Rouwen om het verlies van mijn oude IK

Behoeften die veranderen. Een andere kijk op het leven of op de wereld.
Balans opmaken en hervinden
Levensvragen - Inzichten - Bewustwording - Intuïtie die zich ontwikkelt
Gerrie
Berichten van Gerrie
Onderwerpen van Gerrie
Menopauzejaar: 2005
Leeftijd NU: 69

Rouwen om het verlies van mijn oude IK

Bericht door Gerrie » ma 07 jan 2008 20:01

Hallo,

Herkent iemand van jullie ook het volgende?
Vandaag had ik het weer. En dan zonder uitzondering in een groep ... na zoveel maanden was ik weer naar de meditatiegroep gegaan, en ineens rollen de tranen over mijn wangen.
En het is dan over het gemis van mijn oude zijn en verdriet om het loslaten. Ik voel dan het zijn zoals het nu is, en ik voel er me onwennig bij, terwijl ik gewoon door de dag er goed mee kan leven.

Oh ja, de opvliegers en de ongemakken zijn alles behalve leuk, maar de scherpe kantjes raken eraf na een aantal jaren, mijn taille verdwijnt, mijn borsten gaan wat meer hangen, haartjes op kin, dat is allemaal niet zo erg, maar dat geheel nieuwe gevoel, dat ik dan in mijn lichaam voel is nog zo onwerkelijk ... net of ik soms dat kwetsbare meisje van 15 wordt, dat de wereld nog moet gaan ontdekken.

Soms vraag ik me af, of ik abnormaal ben, omdat ik me niet een ouder wordende vrouw voel!!

Vrgr van Bep



Daan
Berichten van Daan
Onderwerpen van Daan
Menopauzejaar: 2007
Leeftijd NU: 62

Re: Rouwen om het verlies van mijn oude IK

Bericht door Daan » ma 07 jan 2008 20:22

Hoi Bep,

Het oude zijn is ook zo voorgoed geweest. Bewust en onbewust weten we dat het zo definitief is. Hoe gaat het er uit zien? Wie ga ik worden? De vergelijkingen met de ouderen komen meer op het pad.

Inderdaad, los van de fysieke rommel lijkt dit net een tranfsormatie naar iets wat je nog niet kent. En dan kan je je een 15 jarig meisje voelen die de weg nog niet weet.

Moeilijk en verdietig is het. Inmiddels huil ik niet meer zo maar is er een makke acceptatie ontstaan waar ik me nog niet echt goed bij voel. We komen wel ergens uit..

groet Daan.

Gerrie
Berichten van Gerrie
Onderwerpen van Gerrie
Menopauzejaar: 2005
Leeftijd NU: 69

Re: Rouwen om het verlies van mijn oude IK

Bericht door Gerrie » ma 07 jan 2008 20:56

Nou neen, Daan,

bij mij is het anders. Puur het lijfelijke gevoel, de huidsensatie's bijv. de basisgevoelens als je helemaal jezelf ontspant zijn geheel anders geworden.
Niet de emoties die overhoop komen.
Mijn lichaamsbeleving is zo anders geworden. Het knusse wegkruipen bij mijn man is een soort vraag om troost geworden, of een soort overgave, orgasmes zijn geheel anders of niet meer aanwezig.
Het lijkt niet helemaal te passen bij mijn ontwikkeling, die altijd gericht was op zelfontplooiing en sociaal bezig zijn. Nu wil ik maar knus in mijn huis ..

Gerrie

Gaia
Berichten van Gaia
Onderwerpen van Gaia
Menopauzejaar: 2015
Leeftijd NU: 58

Re: Rouwen om het verlies van mijn oude IK

Bericht door Gaia » di 08 jan 2008 13:07

Hoi!

huilen...dat intense gevoel van verdriet en weemoed...
Het gevoel van "afscheid nemen" ... maar waarvan...?
En het ergste is: waar huil ik nu om? Wat is er met me aan de hand...?

Mijn vinger heb ik er nog niet op kunnen leggen ... volgens mij nam ik afscheid van een levensfase. Een gevoel van veiligheid, een doel: het zorgen voor mijn kinderen! Die taak heb ik zo goed als volbracht. Hoewel ze nog bij ons wonen, zie ik ze steeds zelfstandiger worden, hun eigen beslissingen nemen. Het voelt op zich goed.... :|

Maar ook vrouwen zonder kinderen herkennen dit gevoel, het gevoel van afscheid nemen. En dat gevoel maakt ons onzeker en we zouden het liefst kruipen in troostende armen, gerustgesteld worden ... ons comfortabel en knus voelen, nuttig voelen....

Of het nou hormonen zijn die dit activeren ... geen idee. Opvallend is wel, dat dit gevoel ook zo sterk naar boven kwam tijdens mijn pubertijd. Dat gevoel van eenzaamheid en op mezelf teruggeworpen zijn. Alleen toen was ik nog een groot kind. Tja, misschien nu ook nog wel in de ogen van vrouwen die zijn "voorgegaan" in de overgang.

Vanaf de fase waarin ik nu zit, kan ik zeggen het een bijzonder "iets" te vinden. Ik ben sterker dan ik dacht! Maar ik leef ook heel intens. Ben me van zoveel meer bewust, en dat is ontzettend vermoeiend. Het lijkt wel of ik even in een gang heb gelopen en een nieuwe deur heb geopend. Het lijkt wel een beetje op de oude kamer, maar ik ervaar het als anders.

We nemen afscheid van oude, ingesleten gevoelens en patronen ... dat is moeilijk en doet verdriet! Maar blijkbaar is het nodig om ons goed te voelen in de levensfase waarin we nu starten. En dat is absoluut nog niet bejaard....! In tegendeel....! Misschien begin ik nu pas te leven! :mrgreen:

Gaia

Annelies13
Berichten van Annelies13
Onderwerpen van Annelies13
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 60

Re: Rouwen om het verlies van mijn oude IK

Bericht door Annelies13 » di 08 jan 2008 16:42

Hoi allemaal,

Wat jullie drieën hebben geschreven voelt heel herkenbaar!
Eigenlijk heb ik er niks meer aan toe te voegen, behalve misschien dat ik het gevoel heb het echt helemaal alleen te moeten doen....en dat maakt dat het in mijn beleving soms extra zwaar aanvoelt.
Langzaam verandert het beeld wat ik van mijzelf heb, mijn transformatie is in volle gang!

Groetjes, Annelies

Daan
Berichten van Daan
Onderwerpen van Daan
Menopauzejaar: 2007
Leeftijd NU: 62

Re: Rouwen om het verlies van mijn oude IK

Bericht door Daan » di 08 jan 2008 19:04

Hoi,

Je lichaam en geest veranderen, da's nu wel bekend maar je herinnert je wel hoe je was en hoe je lijf het deed en voelde.

Laat ik het zo formuleren: het geheugen (wat nu voor sommigen wat belabberd werkt) heeft in zijn tasje die persoon van voor de overgang. En dat willen we vasthouden. Maar, zegt de overgang, nu wordt het anders. Wij gaan ons voorbereiden op een volgende fase. Willen we niet want dat kennen we niet dus komt er een twee of een driestrijd. En dan is het huilen geblazen.

Het lichaam met haar bekende reacties op allerlei prikkels doet dat niet meer zoals toen en dan is er vervreemding en verdriet.

En wie weet is dit allemaal tijdelijk, wat ik al schreef, komt er wat voor in de plaats. Zijn we opeens in een geruisloos gebied. Kunnen we omkijken naar deze periode en denken: ach, wat een tijd was dat.

Maar nu balanceren we nog op het randje van zekerheid en onzekerheid. Zo denk ik dan maar.

Daan

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht