Mijn sociale leven mag niet stilstaan

Een van de bekendste verschijnselen van de overgang die altijd worden genoemd, zijn de wisselende stemmingen en het emotioneler zijn
Gevoelens - Emoties - Stemmingen
Miek890
Berichten van Miek890
Onderwerpen van Miek890
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 51

Mijn sociale leven mag niet stilstaan

Bericht door Miek890 » vr 17 mei 2019 09:05

Goedemorgen beste dames,

Het gaat echt niet zo goed met mij de laatste tijd. Ik lees al een paar jaar op dit forum. Gelukkig maar want anders had ik gedacht dat ik al een tijdje aan diverse ernstige ziektes lijd. Hoe deden die vrouwen dat vroeger? Toen het forum er nog niet was? Volgens mij schamen vrouwen zich er voor en wordt er niet over gepraat en dat is jammer. Er moet veel meer bekendheid gegeven worden aan de overgang. Waarom schamen?
Het hele scala aan klachten maakt ons angstig en daarom gaan we dingen vermijden. Juist de dingen die het leven leuk maken zoals vakanties, avondjes uit enz Omdat we bang zijn dat we een aanval van duizeligheid of andere nare dingen krijgen. Mijn advies is: gewoon gaan. Ook ik ga door mijn angst heen omdat het moet. Omdat mijn sociale leven anders helemaal stilstaat. Dat mag niet gebeuren.

Ik zat laatst in de auto en ineens kreeg ik een heel raar hoofd, dingetjes voor mijn ogen, duizelig. Terwijl ik reed. Ik deed het raampje open want een opvlieger volgde en met een rood hoofd, wachtte ik tot het over ging. De volgende dag had ik de neiging om de auto te vermijden, maar ik dacht: nee je gaat!. En ik ging en het ging goed. Tot het weer eens gebeurde. Maar ik laat me niet door de angst leiden. Dan kun je strx helemaal niets meer. En het gaat over.... sc6 allemaal met deze rottijd...

Miek



Riky
Berichten van Riky
Onderwerpen van Riky
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 61

Re: Mijn sociale leven mag niet stilstaan

Bericht door Riky » vr 17 mei 2019 12:33

Miek890 schreef:
vr 17 mei 2019 09:05
Ook ik ga door mijn angst heen omdat het moet. Omdat je sociale leven anders helemaal stilstaat. Dat mag niet gebeuren.

Maar ik laat me niet door de angst leiden. Dan kun je strx helemaal niets meer.
Poeh Miek

Dit zijn toch echt angsten die jou doen en laten bepalen. En dan vind je ook nog eens dat wij die ook leidend dienen te maken.
Je vult de dingen in voor anderen alsof ze algemeen geldend zijn.
Iets waar ik in de overgang misschien wel het meest door gehinderd ben.

Het is precies dat vreselijke "moeten" dat ik om me heen opgelegd kreeg, die me weerhield mijn doen en laten aan te passen waar nodig aan te passen aan de klachten.
Door door te gaan versterkten mijn klachten en nam de angst voor die klachten alleen maar toe. Uiteindelijk tot paniek aan toe.
Ik kreeg er genoeg van om mezelf steeds te laten afstraffen als ik weer voldaan had aan dat sociaal gewenste plaatje.

Ik ben gaan schrappen in veel van al dat moeten en in al die sociale verplichtingen.
Nu op mijn 61e en helemaal of nagenoeg door de overgang heen, moet ik er niet eens meer aan denken dat ik nog hetzelfde sociale leven zou moeten onderhouden als vroeger.

Ik ben nu maar wat blij dat de overgang mij de kans gaf daarop in te leveren. En dat ik toen gehoor heb gegeven aan mijn klachten en angsten.
Niet meer naar verjaardagen hoeven van mezelf, niet meer mee op vakantie hoeven........ het heeft mijn leven zoveel meer aangename rust gegeven.

Riky

Miek890
Berichten van Miek890
Onderwerpen van Miek890
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 51

Re: Mijn sociale leven mag niet stilstaan

Bericht door Miek890 » vr 17 mei 2019 12:42

Hoi

Jij hebt gelijk als je stelt dat met al die sociale verplichtingen je hoofd ronddraait. Toen ik het nalas was het ook een beetje te definitief, daar heb je gelijk in. Ook ik heb geen zin meer in verplichte verjaardagen enz. Gewoon op mijn manier en anders maar helemaal niet. Ik bedoelde eigenlijk met dat rijden, dat ik me niet door mijn angsten moet laten leiden. Dat ik in dat geval wel door mijn angst heen moet omdat ik anders nergens meer heen kan. Sociaal heb je volkomen gelijk. Zeker die koetjes en kalfjes staan mij tegen.

Miek

Riky
Berichten van Riky
Onderwerpen van Riky
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 61

Re: Mijn sociale leven mag niet stilstaan

Bericht door Riky » vr 17 mei 2019 14:26

Miek890 schreef:
vr 17 mei 2019 12:42
Dat ik in dat geval wel door mijn angst heen moet omdat ik anders nergens meer heen kan.
Snap wat je bedoelt Miek,

Ik kan mezelf om financiële redenen geen auto meer permitteren, dat geeft inderdaad veel minder vrijheid. Da's helemaal waar.

Maar wat mij aansprak in je bericht is dat je de ene angst vervangt door een andere die dan wel leidend is. De angst niks meer te kunnen of nergens meer heen te kunnen
Welke angst je ook bevecht, ze werken allemaal in op lichaam en geest.
"Je mag je niet laten leiden door angst" is een dankbaar verdienmodel voor de maatschappij en niet alleen voor de therapeutenwereld die ons dat namens die maatschappij, letterlijk voorhoudt.

Angst leidt altijd en overal, in alle lagen van ons leven. We sluiten de deur als we weggaan, we lopen op de stoep, we zetten een hek om het balkon, we maken ons nog wel eens druk om wat anderen misschien wel van ons denken..... Allemaal (vaak onbewuste) angsten die ons handelen bepalen.

Ik zeg ook niet dat je zou moeten opgeven, daar ga ik niet over, en ik neem aan dat je de verkeersveiligheid net zo laat meewegen als het bevechten van je angst, en zelf de grens wel voelt.
Miek890 schreef:
vr 17 mei 2019 09:05
En het gaat over....
M.a.w.: Tijdens de overgang heb ik sommige dingen opgegeven omdat ik toen niet kon. Of het toen niet goed voor me was omdat het mijn focus juist op de angst hield die ermee gepaard ging en die uiteindelijk nog groter ging voelen. Stoppen met die dingen, waar mogelijk, haalde die angst-emotie weg.
Dat heeft er niet toe geleid dat ik nu niks meer kan.
Toen klachten overgingen kon ik het veelgevallen weer wel, soms vanzelf, soms na weer ff wennen.
De dingen die niet zijn terug gekomen, zijn vooral dingen die te maken hebben met het feit dat ik ook ouder wordt.

Riky

Miek890
Berichten van Miek890
Onderwerpen van Miek890
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 51

Re: Mijn sociale leven mag niet stilstaan

Bericht door Miek890 » vr 17 mei 2019 15:44

Oke Riky,

ik snap denk ik wat je bedoelt: dat angst door de hulpverlening een dankbaar iets is om mensen mee te 'helpen'. Ja misschien heb je gelijk. Ik weet het eigenlijk niet. Ik heb vroeger een brommerongeluk gehad en toen zei mijn vader ook dat ik meteen weer op de brommer moest omdat ik anders misschien nooit meer zou durven. Dat is de ene kant van het verhaal en misschien heb je gelijk door te zeggen: ik geef nu aan mijn angsten toe totdat het weer beter met me gaat....
Wie zal het zeggen.. Maar het heeft niet met de verkeersveiligheid te maken hoor. Ondanks dat ik wat vlekjes zie op bepaalde momenten, kan ik het nog heel goed zien. Mijn zicht is niet vertroebeld.

Op sociaal vlak ben ik ook een totaal ander mens geworden. Vroeger konden er niet genoeg feestjes zijn. Dan gingen mijn vriend en ik koken voor grote groepen mensen en nu zit ik daar als een berg tegenop te kijken. Allemaal aanstellerij zei hij. Maar ik geloof dat hij nu begint in te zien dat het echt niet fijn is. Mijn neerslachtigheid, wat ik ook nooit had, mijn overbezorgdheid waar het de kinderen betreft. Alles is anders en hij merkt het...

Miek

Diana50
Berichten van Diana50
Onderwerpen van Diana50
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Mijn sociale leven mag niet stilstaan

Bericht door Diana50 » za 08 jun 2019 21:56

Hoi allemaal

Ik herken het zo allemaal lichamelijke klachten kan ik redelijk handelen alleen de geestelijke niet
Ik heb al 23 jaar een paniekstoornis en altijd goed kunnen leven met antidepressiva deze ben ik vorig jaar met de huisarts veel te snel gaan afbouwen met het gevolg dat alles weer terug kwam, toen weer opbouwen, maar dat hielp me niet meer. Kalmering gaan slikken erbij.
Toen ging het mis 5 okt 2018 werd ik naar 11 maanden weer ongesteld, ik was er zo ziek van. Toen ben ik echt de geestelijke overgang in gevallen, had paniekaanvallen in de morgen met wakker worden mijn lichaam stond helemaal strak, zo veel stress en paniek.
Dat duurde 6 weken toen kwam ik er langzaam weer een beetje uit en werd mezelf weer, had energie en zag het leven weer, had weer overal zin in.

Mijn man werd in dec heel ziek die had een geknapte blindedarm konden niet opereren, dus moesten we wachten tot de antibioticakuur aan ging slaan. Dat deed die gelukkig, we dachten alles gehad te hebben maar door alle rommel in zijn bloed kreeg die ader-ontsteking in de benen, hij heeft nog een tia gehad en is 4 weken terug gedotterd en heeft 2 stents gekregen dus allemaal stress
Onder tussen dat het goed ging met hem, gleed ik weg in een put die ik niet kende werd zo somber tegen depressie aan. Ik zag het leven niet meer zitten alleen maar huilen, nergens geen zin in. Zo ken ik mezelf niet, ben mezelf helemaal kwijt

Dit gaat op en af 4 weken goed 3 weken zo down tot 5 april il moest met mijn man in het ziekenhuis zijn ik dacht spring zo van de afd naar beneden was er zo klaar mee ben zo geschrokken want dit hoort niet bij mij ik wil niet dood ik wil dit gevoel niet meer ben bij de crisisdienst terecht gekomen en die hebben me nu op een andere antidepressiva gezet sinds 5 weken het doet nog niet veel ik hen 2 zussen die suïcide hebben gepleegd maar niet door de overgang hoor maar ben soms zo bang
Nu moet ik dinsdag naar de gynaecoloog toe kijken of die nog wat kan doen, hormonen mag en wil ik niet. Ik heb 2 dagen femoston gekregen hele hoge bloeddruk gelijk stoppen kon ook al niet tegen de pil
Ik ben soms zo bang dat dit nooit meer overgaat en dat ik altijd zo blijf ben nu 8 maanden niet ongesteld
Dankjewel voor het lezen en misschien hebben jullie nog tips of hand vaten

Diana

Conny1966
Berichten van Conny1966
Onderwerpen van Conny1966
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Mijn sociale leven mag niet stilstaan

Bericht door Conny1966 » zo 09 jun 2019 08:10

Hoi Diana,

Wat een heftig verhaal meis.
Met alles wat je hebt meegemaakt zou je ook zonder de overgang al in de put raken. Ik snap heel goed dat je snakt naar verlichting van je klachten en dat je je helemaal aan het einde van je latijn voelt.
Zelf heb ik al maanden enorme stress gehad onder andere door het ziek worden en overlijden .van dierbaren . Ik werd geleefd en er bleef maar ellende bijkomen. Nu is het om mij heen rustiger geworden en ja.....met een enorme klap zit ik weer midden in de overgangsverschijnselen, en dan niet een beetje maar echt gekmakend. Onrust, paniek, depressief, maag, darm en spierklachten, compleet mezelf kwijt zijn soms, vreselijk angstig en net als jij ook zo bang dat het nooit over gaat. Als het op zijn ergst is denk ik ook wel eens ik kan betef dood zijn dan me zo afschuwelijk te moeten voelen, terwijl ik helemaal niet dood wil. Maar dan voelt alles zo wanhopig, eindeloos en moedeloos dat gewoon er zijn al pijn doet.
Ik vind het echt zo bizar wat hormonen met je kunnen doen.
Afgelopen week ( weken) veel angst, onrust, rare klachten links in mijn bovenbuik, en enorme spierpijn in mijn rug en zij, ribben en vanmorgen dus ongesteld geworden. Ik had het kunnen weten, maar toch gaan mijn gedachten compleet met me aan de haal dan.
Afgelopen jaren ook een ware zoektocht gehad naar verlichting, huisartsen bezoeken, onderzoeken, voedingssupplementen, psycholoog, coaching, overgangsconsulente, tijdje de pil weer geslikt, als ik het terug lees word ik er al moe van.
Niets heeft mij echt geholpen, nou ja wel als ik iets liet onderzoeken en de uitslag was dan goed, dan was ik wel even gerustgesteld. Maar de klachten blijven toch komen.
Op dit moment laat ik het maar gebeuren, maar ik vind het vaak onleefbaar, zoveel geestelijke klachten, het put me uit.
Een oplossing voor je heb ik niet, maar wel een groot stuk herkenning van hoe je je voelt, de wanhoop, de uitputting, de moedeloosheid, de angst.
Je bent niet alleen ook al voelt het vaak wel zo.

Ik wens je heel veel sterkte en kracht, hopelijk kan de gynaecoloog iets voor je betekenen , nog beter worden de hormonen bij ons weer rustiger zodat we weer een beetje kunnen genieten en op adem komen ,

Groetjes Conny

Diana50
Berichten van Diana50
Onderwerpen van Diana50
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Mijn sociale leven mag niet stilstaan

Bericht door Diana50 » ma 10 jun 2019 14:02

Hoi Conny

Ja vreselijk dat je zo voelt
En het klopt je voelt je vreselijk al die geestelijke klachten
Het put je zo vreselijk uit ja dat gevoel van ik wordt gek of het gaat nooit meer over is heel herkenbaar ook voor mij
Ik wil een heleboel doen maar mijn lichaam fluit me terug bij alles wat ik doe zit ik te lang dan moet ik weer wat doen klopt je bent zelf kwijt ja die nare gedachten ook ik wil helemaal niet dood maar weet ook niet meer waar ik het zoeken moet soms
Ja ik hoop dat de gynaecoloog morgen wat weet
Ik ben nu 8 maanden niet ongesteld geweest en hoop zo naar het jaar te gaan dat het stopt
Lief dat je reageerde op mijn berichtje
Heel veel sterkte ook voor jou,

Diana

Adriana1970
Berichten van Adriana1970
Onderwerpen van Adriana1970
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Mijn sociale leven mag niet stilstaan

Bericht door Adriana1970 » di 02 jul 2019 20:57

Hi Miek,

Wat een herkenning. Ik ben ook al een paar keer naar geworden in de auto. Heel eng. De paniek die dan volgt en het gevoel alsof je out gaat is vreselijk. Toch probeer ik elke keer weer in de auto te stappen. Ik wil gewoon echt niet dat mijn leven zo beperkt wordt dat ik niets meer kan. Maar onbezorgd in de auto stappen is er niet meer bij terwijl ik “vroeger” zo makkelijk reed, ik vond het nooit eng en ben zelfs wel eens in mijn eentje in 1 keer vanuit Frankrijk over Parijs naar huis gereden.

Dat enge gevoel in mijn hoofd, duizelig en licht, vind ik het allerergst van alle klachten. Ik ben snel in paniek en voel me vaak zo slap in mijn armen en benen.

Soms gaat het ineens heel goed en denk ik dat ik sterker ben dan deze klachten en dat ik “gewonnen” heb door door te zetten, maar dan ineens komt het weer in alle hevigheid en voel ik me zo vreselijk. Je kunt er echt niets aan doen. Behalve hier lezen en zien dat je niet de enige bent. De herkenning en bevestiging zijn zo fijn.

Sterkte allemaal met deze moeilijke tijd en laten we elkaar steunen!

Groet
Adriana

Miek890
Berichten van Miek890
Onderwerpen van Miek890
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 51

Re: Mijn sociale leven mag niet stilstaan

Bericht door Miek890 » ma 29 jul 2019 15:15

Ja vreselijk he?

Ik wil me absoluut ook niet laten beperken dus ik ga gewoon weer en bovendien gaat het negen van de tien keer gewoon goed. Maar die vergeten we dan weer. Het geheugen onthoudt alleen de keren dat het fout ging, ook zoiets. Nu ging het een tijdje goed maar vandaag weer zo somber en neerslachtig. Loop als een kip zonder kop dingen te doen, ga boodschappen halen, vergeet de helft, ga weer terug. Sta een beetje voor me uit te staren en ga weer wat doen. Het zijn maar gedachten, Miek zeg ik dan tegen mezelf als ik weer vreselijke dingen beleef in mijn hoofd. Alleen in mij hoofd. Bah... de hormonen zijn weer behoorlijk bezig...

Miek

Joello
Berichten van Joello
Onderwerpen van Joello
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 50

Re: Mijn sociale leven mag niet stilstaan

Bericht door Joello » wo 07 aug 2019 09:20

Hallo,

ik ben 50 jaar en ik dacht mijn 50e levensjaar vol vreugde en goede moed te kunnen leven maar wat een hel. Ik herken mezelf niet meer, ik zweet me te pletter, vooral snachts, ik heb depressieve gevoelens, slapeloze nachten, heb geen zin meer om iets te doen van hobby's, kan ook niet goed eten,...ik herken echt mezelf niet meer.
MIjn gynaecologe vermoed dat ik in de overgang zit en dat ik al die gevoelens maar een plaats moet kunnen geven. Amai, hoelang gaat dit nog duren en OMG voor al degenen die met mij moeten omgaan...ik weet dat je de dingen verder moet doen waar je vreugde in vindt, blijven met je vrienden afspreken,... het is niet makkelijk om al die gevoelens een plaats te geven? Zijn er kruiden of middelen die al deze 'rot' gevoelens, die erbij horen, kunnen afremmen?
Hoe gaan jullie hier allemaal mee om?

Joello

Anna1962
Berichten van Anna1962
Onderwerpen van Anna1962
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd NU: 57

Re: Mijn sociale leven mag niet stilstaan

Bericht door Anna1962 » wo 07 aug 2019 11:34

Hoi Joello,

Heel herkenbaar allemaal!!
Ik denk als je hier gaat lezen dat je veel herkenning zal vinden in alle verhalen.
Ben zelf bijna 58 en sinds vorig jaar in de malle molen terecht gekomen, ben mijzelf ook regelmatig helemaal kwijt maar ook dat zal je hier in de verhalen lezen.

Heb op het moment erg veel last van inwendige onrust en stress gevoel, de opvliegers heb ik bijna niet meer, wel warmte aanvallen, heb gelukkig geen last van agressie gevoel, meer verdrietig voelen, slechte eetlust etc.

Wat kruiden en hulpmiddelen aangaat, ik ben ook wezen experimenteren met van alles en nog wat maar helaas zonder succes :-( ,gebruik op het moment passieflora tabletjes van Dr Vogel om wat rustiger te worden en dat zorgt dat ik die eeuwige inwendige onrust die ik nu op dit moment ervaar wat beter kan handelen, verder is het accepteren dat de situatie is zoals hij is (moeilijk moeilijk)
Het enige wat ik en vele andere hier op het forum kan zeggen, doe het rustig aan, neem stappen terug als het je teveel word, luister naar je lichaam en geest en gun jezelf de tijd om dit proces door te komen, niet eenvoudig hoor, weet ik, klinkt makkelijk maar is het absoluut niet!
Het fijne van dit forum is dat je herkenning vind in de schrijfsels van de andere dames
en daar (althans ik) veel steun uit haal!!

Sterkte en groetjes Anna

Wendy1968
Berichten van Wendy1968
Onderwerpen van Wendy1968
Menopauzejaar: 2013
Leeftijd NU: 50

Re: Mijn sociale leven mag niet stilstaan

Bericht door Wendy1968 » wo 07 aug 2019 12:29

Hoi Joello,

Inderdaad heel herkenbaar. Ik ben zelf ook 50 en dacht dat ik er wel redelijk doorheen aan het fietsen was. NOT!!
Iedere dag sta ik doodmoe op, mijn lichaam voelt aan alsof ik in een centrifuge heb geslapen. Heb zeker twee uur nodig om op gang te komen. Als ik al eens snel in de benen moet lijkt het later wel alsof ik een marathon gelopen heb. Warmte aan vallen tot en met. Maar kan het ook ijskoud hebben. Ik ben misselijk en eet heel slecht. Zat er al aan te denken om van die respifor te nemen. Die bijvoeding via de apotheek. Klok je naar binnen en heb je alles binnen wat je moet hebben. Ik ben mezelf volledig kwijt. Ik kan ook niet meer genieten van de dingen die ik tot een half jaar zo leuk vond. Om het minste geringste kan ik ontploffen. Ik voel het gewoon vanuit mijn tenen opborrelen naar boven. Ongecontroleerd. Ik heb een tijdlang CBD olie gebruikt voor overdag en Hennepzaad olie Slaap voor de nacht. Met die CBD ben ik weer gestopt, want ben gewoon te laks om dat in te nemen. Neem ik het te laat in slaap ik weer niet. Maar die Hennepzaadolie Slaap is heel fijn om lekker te slapen.
Heel veel sterkte in ieder geval, ik voel met je mee.

Groetjes Wendy

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht