Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Algemene vragen en informatieve onderwerpen over wat de overgang is
Ook aankondigingen van nieuwsbrieven of evt. huishoudelijke medelingen zullen we op dit forum plaatsen.
Tula
Berichten van Tula
Onderwerpen van Tula
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd NU: 58

Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Tula » za 05 mar 2011 23:03

Hallo allemaal,

Ik wil jullie even laten weten dat ik na 5 jaar ploeteren toch merk dat het over gaat.
Ik was 45 toen de ellende begon en ieder jaar ging het van kwaad naar erger. Fysiek lange periodes een wrak en psychisch een ramp.
Ik heb ruzie gemaakt (zelfs hier op het forum), ik ben somber geweest, en in de overtuiging geweest dat ik hoe dan ook nooit geen 50 zou worden (wel eens momenten gehad dat ik zelfs geen 50 wou worden)
Ik heb een korte periode Livial gebruikt omdat ik het gevoel had dat ik het echt niet meer aan kon maar er toch weer mee gestopt omdat ik toch op eigen kracht dacht verder te moeten gaan (weer even een positieve bui)

Nu ben ik in november 50 geworden en opeens realiseerde ik me dat ik al een aantal maanden zo rustig was. Wel opvliegers en hartkloppingen maar het maakte me niet bang, wel ruzie en tegenslag maar ach....... waar maak ik me druk om. En toen dacht ik, de overgang loopt op zijn eind.

Het raakte me nog het meest op het moment dat ik de schuld was van een kleine botsing met de auto. Iets waar ik vroeger, ook voor de overgang, helemaal overstuur van zou zijn geraakt.
Ik zat echter in mijn auto en dacht : "wat vervelend nou, stom van mij, maar het is gebeurd".

Ik belde mijn man en die zei later, "ik had schrik dat je weer eens zou uit flippen maar je was zo rustig dat ik er helemaal gelukkig van werd".

Wel ik het gevoel heb dat ik fysiek geschonden ben. B.v. mijn vagina is een slachtveld vol met littekens, bobbels enz omdat ik heel vaak een kapotte huid had van droogte en dun weefsel e.d.
Ik denk dat dit nooit meer goed komt

Maar voor de rest, psychisch, voel ik me als of ik bevrijd ben van de overgang.

Enfin, ik wou dit alleen laten weten omdat ik in die jaren zelf vaak gevraagd heb, en deze vraag op dit forum ook vaak ben tegen gekomen, gaat dit nog over.

Ik wens iedereen hier heel veel sterkte, moed.

Groeten, Tula



Geldrop01
Berichten van Geldrop01
Onderwerpen van Geldrop01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 60

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Geldrop01 » zo 06 mar 2011 11:33

Hey Tula ,

wat fijn om te horen ........dat geeft de burger moed!!!!


Fijne Zondag allemaal..
Groet Geldrop

Desi
Berichten van Desi
Onderwerpen van Desi
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd NU: 56

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Desi » zo 06 mar 2011 13:03

Hallo Tula,

Wat fijn voor je! Het moet heerlijk zijn om te kunnen concluderen dat het achter de rug is. Fijn dat je het met ons wilde delen!

Groetjes, Desi

Sonja123nick
Berichten van Sonja123nick
Onderwerpen van Sonja123nick
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 56

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Sonja123nick » ma 07 mar 2011 11:40

Hoi Tula,

Wat ben ik blij met dit forum, zo herkenbaar. Mag ik vragen waarom je gestopt bent met LIvial? Ik slik nl ook hormonen. Ben jij er zelf mee gestopt?. Hoe is dat verlopen, kan je zomaar van de een op de andere dag er mee stoppen?
Zou ook graag van de hormonen af willen. ik krijg ze voor de geestelijke overgang. Maar durf niet echt te stoppen. Je lees niet zo veel mensen die ook hormonen slikken. Ik hoop dat je reageert op mijn vragen, niet de mensen die tegen hormonen zijn. Die berichten ken ik al.

Groetjes Sonja.

Silke
Berichten van Silke
Onderwerpen van Silke
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 56

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Silke » ma 07 mar 2011 13:37

Hey Tula,

Wat een heerlijk bericht zo tussen alle andere soms ook heftige berichten door.
Er is HOOP! Heerlijk om te lezen, weet je, diep in je hart weet ik het wel dat het ooit weer goed komt, maar toch. Als ik het dan even hoor van iemand die alles heeft meegemaakt wat betreft de overgang, doet dit echt goed.

Dank je wel voor dit bericht en ik wens je alle goeds.
Hou het vast!!!!

Groetjes Silke.

Els
Berichten van Els
Onderwerpen van Els
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 60

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Els » ma 07 mar 2011 14:35

Tula schreef:
za 05 mar 2011 23:03
Ik belde mijn man en die zei later, "ik had schrik dat je weer eens zou uit flippen maar je was zo rustig dat ik er helemaal gelukkig van werd".
Hallo dames,

Ja zo kon mijn partner ook reageren als ik eens minder heftig op een situatie reageerde.
Dan had ik hem gelukkig gemaakt. Tja, de afhankelijkheid die daaruit spreekt........

Els

JankeVeenstra
Berichten van JankeVeenstra
Onderwerpen van JankeVeenstra
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 56

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door JankeVeenstra » di 08 mar 2011 12:34

Beste Tula,

Menstrueer jij nog steeds, of ben je er al vanaf?
Voelde jij je ook zo gespannen en depri in de morgen en ging het naarmate de dag vorderde beter?
Kon jij ook niet meer genieten van de dingen waar je je anders erg op kon verheugen?
Was jij ook labiel en onzeker in mindere perioden?
Allemaal vragen, en ik hoop dat je er op wil reageren.

Alvast bedankt.
Janke

Tula
Berichten van Tula
Onderwerpen van Tula
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd NU: 58

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Tula » di 31 mei 2011 13:22

Hallo dames

Beetje laat maar toch nog even een reactie op de reacties;

Ik heb maar heel kort Livial gebruikt. Ben begonnen op een moment dat ik het echt niet meer zag zitten.
Ik had met de huisarts besproken dat ik wou proberen er als het ware de winter mee door te komen en dat ik zodra ik me beter zou voelen er mee zou stoppen. Dit was geen probleem.
Ik heb dus 3 mnd genomen en na 3 mnd gestopt. Heeft geen enkel probleem gegeven.

En Janke; ik ken al die zaken die jij benoemd. Zeer nare toestanden. Hopelijk is dat een beetje een "troost" voor je (alhoewel ik ook de momenten ken dat ik dacht "ja ja, daar heb je wat aan, ik zit er nu mee". Ha

En wb de reactie van mijn echtgenoot. Natuurlijk was en ben ik afhankelijk van zijn reactie. Het feit dat hij zich goed voelde omdat ik eens niet reageerde volgens het bekende patroon van de voorgaande 5 jaren vond ik niet vreemd.
Het was wel degelijk een wissel werking.
Ook hij is afhankelijk van mij geweest, m.n. in de periode dat ik hem soms ronduit onredelijk en onbeschoft behandeld heb en hem emotioneel alle hoeken van de kamer heb laten zien. En ik zeg dit niet vanuit een situatie/positie van man en vrouw maar vanuit een mens tot mens situatie/positie. Zijn opluchting dat ik me weer beter begon te voelen was evenredig aan mijn opluchting. Maar dit gaat even zo goed op voor de reactie van mijn moeder, collega's en beste vrienden.
Op zich was ik dus blij met zijn reactie, die niet gebaseerd was op "ik heb zijn goedkeuring, hij is blij, hij kan weer verder en heeft zijn 'schattige' vrouwtje en zijn rust weer terug" maar meer op "we kunnen samen weer verder, we zijn er samen doorheen gekomen".

Ik ben niet meer dezelfde als voor de overgang en de periode tijdens de overgang gaven redenen om aan te nemen dat ik wel eens heel erg zou kunnen veranderen. En is die verandering dan van dien aard dat je samen nog een weg kunt of wilt vinden. Nou het heeft erom gespannen maar we hebben toch samen elkaar weer kunnen vinden. Daar mag hij gerust blij om zijn want ik ben dat ook.

Het gaat me best goed. Voor die dames die daar mee worstelen; ik ben inmiddels 11 kg afgevallen (wat me gedurende die 5 jaar niet lukt al at ik een week niks, bij wijze van spreken)
Ik heb nog steeds een soort van opvliegers, al is het niet meer die explosie van voorheen en zoals ik al eerder schreef, met mijn vagina komt het nooit meer goed.

Nogmaals allemaal heel veel sterkte. Tula

Dorothea
Berichten van Dorothea
Onderwerpen van Dorothea
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd NU: 63

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Dorothea » di 31 mei 2011 14:12

Hallo Tula,

Wat een fijn bericht, je hebt het over 5 jaar, heeft het hele proces 5 jaar geduurd of zat je 5 jaar in de post menopauze.
Ook ik ben nu 5 jaar bezig en merk nog niets van verbetering.

Toch geeft je berichtje weer hoop, weet wel dat het over gaat, maar als het zo lang duurt word ik er zo wanhopig van soms.

Groeten, Dorothea.

Didi
Berichten van Didi
Onderwerpen van Didi
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 61

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Didi » di 31 mei 2011 22:45

Hallo dames

Nou dat geeft de burger moed :D Ik ben nl nu 4 jaar bezig en verlang weer naar mijn oude zelf.

Didi

Tula
Berichten van Tula
Onderwerpen van Tula
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd NU: 58

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Tula » wo 01 jun 2011 08:47

Hallo

In 2005 begon ik steeds een maand over te slaan met menstrueren en dit werden vervolgens 2 maanden enz. Menstruatie werd wel steeds heviger. Ik kan me een voorval herinneren op het werk dat ik naar het toilet moest en tijdens de beweging van staan naar zitten een enorme plens bloed verloor. Toilet, vloer, het zag er uit als of er een varken was geslacht. Toen ben ik even heel erg geschrokken.

In die periode begonnen ook de opvliegers maar ik wist niet dat dit opvliegers waren. Ik kreeg het plotseling benauwd en het gevoel dat er iets heets ontplofte in het centrum van mijn lijf wat dan uitstraalde tot in de uiterste puntjes. Zweet liep dan met straaltjes van mijn lijf. Enfin, dit gebeurde zo ongeveer 8 x per dag. Nooit 's nachts. Wel altijd 's morgens. dan stond ik op met een goed gevoel, zin in de dag enz. maar tegen de tijd dat ik mijn tanden had gepoetst had ik de 1e opvlieger er al op zitten en kon mijn hele dag om zeep zijn.

Enfin, ik heb nog wel eens dat ik b.v. aan het wandelen ben of wat dan ook en dat ik dan overvallen word door zo'n opvlieger waardoor ik me ineens zo krakkemikkig voel. Nu kan ik dan even rust pakken en wachten tot het over is om weer gewoon verder te gaan met waar ik mee bezig was. Het worden er ook steeds minder.

Met de menstruatie is het vrij snel gegaan, ik denk dat het in een jaar tijd klaar was. Leek ook wel echt een duidelijk patroon in te zitten dus heb ik me nooit zo echt onzeker gevoeld in de zin van "stel nu dat ik opeens ongesteld word".

Wel heb ik tot op de dag van vandaag nog wel eens hoofdpijnen die ik altijd als typisch menstruatie hoofdpijn ervaarde. Als ik die hoofdpijn nog wel eens heb denk ik automatisch "oh, ik moet ongesteld worden" maar dat is niet zo.

Pas na een jaar of 2 kwamen de vaginale klachten. Pijn, jeuk, onregelmatigheden in de huid enz. Soms kon ik niet eens fietsen omdat ik domweg niet kon gaan zitten. Hier heb ik nog steeds last van. Ik moet er eigenlijk eens na laten kijken maar ik kom daar niet aan toe. Heb zelfs baarmoeder onderzoek laten passeren omdat ik daar zo tegen op zie.
Enfin, ik ga het binnenkort toch wel doen hoor.

De stemmings wisselingen is moeilijk te zeggen. Achteraf denk ik "ja toen zat ik me zelf al in de weg" maar als ik zo boos was dan had ik toch het gevoel gelijk te hebben of het waren "de anderen". Het is eigenlijk vanaf het begin wel daar geweest maar steeds in fases. Overwegend negatief maar uiteindelijk toch wel weer e.e.a. gebracht.
Werk wat ik jarenlang met plezier deed daar kon ik opeens van gruwen. Ik ben zelfs weer gaan studeren om er van af te komen. Dus niet in de zin van "ik wil meer bereiken" maar "ik wil hier weg". Dit heeft me nu andere werk opgeleverd waar ik het goed naar mijn zin heb. Echter mijn oude gevoel van 100 % inzet is weg. Als men mij nu vraagt wat mijn streven is zeg ik altijd eerlijk; goed werk leveren maar mij niet over de kop jagen en op een prettige manier mijn pensioen halen. Als men vroeger vroeg wat ik zou doen als ik de hoofdprijs zou winnen zij ik altijd dat ik zou blijven werken. Nu zeg ik direct; dan ga ik rentenieren en doe ik alleen nog activiteiten (kan gerust "werk" zijn) waar bij ik zelf kan bepalen "ga ik vandaag wel of niet". Met name dat "zelf bepalen" is erg belangrijk voor me geworden.

Tula

Mjammy
Berichten van Mjammy
Onderwerpen van Mjammy
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 65

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Mjammy » do 02 jun 2011 22:50

Hallo Tula en ook de andere vrouwen die dit lezen

Ik ben nu ook al 5 jaar verder al wist ik 5 jaar geleden nog niet dat het de overgang was waarin ik belandde.
Ik kwam daar op een gegeven moment achter omdat mijn menstruatie ging veranderen. Maar ik dacht: oke dit hoort erbij, maar na het stoppen van de menstruatie zal het wel over zijn.
Toen kwamen er wisselende stemmingen, nou ja, ook daar had ik wel van gehoord, hoort erbij!
Maar dan ineens kwamen er ook paniekaanvallen en dingen waar ik vroeger goed in was durf of kan ik niet meer opbrengen, kortom: Ik HERKEN MEZELF NIET MEER! Ik verstopte mij liever in huis.

Wat heb ik mezelf vaak afvraag: "Ben ik dit?" Echt ik herken mezelf niet meer. De lichamelijke ongemakken maakte het allemaal nog moeilijker hoge bloeddruk, terwijl bij mij de bloeddruk altijd laag was, ik kreeg het koud, kreeg hoofdpijnen die zich veel vaker dan mij lief was gingen voordoen, op het laatst elke week. vaginale klachten. Kortom ik veranderde in een wrak, en zo voelde ik mij ook.

Langzaamaan verdwenen mijn lichamelijke klachten, maar de geestelijke problemen bleven en sommige werden erger.

Omdat ik hier niets van begreep wat mij overkwam ben ik via haar op zoek gegaan naar herkenning. En vond ik deze site.
Er kwam een bepaalde rust over me heen, en ben ik er niet meer tegen gaan vechten. Ik vocht inmiddels al zo'n 3 jaar tegen dit gevoel.

Ik ben dus nu zo'n 5 jaar verder, de klachten komen en gaan, maar ik ben er niet meer bang voor.
Nu weet ik wat mij overkomt, en heeft het een naam gekregen.

Ook heb ik met het begin van de overgang mijn werk opgezegd, het hoefde niet meer maar ik kon het ook niet meer, achteraf een goede beslissing.

Groet, Mjammy

Roelie
Berichten van Roelie
Onderwerpen van Roelie
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 60

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Roelie » di 26 jul 2011 16:03

Hallo Tula en andere vrouwen,

Ik heb eigenlijk met veel plezier jouw bericht gelezen. Het doet me goed te lezen dat er ook weer rust komt. Ikzelf ben nu 52 jaar en het getal doet mij nog steeds vreemd aanvoelen.

Ikzelf ben ik denk al een jaar of 6 misschien wel 7 bezig met de overgang. Het begon bij mij met spontaan de groei van gezellige vleesbomen in mijn baarmoeder terwijl ik in die periode aan het afvallen was. Ik was iets te zwaar en wilde gewoon weer mijn normale figuur van vroeger terug. Jong zijn zeg maar. Die wil was heel sterk en ik denk dat het toen al begonnen is. Gek genoeg zei mijn lijf wat anders en ik kreeg een ietwat scheve buik en ging daarmee naar de dokter. Bleek later toch gelijk te hebben dat ik dus een vleesboom had, verschillende zelfs die mijn buikje op een zwanger buikje deed lijken. Tja, nou goed, dat is dan zo. En je blijft onder controle en dat doe ik nog steeds.

Dat ik in de jaren dat ik nog werkte onrustige en pijnlijke benen kreeg valt in het begin niet op. Vaker hoofdpijn en ik merkte ook dat ik minder zin kreeg in feestjes en veel mensen en ik zette op een gegeven moment ook de radio niet meer aan. Rust vond ik fijn. Ik feestbeest, gezelligheidsmens en die zo van muziek hield! rust! Altijd stond hier de deur open en had ik wel visite. Nu denk ik, doei, ben er niet, lekker mezelf zijn en geen verhalen aan horen van anderen. Ik ben aan de beurt.

Dus zonder dat je er erg in hebt veranderd je al. Eigenlijk best grappig om op te merken dat het dus al heel subtiel gebeurt. Al met al heb ik ook de nodige schommelingen al gehad en het begon bij mij na een ingrijpende voor mij althans, gebeurtenis van ouders, en kreeg ik paniekaanvallen en begreep mijzelf totaal niet meer. Ik kan nogal goed relativeren en met behulp van lezen, ingaan op jezelf enz heb ik geen paniek meer gehad. Wat ik heb geleerd is goed luisteren naar jezelf. Proberen te analyseren wat je voelt en denkt. Waarom denk je zo en wat voegt het toe. Is er echt iets aan de hand of denk je dat het zo is. Soms lukt dat niet en soms lukt dat wel. Ik heb ook een rot jaar achter de rug ook omdat mijn moeder is overleden en rouw en overgang ontzettend naast elkaar staan.

Overgang is een fase van afscheid nemen, zo ook rouw. Het is eigenlijk hetzelfde. Je leven veranderd omdat dingen die waren anders worden. Dat heeft tijd nog. Rouw is verliesverwerking en dat kan ik alle fasen van het leven zijn. Verhuizing, iemand verliezen of je baan kwijt raken, de overgang. Ik heb geleerd ondertussen dat je geen grip kan hebben op bepaalde zaken in het leven. Wij mensen veranderen door gebeurtenissen die we meemaken. Of we het willen of niet. Het gaat niet om het waarom daarvan, maar hoe je er mee omgaat. Je kan het zwaar maken of proberen het te zien als,, ik ga dat meemaken en het mag ook. Leuk of niet.

Ik heb een schoonzusje gehad en is met 52 jaar overleden aan kanker. Ze heeft wel oma mogen zijn maar de overgang voor haar was niet ter sprake. Ze heeft het niet meegemaakt zoals wij hier vrouwen het meemaken. Dan ben ik blij dat ik het meemaak en maakt het voor mij lichter. Want.. dit gaat over. Wat zij had niet. Hier kan ik dus toch mee leven, al denk ik soms ook pfff en mn hoofd! wat een koppijn ik al gehad heb! vreselijk gewoon. Alsof je een maand lang ongesteld moet worden. We zijn sterker dan we denken! Wij vrouwen!

Ik zit er ook midden in hoor, ben al wel heel ver, dat heeft de bloedwaardetest ook bevestigd. Gelukkig denk ik dan. Maar nog niet helemaal. De rouw die ik nu beleef van het overlijden van mijn moeder hakt er diep in. Dus het kan zijn dat het proces daardoor versneld wordt, geen idee. Zo voelt het wel. Maar toch, ik zie alles als ervaringen die je in het leven opdoet. Stel je toch eens voor dat alle dagen hetzelfde zijn. Dat jij als mens niet veranderd en alles en alles hetzelfde zou blijven. Je wordt geen dag ouder, je verandert dus niet en nooit geen grijze haren als een oma met kleinkinderen.. Alle dagen hetzelfde en jij als mens die jij bent dus ook niets beleeft.

Zouden wij dat als vrouw willen? Nee toch? nee, ik ben blij dat ik dan ben wie ik ben en tja, ook mijn grillige buien, duizeligheid van mijn achterlijke gedachtestroom, met soms een lichte paniekerig gevoel daarbij,, het niet snappen allemaal en laat staan mijzelf snappen! Zweetbenen 's nachts en soms misselijk van dat je weer moet koken, eten dat je tegenstaat wat je normaal zo lekker vind. alles stom en stom vervelend vind en vooral je man! De arme schat hahaha! ;) De eeuwige was, de volgende dag dat je tegenop ziet en ja,, alsof het nooit over gaat :shock: dat ook heb ik gehad en soms nog.

Ik merk met de dag dat het weer nu voor mij wat rustiger wordt. Argwanend ook! ontzettend, want na 1,5 jaar verder te zijn na de 1e echte shock dat ik ook,, in de overgang was... wat ik NIET wilde nl, want ik toch niet! een maand gehad te hebben alsof ik nooit 1 stap verder kom omdat het leek alsof alles weer terug kwam van 1,5 jaar geleden. Toch echter is het weer anders. Ik heb gemerkt, en misschien dat vrouwen dit herkennen, dat ik mijn angst.. omzet in negatief denken. De onrust zet ik ongemerkt om in negatieve gedachtegangen. Als ik dit niet toesta en mezelf tot halt roep, gaat het weg. Het brengt nl geen vooruitgang en helpt me niet. Als ik dit merk en begrijp dat het komt door de situatie waarin ik nu zit, begrijp ik het beter en gaat het weg. Ik wordt rustig.

Soms overspoelt mij een enorm rustig gevoel van gelukzaligheid. Gek... maar wel fijn. Ik laat het allemaal op me afkomen en zie wel. Zeg ik gemakkelijk maar dat is het niet. Lijkt wel een gevecht met jezelf. Maar ik denk ook echt, hoe harder je verzet pleegt, hoe moeilijker het is. Als ik rustig ademhaal, rust neem, tijd voor mezelf en mild over mijzelf dan voel ik verdriet boven komen en laat me gaan. Denk niet dat je gek wordt want dat ben je niet zeg ik dan. Ik lees dit zoveel op deze site. Zo jammer dat artsen hier te weinig op inspelen.

Ook ik heb gedacht, medicijnen, maar heb het niet gedaan. Wil niet weglopen voor.. laat het maar komen. Tis immers iets natuurlijks.. al lijkt het soms wel duivels. Ik focus mij op de dag dat het weg is.. en die komt elke dag dichterbij.. Hoera! ook ik kom erdoor heen!

Ik menstrueer nog wel maar onregelmatig. Het komt of het blijft weg. Kan er geen pijl op trekken. Zie wel. Lijkt me zalig als dat wegblijft. Geen hoofdpijn meer! geen stom humeur meer! zalig toch? jammer dat we er zoveel last van moeten hebben maar ja. Tis niet anders. Je moet maar denken, het kan altijd nog erger.. een naar bericht of zo.. nou dan maar de overgang he,, want die hormonen kunnen wij toch vrouwen echt wel de baas! Alles wat verandert kost tijd.

Tijd is nu mijn vriend geworden want als de natuur zo perfect in balans is, moet de overgang toch uiteindelijk iets goed terugbrengen. Steeds hetzelfde zijn? nee, hahaha, zo saai! :D Heb je niks meer te klagen en te vertellen toch :S Nee hoor, overgang.. kom maar op! ik kan je de baas en zal later mijn kinderen weer kunnen vertellen hoe gekke buien ik had en dacht! hihi, nou dat wordt dan een boek vol! Sterkte iedereen!

Roelina

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Lee64 » di 26 jul 2011 19:01

Hallo dames,

Fijn om te lezen dat het overgaat! Jullie verwoorden het mooi Tula, Mjammy en Roelina! Ik zit er nu middenin en ik was er totaal niet op voorbereid en kan er heel moeilijk mee omgaan merk ik dus ga maar vaak jullie stukjes lezen denk ik!
Van de week had ik het met mijn moeder over de overgang, ze wordt bijna 84 en kon haar overgang nog erg goed herinneren, ook veel klachten en een hele moeilijke periode in haar leven met 4 pubers thuis toen. Maar ze vertelde dat ze vaak probeerde te denken: alle bejaardenhuizen zitten vol met vrouwen die het overleefd hebben dus dan zal ik het ook wel overleven.
Maar ja ik hou me waarschijnlijk veel te veel vast aan de gedachte: ik wil leuk leven!! en niet alleen maar overleven. Oh ik kan me er maar beter bij neerleggen he? Volhouden dat ik de overgang niet leuk vind en niet wil! brengt me ook niks, zucht. Ga jullie stukjes nog meer een keer lezen dus! :)

Lee

Tine64
Berichten van Tine64
Onderwerpen van Tine64
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 55

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Tine64 » ma 24 feb 2014 16:14

Hallo dames,

In de nazomer schreef ik op dit forum dat ik het niet meer hield van de opvliegers, spier - en gewrichtsklachten en heel wat geestelijke klachten.
Een bezoek bij de gyn, besloten om toch zonder hormonen door te zetten en jawel hoor, sinds vorige maand heb ik geen opvliegers meer, ook andere klachten nemen af. De ene dag wel beter dan de andere, maar toch, ik kan terug vrij goed slapen 's nachts, zalig, na maanden onderbroken nachten.
De gewricht- en spierklachten heb ik ook verder laten onderzoeken, en dat blijkt erfelijk te zijn. Ik heb polyartrose, niet fijn natuurlijk, maar nu ik weet wat het is, kan ik er naar en mee leven.

De manier waarop ik in het leven sta is helemaal verandert, ik heb het er af en toe nog best moeilijk mee dat ik niet meer bruis van energie, ik lichamelijke beperkingen heb, mijn laaiend enthousiasme gereduceerd is tot een waakvlammetje. Maar ik probeer om er positief tegenaan te kijken en het lukt aardig.
Ik heb me voorgenomen om wat me nog rest in dit leven met open armen te ontvangen en er het allerbeste van te maken!!

groetjes, Tine

Annelies13
Berichten van Annelies13
Onderwerpen van Annelies13
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 60

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Annelies13 » ma 27 okt 2014 16:49

Hallo dames

Ik ben eigenlijk al vanaf mijn 39ste aan het 'hannesen'. Zware menstruaties met enorme stolsels, wekenlang ongesteld. Stemmingswisselingen enz. alleen geen opvliegers. Uiteindelijk een paar dagen voor mijn 46ste is mijn baarmoeder vol vleesbomen verwijderd. Wat een enorme opluchting!
Daarna heb je er dus helemaal geen kijk op wanneer je nu echt de overgang in gaat.
Een aantal maanden geleden begonnen opeens de opvliegers, ik ben inmiddels 55!
In overleg met de huisarts Clonidine gaan slikken en na een kleine 2 weken had dat een prima resultaat. Sindsdien geen opvliegers meer gehad!
Blijft voor mij de vraag...wanneer is mijn overgang nu echt begonnen....want na 16 jaar 'gehannes' vind ik het onderhand wel welletjes!
Het gaat dus echt over is op mij dus nog niet van toepassing.
Wie herkent zich hierin?

Groet
Annelies

Anette
Berichten van Anette
Onderwerpen van Anette
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 65

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Anette » ma 27 okt 2014 17:08

Beste Annelies,

Ik durf wel te zeggen dat je overgang vrijwel zeker al begonnen was toen je op je 39e al die hormonale klachten kreeg.
De overgang begint bij vrouwen namelijk al halverwege de 30 jaar.

Je bedoelt waarschijnlijk dat je niet weet wanneer je menopauze valt of is gevallen.
Menopauze is maar een dag uit je overgang, de dag van de laatste menstruatie.
En inderdaad als geen baarmoeder meer hebt weet je niet wanneer die dag valt.

Anette

Anjaw
Berichten van Anjaw
Onderwerpen van Anjaw
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 55

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Anjaw » za 06 dec 2014 22:10

Hallo dames,

Herkenbaar wat Roelina schrijft. Als ik mezelf een halt toe kan roepen voordat de negatieve gedachten en emoties de overhand krijgen hoeft het niet zo uit de hand te lopen.
Ik heb dat wel moeten leren en het lukt ook niet altijd. Maar de keren dat het lukt geeft het heel veel rust. Wel heb ik gemerkt dat ik dat pas kon toepassen toen de lichamelijke klachten sterk waren afgenomen. Ik ben jaren doodmoe geweest, had dag en nacht spier- en gewrichtspijn.
Het laatste half jaar ben ik niet meer moe en de pijnen zijn enorm afgenomen. Als ik nu wel eens een nacht veel minder uren slaap kan ik gewoon mijn dag doorkomen zonder in te storten. Daardoor is het natuurlijk ook veel makkelijker om te relativeren zodra er negatieve gevoelens ontstaan.

Vanmiddag moest ik van mezelf de administratie bijwerken, en daar heb ik echt een grondige hekel aan. Ik voelde in mijn lichaam een enorme druk opbouwen en kreeg het gevoel dat ik heel hard moet huilen. Ben even gaan zitten om aan mijn angst tegemoet te komen, voordat ik begon met de klus. Ik heb gevoeld wat er speelde en waarom ik me zo voelde, toen zakte het weg en heb ik redelijk rustig de klus geklaard zonder woede aanval.

Ik neem er dus gewoon even de tijd voor om te herkennen en erkennen wat ik voel.
Mijn leven is de meeste dagen in rustiger vaarwater gekomen en ik mag van mijzelf ook veel meer tijd besteden aan mijn gedachten en gevoelens. De anderen wachten dan maar even.

Gr. Anja

SandraC
Berichten van SandraC
Onderwerpen van SandraC
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door SandraC » za 10 okt 2015 13:27

Hallo allemaal,

Goh, ik ben hier nieuw, net ingelogd...lees ik jullie verhalen en ben er helemaal door ontroerd.
Krop in mijn keel om zoveel eerlijkheid. Wat een verademing om jullie reacties te lezen.
Ik ben 45 jaar en voel me al een jaartje "anders" ...
De eeuwige optimist met een kanjer van een draagkracht, de persoon die de wereld aan kon... Niet meer dus...
De vervelende hartkloppingen, een angstig gevoel zomaar uit het niets, duizelig, en mijn partner waar ik reeds dertig jaar samen mee ben heeft tot zijn vreugde :( mijn donkere kantjes ook mogen ontmoeten, het was net of we een andere taal spraken. Sinds een paar maanden hebben we elkaar terug gevonden, waar ik heel blij om ben, wat me bezielde toen ...
Soit, het voelt een beetje als thuiskomen deze site, iedereen zegt me dat ik nog veel te jong ben om in de menopauze te zitten, maar als ik jullie reacties leef en de leeftijden zie voel ik me alvast geen ALIEN meer, zoals jullie schrijven, best om er niet tegen te vechten, maar om de ongemakken toch proberen te omhelzen. Komt goed,

groet,
Sandra

Troelaatje
Berichten van Troelaatje
Onderwerpen van Troelaatje
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd NU: 58

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Troelaatje » zo 29 sep 2019 16:27

Dag allemaal...zitten jullie nog op dit forum ..zijn jullie allemaal nog steeds in goeie doen?

Grtjes, Troelaatje

Esmetje
Berichten van Esmetje
Onderwerpen van Esmetje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 43

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Esmetje » di 05 nov 2019 07:14

Goede morgen..

Dat zou ik ook willen weten.
Het voelt namelijk echt alsof het nooit meer overgaat..
Ben net uit bed en sta alweer te rillen als een rietje.
Nare gevoelens en gedachten.. bah hoe moet je het volhouden vraag ik me af

Groet, Esmetje

Pee
Berichten van Pee
Onderwerpen van Pee
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 57

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Pee » vr 08 nov 2019 16:54

Hoihoi,

Ik dacht ook dat het nooit over zou gaan, maar dat gaat het wel.
Ik ben inmiddels 57 en vanaf mijn 40ste klachten.
Ik had de hoop ook opgegeven, maar ik slaap zelfs weer beter :D

Groet Petry

Esmetje
Berichten van Esmetje
Onderwerpen van Esmetje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 43

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Esmetje » wo 20 nov 2019 15:57

Hai Petry

Wat fijn te horen dat het wel overgaat, zou bijna zeggen geloof er geen bal van (grapje)
Ik ben blij hoor met zulk nieuws..
Twijfelde jij ook zo vreselijk in het begin?
Wel of geen overgang, ben ik “gewoon” depressief?
Vind het lastig en moeilijk, vaak zegt m’n intuïtie van wel maar ook heel vaak van niet.
Vreselijk.
Het ging echt wel wat beter maar lijkt nu toch weer terug bij af helaas.

Groet, Esmetje

Pee
Berichten van Pee
Onderwerpen van Pee
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 57

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Pee » do 21 nov 2019 11:23

Hoi Esmetje,

Ja ik heb ook veel getwijfeld, ben erg slecht geweest door de Jaren heen.
Van mijn 40ste tot mij 45ste hormoontherapie gehad, ik wist niet waar ik aan begon, de huisarts schreef het me gewoon voor. Het hielp, echt geweldig, tot ik er na 5 jaar mee stopte. Ik werd gillende gek na 6 weken stoppen, heeft me daarna 3 maanden geduurd voordat ik weer een beetje normaal functioneerde.
Daarna alle overgangsklachten gehad, hele slechte tijden en betere tijden.
Nu slaap ik weer best aardig tot zeer goed, humeur is beter.
Weet je met vlagen heb ik nog rare dingen bijvoorbeeld:

Als ik slecht slaap, heb ik ook veel haaruitval, veel opvliegers, ’s ochtens niet op gang komen, me verdrietig voelen.
Als ik beter slaap, geen haaruitval, minder opvliegers, beter humeur, actiever.

Het denk ook hormonaal, er zijn patronen.
Maar voor nu ben ik best tevreden.

Groetjes Petry :D

Esmetje
Berichten van Esmetje
Onderwerpen van Esmetje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 43

Re: Een nieuwe fase; het gaat dus echt over.

Bericht door Esmetje » do 21 nov 2019 12:09

Hai Petry,

Blij dat je best tevreden bent, super gevoel lijkt me dat.
Het geeft weer hoop zulke berichten.

Groet, Esmetje

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht