Zo bang voor mijn hart

Hartkloppingen: Een verzamelnaam voor het bewust voelen kloppen van je hart.
Hartoverslagen, snelle hartslag, hartfladders, hartbonken enz.
Ademhaling: Met alles wat we in de overgang meemaken, lukt het soms niet de ademhaling laag te houden.
Desi
Berichten van Desi
Onderwerpen van Desi
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd NU: 56

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Desi » do 27 jul 2017 12:41

Hallo Diana,

Ik herken veel in wat je schrijft. Toen ik net begonnen was met de postmenopauze (ik was toen 47) ben ik zo verschrikkelijk bang geweest voor mijn hart.... Ik was er eigenlijk van overtuigd dat er wat mis was. Ik liep de deur bij de huisarts plat en mocht zelfs naar de cardioloog. Er is nooit wat uitgekomen (fietstesten, ecg, enz.), maar het vertrouwen in mijn hart kreeg ik er niet echt mee terug.
Uiteindelijk is het overgegaan, vanzelf een beetje. Heel soms steekt het nog wel eens de kop op, maar dat is echt sporadisch.

Zelf denk ik dat het met de onzekerheid van de overgang en de vele lichamelijke klachten, die ik had en nog wel heb, te maken had. Aangezien ik ondertussen 54 ben en al die jaren er niks met mijn hart is gebeurd... neem ik maar aan dat het wel goed zit.

Ik hoop voor jou dat het ook tijdelijk is en dat je het vertrouwen weer terug krijgt. Het is een onzekere tijd en vaak is geruststelling van een arts het enige wat helpt (bij mij in ieder geval werkte het zo).

groetjes en sterkte, Desi



Tassie19
Berichten van Tassie19
Onderwerpen van Tassie19
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 44

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Tassie19 » zo 13 aug 2017 23:05

Hoi allemaal,

Ik lees al een tijdje mee en wil het nu toch ook graag even van me af schrijven.
Ik ben 42 en een jaar geleden ben ik plotseling begonnen met hartoverslagen.
Naar de huisarts en bij de cardioloog terecht gekomen.
Fietstest gehad, hartfilmpje en een echo van het hart, allemaal in orde. Volgens de cardioloog allemaal heel normaal want bijna elke vrouw heeft daar last van. Wel een bètablokker gekregen en dat moest ik dan 6 weken slikken en daarna mee stoppen want dan zou het wel allemaal over zijn.. zo niet moest ik er maar mee leren leven. :S ik bleef toch ongerust en niet lang daarna kreeg ik last van hartversnellingen.
Vanuit het niets een hartslag van rond de 100 A 130 Pm, weer terug bij de cardioloog weer wat onderzoeken gehad, 48 holter en ja werd er gezegd we zien dat u dat heeft maar kan geen kwaad.. minder erop letten dan word het vanzelf minder. Daarbij kreeg ik ook andere vagen klachten zoals duizelig, vreselijk onrustig, slecht slapen 3 keer in de nacht wakker worden van de hartversnellingen/ kloppingen, misselijk angstig.. ik weer terug naar huisarts en gevraag of het niet beginnende overgangsklachten kunnen zijn? Nee zei ze, daar ben je veel te jong voor! Gek word ik ervan.
Vervolgens zat ik bijna wekelijks bij de huisarts en daarna toch weer gevraagd of ze anders geen bloed kon prikken voor evt overgang.. toen was haar antwoord; ja dan zien we misschien een schommeling in je hormoonspiegeling en dan? Dan jan je er nog niks mee want je menstrueert nog.
Daar mag je het dan weer mee doen.

Ik word er zo ontzetten hopeloos en verdrietig van.. ik wil gewoon weer een beetje normaal kunnen functioneren ook voor mijn partner en mijn zoon van 10.. want ik ben op t moment echt geen leuke moeder en daar kan ik ook zo triest van worden.

Ik slik zo nu en dan oxzazepam als het te erg is maar ik zit wel te denken om het toch met de huisarts over te hebben voor evt hormoontherapie, ook omdat ik nu wel al 3 keer ongesteld ben geweest en er elke keer maar een week tussen heeft gezeten dan ben ik toch overduidelijk aan het rommelen.. toch?

