Is er dan toch hoop?

Algemene vragen en informatieve onderwerpen over wat de overgang is
Ook aankondigingen van nieuwsbrieven of evt. huishoudelijke medelingen zullen we op dit forum plaatsen.
Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd NU: 56

Is er dan toch hoop?

Bericht door Marie1 » do 16 okt 2014 10:59

Hallo

Gisteren had ik een bezoek aan mijn gynaecoloog. Ze vroeg vol belangstelling hoe het ging met mijn overgang, die nu toch wel twee jaar aan de gang is. Ik vertelde haar over mijn klachten, die bij mij toch eerder van psychisch aard zijn.
Mijn gynaecoloog vertelde me dat deze klachten heel normaal zijn en dat deze zouden overgaan.

Eens dat mijn lichaam gewend was aan de verandering van de hormoonhuishouding, zouden mijn klachten ook echt wel verminderen, zelfs overgaan. Ze stelde mij echt gerust. Ze zit dan ook al meer dan dertig jaar in het vak, heeft een enorme kennis, is heel bekwaam en menselijk, en ik kon niet anders dan haar dan ook te geloven.. Het lichaam moet zich inderdaad aanpassen aan deze veranderingen, maar de klachten gaan echt wel over. Als dat geen goed nieuws is!!!

Marie



Caatje65
Berichten van Caatje65
Onderwerpen van Caatje65
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 54

Re: Is er dan toch hoop?

Bericht door Caatje65 » do 16 okt 2014 11:22

Hallo

Dat zegt mijn gynaecologe ook. Het kan echter wel een tijdje duren.

Caatje

Anette
Berichten van Anette
Onderwerpen van Anette
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 65

Re: Is er dan toch hoop?

Bericht door Anette » do 16 okt 2014 12:05

Marie1 schreef:
do 16 okt 2014 10:59
Eens dat mijn lichaam gewend was aan de verandering van de hormoonhuishouding, zouden mijn klachten ook echt wel verminderen, zelfs overgaan.
Ja Marie,

Dat is wat de overgang te doen heeft. Lichaam en geest aanpassen aan een hormoonspiegel die blijvend verlaagd gaat zijn. Het overgaan op een andere manier van samenwerken, en daarin de balans weer zoeken.

Anette

Mmwouters
Berichten van Mmwouters
Onderwerpen van Mmwouters
Menopauzejaar: 2005
Leeftijd NU: 69

Re: Is er dan toch hoop?

Bericht door Mmwouters » do 16 okt 2014 12:51

Hallo Anette ,

Is het mogelijk dat dit evenwicht 9 jaar na de laatste menstruatie nog steeds niet is bereikt?
En kunnen jullie je voorstellen dat het vertrouwen dat het ooit nog goed komt behoorlijk begint af te nemen?

Gr. Marian

Anette
Berichten van Anette
Onderwerpen van Anette
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 65

Re: Is er dan toch hoop?

Bericht door Anette » do 16 okt 2014 14:05

Hallo Marian,

Ik lees hier wel vaker vrouwen die zoveel jaar na hun laatste menstruatie nog steeds met klachten zitten.

Even voor de duidelijkheid. Dit schreef je in 2009:
Mmwouters schreef:
vr 10 jul 2009 13:13
Ik heb 3 jaar hormonen geslikt en toe ik stopte kreeg ik de hele lijst van klachten met rente over me heen.
Dat is nu vier jaar geleden en ik kan nog niet zegen dat ik er doorheen ben.
Inmiddels is het 9 jaar geleden dat je stopte en de overgang over je heen kwam en kamp je nog met die overgang. Het klinkt mij niet onmogelijk, ik lees het geregeld.

Persoonlijk denk ik ook dat hoe meer in je leven je hormonen van buitenaf gestuurd zijn geweest, hoe minder ervaring je lichaam heeft, en hoe moeilijker het is om dan op latere leeftijd, als de flexibiliteit met het wegvallen van natuurlijke hormoonaanmaak, ook flink minder is geworden, de draad alsnog op te pakken.
Het kan niet anders in mijn ogen, dan dat dat proces dan een moeizamer verloop kan krijgen. En de kans daarop groter wordt als je lichaam nooit veel gelegenheid heeft gehad om zelf in hormonen te voorzien.

Maar los daarvan..........
Ze kunnen wel schrijven en zeggen dat gemiddeld na 5 jaar de postmenopauze wel voorbij zou zijn, en dat kan best waar zijn, maar dat betekent nog altijd dat het voor de helft van de vrouwen langer duurt dan die 5 jaar.

En soms gaat niet alles over. Er zijn vrouwen die op hun 80e bijvoorbeeld nog opvliegers of andere verschijnselen hebben die ze ook al in de overgang hadden.

Ik heb zelf ook nog altijd overgangsklachten. Ze bepalen nog wel regelmatig dat iets niet kan. Maar dat niet kunnen is onderdeel van mijn leven geworden. Dat het me ook nog geregeld irriteert en ik ervan baal is daar ook onderdeel van geworden. In die zin is er wel enige rust gekomen en bestaat niet meer de chaos zoals tijdens de overgang.
En dat is wat het is en daarmee moet ik het doen.

Anette

Mmwouters
Berichten van Mmwouters
Onderwerpen van Mmwouters
Menopauzejaar: 2005
Leeftijd NU: 69

Re: Is er dan toch hoop?

Bericht door Mmwouters » do 16 okt 2014 14:22

Hallo Anette,

Heel hartelijk bedankt voor je snelle antwoord.
Ik heb me er meer of minder al bij neergelegd dat ik niet meer helemaal de oude word.
Kan daar vaak verdrietig om worden. Doe er alles aan om zo gezond mogelijk te leven, maar dat is ook geen garantie dat je je dan goed voelt.
Gelukkig is er dit forum, dat maakt het toch iets draaglijker en gelukkig zijn er vrouwen zoals jij die nog steeds de moeite doen om lotgenoten advies en geruststelling te bieden.

Gr Marian

Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd NU: 56

Re: Is er dan toch hoop?

Bericht door Marie1 » wo 19 nov 2014 11:23

Hallo

De menopauze kan inderdaad heel lang duren.. dacht ik ook. Tot mijn huisarts me verleden week doodleuk vertelde, toen ik klaagde over de lange duur en dat mijn lichaam en geest nu toch al gewend moeten zijn aan de veranderingen, dat dit echt niets meer met mijn menopauze te maken had, maar puur existentieel..
En dat vele vrouwen het net als ik op hun menopauze schuiven, maar dat dit gewoon een kwestie is van vragen twijfels geen antwoorden paniektoestanden op die leeftijd, door het leven zelf, kinderen die het huis uitgaan, is het dat nu, schoonheid die niet meer is wat ze was, twijfels enz...
Ik weet het niet, maar misschien zit er wel iets in...
Vandaar ook dat het jaren duurt... terwijl ons lichaam deze hormonale veranderingen normaal gezien wel na enkele jaren gewoon is..

Marie

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Is er dan toch hoop?

Bericht door Lee64 » wo 19 nov 2014 11:48

Oh Marie

Laat je toch niets wijsmaken. Als vrouwen weten we toch zeker zelf wel of we zitten met onze schoonheid en onze kinderen die uit huis gaan. Wat een gel.. van zo'n huisarts.

Vr gr lee

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Is er dan toch hoop?

Bericht door Lee64 » wo 19 nov 2014 19:30

Hoi Marie

ik zit je bericht nog eens terug te lezen en kan er niet over uit.... 'paniektoestanden op die leeftijd door het leven zelf' . Hoe haalt die huisarts het in zijn hoofd ?
Ik vind het zo denigrerend klinken. Alsof wij vrouwen het leven ineens niet machtig zouden zijn?

Kom op zeg
wij allen hier zijn vrouwen van 40 50 60 jaar die bergen verzet hebben, carrières hebben opgebouwd of hele gezinnen/families hebben op ons geleund jaren lang!!

En dat we nu tijdelijk uit ons doen zijn, een pas op de plaats moeten doen en een definitieve stap terug, komt puur omdat dat gedoe met die hormonen het uiterste van ons lichaam en onze geest vergt!

Jij hebt een van de weinige gynaecologen die daar eerlijk over is lees ik in je openingsbericht en daarnaast zijn al die duizenden vrouwen hier ervaringsdeskundigen dus nogmaals: laat je niets wijsmaken door die flapdrol van een huisarts. Hij zal best kundig zijn maar duidelijk niet op overgangsgebied!

vr gr lee

ps en dat onze overgang niet in een jaartje gepiept is komt voor een deel omdat we vaak geen gelegenheid krijgen van de maatschappij of onze omgeving om te kunnen dealen met onze overgang, denk je niet?

Lunar
Berichten van Lunar
Onderwerpen van Lunar
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Is er dan toch hoop?

Bericht door Lunar » ma 24 nov 2014 10:34

Hallo dames,

Lees weer met interesse mee'
'paniektoestanden door het leven zelf '
Mooie term waar Lee zich terecht druk om maakt ook..
Alleen is de waarheid ook helaas dat op onze leeftijd de overgang ook 'het leven zelf is' of tewel dagelijkse gang van zaken..
dus beiden gaan op!
Wordt wel eens vergeten dat 'paniek' op alle leeftijden en allerlei mensen voorkomt : er lijden 2 miljoen mensen in Nederland aan
het gros daarvan gaat niet naar arts of hulp verlener
De redenen zijn divers en natuurlijk kan de overgang dat in werking zetten door rommelende hormonen ook allerlei en algemene lifestresses enz enz
Belangrijker is : Hoe blijft het leefbaar?

Groet
Luma

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Is er dan toch hoop?

Bericht door Lee64 » ma 24 nov 2014 11:10

Ha Lunar en Marie

Waar ik me inderdaad aan stoor is het feit dat we als vrouwen in de overgang weggezet worden door zo'n huisarts alsof we het leven niet aan zouden kunnen. :evil: Ik herhaal me mezelf maar even, daar ben ik goed in.
Maar het hele leven is vol met 'existentiële gebeurtenissen'. Niet alleen maar rond je 50e! Niemands leven gaat alleen maar over rozen, ook het mijne niet en natuurlijk zijn er veel mensen in Nederland met paniekstoornissen, maar ik kende het niet en meer vrouwen met mij denk ik.
Ik kon al die soms nare gebeurtenissen in mijn leven prima aan zonder paniektoestanden toen ik 30 en 40 was...... TOT mijn hormonen roet in het eten gooiden.

Dus mijn en velen van jullie paniektoestanden komen niet door het leven zelf volgens mij maar door je hormonen. Doordat je hormonen zoveel van je lichaam en geest vergen kan je minder aan. En als je daar naar gaat leven wordt de paniek duidelijk minder is mijn ervaring, plus dat ik het idee heb dat mijn hormonen duidelijk in een rustiger vaarwater zitten wat ook zorgt dat ik me beter voel terwijl mijn leven nog steeds vol existentiële gebeurtenissen zit. :shock: dus ja Marie volgens mij is er hoop.

Ik ben met jullie eens dat we op dit moment van ons leven, van ons bestaan dus van onze existentie in een soort veranderingsproces, in een groeiproces zitten en veranderingsprocessen gaan altijd gepaard met pijn en met rouw. Dus dat we tijdelijk niet vrolijk zijn is niet fijn maar wel heel logisch.

Hoop dat je hier wat mee kan Marie?

vr gr lee

Oh ja en hoe het voor mij leefbaar blijft hoeft niet voor een ander te gelden, daar is al uitgebreid over gediscussieerd hier he Lunar ;)

Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd NU: 56

Re: Is er dan toch hoop?

Bericht door Marie1 » ma 24 nov 2014 13:13

Ja hoor Lee,

ik kan je helemaal volgen... En ik heb heel veel aan je uitleg... Het doet me goed dit te lezen.. In inderdaad, vroeger kon ik alle veranderingen heel goed aan.. Het is pas de laatste jaren, door die overgang, dat ik het gewoon niet meer kan trekken. Dus er zit zeker veel waarheid in, in wat je schrijft.. Het stelt me enerzijds ook wel erg gerust.. En misschien is het best om trachten zo goed mogelijk te leven volgens het ritme en de toestand van mijn hormonen.. om het zoals je schrijft, leefbaar te maken.. Gelukkig heb ik jullie hier, want de meeste vrouwen praten er niet over, of lijken zelf dansend door het leven te gaan.. Misschien is er nog teveel taboe rond.. Het is ook allemaal zo dubbel. Enerzijds wil ik vb graag een relatie, iemand die er is, iemand die soms ook eens een sterke arm om me heen legt, om de eenzaamheid te verdrijven en omdat het leuker is om samen alles te delen maar anderzijds zou ik het gewoon niet kunnen opbrengen, om vb weer in discussie te moeten gaan met een man, of gewoon al om zijn aanwezigheid te verdragen... Twijfels, twijfels en nog eens twijfels..
Wat ga ik nog met mijn leven doen? Het lijkt me allemaal zo banaal op dit ogenblik, wat ik ook doe. Zelf de dingen waar ik vroeger heel erg van kon genieten, vb schilderen, lezen,... lijken nu zo ver weg.. Ik schommel mee met mijn hormonen, en volg best hun ritme nu.. Toen ik kleine kinderen had, deed ik dat ook, ik sliep even als zij sliepen, en zo kon ik het toen ook allemaal aan, zonder oververmoeid of gestrest te raken..
Bedankt iedereen, en Lee, voor jullie antwoorden.

Marie

Anette
Berichten van Anette
Onderwerpen van Anette
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 65

Re: Is er dan toch hoop?

Bericht door Anette » ma 24 nov 2014 15:28

Hallo dames,

Dat is allemaal waar natuurlijk. In mijn overgang echter, speelde vooral nog iets heel anders een rol bij de emoties die me wel eens overvielen als ik bang was bij bepaalde klachten.
En dat was de houding van mijn omgeving. Zolang die eisen aan mij bleef stellen waar ik niet meer aan kon voldoen, zonder dat het teveel ten koste ging van mezelf, bleef ik die angstgevoelens houden.
Al die eisen, al dat moeten zetten mij klem. En dat was angstig en liet me rare panieksprongen maken soms.

Toen het hen duidelijk werd dat het niet meer als vanouds zou worden, gingen ze beetje bij beetje dingen van me overnemen. Ik werd niet tegengewerkt of overladen met kritiek omdat ik veranderde.
Toen pas kon mijn innerlijke verandering naar buiten toe ook zijn beslag krijgen en kreeg ik weer vastere grond onder mijn voeten.

Ik kon niet in mijn eentje veranderen. Mijn verandering moest zich kunnen inpassen in mijn omgeving. Daar moest ook ruimte gemaakt worden.
Ik vond/vind het mijn verantwoording die omgeving daarop te wijzen en vervolgens is het hun verantwoording die ruimte te maken.
Dat was voor mij, maar ook voor hun de enige manier om (meer of minder) in elkaars nabijheid te blijven of te kunnen komen.

Niet iedereen in mijn omgeving was daartoe bereid. Verschillende vriendschapsrelaties heb ik in die tijd ook beëindigd omdat ze niet meer tegemoet kwamen aan wat ik belangrijk vind in verschillende relaties.

Mijn kinderen hebben het na verloop van enige tijd gelukkig goed opgepakt.

Als ik alle berichten van Marie 1 lees, dan is haar situatie in de relatie met de kinderen nogal ernstig verstoord. Niet zozeer vanwege haar overgang maar veel meer structureel. Als je van zo dichtbij (bijna doelbewust) zo in het nauw wordt gedreven en beschadigd wordt door onredelijk gedrag, dan heb ik toch sterk de indruk dat dit feit angst- en paniekreacties ook nogal aanwakkert.

Ik ben het helemaal eens met de schrijfsels van bovenstaande dames.
Toch denk ik, met alle respect, dat we in dit geval Marie tekort doen, en zij zichzelf tekort doet, als we de angst en paniek waarover het gaat, toeschrijven aan 'alleen maar' haar overgang.

groet
Anette

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Is er dan toch hoop?

Bericht door Lee64 » ma 24 nov 2014 16:54

Hoi Anette

Daar heb je natuurlijk wel een punt zowel wat de kinderen van Marie betreft (vind dat echt heel naar voor je Marie) als wat de omgeving betreft van elke vrouw die in de overgang zit.

Ook bij mij speelde dit een grote rol en heb ik eerder ook wel over geschreven nadat hier op het forum mijn ogen open waren gegaan: het is niet alleen mijn overgang maar ook van mijn omgeving. Ook mijn kinderen hebben het na enige tijd goed opgepakt ( zelfs het kind wat 'anders' is ) maar mijn man bleek weerbarstiger. Als hij weer eens liet merken dat hij 'last' had van mijn overgang had ik meteen meer hartkloppingen. Over invloed van de omgeving gesproken.....
Ik verwijs er ook al een beetje naar in mijn Ps. van 19 november
vr gr lee

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht