Overgang en daarbij ook nog hoog-sensitief

Een van de bekendste verschijnselen van de overgang die altijd worden genoemd, zijn de wisselende stemmingen en het emotioneler zijn
Gevoelens - Emoties - Stemmingen
Shania
Berichten van Shania
Onderwerpen van Shania
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd NU: 48

Overgang en daarbij ook nog hoog-sensitief

Bericht door Shania » vr 18 aug 2017 01:56

Hallo dames.

Sinds een week of 2 achtereen zie ik het helemaal niet meer zitten nu. Eerder kon ik mezelf na een dag of 2 hooguit wel weer herpakken. Daar heb ik ineens de kracht niet meer voor. Ik heb een zeer begripvolle man, maar die heeft op het moment door mij ook niet zo'n leuk leven. Ik heb geen kinderen en geen broers en zussen. Ook geen baan daar mijn man een eigen onderneming heeft. Daarin is voor mij sinds 5 jaar geen werk meer. Ik zit hele dagen doelloos op die stomme PC te loeren en verveel me kapot. De tijd van shoppen, wat ik graag deed, is voorbij daar ik steeds dikker begin te worden. Dan is kleding kopen echt niet leuk meer.

Ook ben ik onzeker geworden in de auto daar mijn ogen het laten afweten. Alles heb ik dankzij dit forum maar betrokken op de overgang die deze klachten veroorzaakt. Ik ga nu toch twijfelen of het wel zo is. Dit lijkt toch meer op een depressie. Mede door de maatschappij waarin we leven en alle terreur om ons heen verlies ik de zin van mijn bestaan. Ik heb slaap-problemen gekregen door al het gepieker en de vieze lucht in Nederland die mij heel benauwd maakt. Dat kan toch allemaal geen overgang zijn?
Ik heb een depressie-verleden met de nodige AD en een opname, dus ik weer daar veel van. Ik ben 15 jaar geleden gestopt met elke vorm van psychische hulp daar het me weinig heeft gebracht.

Zijn er meer vrouwen die zo ver heen zijn en zo diep zitten als ik? Ik kan het me niet voorstellen namelijk.

Ik heb het opbouwen van een gezin (bewuste keuze) gemist, kan ik daarom zo van slag zijn? Een soort empty nest-syndroom terwijl dat nooit vol is geweest? Ik kan me nergens toe zitten, vind alles zinloos. Wanneer en vooral hoe kan ik het weer warm in mijn hart krijgen? Ik vind dit toch wel erg zorgwekkend! Ook die hoog-gevoeligheid van mij zal daar aan bij dragen. Die zet je niet zomaar even opzij, daarmee ben ik helaas geboren. Hulp zoeken zie ik gezien mijn verleden niet meer zitten. Ik wil alleen graag weten of er dames zijn die dit ook hebben meegemaakt of er in zitten. Dat zal mij enigszins gerust stellen waardoor ik misschien weer wat stabieler wordt.

Een zeer verdrietige en moedeloze Shania.



Diaantje
Berichten van Diaantje
Onderwerpen van Diaantje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Overgang en daarbij ook nog hoog-sensitief

Bericht door Diaantje » vr 18 aug 2017 11:48

Beste Shania,

Wat vervelend allemaal wat ik lees.
Ook ik ben hoogsensitief en daardoor ook veel gevoeliger voor alles om me heen.
Ik wil je een hart onder de riem steken en je sterkte wensen.
Het is jammer dat alle hulp in het verleden je niets heeft gebracht, maar laat de moed niet zakken meis.
Blijf zoeken naar iets waar jij je wel goed bij voelt.

Sterkte,
Diana

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Overgang en daarbij ook nog hoog-sensitief

Bericht door Lee64 » vr 18 aug 2017 12:24

Hallo Shania
Shania schreef:
vr 18 aug 2017 01:56
Zijn er meer vrouwen die zo ver heen zijn en zo diep zitten als ik? Ik kan het me niet voorstellen namelijk.
Ik herken het wel hoor, weliswaar van een paar jaar geleden maar kan me echt nog wel herinneren hoe het voelde...... ook weet ik nog dat het allemaal behoorlijk uitzichtloos leek maar mijn ervaring is anders inmiddels.......in het leven blijft niets zoals het is namelijk....goede tijden niet maar slechte tijden ook niet gelukkig....... Het heeft gewoon tijd nodig en aandacht.

Wat mij op de been hield, nou ja op de been, ik was een tijd lang niet op de been eigenlijk om het zo maar te zeggen :) maar wat mij hielp in die tijd was iets wat ik hier op de site las: je depressief voelen is wat anders dan een depressie hebben en jezelf 'herpakken' om de 2 dagen wat je schrijft, impliceert eigenlijk dat die depressieve gevoelens er niet mogen zijn, niet van je zelf maar het mag ook vaak niet van onze omgeving en zeker niet van de maatschappij. Nare gevoelens moeten allemaal 'weg-gemedicaliseerd' en opgelost worden terwijl ze eigenlijk gewoon nodig zijn om jezelf opnieuw uit te vinden.

Naast alle lichamelijke verschijnselen die tijdens de overgang allemaal opspelen was 'mezelf opnieuw uitvinden' voor mij namelijk toch wel de belangrijkste rode draad in of van de overgang en dat viel niet mee.
Ik las er elders pas nog een mooi artikel over en herkende er veel in.

--- "Een nieuwe versie van jezelf ontdekken. Vroeger ging dat vaak vanzelf. De middelbare school, studeren, werken, samenwonen, verhuizen, kinderen.. allemaal momenten waarop je weer even kon en vaak ook moest herijken.
En toen was er in mijn leven heel lang ‘niks’. Werken, kinderen, dat combineren, ‘aan mijn relatie werken’, vakanties, kerst vieren – dit jaar bij jullie of bij ons? – en hop! weer een jaar voorbij. Dat voelde lang prima, maar ergens begon het te schuren en nu heb ik je reinste onrust in mijn kont. Tijd om mijn persoonlijke normen en waarden te heroverwegen. Je perspectief verandert nu eenmaal als je ouder wordt."
---

En dat veranderde perspectief ( je zet als het ware 'je roze hormoonbril' af) maakt dat de overgang voor veel vrouwen ook een periode is van terugkijken op je leven tot nu toe.......dat gaat vanzelf onder invloed van je hormonen.....
het is dus niet zo gek in jouw geval dat je je eerder bewust gemaakte keuze van geen kinderen een soort van opnieuw tegen het licht houdt.....en dat dat voelt als een soort empty nest gevoel terwijl het nooit vol is geweest lijkt mij ook niet zo gek. Daar is hier op het forum ook weleens meer over geschreven.
En vrouwen met kinderen kijken op hun beurt ook terug op eerder gemaakte keuzes. En vragen zich soms af waar ben IK eigenlijk gebleven?

Afleiding zoeken bij 'nare' gevoelens wat ik hier regelmatig lees als advies van de ene overgangsvrouw aan de andere is mijns inziens niet de oplossing. Ik citeer hierbij Anette elders op dit forum:

--- "Met afleiding red je de overgang niet. Afleiding tijdens de overgang is mooi om even te ontspannen van innerlijke processen waar je in zit.
Op die manier helpt afleiding je door de overgang. Dan krijgt je overgang aandacht. Aandacht heeft een helende werking.
Zet je afleiding in de hoop dat je door kunt blijven gaan en laat je de aandiende processen voor wat ze zijn, dan ben je met de afleiding vooral brandjes aan het blussen om de buitenkant, de schil, in takt te houden namelijk: het door kunnen blijven gaan. Want dat is je geloof.
Het spreekt voor zich dat afleiding dan al gauw meer kracht van je gaat vergen dan dat het nog kan geven"
---

Over hoog sensitief zijn an sich weet ik niet zoveel, wel weet ik dat ik tijdens mijn meest heftige overgangsjaren ook ontzettend gevoelig was voor alles: geluiden, geuren, gevoelens, gedrag van anderen enz. enz.

Afijn, terug naar jouw bericht en je vraag daarin: ik herken dus wat je schrijft. Heb denk ik wel hetzelfde meegemaakt.
Ik voel me overigens tegenwoordig niet meer zo. Dat is een heel proces geweest waar ik al veel over geschreven heb en waarin ik zeker niet uniek ben. Het is alleen jammer dat er het vaakst geschreven wordt over lichamelijke verschijnselen terwijl de overgang zoveel meer behelst.

Hou vol!

vr gr Lee

Lia
Berichten van Lia
Onderwerpen van Lia
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 62

Re: Overgang en daarbij ook nog hoog-sensitief

Bericht door Lia » vr 18 aug 2017 13:29

Beste Shania,

Dat kan echt wel allemaal de overgang zijn.
De verschijnselen die jij beschrijft maken heel veel vrouwen mee tijdens de transformatie die de overgang is.
Een tijd waarin gevoeligheid toeneemt, levensvragen op kunnen komen, vrouwen een scherper oog krijgen voor onrecht, anders naar de wereld en naar het leven gaan kijken. Onze zorghormonen die niet meer vanzelfsprekend hun werk (kunnen) doen.
Het zijn de veranderingen in de (zorg)hormonen die het verschil maken, niet het hebben van kinderen.

Dat je tijdens zo'n proces gaat door een periode waarin je het oude mist, is logisch. Dat is inherent aan verandering. Het oude inleveren terwijl je nog niet weet wat het nieuwe zal worden. Zeker kan dat gevoelens geven van leegte, van eenzaamheid, meer emotie......... noem het maar op.

Ik snap heel goed dat je geen heil ziet in psych. hulp.
De overgang stuurt zichzelf. Het is niet een verzameling van etiketjes, maar een geheel.
Mijn ervaring is dat je met het zoeken naar etiketjes en je daarop richten, jezelf opdeelt in hokjes, terwijl de overgang een proces is dat raakt aan alles wat het leven betreft en dus ook in alles voelbaar kan zijn.
Mijn ervaring met psych hulp is dat het eventjes een oplossing leek, maar een paar jaar later toch weer volop bij me terug kwam. Dan was ik nog meer in de war, en kreeg er ook nog het gevoel bij dat ik alsmaar faalde.

Er komt echt weer een keer meer stabiliteit Shania, die er ws anders uit zal zien dan vroeger, maar waarmee je weer prima uit de voeten kunt.
Ik denk dat als je het nu de tijd geeft, en jezelf kunt laten zijn wie en wat je nu bent, met alles wat daar voor nu bij hoort aan vragen, onzekerheden, verwerking, emotie, gevoelens, je straks alleen maar steviger in het nieuwe kan staan.

Ik heb veel doelloosheid en gevoel van leegte gekend in mijn overgang. Ze zijn niet per definitie nutteloos. Verre van dat, zou ik eerder zeggen.
Het gaf mij de kans er voor mezelf te zijn, de gelegenheid om wat dieper in mezelf af te dalen, i.p.v. met laten mee zuigen door al die plaatjes waaraan ik zou moeten voldoen.
Dat is allemaal niet niets doen. Integendeel, het is hard werken.
Het is ook heel jammer dat doelloos bezig zijn en verveling zo worden afgekeurd. Jammer omdat het vrouwen die dat nodig hebben, onnodig een gevoel van eenzaamheid kan bezorgen.

Wat ik wil zeggen, het is echt wel de overgang. Geen kwestie van je herpakken, maar van een verandering waarbij je nu instaat tussen waar je vandaan kwam en waar je naar toe gaat.

Ik wens je heel veel sterkte.

Misschien heb je hier nog iets aan?
Overgang en psychotherapie
Ze schreeuwden moord en brand

groet
Lia

Shania
Berichten van Shania
Onderwerpen van Shania
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd NU: 48

Re: Overgang en daarbij ook nog hoog-sensitief

Bericht door Shania » za 19 aug 2017 09:32

Daantje, Lee en Lia,

Het is bijna niet uit te leggen hoeveel ik heb aan jullie visie die jullie hier in "mijn" topic plaatsen. Ik ben jullie dan ook enorm dankbaar, want daar heb ik nou echt iets aan! Ik lees jullie woorden telkens opnieuw, en dat doet me zo goed! Dat had ik niet verwacht, en daarom zie ik jullie reacties als een heel groot cadeau!

Dat jullie überhaupt gereageerd hebben is heel fijn en had ik echt nodig. Maar met name de inhoud van jullie verhalen vind ik zo sterk. Heel goed voor mij om te weten dat die doelloosheid en nutteloosheid ( zoals ik ze noemde) niet opgevuld hoeven te worden, maar ze te laten zijn.

Ik ben echt een beetje sprakeloos ,en daarom laat ik het even hierbij. Weet dat ik jullie enorm dankbaar ben, want jullie gaven mij precies de juiste leidraden, warmte, en een heel stuk onrust is weg gevallen. Dank jullie wel!!!
Nu ben ik alweer in staat om mezelf als volwaardig mens te zien. Ook mijn grenzen aangeven kan ik nu beter op een assertieve manier, i.p.v. met een hysterische huilbui vertellen dat ik iets niet meer kan of wil.
Ook voor jullie het allerbeste, sterkte met alles, en heel veel warmte en goeds wens ik jullie toe.

Een zeer dankbare Shania.

Sandra72
Berichten van Sandra72
Onderwerpen van Sandra72
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 47

Re: Overgang en daarbij ook nog hoog-sensitief

Bericht door Sandra72 » vr 29 sep 2017 10:33

Hallo Shania en alle andere dames,

Wat een wijsheid hier, ik was er echt even stil van... Heb deze woorden op me in laten werken en ik herken zoveel van wat je zegt over die hopeloze momenten, waarbij ik altijd zo sterk de afstand voel tussen wie ik denk die ik moet/wil zijn en wie ik op dat moment gewoonweg ben. Het voelt dan als een soort van weerstand tegen de realiteit, en dat doe ik zelf...

Door het lezen van jullie woorden, moest ik denken aan een beeld waar ik veel mee heb gewerkt, maar nooit in dit licht had gezien. Ik heb me veel bezig gehouden met Theory U (voor hele andere doeleinden, hoor), wat een model is voor veranderprocessen. Hierbij is de vorm van het proces ook een soort "dal" dat wordt gezien als een heel waardevol moment van stilte en leegte (en hier komen angst, verdriet, en al het mogelijke aan aanwezige emoties nu eenmaal op, waarbij de oefening is om ze dan heel bewust ruimte te geven en weer los te laten). Uit deze leegte wordt dan vanzelf iets nieuws geboren; er dient zich iets nieuws aan zodra daar de ruimte voor is. We gebruiken daarbij ook vaak de quote van Leonard Cohen: "There is a crack in everything, that's how the light gets in." En ik krijg gewoon kippenvel bij de toepasbaarheid die ik hierbij voel. Jullie wijze woorden hebben mij gewezen op iets heel fundamenteels waarvan ik het eigenlijk was vergeten (of iig niet in deze context had herkend): die depressieve momenten en periodes zijn juist de ruimte waarin transformatie kan plaatsvinden, zeker ook in de overgang...

Ik ben zo dankbaar dat jullie me hieraan hebben herinnerd... Soms is het zo'n worsteling om in moeilijke periodes de waarde van mezelf en het moment in te blijven zien; om het proces de ruimte te kunnen geven, om geduld te hebben en te vertrouwen op het leven... Om inderdaad mijn ruimte te nemen en kalm te communiceren aan mijn man en kinderen wat er gaande is en dat ze zich geen zorgen hoeven te maken dat ik me zo terugtrek van anderen. Ik houd heus van op mezelf zijn, ik ben nou eenmaal nooit zo'n super sociaal mens geweest. Maar in de weken dat depressie erin sluipt merk ik wel dat het dan ook moeilijker is om perspectief te blijven houden (man staat ook gewoon te dichtbij om die te kunnen bieden). Daarom ben ik ook zo blij dat er zoiets bestaat als dit forum: wat een fijne plek!

Oh, en Shania, ook ik ben in de afgelopen jaren best aangekomen en houd gewoon niet meer van winkelen en pashokjes (ook door andere factoren, maar het speelt wel een rol). Had echt een tijdje dat ik te lang bleef rondlopen in oudere kleding (of niet goed passende), gewoon omdat ik zo tegen het winkelen opzag. Nou, dat doet ook geen wonderen voor je depressieve periodes... Maar toen was online winkelen,ook voor grote maten ineens echt een uitkomst.
Ook dat heeft voor mij bijgedragen aan een beter gevoel van eigenwaarde, omdat ik weer wat liefdevoller aandacht aan mezelf kan schenken.

Nou ja, heel verhaal, ik zie dat dit al wel een maandje geleden was, maar jullie hebben me zo onbeschrijfelijk mooi terug gebracht naar iets wat me ontzettend veel steun en kracht geeft en waarvan ik gewoon vergeten was dat het ook in deze situatie weer toepasbaar is... Dat ik niet moet proberen om van de ene kant naar de andere te "springen" (dat gebeurt er als ik me probeer te "herpakken", zoals jullie al zeiden), maar beter met aandacht kan lopen waar ik ben, en er bij elke stap bewust bij blijven en opletten: zien hoe alles zich ontvouwt... Ik wens jullie alle kracht en oneindig veel wijsheid toe en hoop dat het beeld van dat "dal van transformatie" misschien ook voor jullie helpt.

Met veel dankbaarheid,
Sandra

Shania
Berichten van Shania
Onderwerpen van Shania
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd NU: 48

Re: Overgang en daarbij ook nog hoog-sensitief

Bericht door Shania » ma 09 okt 2017 15:04

Dag Sandra,

Het doet mij heel goed dat je op deze dankbare manier reageert. Dat betekent dat ik na veel twijfelen over dit topic toch iemand heb kunnen helpen. En dat terwijl ik zelf verre van goed in mijn vel zit, zoals bijna alle dames hier.
Wat ik eng blijf vinden is dat in mijn geval de depressie toch echt heel veel lijkt op die ik vroeger heb gehad. Ik was rond de 25 jaar en heb zeker een jaar een zware depressie gehad. Helaas komt door die overgang zoveel rotzooi naar boven waarvan ik dacht alles een plek te hebben gegeven.
Ik doe net als jij, alles in slow-motion en heel bewust. Geen rare uitspattingen meer want die eindigen telkens in meer zorgen en ellende. Ook geen belangrijke beslissingen nemen in deze fase!
Wij willen dolgraag van ons huis af, maar nu in een verhuizing zitten betekent voor mij ook lichamelijk een uitputtings-slag. Stress doet hele nare dingen op lange termijn met niet alleen de psyche van een mens, maar zeker ook met het lichaam.
Dank je voor je goeie tip van online winkelen. Ik doe dat zelf ook steeds meer, want inmiddels past gewoon niets meer. Ik was jarenlang 55 kilo ( maat 36) en ben helaas erg klein, 1.54m. Dan zie ik elke kilo extra goed.

Zo jammer dat niet alleen mijn denkwijze, smaak en gevoel veranderen, maar ook de buitenkant van mijn lichaam. Ik herken mezelf bijna niet meer!
En toch begin ik die hele overgang steeds meer te zien als een interessante fase.Want langzaam wen ik aan bepaalde veranderingen. Dat is winst, toch? Het is niet alleen maar kommer en kwel, maar je moet er voor open staan.
Ik heb ervoor gekozen om niet alleen maar negatief te zijn. Dat bouw ik op in de sterke fases zeg maar.

Ik houd een dagboek bij waarin ik schrijf hoe ik dat gedaan heb. Voor als ik er weer eens helemaal doorheen zit. Zoals nu helaas. Maar ik geloof in mezelf, al vind ik mezelf op dit moment zielig en een kreng tegelijk!
Ik wens jou Sandra ook alle goeds toe in goede gezondheid. Het komt goed als je de tijd voor je laat werken. Want dat is het; Geen verzet, "go with the flow". En nee, dat is niet makkelijk. Zeker niet omdat het jaren lang duurt.

Shania.

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht