Jonge kinderen en zelf kampen met overgangsverschijnselen

Zorgmoe, Oververmoeid, Opgebrand. Bestaande verplichtingen en verwachtingen worden teveel.
De draagkracht waarover we eerder beschikte, lijkt langzaam maar zeker af te brokkelen.
Jojo43
Berichten van Jojo43
Onderwerpen van Jojo43
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 46

Jonge kinderen en zelf kampen met overgangsverschijnselen

Bericht door Jojo43 » vr 20 mar 2015 17:07

Goedemiddag,

Ik lees hier al een jaartje zo af en toe mee maar ben sinds een paar dagen actief op het forum. Deze website en dit forum zijn voor mij de eye opener geweest. Ben nu 43 en kamp al een jaar of vijf ongeveer met allerlei verschijnselen die, toen ik hier terecht kwam, allemaal ineens op zijn plek vielen.

Ik ben getrouwd en we hebben een zoon van 8,5. Ik merk de laatste jaren dus wel dat het hebben van een jong kind en allerlei overgangsklachten niet altijd een hele fijne combi is :D .

Toen hij peuter was begonnen bij mij de klachten en dat is een paar jaar geestelijk zwaar geweest voor mij. Toen ik eenmaal het licht zag en mijn klachten kon plaatsen ging het gelukkig beter en inmiddels kan ik er prima mee omgaan. Ik weet nu immers waar mijn gevoelens en kwaaltjes door komen.

Er zijn natuurlijk de momenten dat ik minder in mijn vel zit, ongeduldiger ben, kriegelig, dood- en doodmoe, hormonale neerslachtigheid, knallende koppijn heb, hartkloppingen en opvliegers heb. En dan kan het wel eens verdomd lastig zijn om gezellig te blijven en het geduld op te brengen met een bijna 9 jarige zoon.

Sommige hele simpele situaties, zoals een ruzietje tijdens het buitenspelen, of een voorvalletje op school kunnen mij soms volledig uit het lood slaan. Dan worden sommige klachten zoals hartkloppingen en opvliegers en een algeheel gevoel van in een hoekje weg willen kruipen ineens wat heftiger.

Het is zo jammer dat ik iedere dag in contact kom met tientallen vrouwen/moeders van mijn leeftijd en dat er eigenlijk nooit over onze nieuwe levensfase die (beginnende) overgang heet gesproken wordt.

O jee, dit klinkt nu wel heel dramatisch als ik het zo terug lees. Ik hoop dat iemand zich in mijn verhaal herkent!

Groetjes,
Jojo

Mrsx
Berichten van Mrsx
Onderwerpen van Mrsx
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 47

Re: Jonge kinderen en zelf kampen met overgangsverschijnsele

Bericht door Mrsx » zo 22 mar 2015 21:48

Jojo,

Je bent niet de enige.... ik heb nog geen opvliegers, maar wel van die hormonale buien waar ik moe van raak, ik ben sinds 2 jaar gewoon een hypochonder geworden, ongekend. En die hypochonder is ook nog eens bang voor artsen, toen begonnen de wisselende menstruaties ook.... ik wordt moe van de wisselende menstruaties, ben zo de weg kwijt in mijn lichaam en loop bij een psycholoog omdat ik vorig jaar 'op' was....
We hadden toen al bijna 3 jaar zieke familie leden waarvan er 2 overleden dus toen was het batterijtje op..

Ik heb er 3 rondlopen, drie geweldige kinderen, de oudste is 10,5 ik heb er eentje van net 9 en de jongste is 6.5... dus ik moet energie voor tig hebben met sporten en andere dingen.......ren je rot is wel van toepassing.
Ik moet ik heb geen keuze, heb toch voor hun gekozen? maar ik heb nachten die onrustig zijn, voel me soms mega onrustig en bij stress herken ik mezelf soms niet eens meer...

Op ben ik niet meer, onrustig wel en angstig dus ook, niets voor mij, ik mis soms zo de vrouw die ik was.... erg gewoon... het gaat met ups en downs, en om me heen lijk ik wel de enige te zijn van mijn leeftijd die zo kwakkelt....

Dus je bent niet de enige!

Mrsx

Jojo43
Berichten van Jojo43
Onderwerpen van Jojo43
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 46

Re: Jonge kinderen en zelf kampen met overgangsverschijnsele

Bericht door Jojo43 » wo 01 apr 2015 10:44

Hoi Mrsx,

Bedankt nog voor je reactie! Ik had nog op veel meer reacties gehoopt natuurlijk, het feit dat ik niet de enige ben steunt mij namelijk nogal.

Die angstgevoelens heb ik de laatste tijd ook ineens trouwens. Ik realiseerde het me van de week. Angst om met de metro naar de stad te gaan, angst om in de storm van gisteren buiten te lopen. Ik zie levendig voor me hoe ik geraakt ga worden door omvallende bomen en lantaarnpalen of zo. Echt heel overdreven natuurlijk maar ik word dan ineens bevangen door angst. Moet niet gekker worden...

Oh ja, de angst dat mijn kind iets overkomt, pffff. Soms kan het me naar de keel vliegen allemaal. Als ouder heb je dat gevoel altijd maar het is nu buitenproportioneel zeg maar.

Groeten,
Jojo

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht