Wat gebeurt me allemaal?

Hartkloppingen: Een verzamelnaam voor het bewust voelen kloppen van je hart.
Hartoverslagen, snelle hartslag, hartfladders, hartbonken enz.
Malola0405
Berichten van Malola0405
Onderwerpen van Malola0405
Menopauzejaar:
Leeftijd: 52

Wat gebeurt me allemaal?

Bericht door Malola0405 »

Beste mede strijdsters,

Na lang twijfelen toch besloten ook een bericht te plaatsen. Ik heb namelijk al zoveel steun gehad aan berichten van andere vrouwen, dat ik ook graag mijn steentje bij wil dragen. Ben alleen bang dat het een erg lang bericht gaat worden, hopelijk weerhoudt het jullie er niet van om verder te lezen. Wat gaat mijn hart ook uit naar alle vrouwen die dit hebben moeten doorstaan toen er nog geen internet was en de overgang nog min of meer in de doofpot werd gestopt. Zij moeten echt gedacht hebben dat ze gek werden. Want wat is dit een hel, al die soms vage soms heftige klachten. En als er bij je huisarts ook geen belletje gaat rinkelen, en je dus met je staart tussen je benen na het zoveelste bezoek weer naar huis gaat, dan is internet echt een uitkomst.

Door mijn klachten te googelen op dit forum gekomen en ging er een wereld voor me open. Niet dat het al mijn angsten wegneemt, maar de herkenning is o zo fijn. Ik ben nu bijna 52 en heb zeker al 8 jaar last van zware menstruaties (stolsels). Ook gewrichtsklachten, jeuk en het "minder ballen hoog kunnen houden" waren mij niet vreemd. Eind oktober verleden jaar corona gekregen. Niet heftig en na 2 wk pakte ik mijn leven weer op. Althans dat dacht ik. Kreeg toen last van spiertrekkingen door heel mijn lijf, dan in mijn been, dan arm dan rug. Dit hield wel vrij snel op. Toen kreeg ik rare "wegtrekkers". Vanuit mijn rug trok er een soort gevoel van kramp/spanning (alsof iets uitzette) naar mijn hoofd. Dan leek het net alsof mijn neus volliep en kreeg ik ook aandrang om naar toilet te moeten. Mijn dokter dacht dat dit misschien nog een staartje corona was, en verwachtte dat het ook wel weer zou weggaan. Dat deed het soms ook voor een tijdje maar inmiddels passeerde de een na de andere klacht de revue.
Zelfs eind verleden jaar twee keer bij de eerste hulp gezeten. Gelukkig geen hartaanval maar wel een hyperventilatie-/angstaanval! Ik? Nog nooit in mijn hele leven zoiets gehad.

Ik ben ook geen pieper. 4 Kinderen mogen baren en alles verliep altijd vlekkeloos. Nooit geen problemen met menstruaties/zwangerschappen/bevallingen, sterker nog een dag na mijn bevallingen liep in alweer in AH en draaide alles als voorheen. Die overgang, hoe zwaar kan die nou zijn dacht ik altijd. Nou ik heb het geweten.

Ik ken mezelf nu al maanden niet meer terug, zowel geestelijk als lichamelijk niet. Huilbuien (paniek en verdriet als mijn man 's morgens naar zijn werk gaat), enorme onrust en gejaagdheid, paniek in winkels (loop er als een zombie), angst. Weken duizelig geweest, dronkenmansloop, inwendig trillen, wazig zien, vergeetachtig, misselijk, hartkloppingen, dikke strakke keel/hals. Enorm somber kunnen zijn, alsof er een zwarte deken over alles ligt en de hele wereld anders zien. En waarom? Geen idee, heb het mooiste leven dat er is.

