Wanhopig

Een van de bekendste verschijnselen van de overgang die altijd worden genoemd, zijn de wisselende stemmingen en het emotioneler zijn
Gevoelens - Emoties - Stemmingen
Kiki1970
Berichten van Kiki1970
Onderwerpen van Kiki1970
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Wanhopig

Bericht door Kiki1970 » zo 19 nov 2017 02:27

Hallo dames,
Sinds afgelopen december is mijn leven compleet veranderd.
Ik ben in de overgang en weet dat sinds begin april.
Mijn klachten zijn intens verdriet, zeker 1 keer per dag hevig huilen, niet zonder kalmeringspillen meer kunnen (dan voel ik een zeer onrustig gevoel in heel mijn lichaam en raak gelijk in paniek)
Krachteloos.... alles kost me veel moeite..... ik doe bijna niks. Ik kom amper het huis uit.
Nachtzweten heb ik bijna iedere nacht maar daar kan ik mee leven.
De psychische problemen kan ik gewoon niet meer aan. Ik wil niet meer verder zo.
Vaak aan zelfmoord denken.
Maanden lang therapie gehad, maar psycholoog kan niks meer voor me doen zei hij.
Ik lees hier al een paar maanden.
Vele van jullie hebben huilbuien, maar niet iedere dag.
Ik slik bijna 1 jaar antidepressiva en kalmeringspillen maar ik voel me echt hopeloos!
Van de gynaecoloog sinds 1 maand de anticonceptiepil gekregen. Ik zie geen enkele vooruitgang.
Ik hou dit niet lang vol ben ik bang.
Zijn er meer dames die dagelijks huilen en zich wanhopig voelen?

Ik hoop op jullie reactie!

Kiki



Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Wanhopig

Bericht door Lee64 » zo 19 nov 2017 11:07

Hallo Kiki

Ik herken het wel van een paar jaar geleden. Heb hier nog niet zo lang geleden over geschreven voor een ander forumlid. Wellicht heb jij er ook wat aan: viewtopic.php?p=84169#p84169

Rondshoppen bij hulpverleners en oplossingen zoeken in medicatie of therapie, lijkt logisch Kiki en daar trappen we volgens mij allemaal in aan het begin van onze overgang om de simpele reden dat we er niet genoeg vanaf weten. Pas toen ik me verdiepte in het proces van de overgang en de overgang kon gaan zien als een (weliswaar zware maar wel ) normale en ook nodige levensfase in het leven van een vrouw ging het langzaamaan weer beter met mij. Blijft bij jezelf Kiki. Intuïtief kom je er achter wat goed voor jou is. Schrijven in een dagboek hielp mij daarbij, en heel veel lezen hier.

Vriendelijke groet, Lee

Kiki1970
Berichten van Kiki1970
Onderwerpen van Kiki1970
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Wanhopig

Bericht door Kiki1970 » zo 19 nov 2017 22:55

Beste Lee,

Heel erg bedankt voor jouw bericht!
Doordat ik pas na 3-4 maanden erachter kwam dat ik in de overgang zit (fsh waarde 65, LH 50) heb ik naar mijn gevoel een trauma gekregen van wat ik de eerste maanden heb doorstaan.
Ik begon 1 januari met AD, door de bijwerkingen plus de overgang helemaal van de kaart! 6 weken lang was ik voornamelijk in bed. Wilde niemand zien
en kon niet tegen geluiden.
Ik begon me rond april wat beter te voelen. Kalmeringpillen altijd wel nodig gehad.
Ondertussen was ik 3 maanden niet ongesteld geworden.
Daarna kwam de menstruatie.... 2 keer. Vanaf half juni tot half september geen menstruatie gehad. En 14 september menstruatie..... ik viel weer in een
diepe dal.
Sinds die dag huil ik weer iedere dag. Ik heb geen hoop meer dat ik beter zal worden.
Psycholoog die niks meer kan doen, huisarts die het ook niet meer weet, gynaecoloog stuurt me met de anticonceptiepil naar huis.
Ik voel me in de steek gelaten door hun.
Ik las hier ergens dat iemand schreef: ik leef niet meer.... ik besta.
Zo voel ik me ook. En dat ik vaak aan de dood denk heb je wel gelijk in dat je zegt dat ik niet dood wil maar rust zoek.
Maar die rust komt er niet!
Zo wil ik niet verder. Ik wil wel maar ik ben helemaal op!

Nogmaals bedankt voor jouw bericht

Kiki

Conny1966
Berichten van Conny1966
Onderwerpen van Conny1966
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Wanhopig

Bericht door Conny1966 » ma 20 nov 2017 09:12

Hallo Kiki,

Als ik je verhaal lees, zie ik zoveel herkenbaars, de wanhoop, de angst dat het nooit meer goed komt, op zoek naar rust door bezoek aan de psycholoog, weer beginnen met de anticonceptiepil, allemaal zonder resultaat trouwens.
Ik was ook 47 toen ik allerlei klachten kreeg, zowel lichamelijk als geestelijk. Ik had geen flauw idee wat er met me aan de hand was maar ik voelde steeds verder afglijden tot ik niet meer kon functioneren. De dokter zei dat ik een burn-out had en tevens depressief was. Ik werd op de wachtlijst gezet voor de psycholoog en werd met antidepressiva naar huis gestuurd. ( een en andere over deze vreselijke tijd kun je teruglezen hier op het forum)
Ik was ook heel erg bang voor alles wat ik lichamelijk voelde en heb ook van alles laten onderzoeken, waar nooit iets bijzonders uitkwam.
Ik heb ook zeker bijna een half jaar of op bed gelegen of als een dood vogeltje in de bank gezeten, en ook ik snakte naar rust, waardoor ik inderdaad wel eens dacht je kan beter dood zijn. Ik zocht veel op internet over mijn klachten en kwam steeds het woordje overgang tegen, en ook deze site.
Langzaam maar zeker vielen er dingen op hun plaats, het gevoel en de klachten waren niet weg, maar ik was minder bang.
Nu bijna 4 jaar later kan ik zeggen, zoals zovelen voor mij, het wordt echt minder, anders, beter behapbaar. Het gaat ook op en neer, de ene keer heb ik weer veel klachten, de andere keer minder. Ik menstrueer nog steeds regelmatig trouwens. Luister goed naar jezelf en naar je lichaam, probeer niet teveel over je grenzen te gaan, geniet van kleine dingetjes en kijk niet te veel naar de toekomst.
Wat mij ook helpt is er veel over te praten, soms hier op het forum, en ik heb twee vriendinnen die altijd willen luisteren. De een heeft ook veel klachten, de ander veel minder, maar praten lucht mij op.
Op dit moment gaat het redelijk met me, helaas heb ik veel stress doordat een gezinslid gezondheidsproblemen heeft, en stress hakt er altijd flink in. Zorgt voor veel onrustige gevoelens.
Toen ik net ontdekte dat ik in de overgang zat ben ik ook een aantal keer bij een overgangsconsulente geweest, ik vond het toen prettig om daar heen te gaan, maar ik denk dat ook zonder het bezoek aan haar het uiteindelijk beter had gegaan. De ervaringen die je hier kunt lezen van de andere vrouwen zijn van onschatbare waarde. Lees hier veel, zorg goed voor jezelf, schrijf en praat erover en denk niet teveel aan de toekomst en hoe lang nog, er breekt echt een beter periode aan, dan weer een terugval, dan krabbel je weer op, althans zo gaat het hier.
En het is een van de zwaarste periodes in je leven, maar ook jij komt er doorheen.

Heel veel sterkte met alles, groetjes Conny

Kiki1970
Berichten van Kiki1970
Onderwerpen van Kiki1970
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Wanhopig

Bericht door Kiki1970 » ma 20 nov 2017 20:34

Beste Conny,

Heel erg bedankt voor jouw bericht! Ik hoop voor je dat alles goed komt met jouw gezinslid!
Ik lees hier al een paar maanden en zie veel herkenning, maar het helpt me gewoon niet om het te accepteren. Daarmee bedoel ik dat ik niet de overgang accepteer, maar de klachten die ik heb.
Was ik maar voorgoed verlost van de menstruatie!
Steeds denk ik..... stel dat alles wat ik heb niet met de overgang te maken heeft maar dat er iets serieus psychisch met mij aan de hand is.
Ik kan niet zonder kalmeringspillen, dan krijg ik een paniekaanval.
Dagelijks doe ik echt niks.... op de bank liggen of zitten. Gewoon geen kracht!
Ben al een paar maanden ook gaan drinken om me beter te voelen. (Wijn)
Iedere dag zeker 1 hevige huilbui. En ik weet niet eens waarom ik huil!
Misschien uit wanhoop dat ik zo diep ben gezonken? Uit schuldgevoel tegenover mijn naasten die ik veel ellende bezorg?
Ik weet gewoon niet waar die tranen en verdriet vandaan komen!

Ik smeek God dagelijks om me beter te maken. En als hij dat niet wil doen dat hij mij hier weg haalt.
Ik weet dat er zoveel leed is op de wereld...... zoveel mensen die echt pijn hebben......kleine kinderen die nooit beter zullen worden.... en ik kan de overgang niet aan?!?! Ik schrijf dit nu met tranen.

Ik ben boos op mezelf en tegelijkertijd heb ik zelfmedelijden en voel me onbegrepen door de dokters. Mijn psycholoog kan niks meer voor me doen! Wie dan wel?
Ben ik zo n hopeloos geval? Wist ik maar dat het goed zou komen! Dat zou me moed geven.
Dat ik wist hoelang ik nog in deze shit zal zijn. Wat ik meemaak gun ik echt NIEMAND toe!
Jammer dat er weinig ex-lotgenoten zoals Lee en Conny hier op het forum laten weten dat ze er bovenop zijn gekomen. Al heb ik lang nog niet alle berichten gelezen.

Aan mijn lotgenoten die dit lezen:
Schrijf ook jouw verhaal. Registeren hier op deze forum kost 2 minuten! Zo kunnen we elkaar steunen! Pls!!!

Aan de vrouwen die alle overgangsellende hebben overwonnen: Geef ons hoop!
Blijf reageren a.u.b. zoals Lee en Conny.
Het kan een verschil van leven en dood zijn.

Kiki

Jacobina
Berichten van Jacobina
Onderwerpen van Jacobina
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd NU: 67

Re: Wanhopig

Bericht door Jacobina » di 21 nov 2017 11:37

Beste Kiki,

Ja wat kan een mens zich vreselijk voelen door de overgang. Ik zit er ook nog midden in. En ik ben al 65 jaar, dan zou je toch denken dat het zo langzamerhand wel eens over mag zijn. Niet dus.
Ik heb een aantal jaren in Denemarken gewoond, en toen ging het eigenlijk best wel goed. Maar sinds 2 jaar zijn de klachten weer terug. Dat is natuurlijk niet erg hoopgevend voor jou. maar ik denk ook dat het te maken heeft met de stress voor de verhuizing terug naar Nederland. Er kwamen toen zoveel dingen op mijn weg. Ook altijd de twijfel moet je wel weer terug gaan. Maar ik weet nu dat we de juiste beslissing hebben genomen. En ik kom nu eindelijk in een beetje rustiger vaarwater terecht.
Ik heb ook heel vaak last van geestelijke klachten, zoals onrust en dan vooral in de morgen. Al heel onrustig wakker worden. Later op de dag gaat het dan vaak wel.
Ik ben nu onder behandeling bij een acupuncturist, en hoop dat dat een beetje gaat helpen. Ik ben er nu 3 keer geweest.
Ook slik ik AD en zo nu en dan als het niet te harden is een oxazepam. Maar dat wil ik eigenlijk zo min mogelijk doen. Wel heb ik het gevoel dat de AD niet veel helpt voor de overgang, maar durf er ook niet mee te stoppen.

Ik hoop dat je je gauw wat beter mag voelen, en ik lees hier ook altijd veel.

Jacobina

Kiki1970
Berichten van Kiki1970
Onderwerpen van Kiki1970
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Wanhopig

Bericht door Kiki1970 » di 21 nov 2017 22:29

Hallo

Als ik eraan moet denken dat ik dit nog jaren moet volhouden slaat de paniek toe. Dit is niet lang vol te houden.
Iedere dag een huilbui zonder reden..... geen kracht om maar iets te doen. zitten en liggen..... Alles kost moeite.
Kalmeringspillen IEDERE dag!
Als ik eerder wist dat mijn klachten door de overgang komen zou ik waarschijnlijk anders zijn.
Ik heb van de eerste maanden dat ik in een diepe dal kwam echt een trauma aan overgehouden.
Het begon op 6 december 2016 met huilbuien. Ik wist niet waarom ik huilde. Die dag was ik ook ongesteld geworden. Rond 20 december fsh en lh waarden laten testen. Ze waren beide laag..... dus geen overgang. paar dagen later.... op 2de kerstdag weer ongesteld. Die dag werd ik wakker met een zeer opgejaagd gevoel van top tot teen. Ik wist niet wat me overkwam gewoon!
Naar huisartsen post want de alprazolam die ik altijd in huis heb hielp niet. Dag later naar de huisarts en gevraagd om een psychiater met spoed.
Ik kon gelijk naar crisis dienst van GGZ. Psychiater gaf me andere AD dan dat ik laatste jaren gebruikte.
In 4 dagen tijd de ene AD afbouwen en andere beginnen.
Zeker 6 weken was ik niet aanspreekbaar en kwam slaapkamer niet uit. 11 kilo afgevallen.
Mijn menstruatie bleef 3 maanden weg, dus ik weer bloedprikken.
Fsh 64 en lh 50. In de overgang dus.
Op mijn verzoek HRT livial gekregen van huisarts.
Eerste 2 weken geen huilbuien ( die inmiddels waren opgelopen in 4 per dag)
Daarna begon het huilen weer.
Ik ben na 5 weken gestopt met livial ( misschien te snel gestopt) en begon met bio identieke progesteron crème van dr Lee.
Rond half juni tot half september ging het wat beter. Toen las ik bij de gebruiksaanwijzing van de crème dat je af en toe een week zonder moet.
Ik stopte met de progesteron crème en werd na een paar dagen ongesteld en viel in een diepe dal weer. Waar ik nu nog steeds in zit.
5 weken geleden van gynaecoloog anticonceptie pil gekregen (microgynon 30). Zonder mij onderzocht te hebben of wat dan ook. Ik kon het doorslikken zonder stopweek zei ze. Ik had het gevoel dat ze echt geen verstand had van de overgang.
Heb me geen 1 dag beter gevoeld met de pil, plus na het doorslikken heb ik nu al 10 dagen lichte menstruatie plus menstruatiepijn dagelijks, waar geen eind aan komt.
Ik heb komende week afspraak bij een andere gynaecoloog voor een second opinion. Ik verwacht er niet veel van maar ja.... ik blijf zoeken. Ik heb niet veel hoop meer.
Al met al was ik met die progesteron crème beter af maar zeker nog niet "genezen"

Sorry voor lange verhaal

Kiki

Marjan
Berichten van Marjan
Onderwerpen van Marjan
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 64

Re: Wanhopig

Bericht door Marjan » wo 22 nov 2017 01:28

Kiki1970 schreef:
di 21 nov 2017 22:29
maar zeker nog niet "genezen"
Hallo Kiki

De overgang is geen kwestie van "genezen".
Het gaat om een proces dat zich wil voltrekken. De overgang brengt je uiteindelijk naar een situatie waarin lichaam en geest leren omgaan met minder hormoonaanmaak.
Al dat ingrijpen en goochelen met pillen zal de voortgang daarvan niet bevorderen.
Wel hormonen aanvullen, geen hormonen aanvullen, dan weer wel dan weer niet, dan weer zus dan weer zo.
Lijkt mij redelijk logisch dat de boel dan minstens zo ontregeld blijft en lichaam en geest niet meer weten of ze rechts- of linksaf moeten.

Je kunt nu onderdrukken wat je wilt met al die medicijnen en ook als dat al lukt ............. die overgang komt een keer.
Lee64 schreef:
zo 19 nov 2017 11:07
Rondshoppen bij hulpverleners en oplossingen zoeken in medicatie of therapie, lijkt logisch Kiki en daar trappen we volgens mij allemaal in aan het begin van onze overgang om de simpele reden dat we er niet genoeg vanaf weten. Pas toen ik me verdiepte in het proces van de overgang en de overgang kon gaan zien als een (weliswaar zware maar wel ) normale en ook nodige levensfase in het leven van een vrouw ging het langzaamaan weer beter met mij. Blijft bij jezelf Kiki. Intuïtief kom je er achter wat goed voor jou is. Schrijven in een dagboek hielp mij daarbij, en heel veel lezen hier.
Hier draait het om.
En ja, ook zonder medicijnen om de overgang te onderdrukken, is het soms chaos, zijn er perioden van emotioneel zijn, van woede, van onzekerheid, noem het allemaal maar op.
Als ex-lotgenoot kan ik je vertellen dat het altijd maar zoeken naar manieren om die emoties, onrust, onzekerheden en andere verschijnselen, te onderdrukken vooral heel veel energie kost. Nou ja, Lee schreef het al.
Toen ik die strijd opgaf en van mezelf die verschijnselen mocht hebben, werden ze vanzelf minder bedreigend en ontstond er vaker meer rust in het natuurlijke proces. De verschijnselen werden nuttige boodschappers i.p.v. boosdoeners

Als ik lees als ex-lotgenoot, hoe je nu steeds maar met de ene panieksprong de andere aan het opvolgen bent............Van het lezen alleen raak ik al ontregeld...... :)

Marjan

Kiki1970
Berichten van Kiki1970
Onderwerpen van Kiki1970
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Wanhopig

Bericht door Kiki1970 » za 25 nov 2017 21:11

Hoi Marjan
Ook jij bedank voor jouw reactie!

Jullie hebben gelijk wat betreft steeds medicatie veranderen.
Maar als je zo n angst, opgejaagd en verdriet voelt...... dan wordt je wanhopig en probeert van alles. Zo is het bij mij dus.
Strijd opgeven tegen de verschijnselen zeg je.
Hoe deed je dat?
Als ik geen kalmeringspil neem dan raak ik helemaal in paniek.
Ik zit er heel erg mee dat ik het nodig heb! Het doet me veel verdriet.
Mezelf meer dan 11 maanden een angstige, verdrietige en krachteloze persoon zien worden.
Het is een nachtmerrie waar ik niet uit kan komen.
En mijn hoop om weer de oude ik te worden is zo goed als weg.

Kiki

Door66
Berichten van Door66
Onderwerpen van Door66
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Wanhopig

Bericht door Door66 » zo 26 nov 2017 10:17

Hoi Kiki,

Had ik je bericht gisteravond maar gelezen. Ik heb sinds woensdag weer angst- en paniekaanvallen. Vreselijk. En ook zo traumatisch. Ik dacht dat ik er vanaf was, een manier had gevonden hoe ik de stress (die volgens mij de veroorzaker van de paniek is) buiten de deur kon houden. Meditatie en yin-yoga hebben mij veel geholpen omdat het een 'liefdevolle omgeving is. Dit in tegenstelling tot de wereld. Vriendinnen waar je altijd voor hebt klaargestaan, ook in crisistijden, die ineens genoeg krijgen van je huilbuien en de vriendschap na 20 of 30 jaar opzeggen omdat ze er geen zin in hebben!!
En ja, ik heb ze regelmatig in tranen opgebeld, maar zij mij ook.

Wat me trouwens opviel nu is dat ik de hele week dat ik stress ervaar, pijn tussen mijn schouderbladen heb. Dus fysiek. Het betekent een verstoring in de hormoonhuishouding, lees ik op deze site. Het begint sinds vanmorgen weer door te dringen dat de oorzaak fysiek is en ik vooral moet leren om de paniek op te vangen.

Oh het ging zo goed met me de afgelopen 2 maanden en als het dan opnieuw begint zakt me de moed in de schoenen.
Ik ben in de stress geschoten nadat ik mijn vliegticket naar Aruba heb geboekt!!! Als je het nuchter bekijkt kun je denken 'luxe probleem' maar ik kreeg de volgende ochtend mijn eerste paniek aanval en word sindsdien elke ochtend om 5u wakker. En dat terwijl ik net weer een goede nachtrust had!!!!
Ik weet niet of dit nu de 'trigger' is geweest. Het lijkt er wel op en ik twijfel enorm of ik het wel aankan om niet in mijn eigen omgeving te zijn.
Zó heftig reageert mijn lichaam dus. Bizar.
Ik heb even mogen ervaren om weer plezier in het leven te hebben. Dus het komt terug!
Maar ik heb de afgelopen weken teveel hooi op mn vork genomen en ben onmiddellijk afgestraft door te denken dat ik het wel aankon allemaal.
Het zal wel even duren voor alles weer rustig is en ik denk dat ik mijn grafische klusje, maar af ga zeggen. Waarom is dit zo moeilijk?
Het graven naar de oorzaken van je problemen bij psychologen maakt het denk ik idd erger. Daar ligt vaak de oorzaak niet. Maar ik zou wel beter met die paniekaanvallen om willen kunnen gaan.

Kiki ik begrijp je volledig en wens je veel sterkte en rust.

Door

Kiki1970
Berichten van Kiki1970
Onderwerpen van Kiki1970
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Wanhopig

Bericht door Kiki1970 » zo 26 nov 2017 15:06

Hoi Door,

Met mij ging het ook redelijk 2 maanden in de zomer. Tot ik na 3 maanden weer ongesteld werd.
Van de ene dag op de andere een compleet andere mens.
Nu ben ik ruim 2 maanden echt hopeloos.

Wat ik me afvroeg:
Alle dames met angst en paniekaanvallen ........ hoe overleven jullie dat zonder kalmeringspillen?
Als ik 1 dag niks neem dan krijg ik het gevoel dood te gaan/flauwvallen..... heel eng gewoon!
Dan schreeuw ik naar mijn man om een ambulance te bellen. Dan slik ik dubbele dosering kalmeringspil en probeert mijn man me rustig te krijgen.
Zoals Door zegt: het overvalt je gewoon!
Ik vind mezelf echt een zwakkeling.
Sinds december niet 1 dag zonder kalmeringspil. Dat doet me de moed in de schoenen zakken.
Ik heb het idee dat het bij mij extremer is dan bij jullie.
Dagelijks denk ik ook vaak dat het niet bij de overgang hoort maar dat ik aan het doordraaien ben.

De meeste van jullie gaan gewoon door met jullie leven. Werken, naar buiten, enz.
Ik kom alleen de deur uit als ik naar de dokter moet.
De hele situatie maakt me zo bang!

@ Door: heb jij nog een normale cyclus?

Kiki

Door66
Berichten van Door66
Onderwerpen van Door66
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Wanhopig

Bericht door Door66 » zo 26 nov 2017 15:15

Hai,

Ja, ik had zo veel hooi op mn vork genomen, wel met leuke dingen, maar te weinig tijd gehad om alles te verwerken denk ik. Ik was te enthousiast.
De stress heeft zich toen opgestapeld. Met paniek en overspannen gevoel als resultaat.

... En achteraf gezien heb ik me tussendoor wel af gevraagd of ik het wel aan zou kunnen, maar toch doorgegaan.

Sinds begin 2015 is mijn menstruatie een stuk lichter geworden, sinds vorig jaar amper buikpijn, heerlijk, en sla ik regelmatig een maand over. 3 Maanden is het langst zonder. De laatste 3 maanden heb ik weer een heftige m gehad. Cyclus is wel nog steeds ca. 28 dagen.

Ik heb een vreselijke 1,5 jaar achter de rug met heel veel tegenslag waaronder een gebroken relatie en de OG. Vaak ben ik gaan werken terwijl ik helemaal niet meer kon!!! En dat is behoorlijk traumatisch geweest. Ik had me gewoon ziek moeten melden.
Toch heb ik het gered, maar ben ook vriendinnen kwijtgeraakt door mijn paniekaanvallen.
Veel erover lezen helpt ook en toch een beetje een ritme in je leven. Ik ging ook vaak een eind lopen op het strand. Alleen.

Wat mij heel erg heeft geholpen is me erbij neerleggen dat ik het niet meer kan zoals voorheen. Accepteer jezelf zoals je bent. Wees lief voor jezelf.
Het gevecht omdat je het anders wilt werkt tegen je. Neem het zoals het komt.
Ik ben er net weer bovenop en het kost me veel moeite, maar ook veel rust en geen negatieve gedachten over jezelf hebben.
Ik ben gaan zwemmen als ik een betere dag had en voelde me dan echt beter. Heb je toch iets gedaan waar je trots op kunt zijn..
Nu doe ik yin yoga en meditatie.
Ga kijken wat bij je past. Fietsen misschien of wandelen.
Sterkte, want elke dag kalmeringspillen lijkt me niet prettig.
Ben je al eens bij een verpleegkundig overgangsconsulente geweest? (vind je zo op internet)

Door

Door66
Berichten van Door66
Onderwerpen van Door66
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Wanhopig

Bericht door Door66 » ma 27 nov 2017 22:15

Hallo Kiki,

Hoe gaat het nu met je?

Ik heb van een kennis een tip gekregen, zij gebruikt hormoonpleisters, Estradiol (bio identiek oestrogeen) en Utrogestan (progestron). Bij haar zijn de depressieve klachten zo goed als verdwenen, slaapt ze ook weer goed en zijn de opvliegers minder. Achteraf gezien heeft ze veel te lang met haar klachten rondgelopen en dat herkende ze bij mij.
Ik keek even na wat de overgangsconsulente mij toen o.a. heeft geadviseerd en daar zaten deze middelen ook tussen.
Een overgangsconsulente weet er echt veel vanaf!!! Die legt het goed uit.
Zelf zit ik erover te denken om ermee te beginnen, want ik ben toch steeds weer bezig om de symptomen te bestrijden. Al veel te lang. En dat is traumatisch omdat ik, als ik me zo slecht voel, aan mezelf ga twijfelen en weer op moet krabbelen en verder gaan waar ik alles weer heb laten liggen. Ik ben er bijna aan gewend geraakt.

Ik weet niet hoeveel je drinkt, maar pas je op met alcohol! Je wil er geen probleem bij toch...

Sterkte Kiki
Door

SusanL
Berichten van SusanL
Onderwerpen van SusanL
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Wanhopig

Bericht door SusanL » di 28 nov 2017 06:47

Dag Door
Door66 schreef:
ma 27 nov 2017 22:15
Zelf zit ik erover te denken om ermee te beginnen, want ik ben toch steeds weer bezig om de symptomen te bestrijden.
En wat denk je dat die hormoonpleisters zijn Door waar je over denkt om mee te gaan beginnen? Juist........symptoombestrijding :roll: Je vriendin haar klachten zijn nu misschien verdwenen maar wat als zij weer met die pleisters stopt? Daar wel eens over nagedacht? En heeft de geweldige overgangsconsulente verteld dat de verschijnselen gewoon weer terug komen na het stoppen?

Ik vind het eerlijk gezegd ook schandalig dat je Kiki die zich aan het ene na het andere middel vastklampt met alle gevolgen van dien gewoon nog weer een ander middel adviseert.

Ik denk dat Kiki en ook jij meer baat hebben bij de berichten van Lee en Marjan die schrijven over het overgangsproces doorlopen i.p.v. over symptoombestrijding.
Door66 schreef:
zo 26 nov 2017 15:15
Heb je toch iets gedaan waar je trots op kunt zijn.
Deze zin in je bericht erboven stoort me ook. Alsof Kiki en vele andere dames niet trots op zichzelf kunnen zijn als ze gewoon eens op de bank blijven zitten als ze dat nodig hebben en een paar stapjes terug doen

Susan

Door66
Berichten van Door66
Onderwerpen van Door66
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Wanhopig

Bericht door Door66 » di 28 nov 2017 10:50

Susan,

Nou nou, wat een heftige reactie van je.
Wat betreft die hormoonpleisters; als je ambulances moet gaat bellen omdat je zo angstig bent vind ik dat een heel groot ding en dan wat is dan erger. Dat vraag ik me dan af. Ik heb net een afschuwelijke week achter de rug van de PMS. Zo erg dat ik er wel een einde aan wilde maken. En nu is het weer voorbij. Zit ik vrolijk te werken. Maar ben nog aan het bijkomen, zo diep ben ik gegaan.

Een overgangsconsulente of een gynaecoloog met ervaring met de overgang heeft mij wel gerustgesteld. Ben idd wel voedingssupplementen gaan gebruiken, is 1e advies van OC geweest. Ja, en dat is uitproberen. Het één werkt wel, het ander niet.

En over: "Heb je toch iets gedaan waar je trots op bent"
Daar bedoel ik "Ik. Mezelf.
En denk maar niet dat het mij geen moeite kostte om in het zonnetje aan het zwembad te gaan zitten. Hen, en lig nog, zo op vaak op de bank.

Maar wat zit ik me hier te verdedigen Susan, we zitten toch niet op deze site om elkaar af te kraken?
Ik bedoel het alleen maar goed.

Groet Door

Kiki1970
Berichten van Kiki1970
Onderwerpen van Kiki1970
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Wanhopig

Bericht door Kiki1970 » di 28 nov 2017 17:22

Beste Door,

Dank je wel voor jouw bemoedigende woorden!
Ik ben vandaag voor second opinion naar een andere gynaecoloog gegaan. De eerste wist echt niks van de overgang!
Ik moest vandaag bloedprikken oa vitamine D en B12.
Volgende week heb ik een telefonisch afspraak met haar over de uitslag, en een week later krijg ik een echo van baarmoeder en eierstokken.
Ik voelde me gelijk begrepen bij haar, alhoewel ze zei dat de psychisch klachten die ik heb misschien niet door de hormonen komen maar dat de hormonenschommelingen de klachten wel versterken.
Verder moet ik nog even de anticonceptie pil blijven gebruiken tot dat de uitslagen binnen zijn.

Kiki

Kiki1970
Berichten van Kiki1970
Onderwerpen van Kiki1970
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Wanhopig

Bericht door Kiki1970 » di 28 nov 2017 21:16

Was vergeten te vragen: Door, welke Voedingssupplementen heeft OC jouw Geadviseerd?
Ikzelf gebruik al een tijdje een multi vitamine, en extra vitamine D en magnesium.
Het is echt een rot tijd de overgang.
En als het zolang duurt als bij mij met nauwelijks goede dagen dan kan iemand uit wanhoop veel proberen om weer beter te worden.

Lee en Marjan: hoe konden jullie de paniekaanvallen doorstaan?
Ik heb in het begin van het jaar zelfs MET kalmeringspillen naar mijn man zitten schreeuwen om een ambulance te bellen.
Mijn bloeddruk steeg door de paniek naar 190/90.
Ik kan het gewoon ECHT niet opvangen zonder kalmeringpillen. Dat maakt mij zo wanhopig.
Jullie mogen trots zijn op jezelf dat jullie het zelf overwonnen hebben.

Kiki

Marjan
Berichten van Marjan
Onderwerpen van Marjan
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 64

Re: Wanhopig

Bericht door Marjan » wo 29 nov 2017 02:09

Hoe ik ermee omging, schreef ik al in mijn vorige bericht.

Mijn overgang was een (zeer ingrijpend) proces dat zich zowel op lichamelijk als op mentaal niveau voltrok.
Niet een wedstrijdje waarin ik mijn emotie moest overwinnen. Jammer dat je er zo naar kijkt, daarmee doe je me tekort.

Marjan

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Wanhopig

Bericht door Lee64 » wo 29 nov 2017 07:12

Hallo Kiki

Mijn hele overgang is op dit forum te lezen. Het is echter maar de vraag of jij er wat aan gaat hebben aan die berichten. Zolang je het hebt over 'beter worden' zal de boodschap niet overkomen.

En verder sluit ik me aan bij Marjan.

Vr gr lee

Door66
Berichten van Door66
Onderwerpen van Door66
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Wanhopig

Bericht door Door66 » wo 29 nov 2017 17:06

Hai Kiki,

Het advies van mijn OC was:
1) Vitamine D, Magnesium
2) Feminosan (fyto-oestrogeen) en Suntheanine (rustgevende middel), heb ik een paar maanden gebruikt, maar ben er mee gestopt omdat ik vond dat het niet meer werkte
3) Hormoonpleisters en progesteronpillen.

3) Kan altijd nog, vind ik. Ik ga nu op advies van de gynaecologe Agnus Castus (Monnikspeper-fyto-oestrogeen) proberen.

Ik wil ook zo graag dat het ophoud en ik weet tegelijkertijd ook dat die middelen geen wonderen kunnen verrichten en ik er doorheen moet.
Maar Monnikspeper schijnt goed te werken bij PMS klachten die ik nu dus heel erg heb.
Ik begrijp Helma wel wanneer ze zegt dat je er doorheen moet, maar dat klinkt afschuwelijk als je helemaal over je toeren bent.

De fase (1) waarin je niet weet wat je overkomt is het ergst. Die heb ik hopelijk al doorstaan. Ik zie wel verschil bij mij, verbetering. Niet in de heftigheid, maar wel in duur. nl ruim een week voor de verwachte menstruatie.
Belangrijk voor mij was ook om me te uiten toen. Dat heeft vreselijke ruzies opgeleverd met familie en vrienden. Ik kon het ook niet meer binnen houden. Het moest eruit! Nog steeds kan ik mijn broer niet zien. Nooit heb ik gegooid met spullen, maar toen wel. Nu voel ik nog wel eens de neiging, maar kan me beter beheersen.
Ik ben een vrij rustig mens. Van jongs af aan vrij onzeker. Het is echt heel erg wennen om te zeggen wat ik wil, maar het went!!!! En nu wil ik niet meer terug. Het komt goed Kiki. Doe wat je fijn vind. Ik ben het weer opnieuw aan het ontdekken en ik vond het doodeng, heel eng.
Maar het blijft een feit dat die vreselijke hormonen die mijn nachtrust verstoren en mij paniekerig maken afschuwelijk zijn.
Ontspannen is soms ook zo moeilijk. Straks toch weer naar YinYoga, een liefdevolle manier van ontspannen.
Dit is mijn pad. Maar wat een toestand, die overgang.

Door

Kiki1970
Berichten van Kiki1970
Onderwerpen van Kiki1970
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Wanhopig

Bericht door Kiki1970 » wo 29 nov 2017 21:43

@ Marjan : je zegt dat ik je te kort doe. Ik hou me juist vast aan jouw berichten en die van Lee! Sorry dat het zo is overgekomen!

@ Lee: jij en Marjan hebben me duidelijk gemaakt dat de overgang een proces is waar je doorheen moet. Ik begrijp jullie heel goed!
Maar het begrijpen helpt mij niet om zonder kalmeringspillen te zijn.
Wees a.u.b. niet boos op me!
Toen de huilbuien begin december begonnen (begon 1ste dag van menstruatie) dacht ik gelijk aan de overgang omdat ik gewoon niet wist waarom ik huilde. Na ruim 2 weken dagelijks huilen zonder reden, ging ik bloed prikken voor FSH en LH. Was negatief.
2 dagen later word ik ongesteld.
Die dag werd ik wakker met onrust en paniek, waardoor ik bij het GGZ belandde en AD en kalmeringspillen kreeg.
Weken lang was ik in bed..... denkend dat ik gek aan het worden was.
Januari tot maart geen menstruatie.
Ik weer naar de huisarts om fsh en lh te laten testen. Dokter zei: menstruatie kan uitblijven als je veel stress hebt. Na aandringen kon ik FSH en LH nog een keer testen. Dat was eind maart.
Uitslag: FSH 64 en LH 50.
Conclusie huisarts: post menopauze.

Na bijna 4 maanden in een hel te zijn en wekelijk naar psycholoog om erachter te komen wat ik mankeerde krijg ik te horen dat ik in de overgang ben.
4 maanden lang dag in dag uit denken dat ik dood ga. Dat ik gestoord ben....
Probeer me te begrijpen dames.... dit was en is voor mij een trauma geworden.
Als ik eerder wist dat het met de overgang te maken had, zou ik niet zo ver gezonken zijn denk ik.

Kiki

Desi
Berichten van Desi
Onderwerpen van Desi
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd NU: 56

Re: Wanhopig

Bericht door Desi » do 30 nov 2017 10:39

Hallo Kiki,

Toen ik 8 jaar geleden in de postmenopauze terecht kwam wist ik dat ook niet. Ik wist gewoon niet wat me overkwam... De onrust, de angst, de paniek... ineens van de een op andere dag stond ik stijf van de stress en spanning en ik had geen idee waardoor.

Ik ben bijna een jaar onder behandeling van een psycholoog geweest voor een angststoornis en na dat jaar kreeg ik de diagnose burn-out.
Door die burn-out kwam ik 7 maanden thuis te zitten van mijn werk en kon ik tot rust komen. In die 7 maanden kwam ik tot de ontdekking dat ik de burn-out had gekregen omdat ik maar wilde dat alles bleef zoals het was, ondanks dat mijn hormoonhuishouding totaal aan het veranderen was. Ik wist toen nog niet wat een invloed hormonen op je kunnen hebben.

Medicijnen en kalmeringspillen heb ik nooit gebruikt, dat wilde ik niet, en ik ben echt door de angst- en paniekaanvallen heengegaan. Een waardeloze tijd! Voor mij, maar zeker ook voor mijn man en directe omgeving. Gelukkig kreeg ik wel heel veel begrip, vooral van mijn man.
Ondertussen weet ik ook dat ik geen angststoornis heb/heb gehad en dat de psychologische hulp, terwijl ik daar voor andere zaken ook echt wel wat aan heb gehad gelukkig, voor een angststoornis eigenlijk niet de weg was. Maar in de huidige tijd moet overal een stempel op gedrukt worden, anders begrijpen we het blijkbaar niet. De overgang is echt een ondergeschoven kindje in onze maatschappij, alhoewel ik wel moet zeggen dat ik om me heen wel merk dat dat aan het veranderen is. Ik denk dat dat ook komt omdat er steeds meer vrouwen zijn, ik ben er daar een van, die er gewoon over praten.

Over is het ondanks 8 jaar menopauze nog steeds niet. De paniekaanvallen, onrust en gejaagdheid steken nog bij tijd en wijlen (best nog regelmatig zelfs) de kop op. Ik ga er alleen ondertussen wel anders mee om, ze slaan me niet meer zo uit het lood als een aantal jaar geleden. Maar leuk is het niet, vooral ook omdat ik geen idee heb hoelang het nog gaat duren.

Wat ik ook geleerd heb is goed naar mijn lichaam te luisteren (en naar de hormonen) en ik accepteer dat ik in een andere fase van mijn leven ben beland. Ik let beter op mijn grenzen, verwacht dat de mensen direct om mij heen accepteren dat mijn grenzen anders liggen dan een aantal jaar geleden (en dat doen ze gelukkig ook) en ik ben echt gestopt met hollen/rennen/vliegen. En als ik daar goed op blijf letten, blijven de angst- en paniekaanvallen behoorlijk op afstand. Maar toch ga ik ook nog regelmatig 'de fout' in, gewoon omdat het leven van alle dag nou eenmaal best druk en veeleisend kan zijn.

Heel veel sterkte,
Desi

Door66
Berichten van Door66
Onderwerpen van Door66
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Wanhopig

Bericht door Door66 » za 02 dec 2017 12:28

Ja, Kiki,

en dan komen we er eindelijk achter dat we het niet zelf zijn die in de war is maar de hormoonhuishouding, blijft de omgeving dit nog wel zo zien.
Je mag er niet meer over praten en moet maar aan de hormonen gaan. Ik kom dit zowel op mijn werk als bij vrienden tegen.
Ik heb het er wel regelmatig over. Blijkbaar teveel. Mensen krijgen genoeg van je.
Soms gaat het weken goed en nu net 1,5 week slecht geslapen en dan wil je wel eens wat delen als je alleen woont.
Maar in de periodes dat ik me goed voel ben ik een leuke vrolijke, warme en humorvolle creatieve vrouw met veel diepgang.

Ik lees net weer opnieuw het hele verhaal van de FSH en de hormoonschommelingen die niet te voorspellen zijn
en dat juist in die onvoorspelbaarheid het probleem zit. De angst en paniek. Dat het je/me zo kan overvallen.
En wanneer dit samenvalt met extra stress van buitenaf. Dubbel feest!!
Hormonen wil ik liever niet gebruiken, maar dit. En nu ben ik net begonnen met de monnikspeper. Die ga ik een maand proberen.

Door

Marjan
Berichten van Marjan
Onderwerpen van Marjan
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 64

Re: Wanhopig

Bericht door Marjan » zo 03 dec 2017 13:13

Door66 schreef:
za 02 dec 2017 12:28
Hormonen wil ik liever niet gebruiken, maar dit. En nu ben ik net begonnen met de monnikspeper.
Beste Door,

In monnikspeper gaat het om hormonen: fyto-oestrogenen.

Marjan

Kiki1970
Berichten van Kiki1970
Onderwerpen van Kiki1970
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Wanhopig

Bericht door Kiki1970 » ma 04 dec 2017 17:19

@Door:

wees blij dat je ook goede dagen hebt. Bij mij is dat nog steeds niet.
En over de FSH waarde......ook al heb je waardes die bij de overgang horen.... je wordt niet serieus genomen door de artsen. Ze kennen alleen de opvliegers. Angst en paniekaanval? Ja.... dan moet je maar naar een psycholoog zeggen ze.
Succes met de monnikspeper!
Ik denk dat je het wel meer dan 1 maand de tijd moet geven om te zien of het wat doet.
Ik persoonlijk zou niks met alleen oestrogeen gebruiken. Ik heb teveel op internet gelezen over oestrogeendominantie.
Dat oestrogeen tijdens de overgang daalt, maar progesteron veel meer.

Kiki

Door66
Berichten van Door66
Onderwerpen van Door66
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Wanhopig

Bericht door Door66 » ma 04 dec 2017 19:39

Hoi Kiki,

Tja, toen ik de monnikspeper voor de eerste keer nam dacht ik al: "oh, daar gaan we weer". Weer iets uitproberen. Ik geloof er al bijna niet meer in. Pfff...het is ook wel een beetje een wanhoopsdaad zoals Lee al zei: "Je probeert steeds wat". En uiteindelijk moet je er doorheen. Ik hink op 2 benen.
En wat je zegt, misschien wat langer dan 1 maand zoals je zegt. Volgens gyn. minimaal een cyclus. Heb nu weer een maand overgeslagen trouwens. Ik hoop dan zo dat het zal stoppen.
Ik zit er nu wel helemaal doorheen hoor. Al bijna 2 weken, met alleen een goede dag wanneer ik goed geslapen heb. Ben mezelf niet meer. 2 Dagen werken kan ik nog net aan en daarna kan ik werkelijk geen zinnig woord meer uitbrengen. Ben mezelf niet door de moeheid. Ben helemaal leeg. Hou het een paar uur vol. Ben nu vrij somber van het niet slapen. Ik snap niet hoe mensen dat volhouden.
Maar gelukkig geen paniek. Dat is vreselijk naar en eng.
Ik moet nog een paar dagen thuis werken en dan heb ik bijna een maand vakantie. Hopelijk gaat me dat goed doen. Ik heb het veel te druk gehad. Dit was een zware les!

Door

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Wanhopig

Bericht door Lee64 » ma 04 dec 2017 21:41

Hallo Door
Door66 schreef:Pfff...het is ook wel een beetje een wanhoopsdaad zoals Lee al zei: "Je probeert steeds wat".
was niet precies wat ik zei.

En
Door66 schreef:Weer iets uitproberen
bleef ik zeker niet doen! Dat was vooral iets aan het begin van mijn overgang toen ik alle informatie hier nog niet gelezen had.
Lee64 schreef:
zo 19 nov 2017 11:07
Rondshoppen bij hulpverleners en oplossingen zoeken in medicatie of therapie, lijkt logisch Kiki en daar trappen we volgens mij allemaal in aan het begin van onze overgang om de simpele reden dat we er niet genoeg vanaf weten. Pas toen ik me verdiepte in het proces van de overgang en de overgang kon gaan zien als een (weliswaar zware maar wel ) normale en ook nodige levensfase in het leven van een vrouw ging het langzaamaan weer beter met mij. Schrijven in een dagboek en heel veel lezen hier hielp mij daarbij
Is wat ik precies schreef.

Vr gr Lee

Door66
Berichten van Door66
Onderwerpen van Door66
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Wanhopig

Bericht door Door66 » ma 04 dec 2017 21:52

Lee,

Ik begrijp de strekking van je verhaal heel goed hoor, ook al heb ik je verkeerd geciteerd :geek: Sorry daarvoor. Maar volgens mij bedoelen we toch echt hetzelfde.
En dat 'weer' iets uitproberen gaat toch duidelijk over mezelf. Ik worstel er nog allemaal mee. Probeer de balans te vinden.

Groet, Door

Door66
Berichten van Door66
Onderwerpen van Door66
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Wanhopig

Bericht door Door66 » vr 15 dec 2017 13:13

Hallo dames,

Nu ik even afstand heb kunnen nemen van het drukke leven in Nederland en tot rust kan komen op een warm eiland in een huis waar ik 's morgens alleen vogels hoor, merk ik hoe moe ik ben. Moe van alles. Zo moe. Heel dankbaar dat ik hier mag zijn nu.
En het gevaar is dan dat ik allerlei oorzaken ga zoeken voor het probleem, terwijl ik eigenlijk bekaf ben.

Door

Karin
Berichten van Karin
Onderwerpen van Karin
Menopauzejaar:

Re: Wanhopig

Bericht door Karin » za 16 dec 2017 14:31

Hoi Door,

Ja dat is het. Voldoende stappen terug doen en afstand nemen van al het moeten.
Dan kun je jezelf weer voelen en kan de boodschap onder de emoties aandacht krijgen.
Van de stilte krijg ik antwoorden. Van pillen niet.

Karin

Gesloten
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht