Jarig en weemoedig....

Een van de bekendste verschijnselen van de overgang die altijd worden genoemd, zijn de wisselende stemmingen en het emotioneler zijn
Gevoelens - Emoties - Stemmingen
Rianne
Berichten van Rianne
Onderwerpen van Rianne
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 61

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Rianne » wo 17 jan 2018 12:39

Hoi dames,

Ik zie toch geregeld dat mannen, als ze er zelf voor staan, prima zien en weten wat er aan taken gedaan moet worden en ook gewoon het initiatief nemen daarvoor. Of het al heel snel leren.
Ik geloof niet dat het zo hard nodig is om mannen van een excuus te voorzien of om onszelf voor te houden dat ze er niet toe in staat zouden zijn.

Rianne



Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Lee64 » wo 17 jan 2018 23:03

Hallo dames

Dit topic gaat inmiddels minder over weemoedigheid en het al dan niet lege nest, en meer over grenzen aangeven en bewaken.
Dat geeft natuurlijk niks, want ook dat is een big issue tijdens de overgang. Grenzen aangeven en bewaken.
Ik ben er echt goed in geworden al zeg ik het zelf :D , maar dat was dan ook bittere noodzaak om heelhuids door de overgang te komen. Net als jij Desi belandde ook ik in een gigantische burn-out toen ik geen stap terug deed. Als excuus heb ik alleen dat ik niet wist toendertijd dat ik in de overgang zat. Als ik eerder op dit forum en de site had kunnen lezen was het niet zover gekomen denk ik.
Derhalve benijd ik de jongere vrouwen weleens, de vrouwen die achter in de 30 of begin 40 op dit forum terecht komen. (Allemaal vragen ze zich of het wel kan op die leeftijd aan de overgang beginnen. Ja dat kan en is zelfs normaal. Het is hier op diverse plekken te lezen en allemaal vragen ze het opnieuw en kunnen ze het haast niet geloven. Wat zou het toch fijn zijn als we dat van jongs af aan allemaal leerden! Het zou ons een hoop onzekerheid en angst besparen) Mijn eigen overgang begon ook al rond mijn 40e weet ik achteraf, alleen kwam ik daar helaas pas achter op mijn 47e. Ik had het liever op mijn 40e geweten dan had ik er eerder rekening mee kunnen houden.

En dan die mannen....
Diaantje schreef:
wo 17 jan 2018 09:34
maar het blijft een man, ik moet hem wel alles melden, uit zich zelf merkt hij het niet
en Rianne schrijft
Rianne schreef:
wo 17 jan 2018 12:39
Ik zie toch geregeld dat mannen, als ze er zelf voor staan, prima zien en weten wat er aan taken gedaan moet worden en ook gewoon het initiatief nemen daarvoor. Of het al heel snel leren.
Ik geloof niet dat het zo hard nodig is om mannen van een excuus te voorzien of om onszelf voor te houden dat ze er niet toe in staat zouden zijn
.Zeker in een gezin lift een man vaak mee op de zorg die je als moeder hebt voor je kinderen. En dan ontstaan er van die ingesleten patronen, waarin die man ook een soort kind wordt. Tijdens de overgang kunnen dan plotseling de rapen gaar worden: denk verdorie zelf eens na. Even als voorbeeld: Ik weet nog dat ik, toen ik nog getrouwd was, de tandarts belde als mijn man een afspraak nodig had. (?) Herkenbaar? Ik de gezinsmanager. Voor de overgang vond ik dat normaal en tijdens de overgang toen mijn zorghormonen opraakten ergerde ik me er groen en geel aan, aan dat soort ingesleten patronen.

En idd na de scheiding bleek mijn man zelf de tandarts op te kunnen bellen ;)

En verder blijf ik het bijzonder vinden dat iedere overgang anders verloopt. Als je de geestelijke overgang even samenvat als 'jezelf opnieuw uitvinden' dan is het best bijzonder dat dat bij mij in de pré overgang een enorm issue was en bijvoorbeeld bij Desi pas in de post menopauze. Heeft iemand daar een verklaring voor?
Ik hoop in ieder geval niet dat ik mezelf in de post nog een keer uit moet gaan vinden! :mrgreen:

Vr gr lee

Desi
Berichten van Desi
Onderwerpen van Desi
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd NU: 56

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Desi » do 18 jan 2018 11:02

Lee64 schreef:
wo 17 jan 2018 23:03
En verder blijf ik het bijzonder vinden dat iedere overgang anders verloopt. Als je de geestelijke overgang even samenvat als 'jezelf opnieuw uitvinden' dan is het best bijzonder dat dat bij mij in de pré overgang een enorm issue was en bijvoorbeeld bij Desi pas in de post menopauze. Heeft iemand daar een verklaring voor?
Ik heb er niet echt een verklaring voor Lee,

Wat ik wel weet is dat ik sowieso 'laat' was met de pubertijd ook. Misschien dat dat dan ook geresulteerd heeft in het feit dat bij mij de geestelijke overgang pas na de laatste menstruatie kwam (wel als donderklap bij heldere hemel van de een op andere dag overigens)?

Ik denk dat ik het moeilijkste van alles vond het accepteren dat ik niet meer kon zijn die ik (dacht ik toen nog) wilde zijn. Dat is voor mij een gigantisch proces geweest. Ik denk dat ik daarom ook in een burn-out terecht ben gekomen, ik bleef proberen alles bij 'het oude' te houden. Doorgaan, harder lopen, meedoen, niet afhaken, erbij blijven horen (een enorm ding voor mij geweest tot de overgang) enz. Pas toen ik kon accepteren dat ik blijvend veranderd was, toen pas kon ik ook mijn grenzen herkennen en dus ook bewaken. Maar voor het zover was...
En toch... ik was in 2010 al lid van dit forum, maar toen lette ik eigenlijk alleen op de lichamelijke kant van de overgang. Voor mijn laatste menstruatie had ik alleen 'problemen' met een veranderd menstruatie-patroon. In december 2009 had ik mijn laatste menstruatie en direct daarna begon alle ellende in alle hevigheid, waarvan vooral de lichamelijke kant bij mij toen volop aandacht kreeg. Als ik toen geweten had wat ik nu weet, was het misschien wel anders gelopen.

groetjes, Desi

Plaats reactie