Inmiddels ook talrijke specialisten bezocht en gelukkig niks gevonden op een verhoogd cholesterol en licht verhoogde bloeddruk na. Voor beiden nu medicijnen zodat ik er in de toekomst geen klachten door zal krijgen aldus de cardioloog. Maar de klacht die me echt het meeste zorgen baart en die me het meest belemmert is mijn verstoorde ademhaling. Lijkt zo vaak alsof ik niet meer normaal kan ademen, ondanks de ademhalingstherapieën die ik inmiddels al heb gehad. De eerste keer dat is het merkte was toen we op een avond tv zaten te kijken en ik merkte dat ik heel hoog ademde en ik niet kon ontspannen. Ik kan dat te pas en te onpas hebben. Als ik bezig ben of als ik rustig zit of lig. Soms trekt het weg soms houdt het uren aan. Echt niet te hebben. Lijkt ook wel alsof ik mijn adem soms vast zet door een bepaalde spierspanning. Ik adem altijd in en uit via mijn neus maar het gaat zo gespannen. Alsof ik het naar binnen zuig en het niet verder kan dan mijn borst. Fietsen gaat nog goed, wandelen of stukje lopen gaat gewoon slecht. Soms ben ik toch bang dat het mijn hart is, aan de andere kant ben ik er soms dan weer van overtuigd dat het door mijn verkeerde ademhaling komt. Dat mijn middenrif dan zo gespannen is door het hoge ademen en de spierspanning in mijn romp. Ik krijg dat een band om mijn middel en ga enorm veel gapen. Dan komt er een spanning in mijn hele lijf waardoor ik niet goed kan lopen, mijn benen gaan zwabberen. Druk op mijn borst, inwendig trillen, slechter/anders ga zien. Kortom drama.
Belet me zo, kan niet eens meer gezellig even met mijn kinderen op pad. Doe het liefst alles via internet. Heb daardoor een tijd gehad dat ik veel thuis was tot de muren op me af kwamen en mijn huis niet meer fijn voelde. Als ik die bank al zag (waar ik dagen beroerd op had doorgebracht) werd ik al neerslachtig.

Daarom dwing ik mezelf toch dingen te blijven doen, zij het op 25 procent van wat ik anders deed. Pas op de plaats maken tijdens de overgang lees ik altijd hier op dit forum. Waarom snap ik nog steeds niet want ik was zo blij en gelukkig met het leven dat ik had. Waarom moet dat zo overhoop gegooid worden.
Ik heb geen moeite met ouder worden/niet meer vruchtbaar zijn of wat dan ook. Waarom is die overgang zo heftig. Ik blijf overigens toch angstig dat ik wel degelijk iets lichamelijks mankeer, haal me soms net als andere vrouwen van alles in mijn hoofd. Aan de andere kant denk ik dan, ik heb zoveel verschillende klachten die allemaal bij de overgang passen dus ja.

Tevens verandert mijn cyclus, van 25/26 dagen nu naar 40/44 dagen. Afgelopen nacht voor het eerst gehad dat ik wakker werd van nachtzweten. Slecht/kort slapen deed ik al maanden. Ook op het moment van in slaap vallen wakker schrikken omdat je het gevoel krijgt dat je hart ermee stopt en dan met een schok wakker worden. Kortom de afgelopen maanden lijkt het wel of alle klachten in sneltreinvaart voorbij komen. Alleen dat moeilijke ademen blijft constant. Af en toe ook het gevoel alsof er 100 kg in mijn lijf zakt. Dit duurt maar even maar is zo naar.
Ene moment voel ik me ok en nog geen minuut laten waardeloos. Herkent iemand die druk die opeens in je lijf kan zakken? Ik hoor het graag.

Bedankt voor jullie geduld om dit lange bericht te lezen dat waardeer ik zeer omdat ik weet hoe slecht sommige van jullie je ook voelen en hoeveel moeite gewone dingen kunnen kosten tijdens dit proces. Ikzelf heb dagen dat ik echt niet meer functioneer en momenten/dagen dat het redelijk gaat. Aan die momenten/dagen hou ik me vast, al valt dat meestal niet mee. Maar daar weten jullie alles van helaas.

Groet,
Zola
Diaantje
Berichten van Diaantje
Onderwerpen van Diaantje
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Wat gebeurt me allemaal?

Bericht door Diaantje »

Hoi Zola,

Er is werkelijk geen een ding wat jij schrijft waarin ik me niet zou herkennen. Ook ik ben helemaal binnenstebuiten gekeerd en er is nooit wat gevonden (gelukkig).
Een verkeerde ademhaling veroorzaakt een heleboel klachten. Ik heb eindelijk een fijne psycholoog gevonden die mij helpt. Ik was altijd wel een hypochonder maar dat is nu echt veel erger geworden door alle vage klachten.
We moeten er met ons allen doorheen helaas en accepteren is het beste maar ook zo moeilijk.
Wat mij helpt, maar dat is voor iedereen anders en persoonlijk, is het geloof dat God bij me is en me nooit alleen zal laten. Van Hem krijg ik steeds weer de kracht om door te gaan hoe moeilijk het vaak ook is.
Ik wens je veel sterkte en geduld toe.

Diana
Malola0405
Berichten van Malola0405
Onderwerpen van Malola0405
Menopauzejaar:
Leeftijd: 52

Re: Wat gebeurt me allemaal?

Bericht door Malola0405 »

Goeiemorgen Diana,

Dank je wel voor je fijne bericht. Mooi te lezen dat jij zo’n steun vindt in je geloof in God. Ik kan me voorstellen dat dat je kracht en geruststelling geeft en vind het fijn voor je dat je zo ervaart, dat moet echt goed voelen.
Ikzelf ben niet gelovig en heb me eerlijk gezegd wel eens afgevraagd hoe het kan dat die rot overgang deel is/kan zijn van een vrouw. Waar is dat mis gegaan? Dacht wel eens, als we echt door God geschapen zijn, dan is dit zeker een fout onderdeel van de schepping ‘vrouw’ geweest. Of als je ervan uit gaat dat we door de evolutie zijn zoals we zijn, wat is dan in vredesnaam de reden voor deze struggle.
Ik lees veel berichten van vrouwen op dit forum die dan uit een zetten dat dit noodzakelijk is voor je geestelijke groei als vrouw, het ontdekken van je andere ik, of om ons terug te fluiten omdat onze manier van leven (hectisch) uiteindelijk niet goed voor ons zou zijn. Nou ja, ik wil het best van al die kanten gaan bekijken, maar het had van mij op een meer genuanceerde manier aan ons duidelijk gemaakt mogen worden. Voor sommige vrouwen is dit denk ik gewoon te veel en duurt het vooral te lang.
Vooralsnog houd ik me vast aan wat mijn man tegen me zei toen ik me weer eens afvroeg waarom wij vrouwen hier door heen moeten. Zijn antwoord was dat alle grote, belangrijke, onmisbare scheppingen/uitvindingen op aarde ook een grote keerzijde hebben. Hij zei, jullie staan aan de top van scheppingen op de wereld want jullie kunnen het leven doorgeven. Maar helaas hebben ook jullie een grote keerzijde meegekregen, de overgang.
Ik wens jullie een fijne zondag en veel kracht in de toekomst.

Zola
Ellenn64
Berichten van Ellenn64
Onderwerpen van Ellenn64
Menopauzejaar:
Leeftijd: 57

Re: Wat gebeurt me allemaal?

Bericht door Ellenn64 »

Beste Zola,

Dat ademhalen herken ik wel. Ik weet nu inmiddels dat het bij mij komt doordat mijn spieren in mij bovenrug vreselijk gespannen zijn. Zo nu en dan naar de chiropractor, fysio of een goede massage en ik kan weer even normaal ademhalen. Helaas zit ik nu wel in een fase waar mijn spieren erg opspelen.

Sterkte.

Gr.
Ellen
Kooseningrid
Berichten van Kooseningrid
Onderwerpen van Kooseningrid
Menopauzejaar:
Leeftijd: 48

Re: Wat gebeurt me allemaal?

Bericht door Kooseningrid »

Goedemiddag.

Hier precies hetzelfde.
Ook van 1 op andere dag helemaal van de wap ik denk zelf dat ik corona heb gehad toen het nog noet bekend was.. achteraf gezien. Want ben nu herbesmet en heb weer de zelfde klachten terug.... Bij mij begon het van in 1 keer niet meer kunnen slapen maar dan ook echt niet . Telkens als ik weg doezelde een enorme schok door lichaam /hoofd ...adrenaline rusch en hartbonken waarna ik alleen maar kan huilen.. het gebeurt gewoon zonder stress.
Helaas aan de verslavende medicatie gegaan ,opgenomen geweest paaz omdat ik echt niet goed was en verkeerd reageerde op oxazepam en lorazepam. ..en ja ik had ook een leuk leven. Nu een dagboek bij gehouden een jaar lang. De klachten werden wat milder (nu na herbestemming weer dramatisch) maar er zat een lijn in... telkens een week voor ik ongesteld moet worden dan die stroomstoten in hoofd met adrenaline door lichaam en hartkloppingen. Dan een dag echt depressief somber. 1 dag alleen maar kunnen huilen. Etc etc zware armen benen. Ademhaling niet oké te veel om op te noemen ...word ik ongesteld dan klaart t op...

Ik denk zelf dat corona de hormonen door de war brengt en niet zo'n beetje ook... of dat we al in de overgang zitten en corona het ergste naar boven haalt in de overgang. T is gewoon vreselijk .. ik voel me 1 week per maand een beetje oké... nu de medicatie aan t afbouwen ook zo'n hel...maar is in die ene week te handelen.

Dit alles beheerst heel mijn leven. Slaap niet meer samen met mijn man .. (hij is een schat hoor echt waar) ik spreek niks meer af.. ben te moe . En voor de nieuwe corona besmetting ging het redelijk voor mijn doen... ik kon weer 3 km wandelen . Keer uit eten . Op visite. (maar allemaal onder voorbehoud) Nu weer helemaal terug bij af. Vanmorgen alleen bloed gaan prikken om de hoek bij ons maar mijn vertrouwen in mijn lijf is zo weg dat ik daar een paniekaanval krijg.
Ook de schokken in alle ledematen herken ik. Heb het nu weer..
Ik snap de ballen niet meer van mijn lichaam
Maar dat t een hel is dar weet ik wel
Nu bij een gynaecoloog onder behandeling vandaar bloedprikken. Ik heb 1 vrouw gesproken die dit ook had voordat ze in slaap viel. Zij is pleisters gaan plakken estridol geloof ik en zij was er van af...ik wil dit uit laten zoeken. Maar ben voortaan zo bang iets te slikken smeren of innemen..door alle ellende van de diazepam en antidepressiva. Diazepam gelukkig al een heel stuk afgebouwd van 3 mg naar een 0.5.. maar ben er nog lang niet....
Veel sterkte hoor
Wellicht heb je iets aan dit bericht

Ingrid
Havana1
Berichten van Havana1
Onderwerpen van Havana1
Menopauzejaar:
Leeftijd: 47

Re: Wat gebeurt me allemaal?

Bericht door Havana1 »

Dag Ingrid,

Wat balen dat jij hiervan ook last hebt. Het vervelende is, uit eigen ervaring, dat niemand in de directe omgeving deze schokken herkent/heeft mee gemaakt. De medische wereld heeft nog erg weinig kennis over de hormonen en de neurotransmitters.

Deze site wordt 1 oktober helaas opgeheven. Dankbaar dat ik verhalen hier heb mogen lezen.

Veel sterkte met het proces!

Havana
Malola0405
Berichten van Malola0405
Onderwerpen van Malola0405
Menopauzejaar:
Leeftijd: 52

Re: Wat gebeurt me allemaal?

Bericht door Malola0405 »

Dames, bedankt dat jullie gereageerd hebben. Hoe meer ik op dit forum lees hoe meer ik er achter kom dat die ademhaling bij veel vrouwen in de overgang voor problemen zorgt. Laatst vertelde iemand me dat het proces van ademhalen heel nauw luistert/afgesteld staat in ons lijf. Misschien door dat ons zenuwstelsel zo uit balans is in de overgang dit ook zijn weerslag heeft op zo een nauw luisterend proces als de ademhaling. En dat Corona de boel enorm overhoop gooit staat voor mij inmiddels vast.

Ik merk ook dat dingen waarvan ik echt geniet, lichamelijk toch voor heel veel stress en dus klachten kunnen zorgen. Gezellig wat drinken met een vriendin bijvoorbeeld. Ik geniet ervan maar toch maakt het me nerveus, krijg naar gevoel op mijn borst en in de halsstreek. Dingen die ik vroeger deed zonder bij stil te staan kosten me nu allemaal zoveel moeite. Ik maak zeker pas op de plaats, maar probeer wel in het leven te blijven staan af en toe. Van alleen maar thuis zitten knap ik namelijk ook echt niet op ben ik achter.

Inmiddels begin ik dames die hun overgangs ervaringen hier al beschreven hebben beter te begrijpen. Denk veel na over vroeger, wie ik was en ben. En belangrijker daar neem ik steeds meer de tijd voor. Fietste ik vroeger snel door alles heen uit tijdsgebrek, nu probeer ik echt dingen te doorgronden en van mezelf te snappen of te kunnen plaatsen. Misschien is dat de manier om mezelf weer te vinden. Neemt niet weg dat ondanks dat ik wat rustiger begin te worden dat ik nog steeds enorm uit het veld kan worden geslagen door plotselinge lichamelijke gewaarwordingen.
Van de week maakte ik weer zo iets engs mee en tot slot (alweer zo een lap tekst :-( ) en wil ik jullie vragen of jullie dit misschien herkennen. Vanuit het niets kreeg ik vanuit bovenkant borstkas doortrekkend naar mijn hals/nek/keel zo een gespannen strak opgeblazen gevoel. Het trok na een paar minuutjes weer wat weg om daarna weer terug te komen. Is lastig te omschrijven maar voelt als een grote druk van binnenuit. Ik kreeg het niet warm daarna. Heb eigenlijk helemaal nog geen opvliegers. Wel menstruatie die steeds langer uitblijft en afgelopen maand bestond uit alleen wat bruine afscheiding. Hoor het graag (nu het nog kan) als iemand dit herkent. Bedankt en fijn weekend
Zola
Plaats reactie