33 en in de war van diagnose

Nog maar weinig is bekend dat de hormoonveranderingen van de overgang al tussen je 30e en 40e jaar beginnen. Dat zorgt ervoor dat vrouwen heel andere diagnoses krijgen
Ben ik aan de overgang begonnen? Wat is de overgang? Hoe weet ik of ik in de overgang bent.
Jojochan
Berichten van Jojochan
Onderwerpen van Jojochan
Menopauzejaar:
Leeftijd: 34

33 en in de war van diagnose

Bericht door Jojochan » ma 11 mar 2019 19:12

Hallo dames

Ten eerste: wat een heerlijk forum hier. Zoveel herkenning, het is troostend. Ik wil graag mijn verhaal van me af schrijven, sorry als ik wat lang van stof ben...

Een aantal weken geleden was ik bij de gynaecoloog (ik woon in Duitsland en godzijdank heb je hier geen doorverwijzing van huisarts nodig). Ik ben sinds december niet ongesteld geworden. Nu is dat nog niet mega-lang, maar daarvoor was het 3x achter elkaar supersnel gekomen (na 20 dagen, terwijl ik in de 4 jaar sinds ik met de pil gestopt was altijd netjes 28-30 dagen had). Daarbij vond ik het al een tijdje verdacht dat ik in plaats van mijn gebruikelijke 5-6 dagen flinke bloeding steeds maar 3 dagen bloedde. Dat had ik al eerder bij de jaarlijkse controle bij de gynaecoloog al nagevraagd, maar zij meende steeds dat zo lang het minimaal 2 dagen rood bloed was met 'enige regelmaat', dan zou er geen reden tot zorgen zijn. Diezelfde controle merkte ze ook nog op dat ik er mega vruchtbaar uitzag aangezien ik inderdaad net m'n eisprong had. (sinds het stoppen met de pil, heb ik altijd adhv temperatuur mijn cyclus in de gaten gehouden).

Misschien naïef, maar met de herhaaldelijke geruststelling en gezien mijn leeftijd, was overgang niet eens in mij opgekomen. Toen mijn ongesteldheid in januari en vervolgens februari uitbleef en ik in deze periode heel erg moe was, wat rommelende darmen had, dacht ik eigenlijk dat ik zwanger moest zijn. Met dat idee kwam ik dus bij de gyn, die uit een echo concludeerde dat ik er lichamelijk prima uitzag, maar er had zich 0,0 baarmoederslijmvlies opgebouwd... Dus werd er bloed geprikt om de hormonen te checken. Nog steeds dacht ik als er 'iets met hormonen' was, dit allemaal wel los zou lopen.

Toen ik de week erop de uitslag kreeg en de gyn vertelde dat het eruitziet als de overgang, kwam het echt als een bom binnen. Geen moment had ik daaraan gedacht. Beduusd en verward ben ik eigenlijk zonder veel informatie naar huis gegaan. In april wil ze het namelijk opnieuw controleren en als er zich niks heeft veranderd, zullen we het tegen die tijd over hormoontherapie hebben en bekijken of er nog iets van eitjes te redden vallen.

Hoewel de gyn nog redelijk positief leek over "de periode kan nog prima terugkomen", ben ik me een aantal dingen gaan realiseren. Sinds de zomer van 2018 voel ik me eigenlijk bijna continu ziek. Soms wat meer dan anders, maar echt fit ben ik in deze 8 maanden niet geweest. Ik ben toen met mijn vage klachten naar de huisarts geweest. Ik was regelmatig zo moe dat ik me duizelig en zweverig voelde, had rare blauwe plekken, haaruitval, roos, broze nagels, en had stemmingswisselingen waar ik zelf bang van werd. Ik voelde me mezelf niet. Enfin, standaard bloedcontrole leverde niks op, schildklier etc in orde. Omdat ik een jaar eerder op eigen initiatief naar de psycholoog was gegaan vanwege emotionele uitbarstingen, paniekaanvallen, stress en vermoeidheid, dacht de huisarts dat ik nu ook wel mezelf over-stresste en daarvanuit psychosomatische klachten ontwikkelde. Ik had helemaal geen zin om weer naar de psycholoog te gaan, ik zou in december nog op vakantie gaan en daarna kijken of ik me wat had ontspannen.

Niet dus, na de vakantie direct weer doodmoe en constant duizelig. En nu dus zonder menstruatie. Ik besef me nu dat ik waarschijnlijk niet 'vatbaar voor griep en koorts' ben, maar dat ik in elk geval sinds een aantal maanden en misschien al sinds zomer 2018 een vorm van opvliegers heb. Rare warmtegolven die vanuit het niets opkomen en door me heen trekken.
Ik vraag me zelfs af of de paniekaanvallen in 2017 ook al iets met hormonen te maken hadden...

Ik zou willen dat ik eerder over deze mogelijkheid had nagedacht. Misschien had ik eerder een hormoontest kunnen eisen. Ik ben eigenlijk net sinds enkele jaren aan het nadenken over kinderen. Ik was er nog niet uit, maar het idee dat de keuze me nu misschien uit handen is genomen, vind ik zó oneerlijk :( Aan de andere kant, gaat het ook moeilijk worden als er nog wel iets mogelijk is. Wat als de mogelijkheid er is maar ik er dan wel zo snel mogelijk achteraan moet? Mijn vriend is nooit enthousiast geweest over kinderen, maar zei altijd 'misschien later'. Dat vond ik op dit moment prima, ik dacht nog wel een paar jaartjes te hebben. Nu hebben we openhartig gesproken en heeft hij toegegeven dat hij het niet zou zien zitten.
Ik wil april afwachten, kijken wat de gynaecoloog dan zegt, of er nog iets mogelijk is. Zo niet, heel oneerlijk maar dan moet ik het accepteren. Dan zou de enige vraag zijn of ik aan de hormonen ga (gyn lijkt van mening dat het 'moet')
Maar wat als er wel nog een kans bestaat zwanger te worden? Wat doe ik dan? Mijn relatie verbreken? Maar in mijn eentje kan ik ook moeilijk een baby tevoorschijn toveren... Ik zie een onmogelijke situatie opdoemen :(

Nu is het iig nog machteloos afwachten...en schipperen tussen me ziek, oververhit en futloos voelen, en toch nog proberen als freelancer werk gedaan te krijgen...

Jojochan



Kimberley
Berichten van Kimberley
Onderwerpen van Kimberley
Menopauzejaar:
Leeftijd: 48

Re: 33 en in de war van diagnose

Bericht door Kimberley » zo 17 mar 2019 02:24

Hallo Jojochan

Als ik jou was zou ik de berichten van Anette gaan lezen. Kan via de zoekfunctie.
Zij werd ook op jonge leeftijd aan hormoontherapie gezet en was daar achteraf niet blij mee.

Er zit overigens verschil in 'op 33 jarige leeftijd aan de overgang begonnen te zijn' (dat noemen we de pre-overgang en daarmee beginnen op je 33e is niet zo vreemd) of op je 33e geen enkele eisprong meer te hebben. Dat is een ander verhaal en zeker bij een kinderwens behoorlijk confronterend.

Qua de tegenstelling tussen jou en je vriend qua kinderwens kunnen we je hier niet zo goed helpen ben ik bang.
Ik wens je veel wijsheid toe.

Groetjes Kim

Jojochan
Berichten van Jojochan
Onderwerpen van Jojochan
Menopauzejaar:
Leeftijd: 34

Re: 33 en in de war van diagnose

Bericht door Jojochan » wo 20 mar 2019 11:19

Dankjewel voor je reactie, Kim.

En bedankt voor de tip om de berichten van Anette te lezen, zeker een interessante invalshoek.
Ik blijf het moeilijk vinden. Op een goed moment denk ik van 'ik moet geen onnatuurlijke dingen in mijn lijf stoppen'. Maar op slechte dagen, waarvan ik er de laatste tijd echt veel heb, denk ik niet dat ik dit lang kan volhouden. Ik probeer het nu rustig aan te doen, en dat is fysiek en mentaal fijn. Daarnaast is de financiële realiteit echter dat ik elke maand mijn huur en dure ziekenkostenverzekering moet betalen. Als dit nog jarenlang zo doorgaat.... pff, ik weet het niet meer (ja, ik heb een slechte dag/week nu...)

Jojochan

Marian62
Berichten van Marian62
Onderwerpen van Marian62
Menopauzejaar: 2014
Leeftijd: 57

Re: 33 en in de war van diagnose

Bericht door Marian62 » vr 22 mar 2019 09:59

Hallo Jojochan,

Heftig verhaal. Op een leeftijd van 33 in de overgang komen is niet niks lijkt me en al helemaal als je misschien toch nog kinderen wil.
Ik wil even reageren op wel of geen hormonen. Je schrijft dat je geen onnatuurlijke dingen in je lijf wil stoppen. Ken dat gevoel. Wil ik liever ook niet. Er worden echter nu ook natuurlijke hormonen voorgeschreven. Als je nog zo jong bent zou ik me goed laten voorlichten. Hier op het forum gaat het vaak over mensen die een stuk ouder zijn. En dan het feit dat je misschien nog kinderen wil.... Ga niet over een nacht ijs.

Verder lees je hier veel over de ellende wanneer mensen stoppen met hormonen.
Veel vrouwen is en wordt niet vertelt dat je hormonen heel rustig moet afbouwen met als gevolg dat ze van de ene op de andere dag stoppen met alle ellende van dien.

Ik wens je veel sterkte en wijsheid toe.

Marian

Jojochan
Berichten van Jojochan
Onderwerpen van Jojochan
Menopauzejaar:
Leeftijd: 34

Re: 33 en in de war van diagnose

Bericht door Jojochan » vr 22 mar 2019 18:32

Marian,

dankjewel voor de relativerende woorden. Fijn dat je wat nuance aanbrengt in het hormoonverhaal. Toen ik ruim 4 jaar geleden met de pil stopte, was het zo'n bevrijding... ik zou het gewoon zo zonde vinden om dat weer te moeten opgeven. Ook zou het voelen als de hoop opgeven dat mn lichaam zelf nog iets gaat doen. Maar goed, ik ga het zeker goed met de gyn overleggen, en als ik het niet vertrouw misschien ook een second opinion halen. Op 10 april heb ik mijn volgende afspraak om de boel te laten controleren en eventuele vervolgstappen te bespreken.

Momenteel is het met name de confrontatie die me aangrijpt, de confrontatie met het gevoel en de gedachte plotseling oud te worden. Bovenop het fysiek en mentaal vermoeid zijn, komt die klap steeds weer hard aan.
Zo begon ik dinsdag gemotiveerd aan m'n dag. Redelijk geslapen, en eindelijk zon. Tot ik 's middags bij yoga een opvlieger kreeg. Behalve de hitte, waren m'n spieren helemaal slap erna en m'n hoofd helemaal warrig... Ik stond gewoon te janken op m'n mat ervan...
En vandaag was ik bij de drogist om te zien welke vitamine-combi's misschien een steuntje in de rug zouden kunnen geven. En op het pakje overgangs-vitamines staat dan zo'n veel te blije oudere vrouw met grijs haar je aan te kijken... Ik wil nu niet de oudere dames hier beledigen hoor, maar ik identificeer me daar niet mee en voelde me gewoon beschaamd dat doosje uiteindelijk naar de kassa te brengen... Er zit salie in, dat moet tegen het zweten helpen. Ik gebruik ook graag saliethee wanneer ik ziek ben (tegen ontstekingen), maar de smaak is zo vies :) dus blij met m'n tabletten. En benieuwd.

Jojochan

Jojochan
Berichten van Jojochan
Onderwerpen van Jojochan
Menopauzejaar:
Leeftijd: 34

Re: 33 en in de war van diagnose

Bericht door Jojochan » wo 17 apr 2019 07:41

Hallo dames

Vandaag krijg ik de uitslag van de tweede bloedtest. Ik ben er best wel zenuwachtig om. Ik hoop ook maar dat het me lukt al mijn vragen te stellen. In het Duits is het toch wel lastig om het verhaal van de dokter te volgen en daarbij mijn eigen reactie te formuleren.
Voor mijn gevoel is er in ieder geval sinds februari niks verbeterd en in dat opzicht sta ik nu positiever tegenover het idee van hormoontherapie. Als ik daarmee kans maak weer beter te slapen, is het me erg veel waard. Dit opbouwende slaapgebrek verergert zoveel fysieke en mentale ellende dat ik het niet lang meer trek. Ik hoop dus dat een kortetermijn-oplossing gaat komen. De langetermijn-toekomst zie ik daarna wel weer...

Jojochan

Babsi
Berichten van Babsi
Onderwerpen van Babsi
Menopauzejaar: 2016
Leeftijd: 55

Re: 33 en in de war van diagnose

Bericht door Babsi » wo 17 apr 2019 15:50

Hoi Jojochan,

Ben benieuwd naar je uitslag. Hopelijk viel het n beetje mee en heb je een goed gesprek gehad met je arts.
Met 33 jaar in de overgang zijn, is niet niks. Lijkt me erg moeilijk voor je.

Wens je sterkte!

groetjes Babsi

Jojochan
Berichten van Jojochan
Onderwerpen van Jojochan
Menopauzejaar:
Leeftijd: 34

Re: 33 en in de war van diagnose

Bericht door Jojochan » do 18 apr 2019 09:26

Hallo dame

Nou, helaas is het inderdaad bevestigd. Ik schrijf helaas, maar eigenlijk had ik het ook erg gevonden als het niet zo was en ik weer terug bij af was met mijn klachten en het gevoel tegen een burn-out aan te hikken.
FSH waarde echt bizar hoog (135), en oestrogeen op een schamele 12. Hoewel ik het verwachtte, voelde ik me toch weer in shock. Hoe heeft dit zo snel zo definitief kunnen worden? Ik denk dat ik ergens in m'n hoofd ook nog hoop had dat het proces nog een periode zou doorgaan met een misschien verminderde vruchtbaarheid. Maar volgens de arts ben ik definitief onvruchtbaar.
Ik ben in de namiddag nog naar yoga gegaan en had daar een onverwachts fijne les. Ik voelde me op rare manier sterker/vrijer dan de afgelopen maanden (spierkracht laat het sinds enkele maanden ook totaal afweten). Het voelde alsof er ruimte is voor een nieuw begin. Later in de avond thuis toch weer de klap gekregen. Mede doordat het me dwars zit dat mijn vriend zich totaal niet kan inleven. Het lijkt hem niet eens te interesseren hoe het me vergaan is gisteren. Goed, alles raast nu tegelijk door mijn hoofd, zoveel tegenstrijdigheden. Zowel fysiek als mentaal. :(

Jojochan

Madu
Berichten van Madu
Onderwerpen van Madu
Menopauzejaar:
Leeftijd: 52

Re: 33 en in de war van diagnose

Bericht door Madu » do 18 apr 2019 17:55

Hoi Jojochan,

Wat een naar bericht. Ik snap dat je dit moet gaan verwerken. Het is niet niets hoor. Zo definitief. Naar ook dat je vriend zo weinig inlevingsvermogen heeft. Lijkt mij erg vervelend.

Ik wens je sterkte,

Madu

Babsi
Berichten van Babsi
Onderwerpen van Babsi
Menopauzejaar: 2016
Leeftijd: 55

Re: 33 en in de war van diagnose

Bericht door Babsi » do 18 apr 2019 19:22

Hoi Jojochan,

Ja, wat een naar bericht voor je.
Ik herken wat je zegt over je gevoel als het niet zo was geweest. Je wilt weten waarom je je zo slecht voelt, je hebt behoefte aan een "diagnose" ook al is deze alles behalve fijn. Goed, nu weet je wat er aan de hand is en nu kan/moet je verder.
Ellendig voor je dat je vriend je niet kan steunen terwijl je zoveel steun nodig hebt op dit moment.
Maar ik denk wel dat je een sterke vrouw bent die uiteindelijk na het verwerken van dit slechte nieuws in staat is om het leven op te pakken.
Dat gevoel krijg ik door wat je schrijft:
Ik ben in de namiddag nog naar yoga gegaan en had daar een onverwachts fijne les. Ik voelde me op rare manier sterker/vrijer dan de afgelopen maanden (spierkracht laat het sinds enkele maanden ook totaal afweten). Het voelde alsof er ruimte is voor een nieuw begin.
De laatste zin zegt best veel vind ik, het is tijd voor jou voor een nieuw begin!! Mooi dat je dat zo voelt.

Zulk slecht nieuws heeft tijd nodig om te verwerken en om te bedenken hoe je verder moet/wilt gaan in je leven.
Probeer alle hulp te zoeken die je nodig hebt. Ik hoop dat je een fijne gyn hebt die je goed kan helpen op lichamelijk gebied.
En zoek fijne mensen die je kunnen steunen in deze moeilijke tijd.

Ik wens je heel veel sterkte met alles.

Groetjes Babsi

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht