Enorme terugval

Innerlijke onrust. Gevoelens van onzeker zijn, nerveus zijn, bang zijn voor wat je voelt, Of je onrustig en nerveus voelen, zonder te weten waarvoor
Conny1966
Berichten van Conny1966
Onderwerpen van Conny1966
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Enorme terugval

Bericht door Conny1966 » ma 30 mei 2016 13:49

Hallo Allemaal,

Hoe gaat het met Madu?
Hier is het nog tobben. Ik vermoed dat ik binnenkort weer mijn menstruatie krijg, ik heb enorme buikkrampen, weeig gevoel, mijn darmen rommelen enorm en doen ook mee, vage rugklachten en enorm oogeblazen gevoel met vlagen. Dan lijkt het net of mijn buik van onder mijn borsten tot onderaan mijn schaambot opgeblazen en zwaar wordt, soms moet ik wel eens aan harde buiken denken net als in mijn zwangerschap. S' ochtens vaak erg warm bij het ontwaken, slecht in en doorslapen en de onrust is er ook nog steeds.
Ik blijf het een heel onzekere, angstige en nare periode vinden. Soms denk ik zal ik naar de dokter gaan en toch maar met iets gaan beginnen, want jaren op deze manier doorgaan is afschuwelijk. En dan denk ik weer, misschien duurt het geen jaren en wordt het binnenkort steeds wat minder.
Ik weet het ook niet.

Allemaal sterkte gewenst met alle onzekerheden en klachten,

Groetjes Conny



Madu
Berichten van Madu
Onderwerpen van Madu
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Enorme terugval

Bericht door Madu » ma 30 mei 2016 16:29

Hoi Conny,

Wat lief dat je dat vraagt.
Ik heb even een update geschreven bij de prikborden dat lijkt mij overzichtelijker. :)

Dat gedoe voor een eventuele wel of niet menstruatie vind ik echt de heftigste dagen/week/weken :roll: Ik geloof dat ik er weer doorheen ben maar dan zonder menstruatie. Man wat was ik deze keer angstig zeg. Ik schrok er echt van.

Metropolol, dat vergat ik nog,lijkt de angst wat af te toppen trouwens dat is ook wel een meevaller. Maar nogmaals zoals ik daar al schreef even langer slikken om de balans op te maken.

Ik heb ook jaren gedacht dat ik niets wilde slikken, tenminste geen reguliere troep naast mijn migrainemedicatie. of eigenlijk vooral geen hormonen. Ik hoop dus echt dat dit medicijn mij gaat helpen. Ik was er na jaren klaar mee. Ik dacht ook steeds wie weet de laatste maand bla bla...maar het kan natuurlijk nog jaren zo doorgaan. De klachten werden steeds erger, tja...ergens houdt het dan op wat mij betreft.

Ik hoop dat het de goede kant op wat stabiliseert en ik weer een beetje deel kan gaan uitmaken van het normale leven.

Sterkte Conny en natuurlijk ook alle anderen

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Enorme terugval

Bericht door Lee64 » di 31 mei 2016 06:36

Madu schreef:
ma 30 mei 2016 16:29
en ik weer een beetje deel kan gaan uitmaken van het normale leven.
Hoi dames

Bovenstaande zin heb ik zelf ook regelmatig gedacht en gewenst een paar jaar geleden....wanhopig rot heb ik me gevoeld over die vermaledijde overgang! Het moest opgelost worden, de klachten moesten weg, ik wilde weer functioneren.

Het KEERPUNT kwam echter toen de berichten van vrouwen als Marloes tot me doordrongen.....en ik begon er anders over te denken:
De overgang is niet slechts een verzameling klachten die beslecht moet worden.....nee, de overgang is een normaal proces.....een proces wat met horten en stoten verloopt.......de overgang IS het normale leven!

Marloes heeft het heel wat beter verwoord dan ik in het topic 'geestelijke overgang' bovenaan dit subforum Geestelijke Overgang. Echt een aanrader om te lezen en hopelijk voor jullie net zo'n eyeopener als het voor mij geweest is.

vr gr Lee

Madu
Berichten van Madu
Onderwerpen van Madu
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Enorme terugval

Bericht door Madu » di 31 mei 2016 19:45

Hallo Lee,

Op zich begrijp ik prima wat je bedoeld. Ik functioneer al jaren niet meer op het niveau waarop ik het jaren wel deed. Dat hoeft ook niet. Maar ik wil wel graag weer wat werken, sociale contacten wat kunnen onderhouden en vooral niet meer zo vaak ziek zijn door de migraine. Enigszins leven vind ik wel wenselijk. Verder neem ik de overgang zoals ie is, ik heb geen last van het lege nest syndroom, vind het niet erg dat ik geen kinderen meer kan krijgen

De zin die je eruit gehaald hebt dekt dus denk ik bij iedereen een andere lading. Bij mij is dat vooral bovenstaande.

Gr, Madu

Conny1966
Berichten van Conny1966
Onderwerpen van Conny1966
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Enorme terugval

Bericht door Conny1966 » wo 01 jun 2016 11:09

Hallo

Ik weet het niet meer. Ik ga morgen naar de huisarts, ik kan namelijk helemaal niet meer functioneren, heb alleen nog maar onrust en paniek, dag in dag uit, van s morgens vroeg tot s avonds laat. Dit kan toch ook de bedoeling niet zijn?
Dit trek ik niet meer. Ik kom nergens meer, ik kan niks meer, ben compleet lamgeslagen, ik wil niet meer. Wanhopig.

Conny

Sandra66
Berichten van Sandra66
Onderwerpen van Sandra66
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Enorme terugval

Bericht door Sandra66 » wo 01 jun 2016 15:01

Hoi Conny,

Ook van mij hier een steuntje in je rug!
Ik denk dat ik weet hoe je je voelt, het is afschuwelijk als je niks meer kan.
Wens je veel sterkte en weet zeker dat het voor jou ook een keer draaglijker word!

Gr Sandra

Beth72
Berichten van Beth72
Onderwerpen van Beth72
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 46

Re: Enorme terugval

Bericht door Beth72 » wo 01 jun 2016 16:53

Dag Conny!

Ik begrijp wat je bedoelt, ik heb dat zelf ook zo gehad. Kwam tot niks, durfde niks, hele dag enorme onrust. Soms nam ik dan een oxazepam om rustiger te worden, dan nemen de stresshormonen even niet meer toe. En ik heb antidepressiva en een goede psycholoog. Voor mij een goede combinatie.
Overgang is een natuurlijk proces, maar soms is een steuntje voor mij erg welkom.
Succes morgen bij de huisarts!

Beth

Conny1966
Berichten van Conny1966
Onderwerpen van Conny1966
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Enorme terugval

Bericht door Conny1966 » za 11 jun 2016 11:39

Hallo dames,

Met mij gaat het erg wisselend, de ene keer vroeg wakker met onrust, de andere keer weinig, soms blijft de onrust bijna heel de dag, soms een halve, kortom geen peil op te trekken.
Ook veel lichamelijke klachten, heb deze week mijn menstruatie, is niet heftiger maar wel langer met veel klachten. Dan weer een druppel helder bloed, dan weer wat rozige afscheiding, dan weer bruin. Veel last van mijn buik, rug, bekkenbodem, momenteel warm en branderig gevoel in mijn benen en erg stijf.
Kortom voortdurend klachten en heftig in de overgang , vind het een hele moeilijke en onzekere tijd, vooral ook omdat er geen peil op te trekken is hoe ik me per dag voel.

Ik heb af en toe een halve dag of zo dat het ineens, vooral geestelijk, een stuk beter gaat, dan kan ik weer genieten van dingen, maak weer plannen ( die dan vervolgens niet uitgevoerd worden omdat ik de volgende dag weer volkomen brak ben)
Het onrustig wakker worden vroeg in de ochtend is een dag of vier weggebleven, laatste twee dagen steekt het weer wat de kop op, maar gelukkig nog niet zo heftig dan het was.
Heb alleen wel heel erge lichamelijke klachten en een kwakkelmestruatie die lang duurt voor mijn doen.


Groetjes Conny

Madu
Berichten van Madu
Onderwerpen van Madu
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Enorme terugval

Bericht door Madu » zo 12 jun 2016 04:11

Hallo dames,

Nou ik ben ook weer wakker.
Zolang ik niemand spreek en er dus geen stressoren zijn gaat het een stuk beter denk ik vaak. Zeker in een gevoelig periode. Die heb ik blijk baar alweer een maand.
Ik heb dus de neiging om me volledig terug te trekken.
Het lijkt mij een natuurlijke neiging maar dan is het dus wel heel letterlijk dat eiland. Ik doe dit dan ook wel tijdelijk zo.
Kan nu nog nu ik nauwelijks werk.

Ik ga vandaag toch maar proberen ondanks dat ik erg moe ben een eind te wandelen want de onrust is enorm. Soms helpt dat me wat.

Sterkte
Madu

Conny1966
Berichten van Conny1966
Onderwerpen van Conny1966
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Enorme terugval

Bericht door Conny1966 » zo 12 jun 2016 18:00

Hallo allemaal,

Toch maar weer even van me afschrijven hier.
Al vanaf vanmorgen onrust in mijn lijf, alles doet zeer in mijn buik, geen eetlust, en daarnet koude rillingen, misselijk en braakneigingen en jawel hoor weer helder rood bloedverlies. Dit zat te wringen vandaar al die klachten natuurlijk.
Ik ben nu voor het eerst voor mijn doen lang ongesteld, ik vloei niet heftig, maar dus wel elke dag weer rood bloedverlies met veel klachten, daarna wat rozig en/of bruinig en de volgende dag begint het weer, alsof je menstruatie elke dag opnieuw doorbreekt.

Herkenbaar?
Bah ik word er weer heel onrustig van, alsof ik dat al niet genoeg was.

Groetjes Conny

Gaia
Berichten van Gaia
Onderwerpen van Gaia
Menopauzejaar: 2015
Leeftijd NU: 58

Re: Enorme terugval

Bericht door Gaia » ma 13 jun 2016 12:05

Hi Conny,

Voel je je vandaag weer wat beter?
Wat kun je je ellendig en verloren voelen he... Soms lijkt het, alsof je de griep hebt gekregen, zo misselijk en moe voel je je en zo pijnlijk voelt alles dan aan.
Hoe vaak ik wel niet op straat gelopen, om me heen gekeken, en gedacht dat ik de enige was, die dit allemaal moest doorstaan. :(
Ik probeer, in slechte tijden, alles een beetje te ondergaan als in een grote golf..het komt, overspoelt je, maar vloeit ook weer weg.
En...niets MOET! Alles MAG! Heb je geen fut, dan komt het morgen, heb je ergens WEL zin in, doen.

Groetjes,
Gaia

Conny1966
Berichten van Conny1966
Onderwerpen van Conny1966
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Enorme terugval

Bericht door Conny1966 » wo 15 jun 2016 09:30

Hallo GAIA,

Nou ik voel me compleet panisch laatste dagen, ben geleden begonnen met de pil voor drie maanden, de dag nadat ik hem innam brak mijn menstruatie door en ik blijf maar elke dag rood bloedverlies hebben, niet veel, als ik me afveeg zie ik het, daarna is het alleen wat rozig of bruin en verder niks meer, maar tot nu toe elke dag.
En ik weet dat je in de overgang lang kan menstrueren, maar ik ben zo verschrikkelijk ongerust en heel de dag onrustig, elke keer maar weer oxazepam, maar daar kun je ook niet mee aan de gang blijven.
Heb ook veel, last van mijn onderbuik, schaambot, soms liezen, stuit, billen enz. Voel heel de dag mijn baarmoeder vervelen.
Ga zo dadelijk naar de huisarts terug want ik trek dit zo niet langer, denk dat ik minstens een vreselijke aandoening heb, kan totaal niet meer relativeren, ben weer hetzelfde angstige vogeltje dan twee jaar geleden.
Kom nergens meer, alles is een opgaaf. Dit kan niet de bedoeling zijn.

Gelukkig kon mijn man vandaag een dagje thuisblijven van zijn werk en hij gaat mee.

Groetjes Conny

Conny1966
Berichten van Conny1966
Onderwerpen van Conny1966
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Enorme terugval

Bericht door Conny1966 » do 30 jun 2016 10:28

Hallo Allemaal,

Hier nog eens een update.
Vorige week had ik zeker een dag of vier, vijf dat het best goed ging, zeker op geestelijk gebied.
Heerlijk om weer even adem te kunnen halen en je krijgt weer hoop.
Helaas, helaas, maandag begon mijn menstruatie te rommelen, brak dinsdag door en meteen BAM.
Weer helemaal op de bodem van de put, angstig, onrustig, naar, veel,lichamelijke klachten.
Wat vreselijk is dat toch he.
Dinsdag bijna heel de dag van narigheid op bed gelegen, ik kon niet meer, oxazepam ingenomen, zelfs dat hield het niet goed tegen.

Vanmorgen kwam ik gigantisch gejaagd, rillerig en onrustig uit bed, compleet doorgezweten.
Na een uurtje zakte het af en ging ik vol goede moed wat werken in mijn huis, wat denk je, na nog geen drie kwartier begon het weer, gejaagd, onrustig, niet lekker, moet zelfs van alle stress ( denk ik) zowat elk kwartier plassen.

Jeetje kunnen je hormonen echt zo vreselijk grillig zijn en a la minute er weer voor zorgen dat je je weer zo vreselijk naar voelt.
Blijkbaar wel. Het lijkt wel,of ik in een achtbaan zit.

Ik ben er nog kang niet dus, hopelijk als de menstruatie voorbij gaat weer wat goede dagen.

Sterkte allen, groetjes Conny

Madu
Berichten van Madu
Onderwerpen van Madu
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Enorme terugval

Bericht door Madu » do 30 jun 2016 10:43

Hoi Conny,

Hoe naar is dat he! Het is zo grillig. Hier ook nog steeds weer een strijd om op de been te blijven. Soms gaat het 's middag wel wat beter dan 's morgens. Daar hoop ik dan steeds maar op. Zonder slaapmedicatie ben ik steeds wel erg vroeg wakker, vannacht 4.15. Ik vind dat lastig want ik wil het niet iedere avond slikken. Soms wel al 2 nachtjes achter elkaar want ik ben onrustig en gejaagd enz maar toch ook erg moe.

Ik heb veel aan mijn hoofd nu (nu ja, vroeger draaide ik mijn handen er niet voor om maar ja...) dan is het nog lastiger vind ik. Het liefst doe ik niets. Dan ben ik ook onrustig en slaap ik slecht maar dan kan ik het beter aan. Door stress wordt het nog erger merk ik. Logisch natuurlijk maar ja, de dingen moeten toch gebeuren.

Vannacht maar weer een slaaptabletje dan.....

Sterkte ermee
Madu

Asti
Berichten van Asti
Onderwerpen van Asti
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 61

Re: Enorme terugval

Bericht door Asti » do 30 jun 2016 12:15

Beste Madu,

Als je het beter aankunt met minder doen, dan zou ik dat gegeven (nog) minder ondergeschikt maken, want dat werkt eerder stressverhogend en daar verminderen de verschijnselen sowieso niet van.
Verantwoordelijkheden meer overdragen aan mijn omgeving is echt iets geweest wat mijn overgang vroeg. Onrust en paniekachtige gevoelens maakten me op een gegeven moment duidelijk dat ik niet mijn leven lang dezelfde draagkracht kon behouden.
Dat gaf me een keus. Geen gemakkelijke, en eentje waarbij ik weerstand zou ondervinden. Maar evengoed, was het aan mij of ik die wilde en durfde maken.

Ik ben meer gaan verwachten van mijn omgeving, bep. taken afgestoten bijv. zodat ik meer ruimte in mezelf en in mijn hoofd kreeg. Het gaf me een stuk rust binnen de onrust.

Asti

Conny1966
Berichten van Conny1966
Onderwerpen van Conny1966
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Enorme terugval

Bericht door Conny1966 » do 30 jun 2016 12:53

Hallo Madu,

Ja die hele erge, vreselijke onrust, angst en gejaagdheid vind ik tot nu toe het allerergste aan heel de overgang.
De lichamelijke klachten zijn ook zwaar vervelend, maar zonder die geestelijke malaise zou ik daar veel beter mee om kunnen gaan.
En hoewel er soms wel een bepaald patroon in zit, rondom menstruatie bv, vind ik het ook heel grillig soms.
Eergisteren van ellende op bed gelegen, gisteren tot een uur of vier in de middag ellende maar niet op bed, en vandaag is de onrust tot twee keer toe weer weggezakt. Alsof iemand een aan en uit knopje bediend, zo raar.
Je bent totaal de regie kwijt over alles lijkt het wel.
Heel rot voor je die erge angst en onrust, ik begrijp dat heel goed omdat ik het zelf ook zo erg heb. In je omgeving wordt dit toch niet zo begrepen, althans bij mij niet, niet dat mensen hun best niet willen doen, maar het is bijna niet voor te stellen hoe het is als je het zelf niet ervaart. Gelukkig is mijn man erg begripvol en probeert mij te ondersteunen waar hij kan.
En de rest, ja die miet maar even zien, ik zit er mee, zij niet.
En dat vroeg wakker zijn heb ik ook, meestal tussen 3.30 en 4.00 u, ik gebruik geen slaapmedicatie verder. Bij goede dagen wil ik wel eens doorslapen tot 5.00 /5.30.

Sterkte met alles!

Asti,

Ik ben het met je eens dat je niet alle ballen in de lucht kunt blijven houden. Ik heb het lang geprobeerd maar dit zorgt er alleen maar voor dat het allemaal nog erger en nog heftiger wordt.
Sommige stressfactoren kun je helaas niet veranderen, maar ik probeer mezelf zo min mogelijk dingen op voorhand op te leggen want dan maak ik me daar alweer zo druk om dat ik meteen weer in een dip schiet .
Mijn omgeving wil steeds van alles afspreken met mij, jammer dan, ik geef zelf wel aan wanneer ik ergens aan toe ben of iets wil.
Dat vind ik nog wel moeilijk om te doen, maar als ik het niet doe, dan doe ik mezelf keer op keer geweld aan.

Groetjes Conny

Madu
Berichten van Madu
Onderwerpen van Madu
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Enorme terugval

Bericht door Madu » do 30 jun 2016 13:11

Hallo Conny en Asti,

Ik doe al niet veel! Maar nu zijn er dingen aan de hand die ik echt moet regelen. Ik probeer anderen ook hun verantwoordelijkheid te laten nemen maar dat is lastig als ik degene ben die het meest last ervan heeft als er niets geregeld word. De mensen zijn gewend dat ik het wel doe maar ik ben nu natuurlijk in een fase dat ik denk,"doe ook eens wat". Maar ja, het gaat nu echt om iets wat echt snel moet. In vergelijking zoiets als dat je een kind wilt leren dingen zelf te doen maar door de haast toch maar even die schoenen aan doet als ze treuzelen. :roll:

Vandaag wilde ik even bijkomen maar ja, toch de telefoon, toch afspraken plannen(om het op te lossen dus). Maar ja, dat moet nu even. Ik zit al de hele ochtend pissed off te wezen hier en tegelijkertijd bekaf te zijn. Ik heb even een offday. Hopelijk gaat het morgen beter.

Ha, nu schiet ik zelfs vol, traantjes.
Beter zo want ik kan al maanden niet huilen.

Bedankt voor jullie reacties voelt goed

Asti
Berichten van Asti
Onderwerpen van Asti
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 61

Re: Enorme terugval

Bericht door Asti » do 30 jun 2016 13:50

Beste dames,

Ja, dat weet ik uiteraard, dat je niet alles kunt voorkomen. Dat zegt of vraagt ook niemand van je.
Het gaat m.i. om het bewustzijn van het proces, en waakzaamheid naar je zelf. Dat hielp om mezelf niet in klachten te verliezen, wat weer een hoop onrust kon verminderen.
De focus op jezelf, meer voor jezelf zorgen en ook durven laten zorgen, is mij in de overgang belangrijker gebleken dan ooit.
En natuurlijk ging het leven om mij heen ook door, en zat ook mij dat regelmatig in de weg. Maar eenmaal meer bewust zijnd en blijvend, kreeg ik meer vertrouwen in mijn overgang, en bleek meer verandering van omgeving en stress mogelijk, dan ik gedacht had, en daardoor kon ik besluiten nemen die soms wel pijnlijker waren dan blijven zitten waar ik zat, maar die wel beter voor mezelf waren.

Asti

Madu
Berichten van Madu
Onderwerpen van Madu
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Enorme terugval

Bericht door Madu » do 30 jun 2016 20:08

Beste Asti,

Ik denk zeker dat we zelf aan het stuur staan. Nou ja, deels dan. We zullen ons eerst bewust moeten worden van de veranderingen die in ons lichaam zich aan het voltrekken zijn. De vergelijking met de puberteit of zwangerschap kunnen daar aan bijdragen denk ik. Behalve dan dat als ik voor mezelf spreek, beiden minder heftig waren dan deze fase. :roll:

Voor mij is het weer duidelijk voor vandaag. Ik kreeg een migraineaanval vanmiddag. Niet zwaar maar wel een paar uur bed-waardig.

De omgeving meer laten doen schrijf je. Tja, als je alleen bent is dat best lastig :P Maar ik ben zeker vele malen milder voor mezelf dan dat ik jaren geleden was. Dat maakt wel dat sociale contacten wat moeite hebben met me. Ik pas me niet meer zo aan maar kies nu vaker voor mezelf dan voor de ander. Dat is het grootste gedeelte van mijn leven andersom geweest. De weerstand die dat oplevert daar moeten we wel mee dealen natuurlijk. Jaren geleden had ik echt hulp nodig om dit te leren. Nu de perimenopauze vordert gaat het steeds meer vanzelf. Het voelt als niet anders kunnen en willen ook. Hoewel dat laatste nog weleens moeilijk is.

Toch denk ik dat ik er steeds beter in word. Ik voel me niet schuldig dat ik vandaag meerdere mensen heb laten weten dat ik vandaag een offday had en niet kon komen. Nergens zin in had. Just me myself and I. Het gaat steeds vaker heel goed die keuze. Als ik eerlijk ben denk ik dan weleens, 'als dit lang gaat duren raak ik wellicht mensen kwijt", dat vind ik wel een naar idee. Anderzijds denk ik dan ook later weer dat dat dan zo zal moeten zijn. Ik herhaal mezelf maar het voelt steeds vaker goed als ik voor mezelf kies.

Groet,
Madu

Madu
Berichten van Madu
Onderwerpen van Madu
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Enorme terugval

Bericht door Madu » za 02 jul 2016 12:08

Hallo allen,

Nu ja zeg, ik schaam me een beetje voor mezelf. Ik menstrueerde ineens vanmorgen. Pfff, vallen de puzzelstukjes van afgelopen dagen weer helemaal in elkaar. Vroeger had ik ook altijd last van deze klachten voor een menstruatie alleen op het gebied van mijn stemming had ik veel minder last dan nu. Maar slecht slapen en onrustig zijn dat was er altijd al. Ook dat is nu alleen vele malen heftiger.

Nu ga ik even hopen dat het slapen dan weer even wat beter gaat kan ik even bijtrekken.

Sterkte allemaal

Conny1966
Berichten van Conny1966
Onderwerpen van Conny1966
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Enorme terugval

Bericht door Conny1966 » wo 06 jul 2016 15:49

Hallo allemaal,

Wat een gedoe he Madu, ik ben ook over alles onzeker.

Maar eindelijk, de dag is weer bijna om, en mijn man is over een uurtje weer thuis.
Ben weer heel de dag onrustig, tobberig, nerveus, en het wil niet eens meer wegtrekken. Doodvermoeiend.
Kan nergens van genieten, vanmiddag even naar mijn zus en haar kleinkind geweest, maar die onrust hangt als een schaduw aan me vast. En als ik dan thuiskom slaat de wanhoop weer toe, ik heb weer iets nieuws, ik vind het vreselijk om alleen thuis te zijn als ik zo onrustig ben, ik blijf dan maar malen en piekeren en me zorgen maken. De dag is bijna niet door te komen dan.
Hoop echt dat ik binnenkort weer een paar betere dagen heb, want hier word ik wel heel erg verdrietig van.

Zit in een vicieuze cirkel, want na een slechte dag ben ik weer bang voor de volgende dag.
Ben de wanhoop nabij. Soms heb ik wel eens betere dagen waarin ik ineens weer van alles kan en wil ondernemen, maar op van die donkere dagen als vandaag bijv. dan kan ik me niet voorstellen dat ik hier ooit nog uitkom en lijkt alles zo uitzichtloos en verdrietig.
Al mijn negatieve gevoelens en gedachten nemen ook toe naarmate ik verder in de overgang kom, en menstrueer nog wel, dus ik vraag me af hoe het gaat na het stoppen van de menstruatie.

Groetjes Conny

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Enorme terugval

Bericht door Lee64 » wo 06 jul 2016 21:44

Conny1966 schreef:
wo 06 jul 2016 15:49
dan kan ik me niet voorstellen dat ik hier ooit nog uitkom en lijkt alles zo uitzichtloos en verdrietig.
Hallo Conny

Toen ik me zo voelde als jij, een paar jaar geleden was dat, ik herinner me de wanhoop nog heel goed, ben ik een dagboek begonnen. Ik schreef de angsten en de onrust en het verdriet van me af. Want waar was toch die vrouw gebleven die ik was?

Als ik schrijf over de dingen waar ik vol van ben geeft dat ruimte van binnen. Ik word me bewust van dingen. Gewoon opschrijven wat ik denk, de gedachten die opkomen. Soms (voor een ander ) geen touw aan vast te knopen maar door het schrijven ben ik in gesprek met mezelf. Niemand anders kan immers mijn overgang voor me doen....ongeacht alle steun die ik hier vind, het blijft mijn overgang, 'ik ga over', dus ik moet vooral bij mezelf zijn. Niet alleen maar hier (h)erkenning zoeken keer op keer.

Al schrijvende kreeg ik inzichten in mezelf en mijn overgang en inzicht in wat de triggers waren die het leven nou zo verschrikkelijk moeilijk voor me maakte tijdens de overgang. Mijn dagboek begint in de tijd dat ik zowat mijn huis niet meer uit kwam en dat therapeutisch werken waar ik hier op het forum ook over lees, absoluut niet lukte. Ik had dus veel tijd om te schrijven. Maar soms, in het begin vooral, kwam ik niet verder dan wel 10 x op een dag te schrijven: Oh wat voel ik me k*t!!!!!! En waarom nou toch?? En hoelang gaat dit in godsnaam duren?? enz.enz.

Maar al schrijvende gebeurde er op een gegeven moment toch ook nog meer: ik schreef niet alleen van me af maar ik schreef ook naar me toe, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik werd er rustiger van, (niet meteen en ook niet altijd want het blijft een golfbeweging die overgang met wisselende stemmingen en met wisselende energiemomenten op een dag) maar ik kon gevoelens vaak beter plaatsen door ze op te schrijven voor mezelf. En soms nog wel.

Dat dagboek is nu al 5 jaar oud .....ik heb hier ooit een topic geplaatst dat heet : 5 jaar of langer niet happy? Frappant nietwaar. En hoelang precies ik niet happy was (een understatement want het is veel erger geweest dan just niet happy zijn) weet ik niet meer. Ergens was er een omslag door het lezen op het forum en het schrijven in mijn dagboek, met zoals gezegd nog steeds die golfbeweging want zoals iemand mij eens schreef :'het kan niet altijd zomer zijn in mijn leven', maar dat hoeft ook eigenlijk niet toch.

Dankzij mijn dagboek, maar zonder ook wel hoor, kan ik af en toe eens stilstaan bij de ontwikkeling die ik doorgemaakt heb van vruchtbare naar onvruchtbare vrouw. En wie weet ga ik mijn dagboek nog eens ritueel verbranden als ik het niet meer nodig heb ;)

Misschien ook wat voor jou en de andere dames, zo'n dagboek?

vr gr Lee

ps. heb ik dat advies niet al eens eerder aan je gegeven Conny?

Conny1966
Berichten van Conny1966
Onderwerpen van Conny1966
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Enorme terugval

Bericht door Conny1966 » do 07 jul 2016 09:00

Dank je wel voor je reactie Lee :-)

Ja, ik herinner me dat je me dat advies van een dagboek eerder gaf, intussen wel een aantal dingen opgeschreven ook.
En ik zit inderdaad nog steeds in de fase van diepe wanhoop, er geen gat meer in zien dat het ooit verbeterd, enorme angsten, bang dat ik gek word, enfin je kent het.

Vannacht om 3.00 u al weer wakker na een onrustige dag en avond gisteren, vanmorgen een halve oxazepam genomen want ik kan niet eens meer voor mijn kind zorgen zo wanhopig en akelig voel ik me. Mijn man is nu nog even thuis want als ik er aan denk dat ik alleen thuis moet zijn, vlieg ik tegen de muur omhoog. Ik vind het afschuwelijk.
Ik hoef niet meer de vrouw te zijn die ik was, als ik die vreselijke onrust en angst en wanhoop maar njet meer zo had. Dit belemmerd me in heel mijn leven.

Omdat ik me zo vreselijk naar voel en al zo lang ben ik zo labiel en twijfelachtig. De dokter wil ad medicatie geven maar ik word al naar als ik daar aan denk, maar op deze manier leven kan ik ook niet meer opbrengen.
Ik ga drie maanden de pil nemen, d.w.z. minimaal drie maanden, was er poosje terug even mee begonnen maar door omstandigheden veel te snel gestopt, en voor effect moet je denk ik wel 2 tot 3 maanden gebruiken.
Het is niet ideaal maar ik wil echt wat, hopelijk haalt het de scherpe kantjes er vanaf en kan ik even ademhalen want zo ga ik er aan onderdoor.

Ik hoop echt dat ik ooit eens zo ver dan jou kom en kan terugkijken op deze periode. Ik heb er nu nog totaal geen vertrouwen in, de bodem is totaal onder me weggeslagen. Ik snak naar rust in mijn hoofd en mijn lijf, mijn leven gaat nu voorbij zonder dat ik er zelf aan deel neem.
Sorry, maar ben echt even diep wanhopig momenteel.
Nooit geweten dat de overgang zo afgrijselijk was.

Groetjes Conny

Conny1966
Berichten van Conny1966
Onderwerpen van Conny1966
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Enorme terugval

Bericht door Conny1966 » do 07 jul 2016 10:19

Nog iets anders, hoe komen jullie in vredesnaam je dag door als je jezelf zo onrustig en somber enz voelt?
Ik kan me gewoon echt nergens toe zetten dan, alles is me teveel, ben dan compleet overprikkeld en alles is stress.
Ik zit maar wat te zitten op de bank, of buiten in de zo'n, ik blijf me dan onrustig voelen, heb eigenlijk geen rust om te zitten maar ook niet om iets te ondernemen. Vreselijk is dat.
Voor mijn gevoel zit ik dan gewoon de tijd maar wat uit, de klok vooruit te kijken tot mijn man weer thuis komt.
Als ik probeer om iets te ondernemen bv ergens naar toe dan neem ik vaak de onrust gewoon mee, of het zakt een klein beetje naar de achtergrond, maar zodra ik weer thuis komt valt het weer compleet over me heen.
Zou wel willen vluchten van mezelf soms.

Groetjes Conny

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Enorme terugval

Bericht door Lee64 » vr 08 jul 2016 23:20

Hallo

Lichamelijk weet ik niet waar ik ergens zit maar eerlijk gezegd boeit me dat niet ineens (meer) eigenlijk. Maf misschien....
Mijn laatste menstruatie was in ieder geval een tijdje geleden maar ik heb hem ( of moet ik zeggen haar :D ) niet genoteerd dus ik weet niet meer wanneer het was. In ieder geval nog niet een jaar geleden denk ik. De menopauze (= precies een jaar na de laatste menstruatie) kan ik straks dus niet gaan vieren want geen idee wanneer dat zal zijn. ;)

Geestelijk dein ik nog steeds mee op mijn overgangsgolf, soms weer meer een beetje meer zoals ik was out-going en extravert (al is dat wel veel dichter bij mezelf dan voor de overgang), soms een beetje zoals 'vroeger' maar toch anders dus, (lastig uit te leggen) en soms weer lekker in mezelf gekeerd(iets waar ik eerder 'bang' voor was, maar nu niet meer), gericht op mezelf. Me afsluitend voor de omgeving.
Ik voel tegenwoordig precies wanneer het daar weer tijd voor is. De overgang is voor mij een tijd gebleken waarin ik heel goed naar me zelf moet luisteren naar wat ik diep van binnen voel en wat vanzelf naar boven komt. Daar naar luisteren geeft zoveel rust en nam alle paniek weg.

Ik wil als het mag Asti hier citeren, ze verwoordt mooi hoe het voor mij ook werd op een gegeven moment:
Asti schreef:
za 02 jul 2016 17:00
Naar binnen keren........ was een rode draad in mijn overgang, die me ook tijdens de overgang al veel bracht. Het werd er niet gemakkelijker van, maar wel anders. Het liet me het vertrouwen houden, niet meer bij verschijnselen zo hoeven te schrikken.
Ik hoefde niet meer te zeggen "Ik herken mezelf niet meer" of "Help wat gebeurt er", maar kon gaan zeggen "Ik zie mezelf weer, dus laar maar komen die emotie dan kan ik erin duiken, en blijf ik op de hoogte van welke kant ik op mag en wat ik wel nodig heb' .
Voor dat naar binnen keren is wel stilte nodig en ruimte. Ik moet mezelf dat gunnen en mijn omgeving moet me dat gunnen! Ik moet daarbij niet afgeleid worden want dat geeft ook weer emoties. Emoties die ik toch al voel. Woede is bijvoorbeeld een emotie die ik vaak gevoeld heb en verdriet.
Over woede is ook nog wel wat te zeggen trouwens. Woede kan woede lijken die nergens over gaat of een woede die buiten proporties is, maar de woede van een vrouw in de overgang is eigenlijk nooit onredelijk. Die woede gaat ergens over. En waarover precies daar kom je alleen achter als je je verdiept in je eigen emoties. Zo ook met verdriet. Soms was ik verdrietig en wist ik eigenlijk niet eens waarover. Dan moest ik dus op onderzoek in mezelf. Niet alleen ventileren al die emoties , ventileren is zeker belangrijk hoor, die emoties moeten er echt uit, maar ook reflecteren! Waar komt die emotie vandaan, wat wil deze emotie mij vertellen?
Over woede moet iemand zichzelf dus nooit uitlachen, het is een belangrijke emotie in de overgang en ook de omgeving moet daar zeker niet om lachen, ze trappen daarmee op het hart van een vrouw, nemen haar niet serieus.

vervolg hieronder, bericht was te lang.

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Enorme terugval

Bericht door Lee64 » vr 08 jul 2016 23:22

vervolg van bericht hierboven:

Het is een beetje tendens hier en daar om te lachen om de overgang; weglachen, relativerend lachen of hoe men het ook noemen wil, maar de overgang is een zeer ingrijpende en ook belangrijke periode in het leven van een vrouw, daar moet niet de draak mee worden gestoken of een komedie van gemaakt worden. Niet door mezelf en niet door de omgeving.

De omgeving speelt sowieso een hele grote rol.
Ik citeer Asti nog even omdat ik mijzelf er echt volledig in herken:
Asti schreef:
do 30 jun 2016 12:01
En ook het feit dat IK niet hoef te veranderen of aan te passen, maar dat ik mijn OMGEVING en leven beter kan veranderen en aanpassen.
En deze insteek vond ik ten tijde van mijn overgang de kracht van dit forum. Het heeft een grote rol gespeeld in mijn leven
Vergeet nooit dames:
De overgang is niet onze keus, de overgang overkomt ons. De omgeving heeft wel een keus. De keus hoe ze omgaan met een vrouw in de overgang. De keus of ze ruimte geven aan de vrouw in de overgang.

vr gr lee

ps heb nog meer te schrijven, wordt vervolgd :roll: maar niet nu

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Enorme terugval

Bericht door Lee64 » ma 11 jul 2016 09:55

Hallo Conny

Ik kom nog even terug op jouw berichten van 7 juli. Ik herken er weer veel in. Het slechte slapen bijvoorbeeld. Hele nachten heb ik wakker gelegen. Hoe meer ik dacht: ik moet slapen, ik moet slapen, waarom slaap ik nou niet, hoe erger het werd. Knettergek werd ik daar van. Maar ik ben er op een gegeven moment anders mee omgegaan. ( ik heb er vast al eerder over geschreven en kan mezelf niet blijven herhalen, dat is irritant)

Ook het nergens meer van kunnen genieten herken ik, dat vond ik misschien nog wel het allerergst. Die donkere deken over alles heen en idd dat wanhopige gevoel zo van als ik me geestelijk nou maar wat beter voel dan kan ik al die vreemde lichamelijke verschijnselen die steeds maar wisselen ook beter aan.
En ook mijn huisarts zat natuurlijk klaar met de AD, wellicht heus met goede bedoelingen want als er een vrouw tegenover je zit die het allemaal teveel dreigt te worden, lijkt dat misschien ook wel logisch, maar waar aan voorbij gegaan wordt in die medische gedachtegang is het overgangsproces. Nu moet ik mezelf toch even herhalen want in deze zinnen die ik eerder elders geplaatst heb staat precies wat ik bedoel:
Lee64 schreef:
zo 26 jun 2016 16:36
Verdriet, je terugtrekken, een onbestemd gevoel, heimwee, weemoedige buien, het hoort er allemaal bij in tijden van transitie. De een heeft het meer dan de ander, dat hangt ook af van je persoonlijkheid. Het zijn vruchtbare gevoelens. Volgens de Zwitserse politicologe en kunsthistorica Dorthe Binkert zouden vrouwen in de overgangsleeftijd hun weemoed moeten koesteren. We hebben af en toe een beschouwende pauze nodig om vergane zaken een plek te geven en ons innerlijk voor te bereiden op het nieuwe. Het begrip melancholie wordt in de huidige door mannen gedomineerde samenleving ten onrechte gezien als een langdurige toestand van zwaarmoedigheid. Daarmee wordt volgens Binkert de positieve, creatieve, vrouwelijke kwaliteit die de melancholie oorspronkelijk bezat, ontkend. Zij omschrijft melancholie als een zich weemoedig terugtrekken uit de wereld om het verlorene in de herinnering terug te roepen en te integreren. Op deze wijze vindt het innerlijk de rust om zich langzaam op veranderingen in te stellen.
Bovenstaand las ik zelf pas in een boek toen mijn eigen periode van zwaarmoedigheid achter me lag maar met terugwerkende kracht voelde ik dat hier veel waarheid in ligt met betrekking tot mijzelf.
Bovenstaande tekst had ik dus nog niet ter beschikking tijdens mijn donkerste periode maar wat mij hielp was de zin ik hier ergens op het forum las in die tijd: depressief zijn is nog niet hetzelfde als een depressie hebben. Het werd een soort mantra voor me en ook wel een troost denk ik en een geruststelling. En het gaf me kracht en vertrouwen: het was normaal dat ik me voelde zoals ik me voelde, hoe naar het ook was.

Je werpt me echt even terug in de tijd met je schrijven. Ook ik voelde me soms niet in staat om voor mijn kinderen te zorgen en had ook soms oxazepam nodig. Ik noteerde (in mijn dagboek) wel altijd wanneer ik een halfje nam, om mijn gebruik in de gaten te houden. Ik wilde niet verslaafd eraan raken en het gebruik binnen de perken houden. Een bijkomend voordeel van dat bijhouden was dat ik hierdoor ook oog kreeg voor de triggers die maakte dat ik oxazepam nodig had op bepaalde momenten.

vervolg hieronder

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Enorme terugval

Bericht door Lee64 » ma 11 jul 2016 09:57

vervolg:

Ook het labiele en twijfelachtige waarover je schrijft herken ik. En in mijn meest labiele periode is mij ook de pil voorgeschreven. Ik had geen weerwoord in die tijd. De klachten kwamen er gewoon doorheen( dat wil niet zeggen dat er wat anders aan de hand is Conny!) maar de pil haalde wel even de scherpe kantjes er wat van af waardoor ik wat op krachten kon komen. (ik woog nog maar 46 kilo in die tijd)
Ik zal de laatste zijn die de pil of hst hier gaat promoten omdat ik vind dat beiden veel te makkelijk worden voorgeschreven met valse informatie (alsof je je overgang ermee kan overslaan of zo) en het overgangsproces doen stagneren maar ook ik snap wel dat het soms even niet anders kan.
Na 6 maanden kon ik stoppen en was ik in staat (mede dankzij alles wat ik hier op de site las en herlas) om mijn overgang met al haar emoties en verschijnselen en inzichten aan te gaan. Op het forum had ik zo mijn favoriete schrijfsters: vrouwen die het over het overgangsproces hadden i.p.v. steeds maar weer over al die overgangsklachten. Ik las hun berichten soms wel 20 keer voor ik begreep wat ze bedoelden en moest ze laten bezinken en er zelf over nadenken. Dat hielp bij mijn eigen overgangsproces.

En als laatste je getwijfel en hoe je de dag door moet komen vraag je je af.
Ook dat herken ik. Hele dagen heb ik uitgezeten. Niks meer en niks minder. ( het in de jaren ervoor niet weten dat mijn overgang begonnen was en daar dus niet naar leven had mij in combinatie met andere moeilijk zaken in mijn leven een gigantische burn-out opgeleverd, waardoor ik een jaar lang in de ziektewet zat)
Ik zat vaak in bed (mijn onbewoonde eiland) met mijn laptop. Lezen op het forum en schrijven in mijn dagboek. Per moment voelde ik of iets aan kon of niet. Als er een gedachte op kwam zal ik dit of zal ik dat, of ik moet eigenlijk dit of dat, dan ging ik eerst bij mezelf te rade en bij twijfel deed ik het niet. Of zo min mogelijk want voor mij was het natuurlijk ook schipperen tussen mezelf en mijn gezin met 3 kinderen. Dat zij niks van mijn overgang mochten merken heb ik overigens nooit gepredikt, ik heb ook altijd rekening gehouden met hun al dan niet welbevinden dus dat mogen zij andersom ook! Daar worden ze ook fijnere volwassenen van. Zeker in de huidige 'like'tijd waarin ze opgroeien met Feestboek. (nee is geen schrijffout)

Twijfelen deed ik trouwens ineens over de meest simpele dingen: ik zie mezelf nog staan: Ik voelde me een keer goed genoeg om nieuwe dekbedhoezen te gaan kopen dus daar ging ik. Sta ik in de winkel, kon ik gewoon geen keus maken! Ik bleef maar wikken en wegen en twijfelen. Ik weet nog goed hoe bizar ik dat vond omdat ik altijd nogal vastberaden was geweest en nu kon ik niet eens meer een beslissing nemen over een dekbedhoes(?) maar goed mijn levensmotto was inmiddels: bij twijfel doe ik niks. Het moeten kiezen gaf teveel stress dus kon ik beter niet kiezen op dat moment en dus ben ik zonder dekbedhoezen weer naar huis gegaan. Tja. Dit zomaar even als voorbeeldje hoe ik met mezelf omging om alles wat dragelijker te maken.

Doe wat met de antwoorden die je krijgt Conny. Sibyla en Sarena hebben jou in een ander topic van je ( over je spottings) hele waardevolle antwoorden gegeven zie ik.

En dit was weer mijn hele verhaal.
Vr gr Lee

Conny1966
Berichten van Conny1966
Onderwerpen van Conny1966
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Enorme terugval

Bericht door Conny1966 » ma 11 jul 2016 11:20

Hallo Lee,

Wat lief van je dat je de moeite neemt om zo uitgebreid te antwoorden.
Als ik je verhaal zo terug lees, bijvoorbeeld dat over hele dagen uitzitten, moet ik er gewoon om huilen, het voelt zo herkenbaar en inderdaad dat enorme gevoel van wanhoop.
En het is inderdaad zo dat alle vreemde lichamelijke klachten me zo vreselijk onrustig en onzeker maken, buiten de onrust die ik natuurlijk al in mijn lijf heb vanwege alle wisselende hormoonspiegelingen.
Ik hoop inderdaad dat de pil me even een adempauze kan geven, het zal geen wondermiddel zijn, maar al zijn de scherpe kantjes er maar even af. Dit zal nog even duren denk ik want ik gebruik hem nog maar een paar dagen.
Mijn gezin merkt wel degelijk dat het mij niet goed gaat. Ik moet de laatste tijd ook vaak huilen en ben op zoek naar troost, gewoon iemand die mij vast houdt en zegt dat het allemaal weer goed komt.
Mijn gezin steunt me waar ze kunnen maar toch voel ik me vaak eenzaam, maar dit zijn ook allemaal dingen die er bij horen.
Angst, moedeloosheid, wanhoop, eenzaamheid, verdriet, boosheid, somberheid, onrust. Elke dag valt het over me heen, de ene dag staat het ene meer op de voorgrond, de andere dag het andere.

Ik put veel kracht uit het lezen van de verhalen van de andere vrouwen hier. Ik ben nog steeds heel er zoekende voor mezelf hoe ik om moet gaan met mijn overgang het is fijn om hier mijn verhaal kwijt te kunnen en dat ik serieus word genomen. Zonder dit forum en de uitgebreide antwoorden van vrouwen zoals jij Lee zou ik allang gedacht hebben dat ik stapelgek aan het worden was.

Vriendelijke groet, Conny

Conny1966
Berichten van Conny1966
Onderwerpen van Conny1966
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Enorme terugval

Bericht door Conny1966 » ma 06 mar 2017 15:56

Hallo dames,

Ik mag ook weer melden dat ik weer in een enorme down periode zit, zeg maar gerust weer een terugval.
Het is om moedeloos van te worden, helemaal klachtenvrij ben ik nooit , maar heb toch een paar redelijk goede weken gehad. Kreeg de griep waardoor ik uit balans raakte, maar krabbelde toch weer op. Tot drie weken geleden, ik had die dag visite gehad niet echt iets bijzonders, maar ik zat s' avonds in de bank en er viel een een verschrikkelijke vermoeidheid over me heen, gewoon uitgeput. Vroeg naar bed, maar sindsdien is het weer enorm kwakkelen.
Heel veel lichamelijke en geestelijke klachten (spierpijnen, buikpijn, rugpijn,last van mijn liezen, bekkenbodemklachten, heel vaak plassen, moe, koud, onrustig en vreselijk futloos en moedeloos)
Ik ben er verschrikkelijk klaar mee, ben al 4 jaar aan het kwakkelen, vind het leven zo niet leuk meer, ben boos op alles en iedereen inclusief mezelf, en ik geloof er ook even niet meer in dat het nog goed komt.
Waardeloze periode in het leven de overgang of zoals ik het ervaar de ondergang. Zie er niets maar dan ook helemaal niks positiefs in, alleen maar ellende.

Ik stop met mijn klaagzang en wens iedereen veel sterkte en kracht toe ,

Groet Conny

Gesloten
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht