Jarig en weemoedig....

Een van de bekendste verschijnselen van de overgang die altijd worden genoemd, zijn de wisselende stemmingen en het emotioneler zijn
Gevoelens - Emoties - Stemmingen
Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Jarig en weemoedig....

Bericht door Lee64 » do 05 jan 2012 09:28

Ik ben vandaag jarig en voel me weemoedig.

Nooit gedacht dat ik het lege nest syndroom zou krijgen. Weet ook niet of dat het is want mijn nest is nog helemaal niet leeg maar ik mis ineens de tijd dat het hele gezin al vroeg in mijn bed sprong om me te feliciteren.....
Mijn pubers slapen nog. En mijn oudste woont tijdelijk(?) in het buitenland. Gelukkig kreeg ik al vroeg een sms'je van haar.

Toch komt het vooral door de overgang op zich met al haar sombere gevoelens dat ik me niet feestelijk voel volgens mij.....ik blijf die vrouw maar missen die ik was voor de overgang.
Zou dat gemis nou ooit nog overgaan?

Lee



Lydia1959
Berichten van Lydia1959
Onderwerpen van Lydia1959
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 59

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Lydia1959 » do 05 jan 2012 10:00

Hallo Lee,

Allereerst toch van harte gefeliciteerd met je verjaardag en om meteen op het lege nest syndroom te komen, daar kan ik me helemaal bij aansluiten. Het vrolijke gevoel wat je vroeger had bij je kinderen vond je toen heel gewoon en maakte je blij en verder stond je er niet bij stil.
Ik zou ook niets liever willen dan die vrouw van vroeger weer eens te ontmoeten. Maar die is er nog wel alleen op een andere manier dan toen. De kunst is het loslaten van alles waar je geen invloed op hebt, dat je kinderen groter worden, je zorgrol voorbij is en dat je weet dat dit nooit meer terugkomt.
Vele vrouwen zijn ons voorgegaan en zullen ons nog volgen en ik hoop ook voor jou dat wij later weer een steun kunnen zijn voor de vrouwen na ons. Ik heb geen idee in hoeverre jijzelf last of ongemak ondervind van de overgang maar voor mij is het bij vlagen afschuwelijk te noemen. Kan er geen ander woord voor vinden want zo beleef ik het.

Vooral het geestelijke aspect is voor mij moeilijk te accepteren want je kunt je sommige momenten zo down voelen dat er geen woorden voor zijn. Ik ben zelf de laatste paar jaar ook nog in een medische molen terechtgekomen maar er kan niets gevonden worden, ja dan zal het wel de overgang zijn en daar is niets aan te doen. Het maakt het allemaal alleen zo moeilijk te behappen en om toch af en toe een vrolijk gezicht op te zetten voor mijn omgeving.
Ik wens je hoe dan ook veel kracht en hoop dat je toch een aangename dag zult hebben die rustig voorbij gaat.

Lydia

Leentje
Berichten van Leentje
Onderwerpen van Leentje
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd NU: 60

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Leentje » do 05 jan 2012 11:44

Hallo dames

Tja, dat lege nest syndroom... ik dacht vroeger ook altijd dat dit wat overdreven werd....maar k heb het zelf ook meegemaakt. Onze dochter verbleef ook voor een hele tijd i h buitenland. Maar ik had nog 2 zonen thuis. Natuurlijk mis je je kind!
Nu is onze dochter en 1 zoon al enkele jaren het huis uit en wonen zeer dicht i d buurt ( oef !) pfff, het duurde bij mij toch even eer ik daar aan gewoon was ( en dan zag ik ze nog bijna dagelijks als ze eens binnensprongen) De laatste zoon gaat dit jaar ook samenwonen. Dan zal het pas 'leeg' zijn...maar ja, zo gaat dat en daar zullen we ook weer aan gewennen.
Bij mij gieren de hormonen momenteel serieus. Ook voel ik mij met momenten afschuwelijk. Bah.
Ik ben wel gister bij de osteopaat geweest voor mijn rug en nek ( en evenwicht) k Denk dat ik daar ook wel reactie op heb vandaag..Ik heb de laatste tijd al meer geschreven op het forum. Als je je niet goed voelt lees je toch meer he ? ik ben dan zo blij dat ik veel dingen herken.
k Heb ondervonden dat hormonen ( en je lichaam natuurlijk )niet tegen spanning kunnen en dat precies alle lichamelijke klachten verergeren...
Wanneer houdt het op ? Ben nu meer dan 3 jaren pilvrij (overgangspil) en was 2 jaar 'goed'
Maar ik ga ook zeker laten weten als het betert. (hopelijk vlug!!!)

Toch een fijne dag Lee en wat jij voelt is echt niet abnormaal !
groetjes Leentje

Ps. Lydia mag ik weten welke lichamelijke klachten jij had en hebt ?

Lydia1959
Berichten van Lydia1959
Onderwerpen van Lydia1959
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 59

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Lydia1959 » do 05 jan 2012 16:45

Hoi Leentje,

Ik zag dat je had gevraagd waar ik last van had, maar je kunt beter vragen waar ik geen last van heb. Ben momenteel ook verkouden dus dat is ook geen goede graadmeter maar ik heb vaak zware hoofdpijn, evenwichtsstoornis (vaak), misselijk, plotseling hoge bloeddruk maar dit kan ook mede komen doordat ik de laatste paar jaar met grote regelmaat eetbuien heb maar daar ben ik nu mee bezig door goed op te letten met wat ik eet en me niet meer zo te laten gaan.
Ik heb ook regelmatig angst voor het einde en dit wordt versterkt door mijn lichamelijke klachten. Ik denk dat ik dan meteen van alles mankeer.
Ik hoop dat je hiermee een beetje geholpen bent in de zin van, we hebben allemaal klachten op dit forum alleen de een meer dan de ander.

Veel sterkte voor nu en straks

groet van Lydia

Greta51
Berichten van Greta51
Onderwerpen van Greta51
Menopauzejaar: 2005
Leeftijd NU: 62

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Greta51 » do 05 jan 2012 23:06

Hoi Lee,

Op de valreep : van harte gefeliciteerd met je verjaardag!!

Ik snap best je melancholische gevoelens, heel goed snap ik dat. Het lijkt wel of het leven nu alleen maar afscheid nemen is terwijl je vroeger nog zoveel had om naar uit te kijken.

Ik hoop voor jou en mij en voor alle andere vrouwen van onze leeftijd dat dit een fase is die weer voorbij gaat en dat we toch weer een soort evenwicht zullen vinden.

Groetjes,
Greta.

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Lee64 » za 07 jan 2012 12:26

Hallo dames

Bedankt voor jullie felicitaties, begrip en bemoedigende woorden! Toen mijn jongens eenmaal wakker waren werd het toch een feestelijke dag nog. Weliswaar doorkruist met (vooral sombere) stemmingswisselingen want daar ontkom ik tegenwoordig helaas geen dag aan, maar al met al viel mijn verjaardag toch mee gelukkig.

Hartelijke groet van Lee,

en jullie wens ik ook veel overgangskracht!

Marie
Berichten van Marie
Onderwerpen van Marie
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 56

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Marie » za 07 jan 2012 13:48

Hoi Lee,

Alsnog gefeliciteerd.. :) Tja dat gaat gewoon door he.
Fijn dat het toch geslaagd was...

Groetjes,
Marie

Gippy
Berichten van Gippy
Onderwerpen van Gippy
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd NU: 52

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Gippy » wo 08 feb 2012 00:52

Hallo dames

Ach.. ik heb ook vreselijk last van de premenopauze en heb het "genoegen" er niet van gehad. Heb geen kinderen kunnen krijgen, dus ook geen "lege nest " syndroom. Bij mij is het meer dat het dus echt nooit meer zou kunnen.

Gippy

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Lee64 » zo 05 jan 2014 09:53

Goedemorgen

Jarig en weemoedig....schreef ik 2 jaar geleden en vandaag ben ik weer jarig en voel ik me heel anders! Ok het is even een dingetje, 50 worden, omdat het toch een beetje een confronterende mijlpaal is, maar het zou erger zijn als ik het niet werd. 50 jaar worden is een feestje waard en ik vier mijn verjaardag vandaag met 25 vrouwen!

Ik sta anders in het leven dan 2 jaar geleden merk ik. Het was een heel proces van verwerken, loslaten, accepteren en ook rouwen. Niet fijn en ik heb het lang behoorlijk moeilijk gehad maar heb nu toch wel het gevoel dat ik deze nieuwe fase van mijn leven aan kan. En hoewel er zeker nog dagen zijn dat ik echt last heb van mijn hormonen heb ik weer vertrouwen in mijzelf en in de toekomst en dat alleen al is een feestje waard :)

gr Lee

Nel52
Berichten van Nel52
Onderwerpen van Nel52
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 58

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Nel52 » zo 05 jan 2014 10:04

Hartelijk gefeliciteerd lee of moet ik Sarah zeggen :D

Fijn dat je dat vandaag op deze manier kan vieren,veel plezier.

Groetjes Nel

Nellie
Berichten van Nellie
Onderwerpen van Nellie
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Nellie » zo 05 jan 2014 11:08

Hoi Lee,

Van harte! Wat een goed bericht. Speciaal zo je verjaardag te vieren, met al die vrouwen. Allen vriendinnen, of familie, collega's? Ik wens je iig een hele fijne dag toe!

Hoe is het met je pubers, zijn die al het huis uit of wonen ze nog thuis?

Ik zit wat dat betreft nu net in de fase van grote verandering. Oudste was vorig jaar al het huis uit, maar kwam nog elk weekeind thuis, zat op kamers. Nu woont ze samen met haar vriend in een 'normaal' huis en komt veel minder. Mijn jongste is 18 en dat duurt natuurlijk ook niet lang meer..... Doordat ik al lange tijd maar minimaal werk door gezondheidsomstandigheden, heb ik het meest van mijn tijd, energie, liefde, aandacht, talenten, aan mijn gezin besteed. Nu man druk met werk, ineens dochter uitgevlogen, zoon zelfstandig en ik ben mijn doel/taak, mijn plek, mijn richting kwijt.

Je zou denken: mooi, alle ruimte en rust om voor mezelf dingen op te pakken, maar zo voelt het niet. Ben er toch wel heel verdrietig over bij tijd en wijle. Afscheid, loslaten, enz, enz. Grappig. Ik kan me de dagen nog heugen dat ik verzuchtte: waren ze allemaal maar de deur uit, had ik weer eens tijd voor mezelf. Nu mis ik de reuring. :)

Ben inventief genoeg, maar er komt effe niks uit mijn handen wat 'nieuwe dingen' betreft. Raar maar waar! Ik verzin genoeg, maar de uitvoering daar schort nog e.e.a aan.

Heel goed om te horen dat jij, zo te lezen, je plek weer hebt gevonden. Top.
Ik ga daar ook vast weer komen.

Groetjes,
Nellie

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Lee64 » ma 06 jan 2014 10:31

Ha Nellie en ook Nel bedankt voor de felicitaties!

Dat gevoel wat jij nu hebt Nellie, dat er niks uit je handen komt, heb ik ook heel erg gehad en ik ben ook zo verdrietig geweest, echt heel down en behoorlijk somber zelfs.

En ondanks alle klachten die ik echt nog wel heb van de overgang want ik ben er echt nog niet uit dat realiseer ik me goed, ben ik erg blij dat ik dat hele verdrietige niet meer heb. Zoals hier op het forum te lezen is het idd een groeiproces wat tijd nodig heeft en wat van je vraagt anders dan voorheen met zaken om te gaan. Anders met je zelf ook en anders met de mensen om je heen en zij met jou.

Heb me een tijd erg teruggetrokken in mezelf en dat maakte me bij tijd en wijlen erg angstig en gaf me het gevoel mezelf kwijt te zijn want eerder was ik niet zo teruggetrokken maar juist heel actief en ik kwam graag onder de mensen. Maar blijkbaar had ik dat nodig dat in mezelf trugtrekken en ik ben op een gegeven moment ook gestopt me er tegen te verzetten. Alsmaar doorgaan (met wat dan ook) terwijl alles in je roept stop! werkt niet in de overgang. Ik heb een tijd de boel de boel gelaten, kon gewoon niet anders.

Nu is het tij zich weer aan het keren en ik vond het leuk het middelpunt te zijn gisteren op mijn feest te midden van al die vrouwen inderdaad vriendinnen, familie en collega's. Vrouwen uit verschillende fases van mijn leven. ( met mijn zoons ga ik het nog een keer apart vieren :))

Vandaag doe ik rustig aan want ik voel heus wel dat ik 50 ben! :) Mijn puberzonen wonen nog steeds thuis maar puberen wat minder en houden meer rekening met mij, (ik heb ze heel veel uitgelegd over de overgang en ook betrokken erbij) en mijn oudste dochter woont op kamers, maar wel in Nederland nu. Het lege-nest-syndroom kan dus nog een keer in alle hevigheid toeslaan, ook daar ben ik me van bewust en hoop ik mee te kunnen dealen dan.

En woensdag begint mijn nieuwe opleiding, dat had ik 2 jaar geleden ook niet kunnen denken en hoewel ik soms heus een waar-ben-ik-aan-begonnen-momentje heb en het best spannend vind, vind ik het ook leuk en heb ik er zin in.

Succes en sterkte Nellie, ik herken veel in jouw berichten.

hartelijke groet van Lee

Nellie
Berichten van Nellie
Onderwerpen van Nellie
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Nellie » di 07 jan 2014 10:25

Hi Lee,

Wat inspirerend om te horen dat je met een nieuwe opleiding gaat beginnen. En waarom ook niet? Je hebt nog een half leven voor je :) !

Behoefte om mezelf terug te trekken? Ja en nee.
Ja, omdat ik tijd nodig heb om te voelen wat ik nu wil, mijn draai weer te vinden. En me dus maar over te geven aan de maalstroom van alle gevoelens, net zoals jij gedaan hebt.
Nee, omdat ik in de loop der jaren veel vriendinnen ben kwijtgeraakt (verhuizingen, uit elkaar gegroeid, enz) en contacten mis. Ik zoek geen 'afleiding' maar ik mis werkelijk contact, vooral met andere vrouwen.

Eerder kwam ik op scholen van de kinderen, cursussen, vrijwilligerswerk, opleiding, wat werk, allerlei mensen tegen. Dus vormden nieuwe vriendschappen zich vanzelf. Dat is nu al een tijdje niet meer zo. Kids zijn groot en door wat uitdagingen op gezondheidsgebied is de rest voor mij niet zo vanzelfsprekend. Er is dus het spanningsveld tussen graag iets voor mijzelf te willen opbouwen en de fysieke onmogelijkheid om hier veel energie in te steken, het vooral thuis zijn. Tja...

Toen mijn zoon laatst met het idee van een puppy kwam (hond voor zichzelf, maar wel hier thuis), voelde ik me ineens heel erg enthousiast worden. Blijheid van het intrinsieke soort. Dat gevoel heb ik gemist, merkte ik. Gewoon het blij zijn van binnenuit, me voelen stralen ongeacht de omstandigheden. Het is niet zo dat ik me nu elke dag vreselijk ongelukkig voel, echt niet. Maar dat warme, zonnige gevoel, dat niet nee.

Voor mij is in deze fase van mijn leven de vraag niet alleen: wat wil ik (weer) met mijn leven. Maar ook: wat wil mijn lichaam (nog), wat kan ik qua mogelijkheden. Ik heb altijd een redelijk positieve levenshouding gehad, bezit een enthousiaste persoonlijkheid. Maar mijn lichaam reflecteert de kracht niet, die ik wel voel in wie ik ben. Helaas. Ik durf soms niet goed meer 'verder', vooruit, plannen maken, iets nieuws beginnen. Doordat ik door mijn lichaam al zo vaak ben teruggefloten. Nu, in de overgang helemaal. (En dan heb ik het niet over veel te druk, jachtig leven, enz. Voor mij ligt dat veel meer in de marge.)

Tegelijkertijd heb ik het nodig om voor 'iets' mijn bed uit te komen. Me ergens aan te geven, mee bezig te zijn, iets dat me vervulling geeft, me voedt, me raakt. Je snapt de strekking. Ik ben te jong voor achter de Begonia's, maar ik zit er nu even wel.

Ik voel dus een verlangen, maar tegelijkertijd een bewegingloosheid/terughoudendheid en dat wringt.

Groetjes,
Nellie

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Lee64 » do 08 jan 2015 08:54

Goedemorgen!

Ik ben weer eens jarig geweest ( mijn 4e verjaardag al sinds ik op dit forum lees en schrijf ;) ) en ik heb onder andere een fijn boek gekregen.
Ik heb het boek nog niet uit maar kwam al een passage tegen die me erg aansprak en die ik bij dit topic vind passen:

Verdriet, je terugtrekken, een onbestemd gevoel, heimwee, weemoedige buien, het hoort er allemaal bij in tijden van transitie. De een heeft het meer dan de ander, dat hangt ook af van je persoonlijkheid. Het zijn vruchtbare gevoelens. Volgens de Zwitserse politicologe en kunsthistorica Dorthe Binkert zouden vrouwen in de overgangsleeftijd hun weemoed moeten koesteren. We hebben af en toe een beschouwende pauze nodig om vergane zaken een plek te geven en ons innerlijk voor te bereiden op het nieuwe. Het begrip melancholie wordt in de huidige door mannen gedomineerde samenleving ten onrechte gezien als een langdurige toestand van zwaarmoedigheid. Daarmee wordt volgens Binkert de positieve, creatieve, vrouwelijke kwaliteit die de melancholie oorspronkelijk bezat, ontkend. Zij omschrijft melancholie als een zich weemoedig terugtrekken uit de wereld om het verlorene in de herinnering terug te roepen en te integreren. Op deze wijze vindt het innerlijk de rust om zich langzaam op veranderingen in te stellen. Melancholie hoort meer bij vouwen dan bij mannen volgens Binkert, omdat vrouwen dichter bij de cyclus van het leven staan. Beide seksen hebben te maken met afscheid nemen van mensen en dingen, maar vrouwen maken daarnaast tijdens hun leven steeds weer ingrijpende veranderingen mee die hen in hun identiteit raken: het op gang komen van de menstruatie, eventueel zwangerschap, moeder worden, moeder zijn, afscheid van de vruchtbaarheid en afscheid nemen van het actieve moederschap, of anderszins zorgen voor.
Melancholie helpt ons om dat wat voorbij is af te ronden en in onze levensgeschiedenis te integreren.
Als dat goed lukt verrijkt dat ons leven en krijgen we een bredere blik.


Die verrijking gun ik ons allemaal!

vr gr lee

Lunar
Berichten van Lunar
Onderwerpen van Lunar
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Lunar » do 08 jan 2015 10:32

hai Lee,

Jarig vandaag : 50!! een mijlpaal idd: Van harte gefeliciteerd !! :mrgreen:
wat een mooi idee met alleen vrouwen te vieren, een vriendin van mij deed dat op haar 40tigste! diverse generaties ook: bijzonder!
Inderdaad wel een.'dingetje' 50 cool
ikzelf ga die richting ook op en herinner me niog de tijd dat dat voor mij echt oude mensen waren..
grappig idd dat ik jouw verjaardagspost van 2 jaar geleden ook las net..een soort dagboek kun je er dan uit opmaken..vooruitgang..verandering..
mooi toch?
en nostalgie is wel een ding ja voor ons vrouwen..bij mij piekt die altijd in december plus verjaardag inderdaad..nu januari weer even wat minder. is ook niet verkeerd.

wens je een fijne bijzondere dag!!
wat knap dat jij 25 vrouwen om je heen hebt gehouden na alle kluizenaarsneigingen ed.. :shock: dus het valt wel mee wat dat betreft.
voor later op de dag : ik zeg: proost!!!

groet
luna

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Lee64 » do 08 jan 2015 10:35

Luna!

Maar ik ben inmiddels 51.... :mrgreen: dat met die 25 vrouwen was een jaar geleden ;)
Eigenlijk vind ik het zelf niet kunnen een dagboek hier :roll: ( heb daarentegen bladzijden vol op mijn eigen laptop) maar de tekst in mijn laatste bericht (van 2015 dus!) vond ik te mooi om niet met jullie te delen.

groetjes! Lee

Caatje65
Berichten van Caatje65
Onderwerpen van Caatje65
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 54

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Caatje65 » do 08 jan 2015 10:49

Hoi Lee,

Ook van mij van harte gefeliciteerd. Wat fijn dat je ervan geniet. Die vrouwenfeestjes zijn erg leuk, weet ik uit ervaring. Ik heb het ook een aantal keer gedaan. De laatste twee jaar niet in verband met, je raadt het al, de overgang, geen energie en zin. Misschien mijn komende verjaardag. Ik word dan ook 50. En anders later.

Ik put veel hoop uit jouw ontwikkeling. Zelf merk ik dat het soms ook weer beter gaat, maar dan zak ik er vervolgens weer in. Helaas. Vandaag voel ik me heel moe en heb ik geen zin. Niettemin wens ik alle dames weer een prettige dag.

Castje

Lunar
Berichten van Lunar
Onderwerpen van Lunar
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Lunar » do 08 jan 2015 11:13

hoi Lee,

hahaha...och hemel wat een sufferd ben ik ! 51!!
excuus , niet goed op de data gelet..pfff terwijl ik las dacht ik ook op een gegeven moment nog 'hee die opleiding was er toch al'? ik begin dit jaar
blijkbaar niet erg helder..belooft nog wat voor mijn studie :mrgreen:
nou: toch gefeliciteerd :D
voor wat betreft dagboek..doe ik redelijk globaal nu
overweeg nauwkeuriger te gaan doen..vraag me puur voor mezelf
al of het ook negatief kan werken: stel ik lees geen verbetering of vooruitgang.. meer klachten.. dan werkt dat weer demotiverend..tja ieder voordeel 'heb' zijn nadeel..
dat ben ik weer: overdenk weer alle kanten...

have a good one!
groet
luna

Max
Berichten van Max
Onderwerpen van Max
Menopauzejaar: 2014
Leeftijd NU: 53

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Max » do 08 jan 2015 19:49

Lee van harte,

Wens je nog een fijne avond toe.
En dank voor het delen van jouw overgang, heb er kracht uitgeput vooral de burn-out en de hele moeilijke tijd daarna.
Dat was en is voor mij herkenning.

sante!! :D

Groet Max.

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Lee64 » vr 09 jan 2015 05:17

Bedankt dames :)

Maar wat vonden jullie van het stukje tekst uit het boek dat ik plaatste? Herkennen jullie het?Hoe is dat bij jullie? Kunnen jullie er iets mee?

En andere dames die op de schuingedrukte tekst willen reageren?

Gr lee

Lunar
Berichten van Lunar
Onderwerpen van Lunar
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Lunar » vr 09 jan 2015 09:22

Hoi.Lee,

Ik kan alles afvinken uit die tekst.. terug trekken, weemoed enz enz..
Dat dat meer een 'vrouwending' is denk ikzelf wel..
Maar weet ook niet of er zo'n tweedeling goed te maken is.
Iets anders is de 'conclusie' in het verhaal dat het helpt om gebeurtenissen te integreren in je leven.(gevoel?)
Uiteindelijk zijn we allemaal en optelsom van opvoeding..karakter en
plus alle gebeurtenissen in ons leven. Een soort van unieke combinatie. Dat is mijn gevoel daarover.
Let op : Een man zou zeggen : dat is mijn mening daarover...of zelfs : Zp is het! :shock:
Hoe en of je dingen verwerkt.. kunt verwerken.. integreert, is volgens mij net zo sterk verschillend.
Wellicht werken sommigen aan integreren...malen het een onderdeel.. anderen zullen een leven lang energie steken in de ontkenning..willen vergeten.
Diepe gedachten op je verjaardag....

Groet
Luna

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Lee64 » wo 06 jan 2016 09:15

Hoi

Gisteren was ik weer eens jarig...... : mijn 5e verjaardag al sinds ik lid ben geworden van het forum in 2011...... en nog steeds lees en schrijf ik hier.......betrokken bij alle vrouwen in de overgang en al heb ik er inmiddels redelijk mijn weg in gevonden over het algemeen, zelf ben ik er ook nog steeds niet klaar mee.
Mijn God wat is het toch een langdurig proces he?! Begonnen rond mijn 40e denk ik ( al had ik dat pas door op mijn 47e ) en inmiddels ben ik 52.

Er gaat van alles door me heen nu, maar weet het even niet op te schrijven. Komt misschien nog ?

Ok, niet echt een productieve bijdrage aan het forum dit bericht :S :D maar toch even de behoefte wat te schrijven ;)

Zorg goed voor jullie zelf dames!

vr gr Lee

Janet
Berichten van Janet
Onderwerpen van Janet
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd NU: 58

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Janet » wo 06 jan 2016 09:28

Hoi Lee,

van harte proficiat nog!
Lees zelf ook nog regelmatig en schrijf minder, wat een lange weg,he?
Over grote lijnen gaat het wat beter maar de kwetsbaarheid is nog groot. Momenteel erg veel last van slapeloosheid, werkelijk nachten overslaan. Geen rust in mijn hoofd vinden. Ben nog erg aan het dealen met externe stress, kan die nog niet buiten de deur houden. Ik hoop dat 2016 toch een beter jaar gaat worden.

Groetjes en succes

Janet

Nel52
Berichten van Nel52
Onderwerpen van Nel52
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 58

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Nel52 » wo 06 jan 2016 19:20

Nog van harte gefeliciteerd Lee :D
Ben ook al vanaf mijn 44 e bezig en ben nu 55 :o
En vloei nog steeds ......nog steeds niet postmeno !
....wat een lange zware weg is dit ....maar wil je hartelijk danken voor je berichten..... Heb er altijd veel aan :D

Groetjes Nel

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Lee64 » zo 14 jan 2018 10:58

Goedemorgen,

De overgang en het forum heeft me weer even extra in de greep ;) en dan is het bijzonder om oude berichten van mezelf terug te lezen. Een soort terugkijken op dat wat geweest is.......
Dat doe ik ook nog steeds in mijn eigen overgangsdagboek al schrijf ik daar tegenwoordig veel minder vaak in dan in mijn heftigste overgangsjaren. Alsof de noodzaak en behoefte al schrijvend mijn gedachten te ordenen en aandacht te besteden aan mijn (overgangs)gevoelens minder sterk geworden is nu.
En ik wil er hier echt geen dagboek van maken of het forum vol spammen met mijn berichten, maar ik blijf begaan met vrouwen in de overgang. Mijn eigen overgang heb ik bij tijd en wijlen als zeer heftig en zeer ingrijpend ervaren, en ik hoop dat mijn schrijfsels een ander op weg kunnen helpen, zoals ik zelf hier ook op weg geholpen ben!

Het openingsbericht hierboven stamt uit 2012 en het is inmiddels al 2018! Een troost misschien voor wie nog aan het begin staat: de afgelopen 6 jaar waren niet constant allemaal even heftig of even naar hoor! Het was meer een golfbeweging.
Ik ben vorige week, oh nee de week ervoor, wederom jarig geweest en ben inmiddels 54. Nog niet helemaal uit de overgang maar zeker in een rustiger vaarwater en in een nieuwe fase van mijn leven beland.

En guess what : dat weemoedige 'lege nest gevoel' uit het openingsbericht.....daar heb ik totaal geen last meer van! Terwijl mijn nest nu dus daadwerkelijk leeg is inmiddels in tegenstelling tot mijn bericht van 6 jaar geleden. Misschien is dat een troost voor degenen die nog kampen met allerlei weemoedige of verdrietige gevoelens: het hoeft niet altijd zo te blijven.

Eigenlijk durf ik wel te typen dat ik het zelfs helemaal prima vind dat lege nest :). Meer tijd en ruimte voor mezelf en mijn eigen ontplooiing. Ook weleens fijn na jaren van zorg/gezinsleven. Ergens op de informatie pagina's staat ook zoiets beschreven bij innerlijke overgang: je mag weer van je zelf zijn.

Zijn er meer vrouwen hier die het ook zo ervaren? Prima dat lege nest...... Of vinden jullie dat not done dat ik dat zomaar uitspreek?

En verder....lang verhaal kort.....voor de vrouwen die er nog mee kampen, huil lekker uit. Het mag er zijn dat verdriet en die weemoed.

Vr gr lee

Ps. En die vrouw van voor de overgang die mis ik niet meer. Ik zou haar zelfs niet eens meer willen zijn, is dat wat :mrgreen:, dat had ik een tijd geleden niet kunnen denken.

Madu
Berichten van Madu
Onderwerpen van Madu
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Madu » zo 14 jan 2018 12:07

Hoi Lee,

Alsnog gefeliciteerd met allebei,

Je verjaardag en je proces. :) Wat fijn dat je laat weten hoe het nu met je gaat. Hoop doet leven en soms is het best prettig als dat even van buiten jezelf aangereikt wordt.

Natuurlijk mag je schrijven dat je het heerlijk vind om de ruimte terug te hebben voor jezelf. Ik zeg dat hier ook hoor. Toevallig zit ik me nu net wat schuldig te voelen naar dochterlief. Is even terug vanuit het buitenland en dan zeg ik dat ik heel graag alleen ben enz.(uit ik ook zodat zij zich niet schuldig voelt) Ik ben er nog niet helemaal voorlopig. Worstel nog veel met dit soort thema's. heb ook voor het eerst aangegeven dat ik 2 logeerovernachtingen wel trek maar dat ik het prettiger zou vinden als ze daarna iets anders zouden zoeken. Vond ik moeilijk want ik heb haar ook graag om me heen en mis haar ook maar het is hier klein en ze is samen met haar vriend. Wat ook een lieverd is maar toch moet ik me natuurlijk wel aanpassen. Aangezien ik ook nog eens in mijn mindere doen ben weet ik dat ik er alleen rustiger doorheen kom. Maar juist omdat ik nu effe niet lekker zit hakt die beslissing er ook in en krijg ik weer eens muizenissen in mijn hoofd als ik denk teleurstelling te zien. Het lijkt me voor haar ook allemaal niet makkelijk namelijk. We hebben veel voor onze kiezen gekregen in het leven en ze maakt zich natuurlijk ook zorgen.

Nou ja, dat doet je berichtje dan weer even met mij. Ik heb ook dagen dat ik voel dat ik steviger ben, meer zelfvertrouwen weer heb en voel dat het goed gaat komen. Goed in de zin dat ik dan ook echt uitzie naar een soort van opnieuw beginnen. Dan fantaseer ik over wat ik zou willen doen enz. Heerlijk is dat. Maar eerst nog rustig aan. ;)

Dank je,

Groetjes,
Madu

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Lee64 » ma 15 jan 2018 10:50

Hoi Madu

Good for you! Het aangeven EN bewaken van mijn grenzen was voor mij ook echt bittere noodzaak om een beetje goed door mijn overgang te komen. Dat dat weleens gepaard gaat met schuldgevoelens is vrouw-eigen ben ik bang. Ook meegemaakt natuurlijk. De kunst was om dan toch mild voor mezelf te zijn.

Bedankt voor de felicitaties, wat een klus he die overgang?! Met stip de meest enerverende periode in mijn leven!! En postmenopauzaal staat me ook nog wel wat te wachten denk ik zo. Geestelijk hoop ik dat dat mee zal vallen. De geestelijke overgang staat/stond voor mij veelal in het teken van het mezelf opnieuw uitvinden en ik hoop/geloof dat ik daar onderhand wel klaar mee ben. :roll:

Sowieso bedankt voor je reactie! Hoewel ik veel vrouwen antwoord heb gegeven op dit forum valt het op als ik zelf eens iets wil bespreken ik amper antwoord krijg, maar goed dat zij zo. De enorme behoefte aan herkenning uit het begin van mijn overgang heb ik niet meer dus in die zin is het niet erg maar sparren over bepaalde gevoelens blijft altijd boeiend natuurlijk. Al lijken veel vrouwen het op dit forum vooral over allerlei lichamelijke verschijnselen te willen hebben. Precies wat Marloes ook schrijft in haar bericht over de geestelijke overgang. Zonde, want de overgang behelst zo veel meer!

Jij ook succes met je proces Madu! Go with the flow!

Vr gr Lee

Desi
Berichten van Desi
Onderwerpen van Desi
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd NU: 56

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Desi » ma 15 jan 2018 11:22

Hallo Lee en Madu,

Het is zeker een klus die overgang! Ik heb dat ook zo ervaren en nog.

In december 2009 mijn laatste menstruatie gehad en daarvoor had ik eigenlijk de geijkte lichamelijke klachten.
Na december 2009 begon mijn geestelijke overgang, alleen had ik dat niet direct door. En dus een burn-out in 2013. Dat heeft enorm voor pas op de plaats gezorgd. Ondertussen weet ik waar mijn grenzen liggen.

Mezelf opnieuw uitvinden klinkt heel herkenbaar en ook ik hoef ondertussen niet meer terug naar wie ik vroeger was. Voor mezelf zorgen en van mezelf houden zoals ik ben was mijn grootste uitdaging in deze fase van mijn leven. Schuldgevoelens heb ik ook enorm gehad en ook die heb ik nog wel eens, vooral als ik nee moet zeggen tegen iets waar ik dat vroeger niet zou hebben gedaan.

Prioriteiten als zieke ouders, kinderen en kleinkinderen blijven uiteraard, maar ook daar lukt het mij aardig om binnen mijn grenzen te blijven. Wat lukt doe ik en met veel liefde, wat niet lukt dus niet. En... het wordt gewoon geaccepteerd. Alleen, en daar ligt het echt voor mij, ik moet het wel zelf aangeven. Niet verwachten dat anderen wel rekening met je zullen houden. Ja, toen ik net in een burn-out zat wel, dan ben je aanwijsbaar ziek. Maar daarna moest ik het echt uitspreken. Dat heb ik moeten leren en soms vind ik het nog wel eens moeilijk/lastig. Waarom weet ik eigenlijk niet zo goed, want er wordt nooit raar op gereageerd.

Langzaam maar zeker heb ik wel het gevoel er te komen. Het wordt minder, met hier en daar nog wel een opleving helaas (vooral als de stress oploopt), maar toch.

Mijn proces was heftig en zeker niet makkelijk, maar wat heb ik veel over mezelf geleerd!

groetjes,
Desi

Madu
Berichten van Madu
Onderwerpen van Madu
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Madu » di 16 jan 2018 13:54

Hoi Lee,

Ja, het is echt hard werken. Ik begin zo langzamerhand het soms wel prettig te vinden dat ik nauwelijks werk. Het geeft me toch veel meer ruimte om aan mijn klachten en gedachten toe te geven. Dat heeft wel even geduurd overigens voordat ik daar het voordeel van in kon zien. Wat dan wèl weer bij mij past is; "als ik het doe dan doe ik het goed". Dus nu kan ik me er vol overgave ingooien.

Afgelopen week was ik weer eens flink beroerd dan zie ik het allemaal ook even niet hoor. Dan vloek, baal en sip ik er op los. Ik kan helaas nog steeds niet huilen, op een paar tranen na, maar voel wel dat ik af en toe zeer verdrietig ben. Sinds een paar dagen klim ik weer en vandaag geloof ik dat ik weer een beetje bij ben. Vannacht weer aardig geslapen en ik heb wat energie terug. Gelijk meer zin in de dag. Nu trakteer ik mezelf straks op iets leuks. Ik geloof dat Annette het schreef: "als ik het nu nog over moest doen dan zou ik mijn goede dagen gebruiken voor mezelf". Nou die heb ik gelijk in mijn oren geknoopt. :)

Grenzen daar had ik altijd wat moeite mee. Die van mijzelf dan welteverstaan. Ik vind het een verademing dat ik het nu durf ook al is het eng. Het laat mijn eigenwaarde echt stijgen. Dat is echt nodig ook. Ik denk dat dit de tijd is om er echt werk van te maken. Daarbij geeft mijn lichaam het ook aan als ik het niet doe. Dan stijgt de stress tot het hoogste punt. Ik neem dan bewust de tijd om te bedenken; ok, zit ik nu in een hormoondip of is mijn adrenaline zo hoog omdat ik stress heb. Vaak is dat moeilijk want meestal gaat het samen. Juist in de rotweken dan zie ik op tegen afspraken, drukte enz. Vroeger had ik dan de neiging om te denken: 'stel je niet aan, je wordt ongesteld/ krijgt migraine." Ook was ik juist bang om conflicten te krijgen wat nog meer stress op zou leveren dus dan maar over je eigen grenzen heen toch? Ik ben nu zo blij met die omkering. Juist als ik me niet lekker voel moet ik aardig voor mezelf zijn.

Ik zit op de rand denk ik van het klaar zijn met de geestelijk overgang. Ik voel me regelmatiger steviger zoals ik schreef. Ik stel grenzen makkelijker maar nog niet automatisch en vaak nog gepaard met stress. Dat kan beter. ;) Ik heb veel minder angst omdat ik het tij kan keren nu. De herkenning is er sneller als ik iets doe wat ik eigenlijk niet zou moeten/willen doen. Dus nog even doorzetten hier.

Fysiek is het nog steeds een hel. Ik kan niet anders zeggen. De geestelijke overgang scheiden van de lichamelijke kan denk ik ook niet want het hangt natuurlijk samen. Maar het is wel een verademing dat de stress is afgenomen. Dat kon alleen maar door als een asceet te gaan leven en heel langzaam te oefenen in wat ik wel en niet aankon.

Blijf schrijven hoor het is echt zo fijn om van verschillende vrouwen te lezen hoe ze er mee omgaan. Dat is soms anders maar ook dat is goed. Ook lezen hoe je het zelf niet wilt is leren.

Groet
Madu

Diaantje
Berichten van Diaantje
Onderwerpen van Diaantje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Jarig en weemoedig....

Bericht door Diaantje » wo 17 jan 2018 09:34

Dag dames,

Hier iemand die nog aan het begin staat maar ook ik leer steeds meer voor mezelf op te komen en daar ben ik best trots op.
Op mijn werk aangegeven dat meer werken dan ik nu doe, echt niet gaat. Was eigenlijk op zoek naar ander werk, er gebeurde te veel, maar ben er achter gekomen dat dat NOG meer stress geeft, en dat trek ik niet. Dus duidelijke afspraken met mezelf gemaakt wat ik wel en niet doe. Zo ben ik bijvoorbeeld uit de werkgroepsapp gestapt, ik wil in mijn vrije tijd niet steeds met werkzaken geconfronteerd worden. Wanneer het spoed is, weten ze me sowieso wel te vinden.
Thuis krijg ik gelukkig wel begrip van mijn man, maar het blijft een man, ik moet hem wel alles melden, uit zich zelf merkt hij het niet hihi.
Zo zijn er nu de open dagen voor de scholen waar mijn oudste zoon naar toe moet om te kijken waar hij na deze school verder mee wil. Ik kan sowieso niet tegen drukte, veel mensen om me heen. Heb mijn man gevraagd op deze dagen vrij te nemen en het op zich te nemen. Als het lukt ga ik mee, maar wil het niet alleen doen.
Helaas ervaar ik ook nog steeds veel onbegrip. Maar ook dat probeer ik los te laten. Dit ben ik en daar zullen we/ze het moeten doen.
Ik vind het fijn te lezen dat er echt wel weer rustiger tijden komen, alleen vrees ik dat dit bij mij nog wel even gaat duren omdat ik nog aan het begin van de ellende sta.

Groet
Diana

Plaats reactie