Ik weet het even niet meer vind het heel moeilijk allemaal, wil zo graag weer een beetje mezelf zijn.

Sorry voor het lange klaag verhaal maar moest het even kwijt..

Tassie

Diaantje
Berichten van Diaantje
Onderwerpen van Diaantje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Diaantje » di 15 aug 2017 08:28

Hoi Tassie,

Die onzekerheid, die nekt ons.
Ik loop bij de huisarts ook tegen een dichte deur. Het wordt gegooid op een angststoornis en moet dan maar weer een pilletje extra nemen.
Dat wil ik niet, moet hier mee leren omgaan. Krijg van de HA de indruk dan lastig te zijn omdat ik "niks" wil.
2 x op hartbewaking gelegen, fietstest gehad, uitgebreid bloed onderzoek gehad, met dat hart van mij is niets mis. Gelukkig zou je denken maar toch bekruipt me soms dat onzeker gevoel.

Wat veel mensen schrijven hier is dat je op je gevoel moet af gaan, maar dat is nu juist het lastige.
Ik ben hard aan het werk om het vertrouwen in mijn lijf terug te krijgen en vast te houden, dit gaat met vallen en opstaan.
Zo ben ik weer begonnen met sporten, veel spierpijnen op plaatsen waar ik het niet kende (bijv. borstspieren bij borstbeen). Dat wakkert de angst om het hart weer aan, maar tijdens en na het sporten geen last, pas dag er na dus ws. echt wel spierpijn.
Ik ga 1 september naar een cardioloog gespecialiseerd in de vrouw. Hoop daar wat (h)erkenning en antwoorden te krijgen.
Daarna moet ik verder en me, als alles echt goed is, hier niet meer zo druk om maken heb ik gezegd. Maar het valt allemaal niet mee.

Sterkte met alles.
Diana

Diaantje
Berichten van Diaantje
Onderwerpen van Diaantje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Diaantje » vr 01 sep 2017 15:29

Dag Dames,

Heb laatst op eerste hulp gelegen omdat ik kramp op/bij mijn borst had. Volledig in paniek de HAP gebeld, en met ambulance naar ziekenhuis gebracht. Daar onderzocht (ECG en bloedonderzoek) en tot die conclusie gekomen.
Ben na lange tijd, intensief begonnen met sporten vandaar die klachten. Werk op fysiopraktijk en collegae bevestigen dat. Ook mijn maseur bevestigd het. Bij bepaalde manier van aanraken verergert de pijn ook.

Vandaag weer bij cardioloog geweest, alles is in orde, en ik moet/mag me vooral geen zorgen maken om mijn hart.
Bloedbeeld is prima, geen suiker, geen verhoogd cholesterol. Ik rook niet (meer). ECG goed, fietstest goed.
Dus nu verder met mijn leven en deze zorg loslaten.
Hiervoor heb ik hulp gezocht bij een psychosomatisch oefentherapeut, eindelijk iemand gevonden waar ik me fijn bij voel. Hoop dat ik er met haar hulp weer wat meer bovenop kom.
Ik durfde niet voluit te gaan met sporten, gewoon doen is het advies, dus ook daarin moet ik doorgaan.
Ik wilde dit graag met jullie delen, heb immers genoeg geklaagd over dat hart van mij.

Diana

Jans52ha
Berichten van Jans52ha
Onderwerpen van Jans52ha
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 54

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Jans52ha » vr 13 okt 2017 17:43

Hallo allemaal.

Wat moeten wij vrouwen veel mee maken. En als er nu begrip voor was... ik vind die hartfladderen en overslagen wel een van de vervelendste dingen.
Zou willen dat er mensen reageren die ervan af gekomen zijn. Maar die denken misschien niet meer aan dit forum :| hoe doen jullie dat allemaal met je werk buitenhuis? Heb het zelf vaak 's nachts dus nog geen ziek melding gedaan. Maar vind dit heel lastig.
Ik kan echt heel weinig doen dan. ... wie geeft antwoord?
Sterkte allemaal.

Jans

Monique73
Berichten van Monique73
Onderwerpen van Monique73
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd NU: 46

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Monique73 » ma 16 okt 2017 19:42

Hallo allemaal,

Zo herkenbaar al die verhalen en klachten.
Ben door het lezen weer wat rustiger geworden.

Ik (44) ben al jaren in de overgang door verwijdering van baarmoeder en 1 eierstok 11 jaar geleden. De eierstok die bleef zitten om niet zo snel in de overgang te komen, deed het helaas niet zo als het zou moeten. Dus kwam ik al heel snel in de overgang ong 7 jaar geleden.

De laatste jaren zijn de klachten steeds erger aan het worden. Grotendeels ook door een lange periode van heel veel stress. Doordat ik flink over de grens ben gegaan (overspannen, burn-out...door overgang is de grens er sneller denk ik) kan ik nu echt helemaal niets meer hebben qua stress en dingen moeten.

Op het moment zit ik weer in een periode van hartkloppingen, trillen, zenuwachtig gevoel, depri, niet op gang kunnen komen 's morgens. Enorm moe. Angst voor mn hart? dat het niet goed is enz enz.

2 jaar geleden ook hartfilmpje fietstest en bloedonderzoek. Alles was goed. Maar mijn conditie niet echt. Ik krijg het niet voor elkaar om dat beter te krijgen...mede door angst

Ben blij dat ik hier zoveel verhalen lees die ik zelf had kunnen schrijven!
Het maakt me weer een beetje rustiger. En doorbreekt het cirkeltje weer voor even.

Groetjes Monique

Diaantje
Berichten van Diaantje
Onderwerpen van Diaantje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Diaantje » do 08 mar 2018 08:37

Hoi allemaal,

Het ging best wel een tijd goed, wel angsten hoor maar redelijk onder controle zeg maar.
Nu, is het weer helemaal mis. last van maag, kramp in keel boven aan borst, brok in keel.
Oh zo gehuild gisteren bij therapeut, zo bang dat er iets mis is met me, denk aan hart of zo.
Vorig jaar twee keer door de molen geweest, op hartbewaking gelegen en compleet bloedonderzoek bij vrouwencardioloog. Begin vorig jaar fietstest gehad, niets aan het handje. Niets aan de hand, geen zorgen maken mevrouw, maar ja, de klachten zijn er weer. Zo vreselijk bang ben ik.
Sorry dames, moest het effe van me afschrijven.

Groetjes,
Diana

Claire
Berichten van Claire
Onderwerpen van Claire
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 50

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Claire » za 10 mar 2018 09:30

Hallo Diana,

Wil je graag een hart onder de riem steken en sterkte wensen.
Het valt niet mee, maar voel je getroost dat we met velen zijn op het forum.
Je klachten zijn (helaas) herkenbaar.

Claire

Miri
Berichten van Miri
Onderwerpen van Miri
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Miri » di 13 mar 2018 17:17

Hallo Diana,

Het is zo herkenbaar!
Ook hier zit er eentje met die brok in haar keel, verkrampte spieren ( hoop ik althans dat dat het is :roll: ) in borststreek, last van schouders en schouderbladen, brandende tong, af en toe duizelig, licht in het hoofd, misselijkheid enz.
Ik word er niet goed van!
Dus ik hoop dat ik je op deze manier een beetje kan steunen om te zeggen dat we met vele zijn die last hebben van die afschuwelijke overgangsklachten.
Het is echt niet leuk en je wordt er zo onzeker van!
Ik blijf maar hopen dat het over gaat en proberen toch van kleine dingetjes te genieten.
Sterkte allemaal!

Miri

Diaantje
Berichten van Diaantje
Onderwerpen van Diaantje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Diaantje » wo 14 mar 2018 11:28

Hoi meiden,

Dank jullie wel voor de reacties.
Het gaat af en aan. Angst overheerst weer even en moet het vertrouwen weer vinden.
Het vervelendste vind ik dat het altijd een tijdje goed gaat, en dan ineens, hup, weer naar beneden en voor je gevoel terug bij af.
Zo balen dit, en dat zit ik nog maar aan het begin.

Jullie ook sterkte met alles.
Diana

Laantje66
Berichten van Laantje66
Onderwerpen van Laantje66
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Laantje66 » vr 16 mar 2018 06:46

Hoi Diana,

Het hoort er echt bij de overgang! Ik wilde het ook niet geloven, maar het is zo. Ik ben altijd een hypochonder geweest. Maar kon mezelf altijd wel geruststellen door af en toe is stevig met mezelf te praten. Maar nu gaat het bijna naar hysterie...Als ik wat DENK te voelen of wat zie dan raak ik vreselijk in paniek. En aangezien ik dagelijks wat voel ben ik dus redelijk vaak in paniek. Nu denk ik weer een opgezette klier te hebben gevonden in mijn hals. Maar ook mijn schouderbladen doen pijn, ik heb soms geen lucht, spijsvertering is volkomen van slag, heb een geïrriteerde keel en ik ben bang voor iedere moedervlek op mijn lijf....

Loop nu bij een psychosomatische fysiotherapeut. Ben twee keer geweest, maar ben wel tevreden. Hij geeft goede tips en ondanks dat het een man is van rond de 60 geeft hij toe dat hormonen voor heel veel angst kunnen zorgen...Een tip van hem: vraag bij alle (vrijwillige) dingen in je leven af, is dit goed voor mij? Zo niet (indien het niet verplicht is) niet doen! Hij heeft me ook een boek aanbevolen, de angst de baas van F. Winter met opdrachten en vragen. Ik vind het een goed hulpmiddel. Er staat ook duidelijk dat je tegen angst niet moet vechten, maar dat je een goed plan moet maken met een visie en strategie.

En wat je natuurlijk al lang weet, probeer zoveel mogelijk door je buik te ademen. Ik wens je heel veel sterkte Diana, want ik weet hoe vervelend het is en hoe machteloos je jezelf kunt voelen. Maar hou vol, ooit gaat het over of wordt het in ieder geval stukken minder!

Groet, Laantje

Diaantje
Berichten van Diaantje
Onderwerpen van Diaantje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Diaantje » vr 16 mar 2018 08:52

Hoi Laantje,

Dank je wel voor je bericht.
Ik loop bij een psychosomatisch oefentherapeut, echt een fijne vrouw die me met beide beentjes steeds weer op de grond zet.
Ik moet leren vertrouwen op mijn lijf. Ben net als jij een hypochonder en bang voor elk pijntje dat het wat ergs is. Ben met name gefocust op mijn hart.
Ik maak me er vaak boos om, maar dat heeft inderdaad geen zijn. Laat het er maar zijn en ga het gesprek aan met jezelf.

Jij ook sterkte Laantje, ik hoop echt dat we hier ooit samen om kunnen lachten.

Diana

Diaantje
Berichten van Diaantje
Onderwerpen van Diaantje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Diaantje » ma 13 aug 2018 09:20

Hallo dames,

Even een vraagje.
Sinds enige tijd draag ik een Fitbit horloge, dit om stappen te tellen en om mijn hartslag zelf eens in de gaten te houden omdat ik vaak denk dat ie op hol slaat, maar dat dan uiteindelijk helemaal niet doet. In dit opzicht een heerlijk controle middel.
Echter, mijn controle slaat denk ik door. Bij de minste inspanning, schiet de hartslag om hoog. Ook logisch wel, je spant je in, dus moet je hart harder werken. Maar nu komt ie. Soms ben ik aan het wandelen en schiet de hartslag wel even heel erg omhoog naar de 150/160 slagen per minuut.
Daar schrik ik van, en vind dit eng. Zodra ik stop en rust, daalt ie ook weer net zo snel.
Ik heb fors overgewicht en ben me er echt wel van bewust dat je hart dan harder moet werken bij inspanning maar toch houdt dit me de laatste dagen ineens bezig.

Heb het vorige week een plaatsvervangende huisarts gevraagd, en zei, oh, dat niet extreem hoog hoor. Maar toch blijft dit aan me knagen.

Ik hoor graag of er meer zijn dit deze ervaring hebben.

Groetjes,
Diana

Diaantje
Berichten van Diaantje
Onderwerpen van Diaantje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Diaantje » zo 03 mar 2019 10:53

Dag dames,

Ik zit er momenteel helemaal doorheen.
Ervaar veel lichamelijke klachten. Ben veel bij huisarts geweest maar zij gooit alles op een angststoornis en wil mij niet verder verwijzen voor nog meer onderzoeken. Ben in januari naar de hartkliniek geweest. Heb echo, ecg en fietstest gehad. Niets om zorgen te maken. Maar ik blijf me niet goed voelen. Gisteren vanuit het niets een enorm lange hartfladder, voelde in mijn hals geen hartslag en werd even enorm duizelig. Zoooo eng. Nu sta ik doodsangsten uit. Morgen bel ik de hartkliniek om te vragen of ik langs mag komen. Wat duurt een dag dan lang zeg......
ik heb zoveel lichamelijke klachten en ben zo bang dat er wat mis is met me en dat het niet gevonden/gezien omdat de huisarts voet bij stuk blijft houden..... daar krijg ik idd vanzelf een angststoornis van ja..

Loop al 1 maand werkloos thuis. Heb eerder ontslag genomen door onhoudbare situatie op het werk. Per 1 april weer nieuwe baan. Afleiding.....heerlijk. Maar wil daar wel graag gezond en ontspannen beginnen.

Sorry voor mijn klaagzang. Ik weet dat er meer met mij zijn en dat veel mensen last van fladders hebben maar ook dat je er duizelig bij wordt? Alsof je flauwvalt??

Groetjes
Diana

Claire
Berichten van Claire
Onderwerpen van Claire
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 50

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Claire » zo 03 mar 2019 19:49

Hoi Diana,

De on(ge)rust(heid) straalt van je berichtje af.

Je hoofd neemt een loopje met je, vanwege de nare hartfladder. Dat is herkenbaar voor mij. Het is ook echt niet fijn om te ervaren. Het went nooit, zeg ik weleens. Erg beangstigend en dat is heel iets anders dan een angststoornis.

Bij mij kondigt een hartfladder soms een opvlieger aan of een wegtrekker aan (dan voel ik me enorm beroerd en wil mijn lijf niet meer). Zo'n wegtrekker is zo heftig, dat ik achteraf soms moet huilen van de schrik en daarna krijg ik het koud.

Je kunt er echt vanuit gaan dat wisselende hormonen invloed hebben op je gestel en de boel flink in de war kunnen schoppen. Je hart is volledig getest, dus ik kan me niet voorstellen dat dat het is. Maar als een extra controle je rust geeft, zou ik dat zeker doen. Stress maakt het alleen maar erger.

Mss kun je een multivitamine gaan gebruiken (mocht je dat al niet doen); het kan ook zijn dat je een tekort hebt aan bepaalde mineralen of vitamines. Mij helpt een dagelijkse banaan om de hartoverslagen te verminderen, het duurde wel een poosje voordat ik het effect merkte.

Veel sterkte.

Groetjes,
Claire

Diaantje
Berichten van Diaantje
Onderwerpen van Diaantje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Diaantje » ma 04 mar 2019 08:52

Hoi Claire,

Dankjewel voor je fijne reactie.
Ik kan om 11.00 uur terecht, dat is fijn.
Bloed is gecheckt. Heb alleen ijzertekort, niet veel maar toch. Hier heb ik nu tabletten voor. Over 6 weken weer prikken. De banaan doe ik ook sinds twee weken. Dit n.a.v. jouw eerdere tip.
Heb nog zoveel meer klachten, echt, ik ben mezelf niet meer. Wordt daar zo verdrietig van. En dan zo'n huisarts hebben, pfff.
Ik wordt weer verwezen naar een psych, dat wil ik best proberen hoor maar weet niet of dat gaat helpen. Ik ga er maar open in.
Nogmaals dank voor je antwoord.

Diana

Claire
Berichten van Claire
Onderwerpen van Claire
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 50

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Claire » ma 04 mar 2019 09:51

Hoi Diana,

Fijn dat je straks terecht kan. Laat je weten hoe het is gegaan?

Ik las hier ooit een post van iemand die iets zei van: Na alle ellendige lichamelijke rompslomp iedere keer, ben ik er jaren later nog steeds.... Het gaf mij een frisse blik op mijn eigen malaise; ik kon het wat relativeren.

Heel eerlijk gezegd krijg ik uit je bericht de indruk (je geeft het zelf ook al aan trouwens) dat je met een bezoek aan de psych alleen maar verder van huis raakt.

Ik denk dat het beter is te gaan accepteren dat het echt de overgang is die jou zo dwars zit. Ik snap dat dit makkelijker is gezegd, dan gedaan. Je geeft anders zoveel energie weg aan een oplossing die je lichaam beter kan gebruiken voor een betere hormoonbalans.

Rust, rust, rust. Dat was voor mij (en veel vrouwen met mij) het belangrijkste. Je huisarts kan hier aan bijdragen door je serieus te nemen en evt. onderzoek te laten doen om je stress over klachten weg te nemen.

Ik ben destijds zelfs van huisarts veranderd, omdat ik ten onrechte de diagnose angststoornis kreeg opgeplakt. De nieuwe huisarts nam mijn lichamelijke klachten wel serieus en onderkende dat hormonen echt veel klachten kunnen geven. Uiteindelijke kreeg is daardoor meer rust. De klachten waren niet weg, maar kregen een plaatsje. Dat wens ik jou ook.

Groetjes,
Claire

Diaantje
Berichten van Diaantje
Onderwerpen van Diaantje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Diaantje » ma 04 mar 2019 18:45

Hoi Claire,

Gelukkig was alles goed. Ben bij de hartkliniek geweest, zo fijn daar en zo vriendelijk en je kunt altijd snel terecht.
Had een erg fijne cardioloog die de tijd nam en we hebben ook over waar mijn angsten vandaan komen gehad.
Een angststoornis heb ik wel hoor, helaas.
Ik ben jaren geleden niet serieus genomen geweest door mijn toenmalige huisarts. Ik spreek van geluk dat ik hier nog zit.
Die angst die ik krijg wanneer een arts mij niet verder wil zien/doorverwijzen komt dus ergens vandaan. Daarvoor is het misschien wel goed om met een psych te praten. Niet eentje die mij allerlei nare gevoelens laat opwekken om zo te ervaren dat er niets gebeurt maar eentje die mij gaat leren weer vertrouwen in mijn eigen lijf te krijgen en met de oude angst om te leren gaan. Dit wil ik echt nog wel een keer proberen hoor.

Ook heb ik, na overleg met mijn man, besloten maar eens op zoek te gaan naar andere huisarts. Deze die ik nu had, heeft me in het begin op mijn hart gedrukt altijd te mogen komen als dit mij gerust stelt. Vandaag belde ik en werd in eerste instantie bij collega ingepland omdat zij geen ruimte had. 5 minuten later werd ik terug gebeld met de opmerking dat ik toch niet bij die ander mocht. Toen ik nogmaals aan de assistente uitlegde waarvoor ik kwam moest ik eerst maar naar een fysio en dan evt. terugbellen. Ik nog zeggen, ja maar waar ik last van heb, baart me zorgen, nee hoor, kon geen afspraak maken. Nou zeg ik je, dit maakt me zo boos. Had jij miss de zelfde huisarts als ik :lol: ?

Het zal lastig worden, na wat gegoogeld te hebben, zitten alle praktijken vol. Ga morgen maar eens een paar belletjes wagen.

Nogmaals dank voor je woorden in interesse.
Diana

Diaantje
Berichten van Diaantje
Onderwerpen van Diaantje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Diaantje » zo 07 jul 2019 14:44

Goedemiddag dames,

Ik heb vandaag zo'n slechte dag, pfffff.
Het ging een paar dagen voor mijn gevoel echt wat beter maar nu, pfffffffff, ben de weg weer helemaal kwijt.

Heb een heel drukke week gehad op werk zoals ik eerder schreef en mijn pubers maken het me niet altijd even makkelijk.
Heb het gevoel op eieren te lopen hier in huis, om maar niet los te barsten in mijn boosheid.
Vrijdag vreselijk last van een knijpende, benauwde keel, doortrekkend naar beneden naar maag toe. Dit heeft mij zo vreselijk angstig gemaakt die dag. Moest toevallig bij hoofdfysio zijn en hij weet het aan de drukke werkdag en verkeerde houding. Hij heeft mijn nek en keel wat los gemasseerd en het ging wel weer. Gisteren ging het ook wel, wel heel druk geweest op de sportvereniging van zoonlief. Draai daar wel eens een kantinedienst en het was slotdag dus heel erg druk. Kwam daar een oude buurvrouw tegen die vertelde dat haar dochter overleden was door zelfdoding. Dat bericht hakte er ook vreselijk in. Mijn gedachten gaan dan met me aan de haal. Zo naar dit..........bang om gek te worden, bang dat ik in een vlaag van verstandsverbijstering ook rare dingen zou doen terwijl ik dat helemaal niet wil en nooit zou doen. Woorden met mijn man over mijn boze gedrag. Hij vind dat ik me alles niet zo moet aantrekken, alles moet accepteren, ook de mankementen van mijn lijf. Dat de sfeer in huis niet altijd leuk is.
Ben al bij zoveel artsen geweest, MDL arts, neurloog, cardioloog, loop nu bij reumatoloog, steeds wordt er niets gevonden. Maar waarom voel ik me dan zo, waarom doet mijn lichaam dan zo raar.
Bij de minste inspanning last van licht in mijn hoofd, ben dan zo bang dat ik ter plekke neerstort. Vandaag weer heel erg dus veel angst en paniekaanvallen. Ben zo verdrietig vandaag.
Moest van huisarts weer naar psycholoog, maar heb nog niet idee dat dit me helpt. We zijn bezig met het aanpakken van mijn ziektevrees.
Ik kan zo wijs aan een ander vertellen dat accepteren de enige optie is, maar zelf lukt het me bar slecht momenteel.

Dit is zo niet mijn lijf en Diana, ik wil zo graag mijn oude ik terug. Zit nu weer te huilen..............
Kan me gewoon niet voorstellend dat er niets mis is met mij en dat dit allemaal overgangsverschijnselen zijn.

Sorry dat ik (weer) zo loop te klagen.

Liefs,
Diana

Lientje74
Berichten van Lientje74
Onderwerpen van Lientje74
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 44

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Lientje74 » zo 07 jul 2019 15:46

Beste Diana.

Wat naar toch je telkens zo beroerd voelen.
Ook wat je beschrijft over dat je gedachten aan de haal met je gaan over een naar bericht. O zo herkenbaar, probeer me maar zo veel mogelijk van nieuws af te sluiten. Ik betrek ook alles op mezelf.
Bizar wat hormonen kunnen doen. Ook dat de overgang zoveel klachten kan geven. Meestal kan ik mezelf wel geruststellen. Maar heb nu een paar dagen dat ik zo ongelooflijk moe ben. Ik lig al voor de 3e dag veel op bed. Zelfs ademhalen voelt als een opgave. Mijn benen trillen en voelen als pudding. De tranen lopen vandaag ook over mn wangen omdat ik me zo machteloos voel. Ook gevoelens van boosheid en woede voel ik. En als ik dan denk waarom ben ik woedend en boos? Omdat mijn lichaam en geest dus zo reageren nu. Accepteren dat het er gewoon is. Kan het vandaag maar moeilijk.
Maar ben het zo zat soms.Ik ken ook niemand die zulke klachten heeft in mijn omgeving. Zou zo graag eens een wandeling op strand willen maken. We wonen er vlakbij. Ben er al zeker een half jaar niet geweest. En omdat mijn lichaam zo raar reageert op inspanning ben ik ook bang en onzeker geworden om iets te ondernemen. Nu ik me weer zo naar voel denk ik dat het van de afgelopen week komt, maar misschien is het gewoon door de hormonen die deze klachten geven. Ik ga dan dingen mijden, moeilijk hoor en ken je verdriet erom .
Je wilt wel,maar je lichaam en geest reageren zo raar nu. Het gaat gewoon zijn eigen gang.

Versterken je werk en drukte in bijv die kantine dienst niet je angstklachten? En dat de stress zich dus vastzet in je lichaam, zoals knijpende benauwde keel? Een stap of meerdere stappen terug doen kan soms nodig zijn in de overgang. Ik merk met bijv extra stress dat ik kokhals neigingen krijg. Rust rust en nog een rust is het enigste wat mij helpt.

Ik hoop voor jou door te lezen hier dat je toch leest dat dit allemaal bij de overgang hoort. Je hebt al veel onderzoeken gehad en er is niets uit gekomen. Gelukkig natuurlijk. Zou voor jezelf schrijven misschien helpen, je gedachten op papier zetten? Waar ik zelf wel eens bang van word gek te worden van de overgang, mn als mijn gedachten zo aan de haal gaan. Als het dan weer een aantal dagen weg is, dan denk ik er weer heel anders over. Bizar wat hormonen dus doen.

Liefs van een verdrietige Lientje

Conny1966
Berichten van Conny1966
Onderwerpen van Conny1966
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Conny1966 » zo 07 jul 2019 16:45

Dag Diana en Lientje,

Wat naar hoe jullie je voelen, ik snap het helemaal.
Ben al zo vaak en voor van alles door de molen geweest maar het is (gelukkig) altijd goed. Ondanks dat dit dan wel geruststelling geeft, blijven mijn klachten wel. En de ene keer kan ik er wel mee omgaan en de andere keer gewoon helemaal niet. Als ik te veel moet, of anderen willen van alles van me of het is gewoon druk om me heen dan voel ik me instorten. Dan word ik vreselijk moe, onrustig van binnen, niet lekker, last van mijn spieren etc compleet slecht in mijn vel. Vanmorgen een verplicht bezoekje af moeten leggen waar ik niet buiten kon, en vanmiddag dus ook heel de middag al uitgeblust op de bank.
Zware vermoeide benen, beetje somber, nergens zin in, je kent het wel.
Heb ook een puberdochter thuis die vaak tomeloze energie heeft en van alles wil, maar dat gaat gewoon niet.
Ik word er ook vaak verdrietig van en soms ook wel,boos dat er zo n lange periode van mijn leven voorbij gaat waarin ik me zo slecht voel.
In mijn omgeving ken ik ook nauwelijks vrouwen die er zo vreselijk veel last van hebben. En je kunt het ook niet uitleggen.
Ook herken ik het gevoel van mezelf alles aantrekken, poosje terug is er een kennis van ons plotseling overleden op 46 jarige leeftijd en bij een even oud collegaatje werd leukemie geconstateerd. Ik blijf daar dan veel over nadenken, want het is ook verschrikkelijk natuurlijk, maar ik kan het dan bijna niet van me afzetten.

En Diana je hoeft je niet te verontschuldigen dat je klaagt hoor, als je jezelf al zo lang zo beroerd voelt dan mag je onderhand wel eens klagen. En de mensen die dat vinden ( dat je klaagt) die moesten zichzelf maar eens als was het maar een dag zo voelen. Kijken wat ze dan zeggen.
Maar ook dat herken ik, ik zeg soms maar niet zo veel meer omdat ik soms ook gewoon even niks positiefs te melden heb.

En Lientje ik herken ook je frustratie dat je niet eens bv een wandeling kunt gaan maken. Ik lig soms ook gewoon op bed hoor omdat ik echt nergens fut voor heb en zo moe en overprikkeld ben. Het is zoals het is, maar leuk is anders.
Maar we helpen elkaar er wel doorheen. Ook met ons komt het ooit weer eens goed.

Groetjes en heel veel sterkte meiden,

Conny

Diaantje
Berichten van Diaantje
Onderwerpen van Diaantje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Diaantje » zo 07 jul 2019 17:55

Dank jullie wel dames.

Misschien hebben jullie wel gelijk dat ik te veel heb gedaan deze week.
Wat werk betreft, ik kan niet rustiger aan doen. We hebben het financieel gewoon nodig.
Die bardienst was wellicht wat overmoedig van me.
Ik kan er gewoon niet bij dat ons lichaam zo naar reageert.
Ik wil zo graag van die angsten af, pffff, dat zou al de helft schelen.
Liefs,
Diana

Claire
Berichten van Claire
Onderwerpen van Claire
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 50

Re: Zo bang voor mijn hart

Bericht door Claire » zo 07 jul 2019 21:07

Hoi Diana,

Wat naar dat je je zo voelt.

Wat Lientje schrijft; rust is idd het beste. Als ik me wat sterker voelde ging ik dingen afspreken, maar op het moment dat ik er dan voor stond ging het niet. Soms moest het dan toch en ging ik over mijn grens heen om dat vervolgens te moeten bezuren.

Het is zo frustrerend, als je niet meer kan vertrouwen dat het goed zal gaan; je kunt er gewoon niet op plannen. Moest mijn energie ook goed verdelen om de hormoonbalans zo goed mogelijk te sparen. In de overgang gaat de draagkracht naar beneden en moet daarom de draaglast worden verlaagd anders geraak je uiteindelijk in een burnout.

Veel sterkte en ik hoop dat je je je snel weer beter voelt.

Groetjes,
Claire

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht