Zomaar een gedachtegang

Behoeften die veranderen. Een andere kijk op het leven of op de wereld.
Balans opmaken en hervinden
Levensvragen - Inzichten - Bewustwording - Intuïtie die zich ontwikkelt
Anna1962
Berichten van Anna1962
Onderwerpen van Anna1962
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd: 58

Zomaar een gedachtegang

Bericht door Anna1962 »

Dames,

zomaar .....uit het niets,
Ik loop langs de spiegel en kijk, kijk goed en zie ver weg verborgen dat meisje van 14-15 jaar weer staan, een meisje dat geen goudblonde krullen meer heeft maar witte krullen aan de voorkant en peper en zout in de rest van haar haar, en onder die laag een strijd gaande met het inmiddels donkerblonde haar wat uiteindelijk ook het onderspit moet gaan delven
Ik zie een meisje met couperose op haar wangen, met rimpels hier en daar, met vlekjes en inmiddels veel moedervlekken, ik zie een meisje dat bij haar vriendje (nu echtgenoot) daar aan tafel zat met regelmatige puber-opvliegers en dan naar de wc vluchtte uit schaamte en waar dan weer de draak mee werd gestoken door mijn (nu) schoonouders, een lichaam dat veranderd is, maar dat meisje is er nog steeds, alleen wel heel erg ver weg.
's Morgens is dat meisje er niet, 's morgens voel ik mij een oude vrouw met sombere gevoelens, huilen en pijntjes.
's Middags als ik me beter (goed) voel is dat meisje er soms weer, ik herken haar maar het is o zo frustrerend dat ik haar maar zo weinig zie, ik word er zo vrolijk van als ze er even is, zo zorgeloos!!
Het meisje van toen komt natuurlijk nooit meer terug maar al zou ze er voor 20% weer zijn dan ben ik al een gelukkig mens!!
Ik besef me hoe veerkrachtig wij zijn als vrouw, ik verwonder me over de kracht die we hebben, iedere keer weer opkrabbelen uit die diepe put, iedere dag weer en dat vaak vele jaren achter elkaar, dat doet geen man ons na dames, we mogen er zijn en trots zijn op onszelf!!
Ik wil jullie allemaal een hart onder de riem steken en hoop dat jullie dat meisje van vroeger met haar onbezorgdheid ook weer zo af en toe gaan tegenkomen, het is zo een fijne ontmoeting!
Dit gevoel en deze ervaring overviel me opeens en wilde het graag met jullie delen

Groetjes Anna



Shania
Berichten van Shania
Onderwerpen van Shania
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd: 49

Re: Zomaar een gedachtegang

Bericht door Shania »

Dag meisje Anna!

Wat een mooi verhaal, en wat begrijp ik jou goed! Dat meisje, ik ben het nog steeds elke dag even. Ik ben nu 49 jaar, ook al heel wat jaren ga ik gebukt onder zware hormoon-schommelingen. Geestelijk en lichamelijk. Ik zit nu in een fase dat ik het allemaal geaccepteerd heb en laat het gebeuren. Klinkt heel simpel, maar het is verre van dat!
Omdat ik mezelf toesta dat meisje te mogen blijven wordt het draaglijk voor me. Wellicht is dat voor mij ook makkelijker te realiseren daar ik geen kinderen heb. Mijn man neemt me compleet zoals ik ben en moet mij er zelfs af en toe aan herinneren dat ik door die overgang moet.
Soms vergeet ik namelijk waar mijn "nukken door komen, vandaar. Als vrouw van middelbare leeftijd sta ik mezelf dat meisje vaak niet toe, dus het gevecht is er echt wel. Maar dat doet mijn verstand. Mijn gevoel zegt hele andere dingen, dat zullen vele vrouwen hier herkennen. Gek word ik af en toe van die stemmingswisselingen die heel grillig zijn. Zo erg dat ik vaak niet weet wie ik zelf nu ben. Als dan dat vertrouwde meisje er nog zit is dat een fijne houvast.
Als het voor jou goed voelt als het meisje er is, laat het gebeuren. Want dat kan heel prettig zijn en je dat ene gevoel geven dat je nu net zo nodig hebt.

Shania.

Anna1962
Berichten van Anna1962
Onderwerpen van Anna1962
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd: 58

Re: Zomaar een gedachtegang

Bericht door Anna1962 »

Hoi Shania

dank je voor je reactie, ik was bang dat het misschien niet begrepen zou worden wat ik had geschreven maar je bent iemand die me wel begrijpt gelukkig!
Dat meisje, aan de ene kant moet ik er afscheid van nemen, dat is geweest, aan de andere kant kan ik er geen afscheid van nemen omdat ze er nog steeds is, verstopt aan de andere kant van de spiegel, ik zie haar wel maar ik kan er niet bij, zij kijkt naar mij en ik naar haar en opeens is ze er weer, al is het maar voor even, een soort hernieuwde kennismaking!
Ik hoop dat ik haar weer in mijn armen mag sluiten als dit allemaal achter de rug is,een beetje van haar en een beetje van mijn nieuwe persoontje, lijkt me een mooie mix!
Ja ik ben 57 en waarschijnlijk ook al jaren aan het rommelen (al 19 jaar geen baarmoeder meer) dus geen referentiepunt. 15 geleden veel opvliegers gehad en sacherijnig en wat teruggetrokken maar dat was het ook wel.
Nu sinds vorig jaar de 2e ronde,de geestelijke overgang, wat een afknapper, dacht dat ik t gehad had!
Het valt inderdaad niet mee, sommige dagen redelijk, dagen daarna hopeloos en kom ik niet uit mijn slechte mood en stemmingswisselingen, veel huilen en down voelen, nou ja je weet waar ik het over heb, ik hoef je niets uit te leggen!!
De kinderen zijn volwassen en hebben hun eigen gezin en bedoeningen, ik heb geen last van hun en zij niet van mij, mijn man is super lief en steunt me enorm maar heb t wel met hem te doen, het is ook niet niks zomaar een compleet andere vrouw na 43 jaar samen zijn.

Ik laat,voor zover het lukt, het ook over mij heen komen maar het blijft moeilijk, ik ((her)ken mezelf niet meer.
Dank je voor je reactie!!

Anna

Anna1962
Berichten van Anna1962
Onderwerpen van Anna1962
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd: 58

Re: Zomaar een gedachtegang

Bericht door Anna1962 »

Hallo dames,

Ik voel me net een ui die laagje voor laagje afgepeld word, dat ik meer bij de kern van mijzelf kom zeg maar, heb vandaag een redelijk heldere start en voelde een vorm van acceptatie van hoe ik nu in elkaar steek en wat mijn doel voor de toekomst is, ik wil oud worden samen met mijn man, weer leuke dingen gaan doen maar wel op een andere manier dan vroeger, ik heb geaccepteerd dat ik niet meer in de "rat-race" van tegenwoordig mee hoef te doen en dat ook helemaal niet meer wil, ik hoef niet met iedere mode mee te lopen, ik wil gewoon mijzelf kunnen en mogen zijn!
Ik voel me ook niet meer schuldig dat ik niet meer voor iedereen klaar sta, het is nu tijd voor mijzelf!
Voel me ook niet echt schuldig dat ik bv mijn zoon niet heb kunnen helpen met de verhuizing, vroeger moest ik,in opbouw van mijn leven en gezin, ook alles zelf doen en ben daar alleen maar door gegroeid en sterker door geworden. Ik kan dit nu makkelijk zeggen omdat mijn kinderen volwassen zijn, dit gaat natuurlijk niet op als je nog kleintjes of pubers thuis hebt wonen!
Stukje bij beetje heb ik geaccepteerd dat het nooit meer gaat worden zoals vroeger,het voelt aan als het pellen van een ui!
Neemt natuurlijk niet weg dat ik nog veel klachten heb en ook mijn sombere buien zijn niet weg en voel me nog steeds verdrietig en naar maar inzicht in de situatie en voelen waar je geestelijk zit geeft wel rust.
Ik realiseer me dat het morgen zomaar weer anders kan zijn en mijn heldere moment gevoel weer helemaal kwijt ben!

Groetjes Anna

Plaats reactie