Wat word ik enorm op de proef gesteld

Zorgmoe, Oververmoeid, Opgebrand. Bestaande verplichtingen en verwachtingen worden teveel.
De draagkracht waarover we eerder beschikte, lijkt langzaam maar zeker af te brokkelen.
Pharms
Berichten van Pharms
Onderwerpen van Pharms
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 54

Wat word ik enorm op de proef gesteld

Bericht door Pharms » zo 29 mar 2015 15:01

Hallo dames

En weer een dag waarop ik verdrietig en gedeprimeerd wakker word, de zoveelste op rij. Weer overal pijn, in longen, rug, maag. Dat wordt weer een dag op de bank hangen en als een zombie naar de TV koekeloeren, waarschijnlijk al vroeg in pyjama en de hele dag ongezonde liflafjes etend omdat ik nergens trek in heb en alles me zo'n beetje tegenstaat. Vroeger kon ik me verheugen op zoetigheid zoals ijs of drop maar nu heb ik al tijden een enorme zoutbehoefte. Zoetigheid staat me juist heel erg tegen. Weer iets waar ik niet meer van kan genieten.

Mijn man heeft voor de derde dag op rij avonddienst en ik zie er tegenop om zonder hem te zijn. Ik wil hem heel graag bij me hebben en ben blij dat dit zijn laatste werkdag is en hij hierna weer twee dagen bij me is. We hebben sinds een tijdje relatietherapie en die werkt uitstekend. We lijken elkaar weer helemaal gevonden te hebben en nu is hij een steun voor me geworden. Ik ben daar ontzettend blij mee. Dat is in ieder geval iets waar ik eens niet meer over in hoef te zitten. Maar ik heb nu wel steeds sterk de behoefte om op hem te leunen, zo ken ik mezelf niet. Ik was zo sterk.

Ik word overvallen door verdriet over dingen die vroeger, in mijn jeugd, zijn gebeurd. Helemaal teruggeworpen op mezelf, op de leegte die ik in mezelf voel, op het niets meer kunnen, geen afspraken kunnen maken, want die worden toch weer afgezegd, geen mens willen zien, geen boek kunnen lezen, ook iets wat ik moet missen. Ik genoot zo ontzettend van lezen en films kijken, maar lijk dat nu niet goed meer te trekken, hoewel een goede film af en toe godzijdank nog wel lukt, maar lang niet zo vaak als ik zou willen. Geen geduld voor. Ongedurig, maar ook moe moe moe moe moe moe. En dan dit afschuwelijke weer van de afgelopen dagen. Grijs, grauw, af en toe koud, storm, unheimisch rotweer.

Mijn doodsverlangen steekt nu nog vaker de kop op. Ik heb de lamellen dichtgehouden, ik wil dit rotweer niet zien en zoveel mogelijk buitensluiten. Mijn baan ben ik kwijtgeraakt door de gevolgen van de menopauze en nu moet ik morgen weer naar mijn outplacement coach. Maar ik ben nog lang, nog lang niet klaar voor een nieuwe baan! Alle moeten geeft stress. En vechten tegen de menopauze geeft druk, en druk kan ik totaal niet aan. Ik was VIER JAAR van mijn verslavingen af, VIER JAAR. Toen ik vorig jaar op mijn dieptepunt beland ben, ben ik af en toe weer gaan roken, ook cannabis, en weer alcohol drinken. Nu moet ik vechten tegen terugvallen. Gelukkig is onze relatietherapeut ook zelf bekend met verslavingen en helpt hij ons daar ook bij. Mijn hemel, wat word ik ongelooflijk op de proef gesteld. Alles wat ik al had, dus verslavingsgevoeligheid, neerslachtige gevoelens, COPD, alles ja alles wordt versterkt.

Ook om de haverklap een slechte weerstand en me lichamelijk gammel voelen, of ik nu zo gezond mogelijk eet en leef of maar wat rommel. Maar denken: 'Waar heb ik dit aan verdiend?' heeft geen zin. Geen enkele zin. Het is een feit en daar zal ik mee moeten dealen, of ik wil of niet. Een paar lichtpuntjes: mijn man en ik gaan het huis samen opknappen, wat onze zich sterk herstellende band verder zal verstevigen. We houden heel veel van elkaar en ik ben gelukkig van het idee afgestapt om zonder hem verder door het leven te willen. Sterker nog: ik heb hem heel hard nodig.

Nog een lichtpuntje: ik kreeg toch nog een bonus uitgekeerd van mijn werkgever, waar ik me niet kon handhaven door de klachten. Ik weet niet of ze het hadden hoeven doen maar ik ben er blij mee, want de komende maanden hoeven we ons om geld in ieder geval niet druk te maken. In mei gaan we een weekje op vakantie, waar we enorm naar uitkijken.

En nog een belangrijk iets: ik accepteer deze levensfase zoveel mogelijk. Ik vecht er niet meer tegen. En nu ben ik weer uitgeput maar heb gelukkig van me afgeschreven.

Bedankt lotgenoten; deze site en jullie zijn een enorme steun voor me. Sterkte allemaal gewenst, met alles.

Pharms



Caro55
Berichten van Caro55
Onderwerpen van Caro55
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 59

Re: Wat word ik enorm op de proef gesteld

Bericht door Caro55 » zo 29 mar 2015 17:23

Hallo Pharms,

weeral zoveel herkenbare dingen die ik hier lees !
Met Kerst was mijn man 2 weken thuis, ik gelukkig, niks zagen, voelde me zalig ! Na de 2 weken zit ik hier terug alleen thuis, muren komen op me af, alhoewel ik bijna dagelijks ga sporten maar na de middag alleen thuis. Huishoudelijke taken die me geen voldoening geven. Bang om alleen te komen staan! Mijn vader is gestorven op zijn 62, begrijp nu de beleving van mijn moeder toen ze alleen kwam te staan.

Gelukkig kunnen we hier een en ander van ons afschrijven :D
Ga wekelijks langs bij een therapeut, zij beweert dat al mijn mankementen niks met de menopauze te maken hebben. Ik lees hier wel andere dingen. Dingen uit het verleden komen ook sterker naar boven, niet verwerkt ? Wie zal het zeggen ???

Groetjes Carine

Sandra66
Berichten van Sandra66
Onderwerpen van Sandra66
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Wat word ik enorm op de proef gesteld

Bericht door Sandra66 » zo 29 mar 2015 19:57

Pharms,

Mijn dag is net zo begonnen als de jouwe en ook alweer de zoveelste op een rij...
Wat jij ook vertelde over dat eten met liflafjes komt mij ook zo bekend voor, dan komt opeens de zoetigheid je neus uit en wil je weer zoutigheid.
De hele dag al heb ik hoofdpijn, druk op mn oren, trillend ooglid, gejaagdheid, misselijk en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ook ik heb me in het begin vaak afgevraagd, waar ik dit aan verdient heb...maar dat heeft inderdaad geen zin.
Weet wel dat ik het spuugzat ben en dat ik af en toe het gevoel heb dat er een duivel in me huist en bezit van me heeft genomen.
En nee....de overgang is geen ziekte, maar voel me wel doodziek!

Ben sinds vorige week weer 3 halve dagen aan het werk na 2 maanden in de ziektewet. Weet nu al dat ik helemaal geen 3 hele dagen kan gaan werken.
Mijn contract loopt per 1 juli af en weet dat het niet verlengd gaat worden, voor het grootste gedeelte te wijten aan de overgang....
En het gekke is, op de een of andere manier interesseert het me ook eigenlijk niet dat ik dan geen werk meer heb.

Heb de huisarts gevraagd om een verwijzing voor de menopauzepoli, misschien dat ik daar wat wijzer van word. Dit leven is voor mij overleven!

gr.Sandra

Monique61
Berichten van Monique61
Onderwerpen van Monique61
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 58

Re: Wat word ik enorm op de proef gesteld

Bericht door Monique61 » vr 05 jun 2015 18:35

Beste dames....

Het kijken in de spiegel naar mijn veranderende lichaam maakt mij onzeker. Down voelen. Geen zin in iets hebben. Trilgevoel in onderbuik. Lijntjes overal. Slecht slapen. Het bah-gevoel. Over alles mopperen. Mezelf niet aantrekkelijk voelen. Huilbuien. Geen draagkracht meer hebben. Ik herken mezelf soms totaal niet meer. Ik voel met jullie mee.
Wat kunnen hormonen en overgang toch veel aanrichten zeg. Waarom moeten vrouwen dit weer dragen? En ga zo maar door... Maar ik blijf bidden bidden en nog eens bidden. Het moet toch een keer beter gaan niet?

Monique

Linda1970
Berichten van Linda1970
Onderwerpen van Linda1970
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Wat word ik enorm op de proef gesteld

Bericht door Linda1970 » wo 30 okt 2019 08:05

Hallo Pharms, dames,

Ik lees dit op okt 2019 en ik voel me precies hetzelfde. Al 5 jaar. Ik word ook elke dag op deze manier wakker maar ik moet gewoon aan het werk. Elke dag mezelf ophijsen om de dag te beginnen.

Ik probeer het verborgen te houden aan de buitenkant. Het is al 5 jaar overleven!
Gespannen, somber, pijn, angst, malende gedachten, aangezichtspijn, onverklaarbare kiespijnen, spierpijn, moe maar niet kunnen doorslapen, de lijst gaat nog door!

Hoe meer stress, hoe erger de klachten. Ik wil geen hormoontherapie. Burnout gehad in 2015. 2 jaar uit de roulatie geweest. Nu nog steeds in therapie. Het helpt niet veel.

Mediteren, mindfulness, valeriaan, een luisterend oor, ontspanning en begrip helpen wel iets.
Ik eet gezond, sport niet (echt tè moe na mijn werk, ik ben schoonmaakster).
Hormonen maken en breken me. Ik probeer het te accepteren en te luisteren naar mijn lichaam. Maar ik moet blijven werken (ben alleenstaand). Ik ben echt OP.

Gelukkig ben ik er niet alleen in, dat lees ik hier. Dat stelt me gerust. Dat ik niet gek aan het worden ben. Ik krijg zeer weinig begrip! Ik ben maar gestopt met uitleggen en vertellen hoe ik me voel. Mensen kijken me raar aan. Huisarts kan alleen hormonen geven.

Ik vind het een eenzame reis. Ben al bijna 5 jaar bezig, dag in dag uit mezelf oppeppen. Wat een hel, de overgang. Sterkte, meiden!

Dat wou ik even kwijt.
Linda1970

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht