Gestrest, somber

De woede die je tijdens de overgang ervaart heeft vaak een diepere betekenis. Het kan iets zeggen over wat niet meer bij je past en over wat je wel nodig hebt.
Tegenzin/Weerzin en woede kunnen een goede leidraad zijn om tot jezelf te komen.
Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Gestrest, somber

Bericht door Ankie01 » do 10 jan 2019 09:02

Hallo dames,

Ik ben 48 jaar en ik vermoed dat ik ook in de overgang kom...ik ben nieuw op dit forum.

Gestrest, angstig, somber.... allemaal zo herkenbaar!

Hoe hou ik dit vol vraag ik me af? Mijn omgeving herkent dit niet.

Ik ben ten einde raad naar een psychiater geweest en daar kreeg ik het etiket "angststoornis"
Ik slik - na heel lang twijfelen - ook AD maar dit helpt me geen meter vooruit...

Herkennen jullie dit? Zou hormoontherapie helpen....?

Dank voor jullie advies...
Ankie



Claire
Berichten van Claire
Onderwerpen van Claire
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 50

Re: Gestrest, somber

Bericht door Claire » vr 11 jan 2019 13:00

Hallo Ankie,

Je verhaal komt heel bekend voor. Zelf ben ik niet direct bekend met sombere gevoelens, maar bij mij begon de overgang met hartoverslagen die niemand kon verklaren (ik was eind dertig, dus aan de overgang werd niet gedacht).

Ik was heel angstig als het gebeurde en mijn toenmalige huisarts plakte bij mij ook het etiket 'angststoornis' op en hyperventilatie. Ik moest naar de haptonoom. Daar kreeg ik een aanval en kon hij gelijk zien dat ik geen angststoornis had of hyperventilatie.

Het is heel overweldigend om klachten te ervaren en te merken dat je niet meer kunt wat je altijd kon. Vandaar ook je vraag "Hoe houden jullie dit vol?".

Wat helpt is lief te zijn voor jezelf en je draaglast te verminderen. Je kunt nu niet door op de oude voet, omdat je lijf zich moet aanpassen aan de nieuwe hormoonhuishouding en dat kost energie.

Je bijnieren zorgen voor de hormoonbalans, maar geven bij stress (positief of negatief) voorrang aan de adrenaline aanmaak. Bij stress kunnen je bijnieren dus niet werken aan je hormoonbalans en dat uit zich in meer klachten.

Rust is dus je beste vriend nu.

Heel veel sterkte.

Groetjes,
Claire

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Gestrest, somber

Bericht door Ankie01 » vr 11 jan 2019 15:39

Hallo Claire,

Heel veel dank voor jouw reactie!

Ik neem op tijd rust, maar het zijn wel lange dagen.... ik kan door omstandigheden momenteel niet werken en uiteraard duren de dagen soms veel te lang.

Neem daarbij de vapeurs, de vermoeidheid en vooral de geestelijke ongemakken (depressie, angst, somberheid...)

Wou dat ik terug mijn "oude" zelf kon zijn maar dit lijkt voorgoed verleden tijd...

fijne dag, Ankie

Kimberley
Berichten van Kimberley
Onderwerpen van Kimberley
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Gestrest, somber

Bericht door Kimberley » wo 30 jan 2019 10:04

Hallo Ankie

Ik werk in een huisartsenpraktijk en krijg dus veel dossiers met medische gegevens onder ogen. Het is opvallend hoe ongelooflijk veel vrouwen een diagnose angststoornis in hun dossier hebben staan. :o Allemaal vrouwen in de overgangsleeftijd..... :S
Vaak is de diagnose gesteld zonder verder gedegen onderzoek, ik erger me er rot aan.
Voordat ze in de overgang raakten hadden deze vrouwen ook helemaal geen angststoornis, jij waarschijnlijk ook niet?

Het gros van de vrouwen met die diagnose heeft in mijn ogen dan ook helemaal geen angstSTOORNIS. Ze voelen wel angst, zelf voel ik dat ook wel hoor, maar angst voelen vanwege schommelende hormonen die op je zenuwstelsel werken is natuurlijk heel wat anders dan een stoornis hebben.

Laat je niet behandelen met allerlei medicatie alsof je ik weet niet wat heb. Je bent gewoon in de overgang, daar horen bepaalde gevoelens bij.
Zoals Claire al schrijft: doe hier je licht op, dan ga je heel anders tegen het een en ander aankijken en hoef je je niet meer zo als patiënt te laten behandelen want dat ben je niet.
Ook geen Zoely dus (je andere topic), want dat je menstruatie wegblijft is volkomen normaal op jouw leeftijd. Tegen hormonale geestelijke klachten kan het misschien even wat verlichting geven, maar zoals Rian al schrijft: als je dan weer stopt komen die geestelijke verschijnselen toch weer. Ze horen namelijk bij het veranderingsproces, net als die angsten eigenlijk.
(Plus dat het risico er is dat de Zoely averechts werkt zoals bij Lientje)
Verder heb ik nogal eens op het forum gelezen dat AD de overgang kan stagneren.
Medicijnen voor een normale levensfase, ik blijf het raar vinden.

Groetjes Kim

Lientje22
Berichten van Lientje22
Onderwerpen van Lientje22
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 45

Re: Gestrest, somber

Bericht door Lientje22 » wo 30 jan 2019 11:42

Beste Kim,

Wat zou het fijn zijn als de huisartsen waar jij bij werkt en ook de vele andere huisartsen/ specialisten / therapeuten/maatschappij etc ook de vrouwen zou geruststellen zoals jij Ankie beantwoord en geruststelt. Wat zouden we ons als vrouwen gesteund voelen.
Ik merk zelf ook telkens als ik angstig ben dat dit vaak versterkt wordt door mijn omgeving. Vorige week sprak nog iemand tegen mij: Joh al 2 jaar zoveel klachten, dat duurt wel lang hoor. Wat zou ik blij geweest zijn met een antwoord waar in ik me gesteund zou voelen.
Met mijn man kan ik mijn gevoelens gelukkig bepraten en ook mijn kinderen weten het wel als ik me niet goed voel.
Maar als ik dit tegen mijn omgeving vertel dan krijg ik allerlei tip en adviezen. Ook mijn omgeving praat mij dan een stoornis aan.
En dat ik toch wel aan de Ad moet als ik deze gevoelens soms heb. Daarvan raak ik in de stress en wordt onzeker.
Zou naar mij en alle vrouwen gereageerd worden zoals Kim dan ben ik er van overtuigd dat we ons gesteunt voelen en begrip verzacht te klachten. Al zijn ze niet weg. Gelukkig bestaat dit forum.

Groetjes Lientje

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Gestrest, somber

Bericht door Ankie01 » wo 30 jan 2019 16:02

Beste Kim,

Ik lees zonet jouw reactie op mijn berichtje, waarvoor mijn dank.

Mijn psychiater noemt het een "gegeneraliseerde angststoornis"
Ik wou dit in eerste instantie niet aannemen, maar ja, het is natuurlijk niet zo evident om in iemand zijn hoofd te kijken...

Vorige zomer had ik zoveel angsten, dat ik bijna mijn huis niet meer wou uitkomen, dit was ook geen leven!
tot ik huilend bij de psychiater zat, en ik gesmeekt heb om me toch wel terug AD voor te schrijven.
Auto rijden durfde ik ook niet meer, en ik dacht letterlijk dat ik gek aan het worden was van de angst.

Ik heb lang getwijfeld om terug aan de AD te beginnen.
Ben gestart sedert oktober, en nu zijn de angsten beter onder controle.
Waarschijnlijk is dit niet altijd voor iedereen de beste oplossing (AD) maar mij helpen ze wel om een "leefbaar" en meer kwaliteitsvol leven te hebben...

De gynaecologe heeft me gewoon aan de pil gezet, maar een beetje gehoor heb ik er niet gehad.
Waarom vertellen specialisten nu gewoon niet wat de overgang betekent?
Hoe is het mogelijk dat alles opgelost wordt met een pilletje?
Zoely voorschrift ligt hier nog, ik durf niet opnieuw aan de pil...

Deze site is een houvast voor mij, ik lees heel veel omdat ik zo onzeker word, ik herken mezelf niet meer...
Nogmaals mijn dank aan iedereen die op deze manier zijn steentje bijdraagt om de overgang "draaglijker" te maken.

Ankie

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Gestrest, somber

Bericht door Lee64 » do 31 jan 2019 06:36

Hoi Lientje

Ik lees nog ff mee ;) En ben het helemaal met je eens, het zou zoveel verschil maken.
De overgang zou er nog steeds niet makkelijk of fijn door worden want het blijft een (hele) moeilijke periode in het leven van een vrouw, maar het zou zeker draaglijker worden op die manier.

Een feit is echter dat artsen, specialisten, therapeuten enz. allemaal opgeleid zijn om te behandelen.
En vrouwen gaan ook naar de dokter of de specialist of de therapeut omdat ze willen dat hun verschijnselen wegbehandeld worden.

Dus Ankie01, jouw vraag
Hoe is het mogelijk dat alles opgelost wordt met een pilletje?
is hiermee beantwoord denk ik.

Zelf ook die weg bewandeld hoor in het begin, toen ik nog niet wist wat de overgang allemaal inhoudt. Ik ben niet roomser dan de paus. Mijn klachten moesten weg, ik wilde weer zijn hoe ik was!
En om het overgangsproces te kunnen gaan zien als een periode van groei en ontwikkeling en in die zin dus ook kwaliteitsvol (zij het op een andere manier dan hoe ik eerder tegen kwaliteit van leven aan keek!), daar had ik veel tijd voor nodig en daar hebben deze site en andere vrouwen me bij geholpen.

Mijn overgang moest ik niet uit handen geven kwam ik achter, het was mijn overgang. Ik ging over naar een andere fase van mijn leven, dat hoefde niet behandeld te worden, hoe naar en angstig en onzeker die periode soms ook was. (Net als mijn puberteit eigenlijk, ook een moeilijke en onzekere periode in mijn leven, ik ben blij dat niemand me daarvoor naar een psychiater heeft gestuurd. Ik veranderde toen ook en dat mocht/moest/was nodig)

Het zou mooi zijn als we de informatie en steun die we nodig hebben vanuit de maatschappij zouden krijgen, ben ik met Lientje eens maar helaas ontbreekt het daar aan omdat er andere belangen spelen: vrouwen moeten blijven functioneren. Ze mogen geen (overgangs)pauze. In veel gevallen niet van hun man, niet van hun kinderen, niet van hun baas enz. EN niet van hen zelf.......
Gelukkig is die informatie en steun hier wel te vinden en het is aan vrouwen zelf om wat met die steun en informatie te doen.

Vr gr Lee

Claire
Berichten van Claire
Onderwerpen van Claire
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 50

Re: Gestrest, somber

Bericht door Claire » vr 08 feb 2019 11:37

Hoi Lee,

Fijn dat je nog meeleest en je kennis toch nog deelt.

Het is zo waardevol om de ervaring te lezen van iemand die de hectiek van de overgang achter zich heeft. Die begrijpt hoe het voelt om er middenin te zitten en die als wijze vrouw haar visie kan geven aan de andere kant.

Dank je!

Groetjes
Claire

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Gestrest, somber

Bericht door Ankie01 » zo 17 mar 2019 13:16

Hallo dames

Wat is het voor mij een opluchting om dit forum gevonden te hebben!

Zelf vermoed ik dat ik ook enorm worstel met mijn hormonen, ik word GEK van mezelf.
Up, down, neerslachtig, somber...pfff ik heb het gehad met mezelf!

Woede herken ik ook, ik heb ooit een raam ingetrapt van woede, met de boodschap : los het hier allemaal zelf op, ik ben het beu om steeds voor iedereen thuis te zorgen!
Probleem is dat ik geen klankbord vind binnen bij mijn gezin, de kinderen zeggen vaak "mama, doe eens rustig!"
Hoe kan je rustig doen als alles in je schreeuwt om aandacht?

Voilà, daar is het bewuste woord. AANDACHT!
En ik dan? ik zorg dat de boel hier draaiende blijft, ik hinkel steeds achterop.
Voorheen mijn job opgegeven om voor de kids te kunnen zorgen.
Geen inkomen, niets...
Ook heb ik geen hoger diploma, dus hoe zou ik nu nog aan een job geraken die ik met passie kan doen?

Nu, 10 jaar later ben ik nog een schim van mezelf geworden.
Oud, fysisch afgetakeld, grijs haar en een dikke buik.

Rondom mij zie ik vrouwen die er gewoon doorheen walsen, ze hebben geen last van hormonen.
Waar is de tijd dat ik vrolijk, humoristisch en de blije vrouw was?

Nu slik ik antidepressiva maar ik vermoed dat dit geen sikkepit helpt...
Heeft iemand raad? Mijn gynaecologe raadde me terug de anticonceptie pil aan...Zoély
Ik slik al 5 jaar geen hormonen meer...
Wat zou ik doen, ben radeloos!!! Dit hou ik niet langer vol, die geestelijke miserie...

dank voor jullie input.

Ankie

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Gestrest, somber

Bericht door Ankie01 » di 23 apr 2019 16:53

Hallo Dames

Ik doe mezelf, mijn gezin én mijn familie te kort.... ik snauw naar iedereen, ben boos, verdrietig en gefrustreerd.
Mijn dochter is 14j en ik was er steeds voor haar, ik was altijd "taxi mama"
Nu moet ik soms toegeven dat ik ze zelf haar boontjes wil laten doppen, ik sta niet meer altijd paraat om van hot naar her te rijden.

Ze belde me vandaag na schooltijd, dat haar ketting van haar fiets lag.... oh zo een ongemak. Ik begon te roepen en te tieren tegen haar.... dit is niet mijn gewoonte. Ik wou haar uitleggen waar er een fietsen herstel dienst was, én zoals gewoonlijk begon ze in discussie te gaan (zonder eerst te luisteren naar mijn uitleg)
Vroeger had ik geduld en begrip. Nu was ik een vat vol emoties, ik ben beginnen roepen, tieren tegen haar en heb de telefoon dichtgegooid.

OH wat is dit toch dames?
Ik schreeuw, vloek, tier erop los...
Komt dit ooit nog goed?

Ik moet wel zeggen dat ik mijn dosis AD verhoogd heb onlangs, en het is net alsof ik een vat vol emoties ben....

Dank dat ik mijn leed met jullie kan/mag delen.
Ik verfoei mezelf.... ik maak met iedereen ruzie en ik ben de meest onvriendelijke persoon die je momenteel hebt.
Op deze manier jaag ik iedereen tegen me in het harnas.

Ik weet het allemaal affectief gezien niet meer.... de zon schijnt en ik ben zo down, zo negatief, zo lusteloos.
De ganse dag doe ik niets in het huishouden, ik heb geen zin, geen moed, geen energie...
Hoe kan ik nu uitleggen aan mensen dat dit geen "depressie" is maar overgangsklachten?
De dokter blijft de klemtoon leggen op depressie (dat heb ik wel al gehad hoor en ik kan je verzekeren, het is vreselijk)

Ik sluit me op, neem geen telefoon op, ik lees geen berichtjes en ik denk altijd : LAAT ME GERUST, ik heb te veel werk met mijn eigen...
HELP, ik word GEK in mijn hoofd...
Is het normaal dat je nagenoeg de ganse dag op de zetel moet liggen en geen energie hebt?
Bij mij lukt het al een hele tijd niet meer...
Ik vind het behoorlijk lastig dat ik mijn huis niet meer buitenkom, ik heb ook geen zin in "small" talk en ik sluit me af van de wereld...

Ik vind troost op dit forum, dank jullie wel voor jullie steun én antwoorden...

Ankie

Lientje22
Berichten van Lientje22
Onderwerpen van Lientje22
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 45

Re: Gestrest, somber

Bericht door Lientje22 » wo 24 apr 2019 18:30

Beste dames,

Ook ik heb nul komma nul energie. Ik ben erg beperkt ook door mijn lichamelijke klachten.
Telkens weer nieuwe klachten. Had ik een jaar lang telkens een heel ziek naar griep gevoel als mijn lichaam een ovulatie probeert voor elkaar te krijgen.
Nu is dat verandert/ erbij gekomen in benauwdheid. Ik adem gewoon rustig. Maar als ik een trap op heb gelopen moet ik een uur bijkomen.
Vorige week heerste hier buikgriep en 's avonds was mijn man weg. Onze jongste 7 jaar zat helemaal onder de diarree. Moest hem douchen en de toilet schoonpoetsen. Eigenlijk kan ik dat dus echt niet. Heb 2 uur naar " lucht" zitten happen.

Ankie je er tegen verzetten, maakt het alleen maar erger. De eerste jaren toen ik ook nog onwetend was over de overgang wilde ik me weer goed als vroeger voelen. Ik heb echt van alles geprobeerd, maar werd alleen maar ellendiger. Zelf afgelopen november fietsen en wandelen want dat zou toch goed zijn waren al de adviezen. Ik was zo dom achteraf om er naar te luisteren. Na 4 weken wandelen en fietsen kon ik niets meer. Op bed gelegen bijna 4 weken van de spierpijn en moeheid.
Door hier te lezen kwam ik er dus achter dat dames ook een tijd niet konden wandelen/fietsen etc.. en later toch weer meer energie kregen.

Ankie wat ik nogmaals als tip wil geven ga de berichten van Lee en Marloes lezen. Misschien heb je het al wel gedaan hoor. Ik heb ze al zo vaak gelezen. Het geeft mij kracht om mijn weg te vinden in de overgang. Lees ook het stukje van de geestelijke overgang. ik ben zelf een aantal keren bij een psycholoog geweest, maar vond er geen herkenning, steun etc.. Lees mijn berichten daar maar van. Ook jij zal daar denk ik niet de hulp krijgen die je nodig hebt. Het begint met bewustwording en acceptatie. Nu typ ik dat zo makkelijk. Maar daardoor kan ik met de overgang omgaan. En stop met het tegen mensen uitleggen van je klachten. Je krijgt allerlei adviezen waar je nog onzekerder van wordt en gaat twijfelen aan jezelf. In het begin legde ik familie etc uit hoe ik me voelde, stuurde zelf berichtjes van dames door van hier op het forum. Maar geen begrip. Ik kreeg zelf advies om me op te laten nemen in een revalidatie centrum om met mijn klachten om te gaan.
Ik heb ook veel app contacten geblokkeerd. Ik werd niet goed telkens die berichten van hoe is het, gaat het etc.. Het was zelf zo als ik online was met de kinderen dat ik berichtjes kreeg van ik zie dat je online bent "kun je reageren op mijn app" .

Ankie als je minder van jezelf gaat verwachten, accepteren zal je woede afnemen. Woede heeft altijd een achterliggende reden.
Miss kan je dochter in vervolg naar je man bellen als er iets is.
Onze kinderen doen dit nu. Natuurlijk is dat in begin moeilijk, want je wilt zo graag de zorgvolle lieve moeder zijn. Maar het gaat gewoon nu niet.
Probeer bijv een plekje in huis/tuin voor jezelf te creëren. Hebben meer dames gedaan op het forum hoor. Helemaal niet raar. Ik trek me veel terug op mijn slaapkamer en hang er een bordje niet storen op. Daar voel ik me beste bij. En niemand anders hoeft toch te weten hoe je ermee omgaat. Ik vertel het gewoon niet meer aan anderen, want ze begrijpen het niet.
Wat ik ben gaan doen als ik me woedend voelde. Met een mattenklopper op een matras slaan. Schilde elk geval beschadigde vloer.en. Moet zeggen dat ik de mattenklopper al maanden niet heb gebruikt

En hoe was mijn dag vandaag: In de tuin zitten haken, s middags ga ik altijd een uurtje naar bed, een vloer gedweild en nog een dekbed opgeruimd.
Dat is alles. Meer energie heb ik niet. Maar ik probeer te genieten van wat ik kan, zoals haken. Vanmiddag voelde ik me een paar uur somber. Laat het over me heen gaan.
Ik kan er toch niets tegen doen.
Ankie verergert de Ad juist niet je extra klachten als bijwerking?

Dames heel veel sterkte weer.
Lientje

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Gestrest, somber

Bericht door Ankie01 » do 25 apr 2019 15:05

Dag Lientje

Héél hartelijk dank voor jouw steun en jouw input.
AD neem ik al sedert mijn 20ste.

Fysiek heb ik minder ongemak, bij mij situeert het zich vooral op het vlak van het mentale....down en zo snel wisselende emoties...
Ik zou zo graag terug de opgewekte, vrolijke en vooral positievere vrouw zijn...

Ik las ook veel topics op dit forum, sedert vorig jaar is het beginnen rommelen met mijn hormonen. Inderdaad, het is nogal een weg die we als vrouwen af te leggen hebben...
Mijn gezin moet nu maar aanvaarden dat het soms niet mogelijk is om actief te zijn, ik blijf vaak thuis omdat ik er gewoon geen zin in heb.

Deze ochtend bij psychologe geweest, het was een fijn gesprek. We gaan vooral werken aan mijn (faal)angst... het is héél hard nodig want ik moet mezelf terugvinden.
Ik zou graag terug werken, maar ben al veel te lang inactief.
Er ontbreekt een doel, een project in mijn huidig leven (vroeger waren mijn kinderen mijn project...)
Mss moet ik terug een studie volgen? Misschien moet ik een volledige nieuwe richting inslaan? Ik weet het niet...

Lientje, heel veel sterkte, ik vermoed dat het voor jou ook zwaar is om steeds thuis te zitten. (ik voel me meestal heel eenzaam...)
Fijn dat je afleiding zoekt in haakwerkjes doen, ik mis een (zinvolle) hobby...

Ankie

Lientje22
Berichten van Lientje22
Onderwerpen van Lientje22
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 45

Re: Gestrest, somber

Bericht door Lientje22 » do 25 apr 2019 18:08

Beste Ankie,

Ik zeg STOP STOP bij die psycholoog. Of zij moet de overgang volledig herkennen?? De overgang heeft veel diepere lagen. Je bent in de overgang en hebt wisselden emoties.
Die heb ik ook en dat is zwaar. Maar hier op het forum leer ik ermee omgaan.
Die vrolijke opgewekte vrouw is er nu even niet. Dat ben ik ook vaak nu niet.
Maar ik heb geleerd die emoties niet af te keuren en er te laten zijn.
Lees over angst hier op het forum. Ik heb/ had ook angst.
Soms voel ik me angstig van binnen uit dan weet ik dat het hormonaal is. Maar mijn angst beschermt me nu voor dingen waardoor ik anders over mijn grens zou gaan.
Onlangs had ik via marktplaats een schommelstoel verkocht. 's avonds werd ik me daar toch ineens angstig van dat die mevrouw de volgende dag aan de deur zou staan. Ik voelde zo weerzin. Ik had er allerlei therapieën/ oefeningen etc op los kunnen laten. Een oxazepam in kunnen nemen.
Ik heb die mevrouw een mail gestuurd dat het niet schikte en weg ebde de angst. Voorheen had ik nooit last van deze dingen.
Maar nu is het er gewoon bij tijden. En dan kan ik er maar beter naar luisteren i.p.v. negeren waardoor de angst toeneemt.

Ik geef je nog een tip lees dan ook bijv eens het stukje "Ze schreeuwden moord en brand" van je naamgenoot Ankie.
Lees de interviews van psychotherapie ook hier op het forum.

Echt ik wil je helpen maar zo lang als jij de overgang wilt oplossen, raak je verder van huis.
Jezelf terugvinden kan alleen Jij zelf Ankie door alle emoties de ruimte te geven.
Probeer die boodschap tot jezelf door te laten dringen!!

Ik laat het hier bij, want ik merk dat het me veel energie kost. En zal ook niet meer reageren op je berichten even.

Lientje

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Gestrest, somber

Bericht door Ankie01 » do 25 apr 2019 18:27

Beste Lientje

Dank nogmaals voor uw gedetailleerd antwoord.

En ik leg graag nog het accent op het volgende : niemand is verplicht om op mijn posts te antwoorden... voel jullie vrij al dan niet te reageren...

Ik wens je alvast veel sterkte en wijsheid toe in dit proces.

Ankie

Rianne
Berichten van Rianne
Onderwerpen van Rianne
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 61

Re: Gestrest, somber

Bericht door Rianne » do 25 apr 2019 19:35

Beste Ankie

Je eist/verwacht wel erg veel van jezelf.
Aan alles voel je dat de oude patronen je boven het hoofd zijn gegroeid. Je verdriet, je woede, je oververmoeidheid, je overprikkeldheid, geven dat aan. Je voelt je overbelast en opgebrand.

De oude patronen werkte voorheen prima, daar voelde je je toen goed bij. Nu sta je voor een grote verandering (de overgang) en passen die patronen niet meer. De draaglast die ze hebben is te groot geworden voor alleen jouw schouders.
Dat is geen falen, dat is een VERANDERING
Een verandering die dringend vraagt om een herziening naar nieuwe patronen.Wie gaat voortaan welke taken en verantwoordelijkheden dragen.
Die rekening houden met een stuk zorg en aandacht naar jou toe.
Ook je direct omgeving moet daarvoor naar zichzelf gaan kijken en stappen zetten.

Waarom betrek je je partner niet bij die therapie, zodat ook hij leert wat er nodig is om opnieuw af te stemmen. Zodat jij weer het gevoel kan krijgen dat je voldoet.
Lijkt mij persoonlijk zinniger dan prioriteit geven aan nog weer een persoonlijk project/taak/doel bij te nemen. Eerst ruimte maken.
Zolang je kapot bent van alles wat tot nu op je schouders lag en nog ligt, heb je die niet. Ruimte die er niet is kan zich niet invullen.

Ik snap dat je onzeker bent over de vraag of je de balans ooit zult terugvinden. Maar verder lees ik eerlijk gezegd weinig faalangst in je berichten. Je treedt bijvoorbeeld vrij daadkrachtig op als het gaat om vriendschappen.

Er zijn voor mij veel van dit soort issues de revue gepasseerd, met immense groeipijnen soms. Gaandeweg, door de overgang heen levend, kwam een nieuwe balans. Die ligt voor mij totaal anders dan vroeger.

groet
Rianne

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Gestrest, somber

Bericht door Ankie01 » vr 26 apr 2019 12:04

Beste Rianne en andere mede-overgangsters

Dank voor jullie steun

Ankie

Lia
Berichten van Lia
Onderwerpen van Lia
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 62

Re: Gestrest, somber

Bericht door Lia » vr 26 apr 2019 18:44

Hallo Ankie,
Ankie01 schreef:
zo 17 mar 2019 13:16
ik heb ooit een raam ingetrapt van woede, met de boodschap : los het hier allemaal zelf op, ik ben het beu om steeds voor iedereen thuis te zorgen!
Probleem is dat ik geen klankbord vind binnen bij mijn gezin, de kinderen zeggen vaak "mama, doe eens rustig!"
Hoe kan je rustig doen als alles in je schreeuwt om aandacht?

Voilà, daar is het bewuste woord. AANDACHT!
En ik dan? ik zorg dat de boel hier draaiende blijft, ik hinkel steeds achterop.
Dit is om te huilen!
Met zijn alleen in het oude verwachtingspatronen zitten terwijl voor iedereen duidelijk is dat dit niet meer werkt.
Ankie01 schreef:
vr 26 apr 2019 13:22
Zelfs mijn echtgenoot stuurde me net een berichtje 'blij dat je nu eindelijk een therapeute gevonden hebt die je kan helpen...
Mama gaat het wel weer oplossen voor ons....... Een houding om te huilen!!.........

En dan vraag jij je nog af waarom je alleen maar kunt huilen en altijd moe en overprikkeld bent?

Verder ga ik maar niet teveel in op wat je schrijft, want ik merk wel dat je het heel moeilijk vind als andere vrouwen dichter bij je diepere lagen komen.
Ondanks dat het soort vragen die je stelt wel naar die diepere lagen toe sturen, krabbel je vaak terug als iemand dat oppakt.

Succes met het vinden van je antwoorden Ankie, ze zitten allemaal in je.
Vanuit emotie reageren is niet altijd te voorkomen, maar zelden effectief.
Gebruik de rustigere gezinsmomenten om ze kenbaar te maken.
De overgang is hard werken, met uitzitten gaat de boel niet draaiend blijven ben ik bang.

Lia

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Gestrest, somber

Bericht door Ankie01 » vr 03 mei 2019 08:07

Dag dames

Ik constateer dat ik naar deze site voortdurend surf, het is mijn troost en toeverlaat (mijn omgeving, vrienden, fam snappen het toch niet...)
Mijn hormonen zijn voor mij ook momenteel de hel, ik kan het niet anders verwoorden....

Ik ga op wekelijkse basis bij een therapeut, ik vind daar gehoor en steun.

Sedert april ben ik terug beginnen vloeien, en ik moet zeggen dat het 6 maand geleden was dat ik nog maandstonden gehad heb.
Nu is het na 3 weken terug herbegonnen die regels.... en nu ik opnieuw menstrueer, voel ik me precies een klein beetje beter (in mijn hoofd)
Lichamelijk heb ik minder ongemakken (oke wel een dikke buik...) maar geestelijk.... pfff
Deze week zat ik nog 1u te huilen bij de dokter.... ik had mijn emoties én gevoelens niet onder controle.

We wonen in een vrij drukke straat, en het verkeer is hier zo enerverend (ik woon in een huis direct aan de straatkant zonder een voortuintje...)
ik kan bij wijze van spreken geen rust vinden in onze woning.
in momenten dat ik het echt niet meer aankan, zoek ik verlichting op de kamer op zolder.... maar daar hoor ik nog het verkeer jammer genoeg

Hoe komt het toch dat ik zo snel overprikkeld ben, ik vind geen rust in mijn hoofdje.
Wat me zo "gek" maakt is mijn uiterlijk (mijn haar) : ik kan het moeilijk aanvaarden, met name mijn haar (ik had mooi, dik golvend haar.... nu is het "pierenverdriet")
Gisteren opnieuw een voedend masker gaan halen, het is terug veel geld en het brengt waarschijnlijk niets op...
Elke dag zie ik in de spiegel een andere, oudere vrouw... dat is wennen

zo, ik moest het even kwijt...dank aan iedereen die meeleeft...

Ankie

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Gestrest, somber

Bericht door Ankie01 » vr 03 mei 2019 15:02

Zonet bij de therapeute geweest en dat is werken én verwerken...

Ik hou mezelf soms een spiegel voor (letterlijk dan).. en inderdaad, ik zie er ook wel boos en nors uit...haha
mss lopen mensen daarom vanzelf weg (is niet erg want ik heb veel te verwerken in deze fase en ik heb geen zin om lief en zorgend te zijn...

Wandelen deed ik vroeger graag, liefst alleen... het is mijn "cure"

we hebben veel plannen om het huis te renoveren, maar stap voor stap... momenteel zijn er andere prioriteiten
er passeren hier per dag wel 50 bussen, ziekenwagens, en auto's
die prikkels komen keihard binnen!
ik zeg vaak aan mijn echtgenoot dat ik wil verhuizen, maar hij kan me daar niet in steunen (hij woont hier graag en heeft geen last van het verkeer in straat)

natuurlijk zit ik altijd thuis, en ik hoor alles...ondanks onze dubbele beglazing...
ik word soms gek van het razend drukke verkeer... in de maatschappij moet alles snel gaan, druk druk druk... en het kan haast niet meer rustig

Dank voor jouw steun en fijn weekend!

Ankie

Rianne
Berichten van Rianne
Onderwerpen van Rianne
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 61

Re: Gestrest, somber

Bericht door Rianne » vr 03 mei 2019 15:30

Lia schreef:
vr 26 apr 2019 18:44
Ankie01 schreef:
zo 17 mar 2019 13:16
ik heb ooit een raam ingetrapt van woede, met de boodschap : los het hier allemaal zelf op, ik ben het beu om steeds voor iedereen thuis te zorgen!
Probleem is dat ik geen klankbord vind binnen bij mijn gezin, de kinderen zeggen vaak "mama, doe eens rustig!"
Hoe kan je rustig doen als alles in je schreeuwt om aandacht?

Voilà, daar is het bewuste woord. AANDACHT!
En ik dan? ik zorg dat de boel hier draaiende blijft, ik hinkel steeds achterop.
Dit is om te huilen!
Met zijn alleen in het oude verwachtingspatronen zitten terwijl voor iedereen duidelijk is dat dit niet meer werkt.
Ankie01 schreef:
vr 26 apr 2019 13:22
Zelfs mijn echtgenoot stuurde me net een berichtje 'blij dat je nu eindelijk een therapeute gevonden hebt die je kan helpen...
Mama gaat het wel weer oplossen voor ons....... Een houding om te huilen!!.........

En dan vraag jij je nog af waarom je alleen maar kunt huilen en altijd moe en overprikkeld bent?
Beste Ankie,

Ik vermoed dat deze spiegel je veel inzichten en antwoorden op je nood zou kunnen geven.
Het zijn de prikkels die vanuit je hart komen.
Horen wat van binnenuit komt.

Ik vind dat je jezelf zo tekort doet door niet open te kunnen? of willen? staan voor vrouwen die zich bereid tonen juist dát gesprek met je te voeren dat ingaat op je schreeuw om meer aandacht van je gezin.

mvg
Rianne

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Gestrest, somber

Bericht door Ankie01 » za 04 mei 2019 16:17

Beste Rianne

Uw reactie doet me eigenlijk geen goed...

We gaan met onze klachten op onze eigen manier om....

Ik laat het hierbij, ik heb geen energie om veel op papier te zetten vandaag

Ankie

Linda1970
Berichten van Linda1970
Onderwerpen van Linda1970
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Gestrest, somber

Bericht door Linda1970 » wo 31 jul 2019 06:04

Hoi Lee, wat een wijze woorden.

"...omdat er andere belangen spelen: vrouwen moeten blijven functioneren. Ze mogen geen (overgangs)pauze. In veel gevallen niet van hun man, niet van hun kinderen, niet van hun baas enz. EN niet van hen zelf......."

Ben nu zo'n jaar of 6 bezig met de overgang. De klachten veranderen. En iedere keer kom ik terug naar dit forum om mezelf gerust te kunnen stellen en tips te lezen.
De ergste klacht was aangezichtspijn (zenuwpijn, kiespijn), dat heeft 4,5 jaar geduurd! Dat is nu bijna weg, gelukkig! Nu al 3 mnd geen menstruatie meer en andere klachten erbij gekregen.
Het is inderdaad jammer dat we geen pauze krijgen van de maatschappij. Ik ben alleenstaand dus ik móet doorwerken (Ik werk in de schoonmaak 25 uur per week). En idd willen mensen oplossingen geven (want je móet door!), die dus niet helpen.

Het mooie van de overgang is voor mij dat ik heb geleerd te luisteren naar mijn lichaam, rust te pakken, te vertrouwen op mezelf, lief te zijn voor mezelf en te kiezen voor mezelf!

Neemt niet weg dat het een zwaar proces is hoor, ik heb bijna alle klachten wel die je hier op het forum voorbij ziet komen.
Maar in de toekomst ben ik Linda 2.0 :D
Een andere versie van mezelf.
Maar vooral jouw woorden en kennis Lee, daar heb ik veel aan! Bedankt en ook alle andere vrouwen die hun ervaringen delen. Ik heb er meer aan dan alle hulpverleners bij elkaar.

Linda1970

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht