleden tijd! Ik denk wel nu niet, dat ik mijn mening zal opdringen, want ieder heeft recht op een eigen mening, ook al is die niet helemaal juist. Dus, dat vind ik weer een positieve ommekeer! Eindelijk eens voor mijn eigen opkomen :)
Intussen is de hormonen storm gaan liggen en kan ik genieten van deze zonovergoten dag !

Ps, we zijn toch samen gaan douchen, en het was heel gezellig! Mijn ventje, had de druk weg genomen en er zich bij neergelegd, dat het voor een andere keer ging zijn. En dan vond ik toch terug wat rust in mijn hoofd en zo werd het nog heel gezellig !

Groet
Pippo

SusanL
Berichten van SusanL
Onderwerpen van SusanL
Menopauzejaar:
Leeftijd: 52

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door SusanL » za 23 feb 2019 18:35

Dag Pipo

Ik kan het niet helemaal volgen:
je wil met rust gelaten worden en hebt geen zin om samen met je man te douchen. Maar uiteindelijk gebeurt het toch en dat kan ik dus niet volgen.

Wat ik wel begrijp is dat er ineens een diep gevoel van binnen bij je uit knalt: rot op!!
Dat begrijp ik heel goed want het is iets wat vaak voorkomt en heel normaal is tijdens de overgang: geen zin hebben in gedoe aan je lijf.
Dat heb je blijkbaar nooit eerder tegen je man durven zeggen dat je geen zin hebt in gedoe aan je lijf?
Misschien heb je het eerder bewust of onbewust al wel gedacht of gevoeld. Als er naar zo'n gevoel niet geluisterd wordt door jou of door je man dan komt zo'n gevoel er ineens krachtig uit, zo'n gevoel laat zich niet sussen. Dat verbaast mij niets en vind ik ook niet om te lachen.

Maar je man krijgt zijn zin en het wordt heel gezellig onder de douche. Voor jou of voor je man?

Van niet luisteren naar mezelf krijgen mijn hormonen altijd een extra douw. Ik word dan weer depressief en moet meer huilen.
Uit mijn slof schieten als anderen over mijn grenzen gaan vind ik overigens heel normaal en ook volkomen terecht.

Susan

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Pippo1 » zo 24 feb 2019 08:14

Jurina schreef:
vr 22 feb 2019 16:03
Dat is geen verwerken, dat is wegredeneren, rationaliseren om de emotie die verbonden is aan verwerking en daarvoor nodig is, te kunnen vermijden
En wat is daar mis mee ? En, echt waar, ik heb alles, maar dan ook alles verwerkt! Op de manier dat ik hierboven heb beschreven! Maar, hoe zou jij het dan doen?

Pippo

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Pippo1 » zo 24 feb 2019 08:28

SusanL schreef:
za 23 feb 2019 18:35
Wat ik wel begrijp is dat er ineens een diep gevoel van binnen bij je uit knalt: rot op!!
Dat begrijp ik heel goed want het is iets wat vaak voorkomt en heel normaal is tijdens de overgang: geen zin hebben in gedoe aan je lijf.
Dat heb je blijkbaar nooit eerder tegen je man durven zeggen dat je geen zin hebt in gedoe aan je lijf?
Misschien heb je het eerder bewust of onbewust al wel gedacht of gevoeld. Als er naar zo'n gevoel niet geluisterd wordt door jou of door je man dan komt zo'n gevoel er ineens krachtig uit, zo'n gevoel laat zich niet sussen. Dat verbaast mij niets en vind ik ook niet om te lachen.

Maar je man krijgt zijn zin en het wordt heel gezellig onder de douche. Voor jou of voor hem
Er knalde niets uit mij! Het werd gewoon gezegd! Mijn man krijgt zijn zin. Ja inderdaad. Als je goed gelezen had, dan had je ook gelezen dat het terug rustig werd in mijn hoofd. En ik heb er ook geen sec spijt van gehad! En samen in de douche, hoeft niet altijd sex bij te zijn!!!! Gewoon elkaar aandacht geven, wat lachen, enz .. ja het was heel gezellig!!!! En tegen mijn man, ben ik altijd eerlijk kunnen zijn! Hij is tenslotte mijn man! Daar kan en mag je alles tegen zeggen! En geloof me vrij, als mijn hormonen nog hoogtij hadden gevierd, had hij alleen mogen gaan douchen

Pippo

Marian62
Berichten van Marian62
Onderwerpen van Marian62
Menopauzejaar: 2014
Leeftijd: 57

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Marian62 » zo 24 feb 2019 09:45

Hallo Pippo,

Heerlijk he dat zeggen wat je denkt en dat je ook gehoord wordt. Samen in de lach schieten, spanning er af en tot elkaar komen, liefdevol en respectvol (kan inderdaad ook zonder seks) Ik snap dat heel goed!

Hartelijk groet,
Marian

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Pippo1 » zo 24 feb 2019 09:59

Hai Marian,

jij begrijpt het tenminste :) En ja, het is idd heerlijk om je gedacht te zeggen, er mee te lachen en idd ... spanning eraf! Doet echt goed!

Groetjes en geniet van je zonnige zondag
Pippo

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Pippo1 » wo 06 mar 2019 16:16

Hoi

Even een update, 2 februari beschreef ik mijn slechte nacht. Maar tot de dag van vandaag zijn mijn nachten vrij gestabiliseerd! M.a.w. ik slaap terug goed! Nog niet zoals daar voor, maar ook hier ben ik weer op de goede weg! :D
Een ander gegeven is, dat ik terug beter tegen de drukte kan! Het is nog maar een kleine maand, maar ook dat is weer super goed nieuws!
We moesten naar een gelegenheid, en ik zat daar heel ontspannen bij, en plots besefte ik, dat ik helemaal niet gek werd van het al dat volk en het geroezemoes. Ook merk ik dat ik ervan geniet dat mijn kleinkinderen er zijn! Oké, de ene dag /week is niet hetzelfde, maar ik moet toch ervaren dat drukte mij meer en beter af gaat alsook multitasken, concentreren, kan beter terug om mijn woorden komen, dat laatste valt nog regelmatig weg, maar ook hier merk ik verbetering!
Je ziet, alles komt terug goed! Ik ga terug kunnen leven ipv overleven! En de aanvaarding van mijn nieuwe look? Helemaal aanvaard! Ook dat was een strijd op zich maar ook dat geraakt opgelost! De eeuwige jeugd is voor niemand!

Groetjes
Pippo

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Pippo1 » ma 11 mar 2019 11:30

Hallo,

vandaag vieren de hormonen weer hoogtij pfff, verdrietig, lastig, stress, verward, moe, geen zin om gesprekken te voeren of om maar iets te doen.
Dus hang ik maar wat down in mijn zetel.
Vandaag wordt ik terug geflits naar de voorbij gaande jaren. Zoveel stress, zoveel verdriet, mij zo down/depressief voelen .... had nooit gedacht en al zeker niet gehoopt dat ik terug zo een opstoot ging krijgen. Ik krijg het gevoel dat ik terug op af staat. Dat deze dag maar snel voorbij is pfff

Groet, Pippo

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Pippo1 » wo 20 mar 2019 16:42

Hallo,

dit moet me even van het hart. Twee jaar geleden toen mijn overgang nog op zijn hevigst was, kreeg ik er nog een x-tra domper er bovenop en dat heeft ermee voor gezorgd dat ik was gecrasht! Omdat het zo een emotioneel gebeuren was, dat ik NIET kon plaatsen! Het vrat gewoon aan mij! Er was een blinde jongen, een neefje, die blind en een gestoorde grove motoriek en apart IQ. Daarmee wil ik zeggen, dat ze zijn IQ moeilijk konden meten omdat hij op sommige gebieden een gewoon IQ heeft, maar dan weer op andere gebieden een laag IQ heeft! M.a.w je moest hem anders benaderen en dingen aan leren dan bij een doorsnee blinde persoon.
Eigenlijk had de medische wereld gezegd dat hij nooit iets ging kunnen, zoals hygiëne, met de witte stok leren stappen, stappen enz enz. Ook zijn eigen ouders deden te weinig moeite en wilde hem in een instelling steken Maar ik wou die jongen een kans geven en met heel veel geduld en een andere aanpak is het hem gelukt om alles te kunnen wat elke mens kan De basis van het leven Wij waren 2 handen op ene buik Ik zeg waren Want sinds twee jaar is hij depressief en heeft mij uit zijn leven geweerd op de grofste manier dat je kunt indenken Dat hakte er heel hard in en ik ging daaronder door.
Nu de dag van vandaag, haat hij mij nog steeds en verwijt hij mij de lelijkste dingen die op niets slaan! Ik probeer hem eraan te herinneren hoe een mooie tijd wij hadden en wat ik allemaal voor hem gedaan, maar niets helpt! Hij blijft mij haten! En alleen maar omdat ik hem niet wou doden! Want hij is al 2 jaar levensmoe! En, het blijft pijn doen! Ook al heb ik besloten om dit hoofdstuk af te sluiten, maar de mooie herinneringen blijven in mijn hoofd spelen en daarom dat het gemis en pijn blijft! Nu het met mijn hormonen beter gaat, komen deze gevoelens meer en meer opspelen!

Pippo

Ps en dat na 27 jaar! 27 jaar heb ik voor hem gezorgd, hem waarde gegeven, naar dancings en optredens gegaan (omdat zijn ouders niet met hem wilde gaan) iedereen kende ons en iedereen zag dat wij iets speciaals hadden! Zo spijtig, dat het zo gelopen is en hj nog steeds zo wil doen! Ik mis hem ondanks hij mij zoveel pijn en super grof heeft gedaan,

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Pippo1 » za 30 mar 2019 14:22

Hallo,

even een update. Maar het gaat al 12 dagen heel goed met mij :D Het doet mij zo een deugd, dat er stilletjes aan een eind komt aan heel die overgang!!!! Ik laat jullie dit weten, om jullie een extra te steunen en heb je een bevestiging dat het terug goed komt en dat is toch een mooi vooruitzicht hè ;)

Vriendelijke groeten
Pippo

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Pippo1 » ma 15 apr 2019 14:37

Hallo,

Hoe naiief kan een mens zijn :| Vanaf de laatste update is het stilletjes aan achteruit gegaan :(
Vandaag is het ergste!! Ik voel me zo boos, ontevreden, en haat heel die overgang!!! :oops:
Ik dacht echt, dat ik er bijna was! Niet dus!!! Zoooo teleurstellend!!!!

Balende groeten
Pippo

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Pippo1 » wo 17 apr 2019 18:46

Hallo,

stijf van de stress, volledig in de war, mijn brein werkt niet naar behoren, prikkelbaar, nope, het gaat echt weer niet goed met mij :cry: kan van niets genieten, zelfs niet, van het zonnetje. Bah, ik moet heel die overgang niet :(

Groetjes Pippo

Lientje74
Berichten van Lientje74
Onderwerpen van Lientje74
Menopauzejaar:
Leeftijd: 44

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Lientje74 » wo 17 apr 2019 20:06

Hallo Pippo,

O wat naar toch telkens weer. Ik voel en leef met je mee.
Vanaf dat vorige week zondag mijn menstruatie begon, heb ik me geen moment meer goed gevoeld.
Ik voel me een wrak, trillende benen, onrust, benauwd, prikkelbaar,somber gevoel met vlagen, een soort mist en naar gevoel in mijn hoofd. Of ik niet goed kan nadenken, Vannacht schrok ik ook wakker. Zo misselijk en benauwd gevoel. Ik kan me zelf wel gerust stellen dat het de hormonen zijn.
Ik kan er best redelijk mee omgaan hoor met mijn klachten. Door acceptatie.
Maar vandaag voel ik me boos, woedend. Door de onmacht van die akelige klachten. Ik heb geen woede meer omdat er teveel op me wordt geleund/ gesteunt door het gezin. Ze doen echt veel zelf nu en mijn man doet veel. Wat dat betreft is er echt veel verandert ten goede.
Maar weet je waar ik vanmorgen zo verdrietig om was. Mijn jongste zoon, 7 jaar, was weer naar school na een buikgriep. Maar hij voelde zich weer ziek worden op school. Gelukkig wonen we vlakbij school. Dus hij kon wel zelf naar huis komen. Maar als ik me goed had gevoeld was ik hem natuurlijk gaan halen. Alleen de dames hier weten hoe akelig dat is, trillen op je benen, geen energie om naar de toilet te lopen , benauwd etc... Wat voelde ik me machteloos. En dan een ziek kind thuis. Terwijl je eigenlijk zelf bijna niets kan.
Dat doet pijn in mijn hart.
Volgende week hebben de kinderen vakantie. Ik had het zo anders voorgesteld. Mijn dochter is bijna 16 jaar. En dacht een aantal jaren geleden als ze op deze leeftijd zou zijn, gezellig winkelen , dagje uit met haar. En zie ik zit aan huis gekluisterd door de overgang. BAh!!!

Ik denk dat ik straks heel hard moet gaan huilen. Maar dat lucht me dan wel op. Wist ik maar dat het bijv over 2 jaar beter gaat.

Weetje als ik me rot voel dan denk ik aan jou pippo en de andere van het forum die ook schrijven met zoveel klachten te kampen. Dan weet ik dat ik niet alleen ben met deze ellende.

Hoop dat we morgen weer meer van de zon kunnen genieten.
Ik had vandaag ook soms een wazig zicht, net of ik niet scherp kan kijken. Mijn haakwerk lukte dan ook voor geen meter. Maakte alleen maar fouten.
Ik heb het al vaker gehad en dan trekt het wazige zicht toch weer weg. En dan is het weer een aantal weken weg.

Heel veel sterkte Pippo en ik hoop dat er een orkaan komt die de overgang doet vertrekken bij jou en mij .
Ik kan je helaas niet steunen om te zeggen dat het weer overgaat de overgang, want die ervaring heb ik niet.

Lientje

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Pippo1 » wo 17 apr 2019 22:43

Hey Lientje,

Het doet mij enorm deugd dat je reageert! Ook al voel jij u oooh zo rot, toch doet je de moeite om te reageren. Maar wat moet het pijn doen, dat je niet voor je kinderen er kan zijn zoals jij het wilt doen. Ik begrijp je daar maar al te goed in. Ik heb 6 kleinkinderen, en ik liet ze met heel regelmaat komen en speelde er heel de dag mee. Ik genoot daar echt van! Maar de laatste jaren heb ik dat heel hard moeten afbouwen omdat het echt niet meer ging. Ik legde ze het wel uit, maar ze vonden/vinden dat heel spijtig! En dan begon ik goei periodes te krijgen en liet ze terug meer komen. Ikke blij en zelle ook. En dan gaan we terug bergafwaarts pfff Dus wat moet het dan voor jou zijn :( Echt niet fijn voor je!!!!
Wat wel een positieve noot is , is jouw geweldige man ! De mijne steunt mij ook enorm !
Jij spreekt van een wazig zicht, ... Ik heb dat ook!! Ik ben daar voor naar een oogarts geweest. En nu moet ik brillen. En er zijn inderdaad dagen, dat ik mijn bril niet nodig heb en dat ik terug zo helder zie als voor de overgang. Dus echt raar!
U woede herken ik maar al te goed! Alsook dat licht gevoel en mist in je hoofd
En laat die orkaan maar komen zelle!!!!! Kan jij terug van je kids en man genieten alsook voor je kinderen zorgen wanneer ze ziekjes zijn. Nogmaals, ik begrijp je verdriet en pijn daarin maar al te goed! Ik leef enorm met je mee!!! Al goed, dat wij, de vrouwen van dit forum elkaar wat steunen! Dan voel je u toch wat minder eenzaam hè.
Hopelijk morgen een betere dag en dat we toch nog een beetje kunnen genieten van het zonnetje en je haakwerk

Lieve groetjes
Pippo

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Pippo1 » do 18 apr 2019 11:48

Hey Lientje

Je orkaan heeft plaats genomen :) Voel me vandaag echt goed! Na een nacht die niet zo goed verliep. Heb vannacht mijn auto gekuist :shock: Deze week, zijn mijn nachten niet zo goed. Niet kunnen inslapen, en na 2 uur te woelen, sta ik maar op en ga ik iets doen. Strijken, poetsen, noem maar op. En na een of 2 probeer ik weer in te slapen, en soms lukt dat en soms weer niet. Maar nu ben ik blij, dat ik mij nog eens goed mag voelen! Ik hpop voor jou, dat je ook een mooie dag mag hebben! En nog beter, een goede week, nu het schoolvakantie is, zodat je leuke dingen kan doen met je gezin!!!

Groetjes Pippo

Lientje74
Berichten van Lientje74
Onderwerpen van Lientje74
Menopauzejaar:
Leeftijd: 44

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Lientje74 » za 20 apr 2019 17:48

Beste Pippo,

Fijn dat je een betere dag mocht hebben. Hopelijk houd het aan voor jou.
Mijn onrust en somberheid, boosheid is weg. Maar blijf me lichamelijk een "wrak " voelen.
Duizelig, kortademig, trillende /zwabberbenen etc... Heb wel lekker de afgelopen dagen buiten kunnen zitten.

Geniet de komende dagen van het mooie weer en fijn dat je reageerde.

Groetjes Lientje

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Pippo1 » zo 21 apr 2019 14:10

Hey Lientje

Wat goed voor je dat je geestelijk u terug beter voelt
Het lichamelijke is blijkbaar een ander probleem. Ik neem daar iets voor in, en dat haalt de scherpe kantjes weg. Het heet "Relax" van Multipharma En dat werkt echt!
Ik zou zo zeggen, probeert het eens. Of zoekt het eens op als je het niet vertrouwd ;) Maar ik ben daar echt mee goed mee! En nee, je moet niet afbouwen en het blijft werken! Ik beweer niet, dat je nu van alle kwaaltjes af bent, maar je gaat u beter voelen En dat is wat ik u wel kan beloven! Is volledig plantaardig!

Groetjes Pippo

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Pippo1 » di 23 apr 2019 12:34

Hallo,

Al twee dagen voel ik mij vrij depressief :( Niets boeit mij nog. We hadden gisteren een dag uitstap naar de bloesems en daar genoot ik wel een beetje, maar vanaf we terug naar huis reden, baalde ik er zo hard van, omdat ik weer zo'n nood heb, om er even tussenuit te willen zijn! Weg van alles!!! Weg van de drukte, weg van het alledaagse, gewoon de natuur in en even niets moeten doen! Dat gevoel wringt al een tweetal weken! Het gevoel dat er niemand een beroep op mij kan doen, geen praatje moet maken, geen geveinsde vriendelijkheid langs mijn kant moet doen! Want ik voel mij stil, op mijn eigen! Het gaat zover dat ik al zucht dat ik moet eten! Zelfs daar heb ik geen zin in!! Mijn man kan even weer niet mee in mijn tempo, en geraakt weer teleurgesteld dat ik even niet gezellig kan doen! Hij had zin om na onze uitstap te gaan uiteten. Om de mooie dag af te sluiten. Maar ik had geen zin! Geen zin om tussen al dat volk te zitten, en om vriendelijk te zijn tegen het personeel en het volk zelf! Ik had geen zin om sociaal te doen! Dat gaf lichte wrevel. Maar na een half uur zag hij het ook wel in, maar zijn teleurstelling kreeg hij niet weg! Ik begrijp hem wel, het ging op dat gebied, al een paar maanden goed, en ineens is dat weer weg en moet hij zich wederom aanpassen! Dus nee, dat is ook niet gemakkelijk voor hem! Maar toch blijft hij mij steunen en doet hij extra lief! Al moet ik hem even weer niet in mijn buurt! Ocharme hem!!! Al goed dat hij beseft dat het allemaal de schuld van de hormoontjes zijn
Zo, dat moest weer even van mij af

Depressieve groeten
Pippo

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd: 48

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Ankie01 » di 23 apr 2019 16:53

Hallo Dames

OOOh zo herkenbaar jullie verhalen!
Pippo, jij vandaag ook een depressieve dag. Zo naar voor jou!

Ik herken vandaag jouw gevoel in mijn gemoedstoestand.
Ik doe mezelf, mijn gezin én mijn familie te kort.... ik snauw naar iedereen, ben boos, verdrietig en gefrustreerd.
Mijn dochter is 14j en ik was er steeds voor haar, ik was altijd "taxi mama"
Nu moet ik soms toegeven dat ik ze zelf haar boontjes wil laten doppen, ik sta niet meer altijd paraat om van hot naar her te rijden.

Ze belde me vandaag na schooltijd, dat haar ketting van haar fiets lag.... oooh zo een ongemak.
Ik begon te roepen en te tieren tegen haar.... dit is niet mijn gewoonte.
Ik wou haar uitleggen waar er een fietsen herstel dienst was, én zoals gewoonlijk begon ze in discussie te gaan (zonder eerst te luisteren naar mijn uitleg)
Vroeger had ik geduld en begrip.
Nu was ik een vat vol emoties, ik ben beginnen roepen, tieren tegen haar en heb de telefoon dichtgegooid.

OOOOH wat is dit toch, lieve dames?
Ik schreeuw, vloek, tier erop los...
Komt dit ooit nog goed?

Ik moet wel zeggen dat ik mijn dosis AD verhoogd heb onlangs, en het is net alsof ik een vat vol emoties ben....

Dank dat ik mijn leed met jullie kan/mag delen.
Ik verfoei mezelf.... ik maak met iedereen ruzie en ik ben de meest onvriendelijke persoon die je momenteel hebt.
Op deze manier jaag ik iedereen tegen me in het harnas.

Lientje, hoe is het met jou?

Ankie

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Pippo1 » wo 24 apr 2019 13:26

Hey Ankie,

die periode heb ik ook gekend hoor! Roepen en tieren, je geduld na ene minuut al op, dat zinloos discussiëren van je partner/kinderen En dat alleen maar omdat ze maar niet willen inzien, dat het even allemaal niet meer lukt! En dat die "even" jaren kan duren, daar kunnen ze geen begrip voor opbrengen! Want ze hebben jaren op u kunnen rekenen ..... En plots, lukt dat niet meer!!! Ook voor je gezin, is het even aanpassen!!! En in mijn geval heeft dat jaren geduurd!!!!
Je verfoeit u zelf, maar dat mag je juist NIET doen!!! Je steekt daar onnodige energie in, als gevolg dat het u nog meer stress geeft!!! En voor je het weet zit je in neerwaartse spiraal!!! Dat komt je hormonen echt niet ten goede!!! Je lichaam en geest moeten zowieso al heel hard werken om een nieuwe balans te vinden, dat al die extra's er teveel aan zijn!!! Probeer je gezin duidelijk te maken hoe jij u dagelijks voelt en wat je nu van hun verwacht!!! Ik doe het ook dagelijks! Anders kan mijn man zich niet aanpassen aan mij!! In het begin vond hij dit vervelend, heel vervelend!!!!, want het kon toch niet dat je u dag in, dag uit je zo rot voelt! Nu weet hij wel beter! Het is voor ieder van je gezin moeilijk!!!! Maar voor jou nog het meeste!!! Want jij moet er maar mee dealen
Zo, ik hoop dat ik wat kunnen helpen heb!

Groetjes Pippo

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd: 48

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Ankie01 » wo 24 apr 2019 13:56

Dag Pippo

Dankuwel voor de bemoedigende woorden.

Ik weet het allemaal affectief gezien niet meer.... de zon schijnt en ik ben zo down, zo negatief, zo lusteloos.

De ganse dag doe ik niets in het huishouden, ik heb geen zin, geen moed, geen energie...
Hoe kan ik nu uitleggen aan mensen dat dit geen "depressie" is maar overgangsklachten?

De dokter blijft de klemtoon leggen op depressie (dat heb ik wel al gehad hoor en ik kan je verzekeren, het is de HEL)

Ik sluit me op, neem geen telefoon op, maak ruzie met familieleden en ik jaag iedereen tegen me in het harnas...
ik lees geen berichtjes en ik denk altijd : LAAT ME GERUST, ik heb te veel werk met mijn eigen...

Is dit normaal? HELP, ik word GEK in mijn hoofd...

Fijne dag, Ankie

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Pippo1 » wo 24 apr 2019 14:20

Hey Ankie,

maak u eigen niet gek!!!! Het is perfect normaal!!! Ik ken het maar al te goed!!!! Ook de voorbijgaande dagen, was ik weer depri, zoals je gelezen hebt, en de voorbijgaande jaren was ik dat ook! We moeten er gewoon door!!!! Vandaag voel ik mij al veel beter!!! En, dat is voor mij ook het bewijs, dat het ooit allemaal stopt!!! Maar we moeten geduld hebben!!! Veel geduld!!!! Stop met u ertegen te verzetten!!! Aanvaard het!!!! En dan wordt het sowieso allemaal minder zwaar!!! Ik heb dat ook moeten leren. Het heeft denk ik, 4 jaar geduurd eer ik het aanvaarde en de strijd er tegen stopten, maar, het werd toen wel draaglijker!

Groetjes Pippo

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd: 48

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Ankie01 » wo 24 apr 2019 15:24

Hey Pippo

Is het normaal dat je nagenoeg de ganse dag op de zetel moet liggen en geen energie hebt?
Ga jij nog werken?
Bij mij lukt het al een hele tijd niet meer...
Ik vind het behoorlijk lastig dat ik mijn huis niet meer buitenkom, ik heb ook geen zin in "small" talk en ik sluit me af van de wereld...

Ik vind troost op dit forum, dank jullie wel voor jullie steun én antwoorden...

Ankie

P.S. hoe zou het nog met Lientje zijn?

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Pippo1 » wo 24 apr 2019 15:35

Hey Ankie,

als je Lientje haar verhalen leest, dan heeft zij ook zo goed als geen energie meer en sluit ook zij zich graag af van de buitenwereld! Ook bij mij was dat zo! En ja, ik werk nog (half tijds) maar in die tijd moest ik mij ook maar voortsleuren! Maar omdat ik mij in het verleden al voldoende bewezen had, kreeg ik geen controle meer, en kon er dan zo een beetje mijn gat aan vegen! Ik deed het gewoon wat minder zonder dat het echt opviel ;) Ik zit in de schoonmaak, dus daar kan je een beetje in foeffelen! Voor de rest was het thuis minder net dan voorheen! Ik kon het mij ook niet aantrekken! Mijn man, nam gewoon wat taken over van mij! En nog steeds! En daar ben ik heel blij om! Je lichaam is gewoon op, omdat het nu zo hard moet werken om de nieuwe balans te vinden! Dus geen zorgen

Groetjes Pippo

Lientje74
Berichten van Lientje74
Onderwerpen van Lientje74
Menopauzejaar:
Leeftijd: 44

Re: Evolutie van de overgang

Bericht door Lientje74 » wo 24 apr 2019 18:30

Beste dames,

Dat klopt ik heb nul komma nul energie. Ik ben erg beperkt ook door mijn lichamelijke klachten.
Telkens weer nieuwe klachten. Had ik een jaar lang telkens een heel ziek naar griep gevoel als mijn lichaam een ovulatie probeert voor elkaar te krijgen.
Nu is dat verandert/ erbij gekomen in benauwdheid. Ik adem gewoon rustig. Maar als ik een trap op heb gelopen moet ik een uur bijkomen.
Vorige week heerste hier buikgriep en 's avonds was mijn man weg. Onze jongste 7 jaar zat helemaal onder de diarree. Moest hem douchen en de toilet schoonpoetsen. Eigenlijk kan ik dat dus echt niet. Heb 2 uur naar " lucht" zitten happen.

Ankie je er tegen verzetten, maakt het alleen maar erger. De eerste jaren toen ik ook nog ontwetend was over de overgang wilde ik me weer goed als vroeger voelen. Ik heb echt van alles geprobeerd, maar werd alleen maar ellendiger. Zelf afgelopen november fietsen en wandelen want dat zou toch goed zijn waren al de adviezen. Ik was zo dom achteraf om er naar te luisteren. Na 4 weken wandelen en fietsen kon ik niets meer. Op bed gelegen bijna 4 weken van de spierpijn en moeheid.
Door hier te lezen kwam ik er dus achter dat dames ook een tijd niet konden wandelen/fietsen etc.. en later toch weer meer energie kregen.

Ankie wat ik nogmaals als tip wil geven ga de berichten van Lee, Marloes lezen. Misschien heb je het al wel gedaan hoor. Ik heb ze al zo vaak gelezen. Het geeft mij kracht om mijn weg te vinden in de overgang. Lees ook het stukje van de geestelijke overgang. ik ben zelf een aantal keren bij een psycholoog geweest, maar vond er geen herkenning, steun etc.. Lees mijn berichten daar maar van. Ook jij zal daar denk ik niet de hulp krijgen die je nodig hebt. Het begint met bewustwording en acceptatie. Nu typ ik dat zo makkelijk. Maar daardoor kan ik met de overgang omgaan. En stop met het tegen mensen uitleggen van je klachten. Ik heb dat in het begin ook gedaan. Maar niemand begrijpt het en je krijgt allerlei adviezen waar je nog onzekerder van wordt en gaat twijfelen aan jezelf. In het begin legde ik familie etc uit hoe ik me voelde, stuurde zelf berichtjes van dames door van hier op het forum. Maar geen begrip. Ik kreeg zelf advies om me op te laten nemen in een revalidatie centrum om met mijn klachten om te gaan.
Ik heb ook veel app contacten geblokkeerd. Ik werd niet goed telkens die berichten van hoe is het, gaat het etc.. Het was zelf zo als ik online was met de kinderen dat ik berichtjes kreeg van ik zie dat je online bent "kun je reageren op mijn app" .

Ankie als je minder van jezelf gaat verwachten, accepteren zal je woede afnemen. Woede heeft altijd een achterliggende red Miss kan je dochter in vervolg naar je man bellen als er iets is.
Onze kinderen doen dit nu. Natuurlijk is dat in begin moeilijk, want je wilt zo graag de zorgvolle lieve moeder zijn. Maar het gaat gewoon nu niet.
Probeer bijv een plekje in huis/tuin voor jezelf te creeren. Hebben meer dames gedaan op het forum hoor. Helemaal niet raar. Ik trek me veel terug op mijn slaapkamer en hang er een bordje niet storen op. Daar voel ik me beste bij. En niemand anders hoeft toch te weten hoe je ermee omgaat. Ik vertel het gewoon niet meer aan anderen, want ze begrijpen het niet.
Ik heb ook weleens van woede met een dienblad gegooid. Wat ik daarna ben gaan doen als ik me woedend voelde. Met een mattenklopper op een matras slaan. Schilde elk geval beschadigde vloer.en. Moet zeggen dat ik de mattenklopper al maanden niet heb gebruikt

En hoe was mijn dag vandaag: In de tuin zitten haken, s middags ga ik altijd een uurtje naar bed, een vloer gedweild en nog een dekbed opgeruimd.
Dat is alles. Meer energie heb ik niet. Maar ik probeer te genieten van wat ik kan, zoals haken. Vanmiddag voelde ik me een paar uur somber. Laat het over me heen gaan.
Ik kan er toch niets tegen doen. Mijn man is met de jongste 2 kinderen en onze dochter een dagje uit. Naar de dierentuin en nog even shoppen met onze dochter. Dat wilde ze graag. Dan ben ik blij dat mijn man dit nu kan en wilt doen. Ik zou echt niet kunnen. Vind het soms ook moeilijk hoor. Vooral voor onze jongste omdat ik met de oudere kinderen wel allemaal die dingen heb kunnen doen. Soms huil ik daarover. Lucht weer lekker op. Maar ik kan er toch niets aan veranderen. Ik geniet dan van de foto"s en filmpjes die ze sturen van de dierentuin en ben blij dat ze het leuk hebben.

Ankie verergert de Ad juist niet je extra klachten als bijwerking?

Pippo ook jij veel sterkte. Neem je rust. Trek jezelf terug als het nodig is.
Wat je tip over relax supplement betreft: Ik heb zoiets qua ingredienten en andere vitamines etc geslikt. Maar dat helpt mij niet. Heeft me de eerste jaren veel geld gekost aan allerlei middelen. Maar het is echt hormonaal. Dus helpt voor mij niet. Ik zat afgelopen november zelfs met allemaal te hoge waardes in mijn bloed zoals magnesium, foliumzuur, vit b6 etc.

Dames heel veel sterkte weer.

Lientje

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht