Mezelf kwijt door stress, hormonen en hormoongevoelig zijn

Een van de bekendste verschijnselen van de overgang die altijd worden genoemd, zijn de wisselende stemmingen en het emotioneler zijn
Gevoelens - Emoties - Stemmingen
Syllie66
Berichten van Syllie66
Onderwerpen van Syllie66
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Mezelf kwijt door stress, hormonen en hormoongevoelig zijn

Bericht door Syllie66 » wo 10 mei 2017 19:31

Hallo dames,

Ik ben nieuw hier, wel al heel veel, gelezen en enorm veel herkenning gehad en bemoedigende woorden gelezen. Dat geeft zeker kracht maar toch... Die stomme gedachten steeds.
Moet ook echt even mijn verhaal kwijt. Ben mezelf volledig kwijt momenteel. Ken mijzelf totaal, niet terug. Zo ontzettend akelig voelen al een aantal maanden. Ik denk zelf ook wel degelijk dat het de hormonen zijn maar ook waarschijnlijk een combinatie van veel stress erbij. Ben net vanmiddag bij de huisarts geweest dat het echt niet meer gaat. Heb een recept oxazepam meegekregen om de scherpe randjes eraf te halen en een afspraak bij de GGZ praktijkondersteuner. Het is naar mijn mening echt wel een hormonale depressie waar ik nu in zit, ben volledig out in mijn doen en laten. Zit momenteel thuis zonder werk, heb geen doel en structuur meer in mijn dagen, vind niets leuk, alles en iedereen om mij heen zie ik lachen en werk hebben en daar zit ik dan. Kom het huis niet uit. Totaal, geen eetlust, ben al 7 kilo, afgevallen. Een man die ontzettend z'n best doet en veel knuffels geeft maar niets helpt tegen dat overheersende gevoel van zwartheid. Heb ook bij de homeopaat middeltjes gekocht, o.a suntheanine, helpt wel maar huisarts is er niet mee bekend dus nu oxazepam meegekregen om wat beter te kunnen slapen, hopelijk helpt het...
Menstrueer nog steeds, heb geen opvliegers alleen die vreselijke geestelijke ellende.

Ben van nature een nuchtere en optimistisch persoon, stond altijd bekend om mijn rust en kracht... Ik weet dat ik niet de enige ben met deze ellende gezien dit forum.
Ga wel morgen solliciteren bij de thuiszorg, ik wil gewoon wat doen, geen idee of me dit lukt met hoe ik me nu voel..
Wat ik me ook afvraag, ha had daar geen antwoord op, heb tijdens mijn zwangerschappen ook extreem gereageerd op de hormonen, 2x 9 maanden extreem misselijk geweest, niets binnen kunnen houden, opgenomen geweest in ziekenhuis hiervoor, baby was geboren: met een paar uur waren al,de klachten weg en had ik weer eetlust. Hoe gek is dat!!!! Zou ik nu ook zo extreem reageren op die hormoonschommelingen? En ook gek is, s morgens zijn mijn klachten vele malen erger, tegen de avond gaat het wel, begin daar een patroon in te ontdekken vlgs mij... Is dit misschien herkenbaar voor iemand?
Wil ook niet aan de hormonen, is ha ook niet voor zei ze vanmiddag, voorschrijven AD ook niet, ligt momenteel ook erg onder vuur zei ze, of ze wel helpen kortom, ik weet het echt even niet meer!!!! Pfff, wat een verhaal, moest het even kwijt.
Als iemand zich herkent in mijn verhaal, ik hoor het graag, dank je wel alvast!

Syllie



Jose56
Berichten van Jose56
Onderwerpen van Jose56
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 58

Re: Mezelf kwijt door stress, hormonen en hormoongevoelig zijn

Bericht door Jose56 » do 11 mei 2017 01:43

Dag Syllie,

Ik ben lang niet hier geweest, heb uit mijn tijd goeie herinneringen aan hier. Ik had het er straks over met een vriendin, toen ze weg was ging ik nog eens kijken.
Kom jouw bericht tegen en wil er op reageren.
Wat je schrijft over de hormoonomslag die je direct na de bevalling zo goed voelde.......... was zo herkenbaar voor mij.
Mijn zwangerschappen waren ook zwaar, ik mankeerde niks, ze waren gewoon zwaar en er lag een grote grijze deken over me heen.
Net als jij...... het kind was geboren en ik voelde heel bewust direkt daarna hoe "iets" die grijze deken van me af liet glijden, en het was weg, ik was weer wie ik was. Dat verschil was zo groot dat ik het opnieuw voel als ik eraan denk.

Ik heb in mijn overgang nogal eens gelezen in de bladen dat de overgang "een fluitje van een cent" kon zijn als je er maar positief genoeg aan begon.
Als dat niet goed lukte kon je er dan voor naar een hulpverlener om het te leren. Mijn overgang ging over meer en over iets anders dan over positief of negatief gewaardeerde issues. Sowieso had ik niks met goed-en-fout-denken-theorieën
Tegenwoordig zijn therapieën weer gericht op moeten leven in het moment van nu. Of we er daarmee komen, ik denk het uiteindelijk niet. Fijn als je een brandje effe van het moment een beetje kunt blussen, maar als ze toch blijven oplaaien......
Het ging in mijn overgang in mijn overgang veel meer over essentiëlere dingen waardoor die brandjes uit gingen blijven.

Het was een tijd waarin mijn geschiedenis die al vast stond, en mijn toekomst die ik niet kende, elkaar tegenkwamen.
De eerste vol bagage en oude structuren die ik niet meer aankon en de tweede was nog volledig onbekend en vol onzekerheden
En intussen bepaalden de hormonen dat mijn lijf het niet altijd goed deed, en bepaalden ze ook nog eens hoe ik alles voelde en beleefde.

Nee, je kan nog zo positief zijn, of alsnog positief denken aangeleerd krijgen, of de brandjes leren blussen, maar inderdaad daar red je de overgang echt niet mee. De hormonen bepalen!!
Het interesseert die hormonen echt niet hoe ik denk of welke waardering ze krijgen voor hun werk, die doen gewoon hun werk.
Ze nemen hun tijd, zetten ons klem en laten ons uitzoeken wat we achter ons laten en wat in de rest van ons leven beter bij ons zal passen.
Het enige wat mij rust gaf in die klem, was mezelf niet te laten haasten naar een oplossing toe, en dat zelf ook niet te doen. Mijn overgang was niet een kwestie van links of rechts denken, en ook niet van groen of blauw gedrag
Hoe minder druk daarop zat, hoe meer ik van mijn kwijtgeraakte en veranderde zelf kon terugvinden.

In die tussentijd kon ik trouwens ook niet overweg met ochtendverplichtingen, dan was ik te beroerd. Aan het eind van de middag trok het bij, om me dan 's avonds redelijk te voelen.
Ik denk dat zeker dat laatste voor heel erg veel vrouwen herkenbaar is. (Cortisol schijnt ook in de ochtend het hoogst te zijn)

En als ik het samen moet vatten dan was voor mij het belangrijkst zoveel mogelijk stress te vermijden, niet eenvoudig maar het deed er wel toe.
En ook heel veel dingen die ik voor die tijd van mezelf móest, of dacht dat ik die moest, in de prullenbak gooien.
Vooral het idee dat ik moest presteren kon me ontzettend ontmoedigd, moe en down maken.

Ik wens je heel veel sterkte met je overgang
Josee

Jacobina
Berichten van Jacobina
Onderwerpen van Jacobina
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd NU: 67

Re: Mezelf kwijt door stress, hormonen en hormoongevoelig zijn

Bericht door Jacobina » do 11 mei 2017 11:20

Hallo Josee,

Wat herken ik veel wat jij hier schrijft. Ik ben ook al een paar jaar in de overgang, en het is een rottijd. Ook ik voel me s'morgens onrustig en verdrietig. En ja de hormonen bepalen hoe jij je voelt, je hebt er totaal geen invloed op. Je kunt wel zeggen ik doe dit of dat, maar dat helpt niet. Ik probeer altijd wel allerlei dingen te doen, zoals fietsen en boodschappen. Maar ik zal blij zijn, als alles eens achter de rug is. Naarmate de dag vordert voel ik mij ook vaak beter. Ik gebruik AD, maar heb het gevoel dat het niet helpt bij de overgang. Ja wij vrouwen moeten wat meemaken. Nog een fijne dag.

En Syllie jou wens ik ook veel sterkte.

Jacobina

Lieke
Berichten van Lieke
Onderwerpen van Lieke
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 61

Re: Mezelf kwijt door stress, hormonen en hormoongevoelig zijn

Bericht door Lieke » do 11 mei 2017 12:45

Hallo Jacobine,

Wat wel kan is voor jezelf besluiten niet over je grenzen te gaan. Ik heb geen controle over spanningen en stress die vanuit mijn omgeving komen, maar ik kan wel besluiten om me daar zo min mogelijk aan bloot te stellen. Niet dat het makkelijk was en a la minute alles veranderde, maar als ik van mezelf veel moet wat ik eigenlijk niet kan hebben, geeft dat iedere keer extra spanningen waarop mijn hormonen weer moeten reageren.
Je hebt nooit je hormonen volledig onder controle, je kunt wel proberen ze niet extra over hun toeren maken.
Als ik "nee" zeg tegen verplichtingen wordt dat niet altijd, maar vaak ook wel geaccepteerd bijvoorbeeld en dat scheelt toch echt wel in de onrust.

Maar er is wel de nodige ellende aan vooraf gegaan voordat ik dat allemaal voor mezelf op een rijtje had. De gemoedstoestand, de onrust en al die onzekerheid zoals van Syllie herken ik dan ook wel.

Lieke

Jacobina
Berichten van Jacobina
Onderwerpen van Jacobina
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd NU: 67

Re: Mezelf kwijt door stress, hormonen en hormoongevoelig zijn

Bericht door Jacobina » do 11 mei 2017 18:03

Hoi Lieke,

Nee ik ga ook zeker niet over mijn grenzen heen, als ik iets niet wil, dan doe ik het ook niet. In het verleden heb ik altijd teveel andere mensen hun zin gegeven, en daar pas ik nu voor, ik ben nu eerst even op de eerste plaats. Maar dat moet je wel even leren hoor, gaat niet altijd gemakkelijk. Maar ik weet nu precies wat ik wel en niet wil.

Vanmiddag een mooie fietstocht gemaakt, daar knap ik ook altijd wel wat van op. Sterkte allemaal.

Jacobina

Conny1966
Berichten van Conny1966
Onderwerpen van Conny1966
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Mezelf kwijt door stress, hormonen en hormoongevoelig zijn

Bericht door Conny1966 » za 13 mei 2017 22:19

Hoi Syllie,

Jouw verhaalt zou bijna door mij geschreven kunnen zijn, ergens in 2014 had ik dezelfde radeloosheid, niet weten wat ik had en hoe ik er mee om moest gaan.
Ik heb er destijds redelijk wat over geschreven dus ik zal niet alles meer herhalen, je kunt het teruglezen als je wilt.
Alles was zwart, ik was moedeloos en mezelf totaal kwijt. Maanden aan een stuk heb ik s' ochtends om 4 uur rillend van ellende beneden gezeten, overstuur en niet wetend wat ik met mezelf aan moest. Ik kon niet meer werken en kreeg de diagnose burn-out. Kreeg ook oxazepam van de huisarts en later schreef hij ad voor, deze heb ik niet genomen, omdat ik door veel te lezen o.a op deze site steeds meer aan de overgang dacht.
Ook bij de praktijkondersteuner ggz ben ik geweest, en psycholoog, voor mij had dit niet echt meerwaarde maar misschien voor jou wel natuurlijk.
Via een overgangsconsulente kreeg ik supplementen, geen wondermiddelen, meer wat ondersteuning.
Ook stond ik bol van de vage lichamelijke klachten, zat wekelijks bij de huisarts, heb ook van alles laten onderzoeken om dingen uit te sluiten, en dat gaf me toch wat rust.
Na een paar maanden verbeterde het langzaam tot ik nauwelijks last meer had. Helaas in 2016 na veel stress weer terug bij af, want stress is echt totaal funest bij me. Helaas heb ik veel stress en zorgen in mijn leven waardoor de overgang wel degelijk nog harder aankomt.
Ik heb nog steeds slechte periodes, maar kan wel weer gewoon werken en ergens naar toe ( heb tijden gehad dat ik heel de dag op bed lag totaal overprikkeld)
Ik heb veel verplichtingen afgezegd, en probeer regelmatig iets te doen wat ik echt leuk vind ( simpele dingen) ik herken steeds meer klachten die ik kan linken aan de overgang en die maken me dan ook niet meer zo bang.
Ook ben ik in mijn omgeving open over hoe ik me voel, en vind dan soms toch wel herkenning omdat andere vrouwen dan ook bepaalde klachten hebben.
Een kant en klare oplossing heb ik dus niet, alleen rust, luisteren naar jezelf, bij twijfel toch naar de huisarts i.p.v. ermee blijven lopen en dus piekeren, en accepteren dat dingen anders zijn en dat je dingen niet meer kunt zoals vroeger ( en dat vind ik nog moeilijk)
Hoe ik me voel gaat nog erg wisselend maar ik hoop dat de goede periodes steeds langer zullen duren.

Heel veel sterkte gewenst met alles,

Groetjes Conny

Syllie66
Berichten van Syllie66
Onderwerpen van Syllie66
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Mezelf kwijt door stress, hormonen en hormoongevoelig zijn

Bericht door Syllie66 » do 18 mei 2017 19:16

Hallo Conny, en natuurlijk de andere dames die gereageerd hebben op mijn verhaal,

Dank je wel voor je reactie. Heel fijn om te lezen dat mijn verhaal herkenbaar is maar tevens ook verdrietig omdat wij vrouwen dit allemaal op ons dak (kunnen) krijgen!!
Mijn bezoek aan de praktijkondersteuner heeft ook bij mij niet veel nut gehad, een man hoe aardig ook, die zelf toegeeft dat hij van de hormoonveranderingen in een vrouwenlichaam, zeker niet in de overgang, niet veel verstand heeft, tja....
Moet over 2 weken terugkomen, weet nu al dat dat niets gaat toevoegen. Ga ook zeker niet aan de ad's, ben heel bang voor de bijwerkingen, durf zelfs de Oxazepam niet in te nemen, bang voor verslaving en afhankelijkheid....

Ben aangenomen bij de thuiszorg, niet echt wat ik voor ogen heb maar is in ieder geval iets. Ik zie er als een berg tegenop maar denk dat het feit dat ik nu verplicht het huis uit moet en fysiek aan de slag moet met de poets me afleiding geeft. Mijn potje theanine is op, ga zeker nieuwe kopen bij de homeopaat, helpt bij mij echt om rustiger te worden. Nu ik dit schrijf voel ik me eigenlijk wel goed, tis weer avond, hopelijk een beetje kunnen slapen vannacht, onvoorstelbaar dat dit morgenvroeg zo anders weer is...
Wel blij om te lezen dat waarschijnlijk de cortisol hier de grote boosdoener is en dat het beter ging na een paar maanden, geeft toch hoop...
Dit weekend met vriendinnen nachtje weg, ook even alle ellende van me af praten en (h)erkenning, kortom ik doe echt mijn best maar wat is het ontzettend moeilijk.....

Sterkte voor jullie allemaal, hebben we allen nodig,

Syllie

Yvo2008
Berichten van Yvo2008
Onderwerpen van Yvo2008
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 54

Re: Mezelf kwijt door stress, hormonen en hormoongevoelig zijn

Bericht door Yvo2008 » zo 16 jul 2017 09:10

Hallo

Erg herkenbaar! Misschien toch goed om een psycholoog te zoeken die er wel verstand van heeft! Mij helpen de oxazepam vooral tegen de spierkrampen! Veel naar buiten, hoofd leegmaken en af en toe een goede huilbui doet wonderen! Misschien moeten we landelijk praatgroepen opzetten. Dit forum helpt enorm maar het is toch te gek dat wij vrouwen zo moeten zoeken naar goede info en hulp!!! Sterkte!

Yvo

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht