Er gewoon zijn

Behoeften die veranderen. Een andere kijk op het leven of op de wereld.
Balans opmaken en hervinden
Levensvragen - Inzichten - Bewustwording - Intuïtie die zich ontwikkelt
Sara68
Berichten van Sara68
Onderwerpen van Sara68
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 51

Er gewoon zijn

Bericht door Sara68 » vr 28 dec 2018 15:50

Dag medeforummers!

Ik heb inmiddels veel gehad aan het lezen van jullie berichten. Wat is het toch een gigantische achtbaan waar we in zitten.

Fysiek speelt de vermoeidheid me parten, omdat ik slecht slaap zoals zovelen van ons. Heel herkenbaar het trillen, met een schok wakker worden, zelfs naar lucht happen omdat het lijkt alsof je borst dicht zit. Daarnaast hyperventileren en paniekaanvallen. Ik weet dat het voorbij gaat, maar na zo'n aanval ben ik doodmoe van de inspanning om het onder controle te krijgen en niet totaal te flippen. Dat laatste vind ik heel beangstigend, het gevoel dat je gek wordt, er iets gaat knappen in je hoofd. De psychische gevolgen drukken zwaar. Het lijkt alsof ik alle gebeurtenissen in mijn leven op een heel groot bord gepresenteerd krijgt. Dingen die ik allang vergeten was, veel met mijn opvoeding bezig, mensen die overleden zijn. Maar ook de toekomst, zoals ik van jullie heb gelezen: waar gaat dit heen? Hoe lang heb ik nog? Is dit het?

Tot voor kort had ik het gevoel het ergste wel gehad te hebben, maar de laatste paar maanden stuiter ik bij de muren omhoog. Zoveel woede in mijn lijf! De muur van onbegrip, de 'grapjes', het overvragen; het houdt niet op. Bij 'Ja, maar jij moet ook..' logt mijn brein inmiddels automatisch uit. Ik kan er niet meer tegen. Ik sta versteld van hoe snel mensen ('vrienden') afhaken als je niet meer 'zo gezellig bent', nee zegt tegen een eetafspraak of niet naar een festival wil (omdat het idéé aan al die mensen bij mekaar me al doet hyperventileren). Ik voel me daar bij tijden verdrietig over, omdat ik me afvraag hoeveel ik voor ze betekend heb. Aan mijn naasten stel ik de vraag waar ze het lef vandaan halen om maar steeds een beroep op mij te doen. 'Hier is mijn afwas, hier ligt mijn wasgoed, wat eten we, is er geen ijsthee?' Ik wens ze telkens succes met opruimen en in de kasten kijken. Mijn voorraad geduld en lief-zijn is op.

Soms zie en hoor ik mezelf en denk ik 'Vrouw toch!' maar waarom mag ik niet gewoon zijn wie ik nu ben, zonder zo tegen de stroom in te moeten :S

Sara



Wiesje
Berichten van Wiesje
Onderwerpen van Wiesje
Menopauzejaar: 2013
Leeftijd NU: 56

Re: Er gewoon zijn

Bericht door Wiesje » za 29 dec 2018 19:29

Ook je naasten moeten wennen aan de nieuwe Sara.

Wiesje

ConnyW
Berichten van ConnyW
Onderwerpen van ConnyW
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Er gewoon zijn

Bericht door ConnyW » za 29 dec 2018 21:13

Hoi Sara,

Het is vooral zaak dat ze naar zichzelf gaan kijken, naar wat zij kunnen betekenen om jouw tegemoet te komen in wat je nu niet (meer) kan dragen.
In mijn huishouden was wel wat meer nodig dan ze de tijd geven om te wennen, dat was een veel te vrijblijvende boodschap, die mij ook nog eens met veel teveel "afwachten" opzadelde. Taken overnemen en.... DOEN!

Ik heb wel eens bord opgehangen : "De dienstmeid is met pensioen"
De lachjes en opmerkingen die daarop volgden heb ik aangegrepen om ze duidelijk te maken dat ik serieus meende, dat het niet langer meer mogelijk was voor mij al die zorg-verantwoordelijkheden op mijn schouders te laten dragen.

De woede, het ontploffingsgevaar, dat je voelt heeft echt wel een grond Sara. Het geeft de noodzaak van een verandering aan.
Ik snap dat je het zo luchtig mogelijk wilt houden, en zoveel mogelijk je woede wilt inhouden.
Maar bevrijde woede lucht op, terwijl ingehouden woede de neiging heeft te groeien.

Sterkte Sara, want 't is geen kleinigheidje.

Groet, Conny

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht