Wat is er met me aan de hand, en gaat het ooit nog over?

Een van de bekendste verschijnselen van de overgang die altijd worden genoemd, zijn de wisselende stemmingen en het emotioneler zijn
Gevoelens - Emoties - Stemmingen
Bessie
Berichten van Bessie
Onderwerpen van Bessie
Menopauzejaar: 2011
Leeftijd NU: 56

Wat is er met me aan de hand, en gaat het ooit nog over?

Bericht door Bessie » di 02 okt 2018 10:56

Hallo dames,

Ik heb ongemak van kwalen (wie wil weten kan naar mijn post van gisteren zoeken) en veel, veel pijn totdat de pijnstillers gaan werken.
Ben het liefst alleen hiermee, maar verwijt anderen dan wel dat ze er niet zijn op het moment dat ik ze nodig heb.

Ben bang, voor ziekte en dood.
Ben angstig als ik op de fiets zit en de 'dagelijkse' dingen om me heen zie, de mensen die schijnbaar gewoon hun leven leven, raar dat ik daar angstig van word, of word ik gek?

Relativeer, relativeer... ieder huisje heeft zijn kruisje.. en dan kan ik zo 10 kruisjes bedenken die ik ook niet zou willen, maar dat kan natuurlijk ook nog gebeuren, ernstige ziektes, geen werk meer, kinderen die een ongeluk krijgen, dan word ik daar weer angstig van en dan voel ik me nog schuldig ook omdat het bij mij nog meevalt, toch? Toch..of weet ik nog niet alles...

Nou dat dus, en dat gaat door zolang ik alleen ben. Huilen en weer wegvegen die tranen.
Weer denken, weer op internet kijken, wat voel ik, hebben anderen dat ook en ging het over..

Lees ik over iemand die relaxed is en optimistisch in het leven staat, dan neemt dat me weer even mee... en dan maak ik plannetjes, en zie ik mezelf weer in zonniger tijden.
Wat is er nou eigenlijk feitelijk aan de hand? Zoek afleiding, ga naar buiten. Dan kom je weer heel anders thuis!
Maar het komt er niet door. Ik heb de energie nu niet.

Straks komt mijn vriend/man, we hebben een lat relatie. Hij heeft twee dagen vrij en ik ben wel blij dat hij hier is. Maar ik wilde twee gezellige dagen met hem doorbrengen maar dat zal wel anders lopen. Ik wil mijn best doen, maar ik denk niet dat het lukt.
Hij heeft begrip hoor, zeker vorige week toen ik mijn gemoedstoestand na lange tijd verborgen te hebben gehouden liet zien. Ik heb ook net te horen gekregen dat het met mijn bloedsuiker niet goed terwijl ik me wel aan mijn dieet heb gehouden.

Ik ben bij een voedingscoach geweest, een heel prettig gesprek gevoerd, wat ook wel weer wat los maakte en nog steeds doorwerkt.
Over mijzelf en de laatste jaren die niet makkelijk waren. Doorgegaan onder alle omstandigheden. Verlies van ouders, stress op het werk, opgroeiende kinderen (nu 22 en 24) en hun perikelen.
Waar was ikzelf al die tijd, was een vraag.

Mijn vriend snapt het wel van die overgang. Hij heeft op zijn werk ook met vrouwen te maken van 'onze leeftijd' en ziet en hoort nog wel eens het een en ander. Alleen is hij het type dat denkt dat een aai over mijn bol en een kusje, dat het dan over is, en nu gaan we even aan leuke dingen denken.
Pfff... je begrijpt het gewoon niet, ik ben %*&#%$ geen kleuter!!

En na afgelopen weekend dat ik me zo vreselijk beroerd heb gevoeld dat alle plezier van de wereld zo ver weg leek, zit ik er als een dweil bij als hij zo binnenkomt, wat ik gewoon ellendig vind, bovendien vind ik die vrouwenkwalen zo gênant.
Alles wat over poep en plas gaat, oké je weet dat iedereen daar mee te maken heeft, maar als daar iets mee is, dan hou ik dat liever een beetje bij mezelf. Ik vind het zo niet charmant en on-sexy.
Het huis is een slagveld..

Als hij zo thuiskomt, ga ik janken ik weet het nu al.
Is dit nou het ouder worden van een vrouw? Ik had me het heel anders voorgesteld. Naar een rustige periode toegaan, inkeer, jezelf verzorgen, wijsheid, alles in kannen en kruiken, enzovoorts.
Ik ben een en al klachten, kwalen, klagen en onvrede. Schaamte en zelfmedelijden.

Bessie



Claire
Berichten van Claire
Onderwerpen van Claire
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 50

Re: Wat is er met me aan de hand, en gaat het ooit nog over?

Bericht door Claire » wo 03 okt 2018 09:43

Hoi Bessie,

Als ik het zo lees overduidelijk de geestelijke overgang.
Alles wat je voelt en je afvraagt.... er is al veel over geschreven door vrouwen op dit forum.
Veel lezen hier, brengt je veel herkenning.

Enne... die rustige, wijze vrouw die in je zit, komt na de stormende overgang vast naar buiten en kijkt nu al af en toe om de hoek.

Veel sterkte en welkom bij de club.

Groetjes,
Claire

Pee
Berichten van Pee
Onderwerpen van Pee
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 57

Re: Wat is er met me aan de hand, en gaat het ooit nog over?

Bericht door Pee » wo 03 okt 2018 10:32

Beste Bessie,

Wat je beschrijft herken ik als geen ander.
Ik zit ook in zo’n periode en heb er al veel voor deze gehad.
Weemoedig, verdrietig, nergens de lol van inzien. Gezellig bij een vriendin even op bezoek, daarna in de auto komt dat nare gevoel weer, janken en diep diep ongelukkig zijn. Waarom?? Geen idee er is geen reden voor, toch voel ik me dan zo intens ongelukkig.
Bij mij is het vaak hormonaal, bij jou waarschijnlijk ook!
Ik heb nu ook andere signalen van mijn lichaam, vocht vasthouden, minder opvliegers, goed slapen.
Vreemd hè, die dingen gaan gepaard met zoveel weerzin op alles.
Wel weet ik, dat ik degene ben die het tij moet keren, ik probeer met vallen en opstaan weer uit die put kruipen.
Dat kan niemand voor me doen, dat moet ik zelf doen. Doordat ik zo moe ben nu, en veel kan slapen wat anders een crime is, komt mijn lichaam en geest wel tot rust en gaan de “sterren” :P (hormonen) weer anders staan, om het zomaar te noemen.
Uit ervaring weet ik dat als ik goed voor mezelf zorg, me een wijntje permitteer, veel slaap en eens een leuk cadeautje dat ik eruit kan komen.

Ik wil je graag meegeven, neem jezelf onder de loep en constateer dat er niks is waarom je zo verdrietig moet zijn. Het gevoel gaat niet ineens weg, maar het gaat je lukken.
Zondag zat ik nog in zak en as, al dagen. Nu heb ik al weer plannen om dit straks te doen en morgen dat. Weerzin is er nog wel, maar het verdriet, de steen op mijn maag is weg.

Sterkte, je zult het zelf moeten doen, niemand die jou uit die put kan trekken. Je bent zelf verantwoordelijk voor je geluk, ook al is dat heel moeilijk als je hormonen zo tegen je zijn.

Groet Petry

Ernarda
Berichten van Ernarda
Onderwerpen van Ernarda
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd NU: 65

Re: Wat is er met me aan de hand, en gaat het ooit nog over?

Bericht door Ernarda » wo 03 okt 2018 11:43

Beste dames,

Ook ik herken dat gevoel. Vreselijk eenzaam ook. Alleen maar huilen, opgejaagd en nergens zin in. Gisteravond ging het even goed en dan heb ik weer hoop. Helaas sta ik dan weer opgejaagd op en ben overal angstig voor. Had gehoopt dat t programma van Sophie over hormonen iets meer gericht zou zijn op ons. Helaas krijg je dan van Isa Hoes te horen dat een hormoonpilletje je er wel bovenop helpt. Ze snappen niet dat dat niet voor iedereen zo werkt. Buiten dat ben ik benieuwd als ze daar ooit mee stoppen hoe het dan zal gaan. Helaas zullen we er doorheen moeten. Ik dacht ook dat ik t gehad had. Ongeveer anderhalf jaar goed gegaan en ineens zijn alle klachten weer terug. Bang dat je weer terug bij af bent. Vreselijk hoe lang dit duurt. Heb al zoveel therapieën gevolgd en n overgangsconsulente stoot me af omdat deze alleen maar met hormoontherapieën willen werken en ik overgevoelig ben voor medicatie.
Hoop dat mijn hormonen weer snel tot rust komen, en die van jullie ook natuurlijk.
Ik zou willen kunnen zeggen, doe dit of doe dat maar helaas ik weet het ook niet.Gezond eten en goed voor jezelf zorgen , maar dat wisten jullie waarschijnlijk ook wel.

Nou sorry weer voor mijn klaagzang en sterkte met alles.
Groetjes, Erna

Bessie
Berichten van Bessie
Onderwerpen van Bessie
Menopauzejaar: 2011
Leeftijd NU: 56

Re: Wat is er met me aan de hand, en gaat het ooit nog over?

Bericht door Bessie » do 04 okt 2018 18:30

Beste dames,

Wat fijn om jullie berichtjes te lezen.
De afgelopen twee dagen was het feest in de stad waar ik woon.
Ik had er de weken voorafgaand wel zin in, de stad in met man, achter de muziek aan noemen we dat, overal spelen bandjes, we blijven hier even staan, nemen daar iets te drinken, komen bekenden tegen, praten even bij, zo hobbelen de we stad rond om, om daarna thuis te komen en lekker op de bank na te sudderen met een kop koffie en wat lekkers.

We zijn ook wel gegaan en dat was goed. Niet zo intensief als anders, maar het was oké. Ik heb wel het gevoel dat ik man teleurstel dat ik dan weer naar huis wil. We stonden bij een soort orkest met blazers en die jongens waren zo enthousiast en hadden zo'n plezier dat ik ervan in de tranen schoot.

Wat ik hier allemaal lees van alle vrouwen, ook herkenning en van daar uit dan weer geruststelling.
Verder weet ik het even niet.

De pijn die ik heb sinds een week komt van een fissuur. Dat is geen typische overgangsklacht, maar de manier waarop ik ermee omga heeft wel met mijn hormonen te maken.
Ik lees de horrorverhalen op internet en ben bang dat het niet meer overgaat zoals bij zoveel mensen die dit hebben. Dat trekt me de zwarte put in.
Het is ook iets wat ik de hele dag voel, en wat niet echt naar de achtergrond verdwijnt.
Vandaag heb ik gewerkt, maar ook daar ben ik mat.

Zojuist kom ik thuis, en dan stap ik mijn vertrouwde keuken binnen en dan denk ik wat is er nou aan de hand? Tuurlijk gaat het over. Ik ben hier al jaren en jaren binnengestapt dat ik niet eens wist dat het bestond, en nu zou binnen een paar dagen mijn hele leven naar de knoppen zijn?
Het is een redenatie van niks natuurlijk, maar ik kan even doen alsof het niet zo is.

Ik ga maar even kijken of mijn aardappeltjes gaar zijn voordat ik helemaal rare praat ga doen.

Nogmaals bedankt voor de reacties en ik ga hier heel veel lezen en me ook in jullie gedachten verdiepen.

Groet Bessie.

Kokkie1
Berichten van Kokkie1
Onderwerpen van Kokkie1
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 50

Re: Wat is er met me aan de hand, en gaat het ooit nog over?

Bericht door Kokkie1 » vr 02 nov 2018 22:44

Hoi allemaal,

Ik herken de angst en zwart-kijk fase, het lijkt erop dat deze bij mij wordt gevolgd door een fase met daarin veel onverklaarbare woede gevoelens en liefst alleen gelaten willen worden. Iemand hier die deze volgorde herkent en me kan vertellen wat de volgende fase wordt.

Wat enigszins helpt bij de woede aanvallen is een kopje koffie met cafeïne

Kokkie

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Wat is er met me aan de hand, en gaat het ooit nog over?

Bericht door Lee64 » ma 05 nov 2018 19:29

Hallo kokkie
Kokkie1 schreef:
vr 02 nov 2018 22:44
Ik herken de angst en zwartkijk fase, het lijkt erop dat deze bij mij wordt gevolgd door een fase met daarin veel onverklaarbare woede gevoelens en liefst alleen gelaten willen worden. Iemand hier die deze volgorde herkent en me kan vertellen wat de volgende fase wordt.
Een vraag over de volgorde van fases heb ik hier jaren geleden ook eens gesteld! :) Maar helaas, er zit niet echt een vaste volgorde van fases in de overgang weet ik inmiddels. Het kan ook per persoon nogal verschillen. Angst of meer nervositeit misschien, heeft bij mij bijvoorbeeld verschillende keren de kop op gestoken maar is ook altijd wel weer weggeëbd na een tijdje. Woede heb ik ook gekend. Woedeaanvallen lijken overigens weleens onverklaarbaar maar zijn dat eigenlijk nooit. Vaak hebben ze te maken met teveel verantwoordelijkheden op je schouders. Naar binnen keren geeft daar vaak wel meer duidelijkheid over.

En om toch over fases te praten: je hebt natuurlijk de premenopauze waarin je vaak nog volop, maar wel wisselend frequent menstrueert, gevolgd door de menopauze (=de 1e dag van je laatste menstruatie, maar dat weet je pas een jaar later, dat het je laatste menstruatie was) en daarna volgt de postmenopauze die ook nog een paar jaar kan duren.

Gevoelens in die 3 tijdperken van de overgang kunnen nogal eens fluctueren heb ik gemerkt. En op een gegeven wordt het allemaal wat milder en raak je langzaam maar zeker uit de overgang, na een lange periode van ups en downs. Het blijft niet altijd kommer en kwel al kan het wel een tijd zo aanvoelen. Toegeven aan hoe ik me voelde en luisteren naar wat ik zelf nodig had, werkte voor mij het beste.

Vr gr Lee

Kokkie1
Berichten van Kokkie1
Onderwerpen van Kokkie1
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 50

Re: Wat is er met me aan de hand, en gaat het ooit nog over?

Bericht door Kokkie1 » wo 07 nov 2018 03:17

Hoi Lee,

Dank je wel voor je antwoord. Ik zal gewoon geduldig moeten zijn en het nemen zoals het komt. De woede aanvallen hebben er in ieder geval voor gezorgd dat zaken die mij thuis irriteerden en scheef waren gegroeid eens goed tegen het licht zijn gehouden.
Wat dat betreft is er wel het een en ander verbeterd, nu nog mijn humeur.
Ik hoop dat ik een goede balans weet te vinden waar ik zelf tevreden mee kan zijn.

Kokkie

Lientje74
Berichten van Lientje74
Onderwerpen van Lientje74
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 44

Re: Wat is er met me aan de hand, en gaat het ooit nog over?

Bericht door Lientje74 » ma 10 dec 2018 15:54

Erna schreef: Heb al zoveel therapieën gevolgd en n overgangsconsulente stoot me af omdat deze alleen maar met hormoontherapieën willen werken en ik overgevoelig ben voor medicatie.

Wil graag reageren op jou zin Erna over de overgangsconsulente.
Ben daar ook een aantal keren geweest. Dat heb ik al ergens anders geschreven. Mijn ervaring is dat zij ook gelijk met medicatie aankomen. Ik kreeg het advies voor de zoely, cognitieve gedragstherapie en in overweging te nemen om venlafaxien te gaan slikken tegen de stemmingswisselingen.
Ik moest gaan sporten en bewegen als ik me naar voelde. En weer aan het werk. Zodat ik ook weer wat leuks te vertellen had.
Met andere woorden werd ik afgekeurd hoe ik nu was. Omdat ik mijn werk had opgezegd, omdat het me te zwaar was geworden.
Ik kan me er nog boos om maken als ik er aan terug denk. Ik heb die zoely geslikt tot 2 keer toe. Met alle nare bijwerkingen . Ga niet meer in herhaling vallen. Toen ik dat doorgaf aan de overgangsconsulente dat de zoely niet hielp en ik zoveel last had van de bijwerkingen. Weet je wat ik als antwoord kreeg ( na overleg met een gynaecoloog van een menopauze poli in A'dam): Dan was het niet hormonaal omdat de zoely niet werkte. Eigenlijk lieten ze me gewoon in de kou staan.
Waarom dat ik dit nu opschrijf. Omdat ik op de site van overgangsconsulentes zat te lezen. En doorklikte op een overgangsconsulente in A'dam. Bij de meeste reviews van dames lees ik dat ze met hormonen zijn begonnen. Meestal femoston. En ja de " gordijnen"gingen weer open.
Wat me raakte was een review van een vrouw. Die eerst femoston kreeg voorgeschreven. Daar niet goed op reageerde. Toen een poos op een dieet mn veel groeten om de overtollige oestrogenen af te voeren. Ook dat werkte niet. Tenslotte als advies de zoely . Daar werd deze mevrouw depressief van.
De reactie die de overgangsconsulente dan geeft: Dan zij de klachten niet hormonaal. Ik vind het te erg voor woorden. Uiteindelijk laten ze je vallen.
Er is geen herkenning voor een heftige overgang met alle verschijnselen. Het moet opgelost worden met hormonen. Werkt het niet dan is het niet hormonaal. EN WEER GEEN HERKENNING VOOR DE OVERGANG. Moet weg gedrukt worden met medicatie.

Ik las ook dat de vereniging overgangsconsulenten 10 jaar bestaat. Er is een show van Isa en Medina in theaters: Te Lijf. Bij elke show zal een overgangsconsulente aan het woord komen om vragen te beantwoorden vanuit het publiek. Om de overgang uit de taboesfeer te halen.
Ik heb de show niet gezien. Maar ben bang dat er wel over de overgang wordt gesproken. Maar dat die wel weer moet worden opgelost met middelen.

En zo blijft de overgang wel in de taboesfeer. Heb je klachten eigen schuld, dikke bult. Ik krijg ook regelmatig tips van mijn omgeving om het "op te lossen"

Lientje

Bloem68
Berichten van Bloem68
Onderwerpen van Bloem68
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 50

Re: Wat is er met me aan de hand, en gaat het ooit nog over?

Bericht door Bloem68 » ma 10 dec 2018 23:09

Beste Lientje,

Wat een getob is het toch deze periode.
Niet gehoord worden met al je klachten, geestelijk en lichamelijk. Zoekend naar een middel om eens een keer door te kunnen slapen of om je meer in balans te voelen.

Ik herken het wat jij zegt Lientje en misschien is het wel een angst dat wij de controle kwijt lijken te raken.
Alles mag er gewoon zijn, je stemmingswisselingen, je moeheid, je mindere dagen en ook de goede die er ook zijn en zo niet dan niet.

Het klinkt makkelijk alleen is het zo ontzettend moeilijk om je eraan over te geven.Vertrouwen erin te hebben dat het beter word.Wij doen het gewoon hartstikke goed en wij zijn topvrouwen en komen er nog sterker en zelfverzekerder uit en dat geld voor iedereen hier op dit forum! Ben zo blij met dit forum omdat je soms wel het idee hebt dat je de enige bent en nu lees je berichten van dames die al verder zijn in hun overgangsjaren.

Lientje, sterkte met alles..
Bloem

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht