Pagina 1 van 1

Zo lang misselijk

Geplaatst: vr 01 jun 2018 21:44
door Tanja46
Hallo,

Ik heb al aardig wat op het forum gelezen en kwam veel over misselijkheid tegen, maar niet echt over de duur van de misselijkheid.
Ik ben nou al drie weken misselijk. De ene keer wat erger dan de andere keer, maar weeig voel ik me de hele dag wel. Ik ben daardoor ook wat stiller want het voelt gewoon niet goed. Ook is mijn ontlasting slaper dan anders en ik loop best wel wat te boeren op een dag.
Is er soms iemand die dit herkent. Ik ben mezelf ondertussen al aardig gek aan het maken.

Groet
Tanja

Re: Zo lang misselijk

Geplaatst: zo 03 jun 2018 10:52
door SusanL
Dag dames

Wat mij iedere keer weer opvalt op het forum is dat we met z'n allen zo'n ontzettende controlfreaks geworden zijn. Het is een tendens in de hele maatschappij hoor dus we kunnen er waarschijnlijk niets aan doen en in een onzekere tijd als de overgang wordt de behoefte aan controle nog groter lijkt het wel. Het herkennen van de klachten is dan niet genoeg blijkbaar, we willen ook nog op de kop af weten, liefst op de minuut zelfs, hoe lang de verschijnselen duren.

De kunst is denk ik het leven te nemen zoals het komt en te accepteren dat grillige hormoonspiegels met al hun verschijnselen niet te voorspellen zijn. Het enige dat we weten is dat het ooit over gaat. Daar kunnen we ons aan vast houden.

Het zinnetje 'ik maak mezelf gek' wat ik ook zo vaak lees hier begint me te irriteren. Het doet mij denken aan jezelf wentelen in de klachten. Dit forum (en vergeet de informatiepagina's niet waar werkelijk elk verschijnsel prima uitgelegd wordt !) , zou je kunnen gebruiken om jezelf gerust te stellen.

Susan

Re: Zo lang misselijk

Geplaatst: zo 03 jun 2018 11:48
door Josie
Tanja46 schreef:
ma 28 mei 2018 13:53
Vroeger had ik het gevoel warm, maar tegenwoordig associeer ik lichaam sensaties met dat ik iets ergs heb.
Hallo Tanja,

Zolang je bewust die associaties blijft maken, zal het niet gauw stoppen.

Jose

Re: Zo lang misselijk

Geplaatst: zo 03 jun 2018 11:50
door Tanja46
Hoi Susan,

Bedankt voor je reactie.
Ik begrijp jou standpunt heel erg goed, maar het ene mens is de andere nou eenmaal niet.
Wat zou ik graag een stukje van jou gedachtegang willen hebben, maar zo is het helaas nou eenmaal niet.
Ik vind op deze site zeker wel geruststelling, alleen wel op mijn eigen manier want ik ben ik en jij bent jij.

groet,
Tanja

Re: Zo lang misselijk

Geplaatst: zo 03 jun 2018 11:54
door Tanja46
Hoi Jose,

Ik weet dat je gelijk heb, maar het kost me zoveel moeite om het los te laten. Ik ben daarom ook heel erg blij met deze site zodat ik er met mensen over kan praten en praten helpt. Het laat je dingen inzien en dan kan je er wat mee. Thuis praat ik er namelijk met niemand over en dan word de overgang een eenzaam iets en alleen zit ik mezelf maar gek te maken.

Tanja

Re: Zo lang misselijk

Geplaatst: zo 03 jun 2018 12:09
door Kimberley
Tanja46 schreef:
zo 03 jun 2018 11:54
Thuis praat ik er namelijk met niemand over en dan word de overgang een eenzaam iets en alleen zit ik mezelf maar gek te maken.
Daar zeg je nogal wat Tanja. Alsof daar met name je pijnpunt zit.....

Zelf ben ik het eens gaan omdraaien: als mijn huisgenoten (man, kinderen) met iets zitten, ben ik de eerste waarbij ze aankloppen. Nu ik zelf met iets zit, waarom zou dat andersom niet zo kunnen zijn dan?
Ik wil wederkerigheid in mijn relaties en geen eenrichtingverkeer.
Vol met zorghormonen zag ik dat anders: ik was er vooral voor hun welzijn. Nu mijn zorghormonen afnemen denk ik: hallo, ik ben er ook nog, met al mijn ups en downs (net als zij) en met al mijn gevoelens.

Ook jongere kinderen kun je hier best wat over uit leggen: mama is ook maar een mens.
Laat staan een echtgenoot. Zij liften vaak mee op de oneindige zorg die een moeder heeft voor haar kinderen, maar tijdens de overgang wil ik dat mijn man ook zijn verantwoordelijkheid neemt. En mij niet in mijn eentje laat sudderen.

Groetjes Kimberley

Re: Zo lang misselijk

Geplaatst: zo 03 jun 2018 13:25
door Josie
Hoi Tanja,

Als je inderdaad in je overgang wilt komen staan zoals Susan, dan is het handiger om je voor zo'n inzicht open te stellen, dan het zover van je af te duwen.
Bewustwording/inzichten krijg je o.a. door open te staan voor andere manieren, inzichten, gedachtegangen.
Natuurlijk heb je geen knopje dat je even omzet, er is ook niemand die dat zegt.
Loslaten is het proces waarbij je je open leert stellen om ergens op een andere manier naar te kunnen gaan kijken dan je deed: Je durven laten raken.

Hoe komt het dat je je niet veilig genoeg voelt om thuis je overgang te bespreken?
De overgang raakt alles wat het leven betreft Tanja, en dus ook je gezin en directe omgeving.
Zorgen voor jezelf, je terugtrekken als het nodig is, is meestal alleen maar goed voor de mens, moet je ook zeker blijven doen.

Je klinkt echter alsof je je het liefst structureel, of misschien uit gewoonte, afsluit voor inbreng van anderen als het gevoelige punten raakt.
Ik snap die reactie hoor, doe dat zelf incidenteel ook nog wel eens, maar het is zo jammer.

Het heeft je eenzaam gemaakt.
Zelfs eenzaam in je eigen gezin en relatie....... meid toch............ blijf niet zwijgen thuis.
Eenzaamheid is een ziekmaker. Als je al niet misselijk bent dan wordt je het wel van deze eenzaamheid.

Jose

Re: Zo lang misselijk

Geplaatst: zo 03 jun 2018 17:14
door Tanja46
Hoi Jose en Kimberly,

Jullie hebben gelijk.
Ik zit nou in dubio, laat ik het bij deze ene zin of kom ik zelf toch even tot "verantwoording".
Ik kies voor het laatste.

Iedereen komt op zijn eigen manier in de overgang. Ik kan zeggen dat ik erin ben gekomen met een aardig rugzakje.
Ik heb geleerd of aangeleerd om mijn leven in dienst te stellen van anderen.
Kom je om 5 uur bij mij binnen, dan mag je mijn eten op eten. Bel je midden in de nacht omdat je hulp nodig hebt, dan kom ik, ook al kan ik het eigenlijk niet opbrengen. Moet je midden in de nacht van Schiphol opgehaald worden, dan bied ik mezelf wel aan want ik help zo graag.
Misschien zeg je wel, dat zou ik ook doen voor een beste vriendin..... Ik kan je vertellen, ik doe dat voor iedereen. Nee zegen gaat me heel erg moeilijk af.

Ik ben huisvrouw en het is mijn PLICHT om voor mijn gezin te zorgen. Ik MOET de perfecte vrouw en moeder zijn en geloof me, dat ben ik echt niet. Het zit wel allemaal in mijn hoofd dat het zo moet.
Vrienden kan ik krijgen zoveel als ik maar wil. Om een of andere rede trekken wij mensen aan. Ik ben altijd eerlijk tegen mensen. Merk ik vandaag dat je de waarheid niet aan kan dan doe ik dat morgen wel, maar eerlijk ben ik.
De rede dat ik geen vriendin heb waarmee ik kan praten over de overgang, is omdat het in mijn systeem zit dat je een ander niet al teveel over jezelf vertelt want dat kan tegen je gebruikt worden (dat is me geleerd). De laatste tijd besef ik dat een vriendin wel heel belangrijk is. Haal ik het dan eens in mijn hoofd om toch mijn verhaal te willen vertellen, dan gebeurt het vaak dat die persoon over zichzelf begint en dan ga ik gelijk in de onderdanige modus en stop dan met mijn verhaal en luister verder naar die persoon.

Natuurlijk weten mijn man en kinderen wat er aan de hand is. Dit is niet te verstoppen. Ik kan er ook over praten met mijn man, maar ik vind zo dat ik in dienst moet zijn van hun, dat het een zware last voor me is dat ik er niet altijd meer voor ze kan zijn. Ik ben aan het vechten tegen mezelf. Ik voel me een zwakkeling!! Daar gaat het natuurlijk al mis. Ik hoor nou ook eens aan mezelf te denken, dan kan ik er daarnaast beter voor hun zijn, maar dat lukt me dus niet. Ik besef steeds beter dat het daar flink misgaat.

Ik zit al zeker dik twee jaar in de overgang. Door omstandigheden wist ik dat niet. In december ben ik in geklapt en vanaf die tijd ben ik er weer uit aan het klimmen. Dat valt echt niet mee. Ik ben onzeker en in mezelf gekeerd. Toch kan ik zeggen dat ik vooruit ga en super blij ben met deze site. Dat is ook een rede waardoor ik hier vaak bevestiging zoek en dat doet mee heel erg goed. De paniek aanvallen zijn duidelijk afgenomen.

Ik ben me zus en tevens hartsvriendin 2 jaar geleden verloren er is toen een stukje hart uit mezelf weg gegaan. Achteraf gezien kwam ik toen ook al in de overgang. Door de manier waarop mijn zus gestorven is ( ze was binnen 1.5 week overleden) ben ik hypochonder geworden. Dan kom je daarna in iets terecht waarbij je niet weet wat er met je aan de hand is. Ik kende me lichaam niet meer, iedere minuut was ik bezig met wat ik voelde. Ik ben huisvrouw en de hele dag alleen thuis dus ik kon mezelf goed gek maken. Met mijn zus kon ik niet meer praten, ze was weg. Met haar besprak ik werkelijk altijd alles en had ook een grote steun aan haar.
Ik vereenzaamde thuis. Tot het was geloof in december ik inklapte en niks meer met mijn gezin te maken wilde hebben. In die tijd had ik ook deze site ontdekt en viel het kwartje dat ik nog weleens in de overgang kon zitten. Daarna ben ik van alles uit gaan puzzelen. Ze zeggen weleens dat je sneller iets aanleert dan afleert, maar dat is ook zeker zo. Twee jaar van negativiteit moest ik opeens om gaan zetten.

Sorry dat mijn verhaal misschien een beetje rommelig is, maar er zit zoveel in mijn hoofd wat ik wil vertellen en ik wil er ook weer niet een al te lang verhaal van maken wat het inmiddels al wel is.
Bedankt voor jullie reactie. Het doet me goed dat mensen me op welke manier dan ook aanspreken. Ik sta er voor open om er iets van te leren van andere mensen en ben altijd blij met een reactie.

groet,
Tanja

Re: Zo lang misselijk

Geplaatst: ma 04 jun 2018 02:04
door Josie
Beste Tanja

Allereerst ontzettend bedankt voor het delen van je persoonlijke verhaal. Voor je onverwachte openheid.
Wat een moed! Wat een kracht! zit er in je.
En dan vind jij jezelf een zwakkeling? Echt niet Tanja.
Iemand die in staat is, zo eerlijk en onomwonden voor haarzelf op een rijtje te zetten waarmee ze worstelt, en wat haar 'gevangen' houdt, is bepaal geen zwakkeling.
Onder ogen zien waar het in jezelf wringt.

Ik weet zeker dat veel vrouwen zich in je verhaal zullen herkennen. Bijna allemaal hebben we een leven achter de rug waarin de zorg voor het welzijn van gezin en/of directe omgeving, centraal stond. Het zit vrouwen ingebakken en in de pubertijd worden onze zorghormonen meer en meer actief. Zorgen geeft ons een bepaalde voldoening en we doen het meestal vol overgave.

Maar dan komt die overgang. Onze zorghormonen veranderen. Het zorgen zoals we het gewend waren lukt niet meer.
Maar ja, volgens je hoofd moet het nog allemaal.

Ik herken zo goed wat je allemaal schrijft. Dat wil je niet weten.
Tanja46 schreef:
zo 03 jun 2018 17:14
Ik hoor nou ook eens aan mezelf te denken, dan kan ik er daarnaast beter voor hun zijn,
Ik denk dat je nou eerst eens aan jezelf mag denken om er voor jezelf! te zijn.
Sterker nog, in deze lastige periode, mag je van de ander wat verwachten. Een stuk 'zorg' krijgen.

Je hoeft niet altijd de perfecte moeder, echtgenote, vriendin te zijn. Je hoeft niet altijd dienstbaar te zijn aan de ander.
En je mag daarin gerust zwakke momenten hebben. Ze houden je scherp en maken je alleen maar sterker.
Als de zorghormonen veranderen, vragen de patronen die je gewend was om aanpassing. Het werkt niet meer op de oude manier.

Overbodig dat ik het zeg, want je weet het allemaal, maar misschien helpt de bevestiging om wat meer afstand te kunnen gaan nemen, van al het 'moeten' dat je jezelf nog oplegt. Minder vechten tégen jezelf, en meer vóór jezelf.

Je MAG veranderen Tanja.

Jose

Re: Zo lang misselijk

Geplaatst: ma 04 jun 2018 15:26
door Tanja46
Hoi Jose,

Bedankt voor je reactie. Ik heb jou reactie eerst nog een paar keer gelezen voordat ik antwoord kon geven.
Bedankt voor je bericht,je omschrijft alles ook zo duidelijk. Eigenlijk ben ik er stil van. bedankt voor je begrip!!
Josee schreef:
ma 04 jun 2018 02:04
Overbodig dat ik het zeg, want je weet het allemaal, maar misschien helpt de bevestiging om wat meer afstand te kunnen gaan nemen, van al het 'moeten' dat je jezelf nog oplegt. Minder vechten tégen jezelf, en meer vóór jezelf.
Deze woorden neem ik zeker mee want ik heb inderdaad die bevestiging nodig. Over een tijdje hoop ik de overgang een beetje aan te kunnen en dan net als jij, andere te helpen met duidelijkheid en geruststellende woorden.

Groet
Tanja

Re: Zo lang misselijk

Geplaatst: zo 24 feb 2019 05:50
door SusanL
Dag dames

Wat een mooi gesprek tussen Tanja en Jose.
Zij hebben het samen over de essentie van de overgang en ze luisteren naar elkaar, echt luisteren. Ze horen en zien elkaar op een ander niveau dan het bespreken van verschijnselen en het aandragen van oplossingen.

Een heel krachtig gesprek over waar de overgang nou eigenlijk over gaat. Een gesprek waar veel vrouwen hier iets aan kunnen hebben.
Goede gesprekken over de essentie van de overgang en wat er geestelijk met vrouwen gebeurt, wat ze voelen diep van binnen, raken hier op het forum nogal eens ondergesneeuwd als het daarna weer gaat over verschijnselen en oplossingen.
Naast dat je misselijk kan worden van je hormonen kan je ook misselijk worden van geestelijke gevoelens die geen aandacht krijgen.

Susan