Alleenstaand, 39 en kind loslaten?

Behoeften die veranderen. Een andere kijk op het leven of op de wereld.
Balans opmaken en hervinden
Levensvragen - Inzichten - Bewustwording - Intuïtie die zich ontwikkelt
Frederique
Berichten van Frederique
Onderwerpen van Frederique
Menopauzejaar:
Leeftijd: 45

Alleenstaand, 39 en kind loslaten?

Bericht door Frederique » zo 02 sep 2012 19:39

Dag allemaal,

Ik ben dus 39, in de overgang, net de novasure behandeling gehad, en mijn zoon is 22.
Ik heb mijn zoon alleen opgevoed vanaf de eerste dag. Natuurlijk is het loslaten van kinderen een proces wat begint vanaf de geboorte, maar na dit weekend is er definitief iets veranderd. Wij waren altijd samen, tegen de rest vd wereld ( het was niet makkelijk). Ik gun hem alle geluk van de wereld er is niemand waar ik meer van hou of meer voor gevochten heb als voor hem. Maar nu het voelt zo leeg, zo niks, zo zinloos. Ik ben de hele dag al aan het huilen en kan niet meer stoppen.

We hebben beiden beseft dat als we de relatie gezond willen houden, het loslaten nu echt moet. Hij was al veel eerder het huis uit, maar kwam nog regelmatig dagen thuis en dan deden we dingen samen. Het geestelijke loslaten is nu dus. Veel moeilijker als alleen het huis uit gaan. Het doet zo'n pijn ook al weet ik dat het goed is.
Ik heb alleen geen contact met mijn familie (alleen ver weg) geen moeder en geen zussen of broers. Geen relatie.

En nu ben ik alleen, zo alleen. Geen relatie dus, en een jaar lang eigenlijk ook niet aangeraakt. Dat mis ik ook. Als ik zo moet blijven leven de rest van mijn leven, dan wil ik niet meer.

Ik heb veel meegemaakt,heb wel vriendinnen, maar allemaal met jonge kinderen en nog lang geen overgang, heb wel werk, maar hoe kan ik nou coach zijn als ik zelf de hele dag op de bank zit te huilen?

Hoe hou ik op met huilen, hoe houdt de leegte op?
Hoe ga ik alleen verder?

Corin



SylviaB
Berichten van SylviaB
Onderwerpen van SylviaB
Menopauzejaar:
Leeftijd: 58

Re: Alleenstaand,39 en kind loslaten?

Bericht door SylviaB » zo 02 sep 2012 23:31

Hallo Corin,

ik kan het me goed voorstellen dat je het moeilijk heb om je kind los te laten, en dat alleen zijn dat is erg moeilijk. Ik heb vorig jaar een hoop spanningen gehad mijn man overleden, ik heb een zoon van 29 en een dochter van 26, me dochter woont nog thuis. Ik heb een hele goede band met me dochter, nu heeft ze een vriend, en ik weet dat ze ook een keer het huis uit gaat, vrijdag avond gaat ze naar haar vriend en slaapt daar ook, dan ben ik alleen, en dat vind ik al moeilijk, wand ik voel me dan zo alleen.

Dan word ik emotioneel dan moet ik ook huilen, en denk dan straks gaat ze ook een keer op der zelf wonen, dan ben ik alleen. Ik heb wel familie, maar die hebben ook hun eigen leven, maar voor jou is het ook moeilijk dat je niet bij je familie terecht kan.

Heb je ook erg last van de overgangsklachten, mag ik vragen waar jij last van heb.

Ik weet niet hoe ik met mijn psychische klachten om moet gaan, maar heb jij ook geen goede vriendin of kennissen, misschien een goede afleiding voor je, ik heb ook geen vriendinnen, en zit meestal alleen maar thuis met mijn honden, maar ja daar kan je ook geen gesprek mee voeren. Maar geef de moet niet op, doet het voor je zoon, en er komen voor jou ook wel weer goede tijden.
Ik wens je het beste, en hoop dat je weinig last van de overgang zal hebben.

groetjes, Sylvia

Frederique
Berichten van Frederique
Onderwerpen van Frederique
Menopauzejaar:
Leeftijd: 45

Re: Alleenstaand,39 en kind loslaten?

Bericht door Frederique » ma 03 sep 2012 01:38

Hallo Sylvia,

Dank je wel voor je reactie.
Ik weet niet wat wel en niet overgang is, ook omdat ik zo jong ben. Ik houd vocht vast, voor de novasure 7 maanden niet en daarna aan 1 stuk menstrueren. Hoofdpijn. Zoals vandaag de hele dag huilen. Nog steeds. Mijn vader is vorige week dood gegaan hoorde ik via via, en was opgelucht, het was een heel slecht mens. Maar nu komt naar boven dat er toch nog n sprankje zat, t kind in mij dat hoopte te horen dat ie trots op me was of iets dergelijks. Dus het is ms wel allebei, mijn kind zijn loslaten en ook nog het moederschap, tegelijkertijd, samen met de hormonen, mijn dikker wordende lijf. Nu net een baan in het beroep waar ik mijn hart in kwijt kan, maar vraag me af of door dit alles ik het wel aankan.
Ik snap wat je bedoelt. Het is het waar doe ik het nog voor, waar leef ik nog voor, niemand heeft me meer nodig en ik de goedkeuring ook niet meer van de ander. Wat ik wel wil is een stukje liefde, iemand die voor me gaat. Nooit gehad, en zo bang dat het nooit meer gaat gebeuren. Ik bedoel als ik nu doodga , vinden ze me 3 dagen later pas, als ik mazzel heb...

Ik heb wel vrienden, maar overgang zijn ze nog lang niet aan toe, plus dat het het laatste taboe is. Het is nog steeds; daar praat je niet over. Lang leve de patriarch.
(Bewijs: ik post net het stukje over de hersenfuncties en hormonen op facebook, reactie van een man: vrouwen en brains het blijft een rare combi :D )

Omdat ik zo jong moeder was, heb ik nooit geleerd voor mezelf te leven, ik dacht dat ik het al had geleerd, maar hoe doe je dat als er niemand meer is?

Heel veel sterkte en er is in ieder geval 1 vrouw die aan je denkt.

Corin

Honnygrosky
Berichten van Honnygrosky
Onderwerpen van Honnygrosky
Menopauzejaar: 2011
Leeftijd: 67

Re: Alleenstaand,39 en kind loslaten?

Bericht door Honnygrosky » ma 03 sep 2012 12:22

Hallo,

Hier een reactie van een wat oudere vrouw, die het allemaal heeft meegemaakt en nog meemaakt. Ik heb ook een zoon van 28 die ik alleen heb opgevoed en we hebben ons echt letterlijk van elkaar moeten los scheuren. De band is verder altijd goed gebleven. Daarbij ben ik zelf niet gezond en bleef dus heel alleen achter. Na jaren kan ik zeggen dat het wel gaat wennen. Maar ik had daarna meteen de zorg voor mijn moeder, dat verving een beetje. Zij is nu opgenomen in een verzorgingshuis en nu maak ik een soortgelijk proces door.

Niemand heeft me nu nog echt nodig en ik voel me ook vreselijk alleen. Ik heb ook vrienden die me erg steunen maar te lange dagen om te vullen. Het is een proces dat je moet doormaken. Op een gegeven moment ga je beseffen dat je zelf een leven moet opbouwen, dan komt de fase ja, maar met wat dan en dan ga je zoeken.

Ik zit nu in de zoekfase. Het gaat allemaal langzaam, je kunt dit proces niet overhaasten. Dat wil ik wel voortdurend, maar het kan niet. ACCEPTATIE is het allerbelangrijkste woord in je leven. Het is nu zoals het is, dan moet je accepteren en dan gaan er kleine verschuivingen plaatsvinden. En zoals alles in het leven: het komt goed.
Ik wens je heel veel sterkte met wat ik noem de rouwgevoelens, gun jezelf de tijd.

Het allerbeste.

Carla

Charamber
Berichten van Charamber
Onderwerpen van Charamber
Menopauzejaar:
Leeftijd: 55

Re: Alleenstaand, 39 en kind loslaten?

Bericht door Charamber » zo 09 sep 2012 14:47

Hallo,

Ik heb dit al gehad toen mijn moeder overleed 21 jaar geleden en ik alleen achterbleef. Ik heb toen met een vriendin afgesproken, dat we elkaar iedere avond even kort zouden bellen, zodat als er iets was dat snel bekend zou zijn.

Het heeft mij heel veel rust gegeven! Zelf nu al bewust af en toe alleen, al was het maar om vast te wennen voor als het zover is. Mijn oudste dochter gaan binnenkort het huis uit, en mijn jongste is "gelukkig" nog maar twaalf, dus ik heb nog even om te wennen!

Groet van Willemien

Caro50
Berichten van Caro50
Onderwerpen van Caro50
Menopauzejaar:
Leeftijd: 51

Re: Alleenstaand, 39 en kind loslaten?

Bericht door Caro50 » zo 30 dec 2018 19:28

Goedenavond,

Vanavond weer met een brok in mijn keel mijn dochter en vriendinnetje een fijne avond gewenst, of ze nóg een nacht mocht logeren ...Tuurlijk poppie!! 😋
Achtergebleven in de stilte, ik schaam me om mijn emoties, " wees toch blij dat ze het zo naar haar zin heeft" "en wees blij dat ze nu aansluiting heeft!, dat is ook wel anders geweest", zeg ik tegen mezelf.

Erg herkenbaar wat ik op het forum las, ik ben ook alleenstaande moeder, vanaf mijn dochters geboorte, Altijd saampies.
Sinds een paar maanden is ze regelmatig bij haar hartsvriendinnetje waar het gezin nog compleet is en waar het gezellig en levendig is. Hier was ik niet op voorbereid, net het overlijden van mijn moeder , (waar ik heel hecht mee was) zo goed als mogelijk verwerkt, (zonder de steun van zussen en broer) + de overgang.

Ondanks dat ik het heel erg naar vind voor de dames die op dit forum hun gevoel van eenzaamheid en machteloosheid uitspreken, steunt en troost het mij wel een beetje, soms denk ik dat ik de enige ben die momenteel in zo n enorme wrange situatie zit.
Veel sterkte gewenst en uiteindelijk komen we hier sterker uit, dat geloof ik zeker! En als je je kind de vrijheid geeft om te kunnen ontdekken en ontplooien blijft de sterke band in takt,

groet, Caroline

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht