Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Een van de bekendste verschijnselen van de overgang die altijd worden genoemd, zijn de wisselende stemmingen en het emotioneler zijn
Gevoelens - Emoties - Stemmingen
Lydia1959
Berichten van Lydia1959
Onderwerpen van Lydia1959
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 58

Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Lydia1959 » ma 23 nov 2009 07:26

Hoi allemaal,

Herkent iemand dit, het bewustzijn van je eigen lichaam. Ieder dingetje wat ik voel daar lijk ik me ineens veel meer van bewust te zijn.
Koude rillingen, oh wat is dit, trillen, zweverig, moeite met lopen (duizelig), onzekerheid, nerveuze gevoelens, wat doe ik hier nog, is dit nou de overgang, nou vindt 't helemaal niks.

Lig 's avonds op de bank nou hoe lang leef ik nog en voor mij komt ook ooit de dag dat ik er niet meer ben.
Vroeger had ik dit nooit en vraag me af of de overgang je dus ook dit soort klachten kan geven of eigenlijk de hormonen.
Heb me er nu op laten testen of ik er dus echt in zit maar volgens mijn HA kun je dit bijna niet testen, ook al zit je er middenin.

Groet van Lydia :D

Marie
Berichten van Marie
Onderwerpen van Marie
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 55

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Marie » ma 23 nov 2009 11:36

Hallo

Ik herken alles van wat je schrijft. De ene keer lukt het me beter om het van me af te zetten maar als ik moe ben (zoals de laatste dagen) dan merk ik werkelijk elk verschijnsel in mijn lichaam op en ga daar weer over tobben.
Ik ben altijd weer blij als ik mijn werkdag ben doorgekomen op die dagen want dan heb ik ook de neiging om me ziek te melden. Dan ben ik energieloos, somber en voel van alles.

Het zal ongetwijfeld met de hormonen te maken hebben en ik ben altijd weer blij als ik een betere dag heb.

Sterkte :-)

Groetjes Marie

Donna
Berichten van Donna
Onderwerpen van Donna
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 57

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Donna » ma 23 nov 2009 13:47

He Lydia,

Nogmaals, ik herken dat gevoel maar al te goed. En iedere keer maar denken als je weer zo hard vloeit, misschien is het hierna over, mijn man zeg iedere keer dat wil je te graag. En steeds meer gaan voelen aan pijntjes, en dan wil je proberen om het van je af te zetten, maar het lukt gewoon niet.

Ik ben 28 jaar getrouwd en ben in die tijd nog nooit ziek geweest, maar wat ik zins de overgang allemaal voel. Wel heb ik het idee dat de pijntjes gaan verplaatsen, eerst kon ik bijna niet lopen van de pijn in mijn been, dacht eerst dat mijn heup versleten was, maar lees ik hier overal dat het allemaal met de overgang te maken heb. Ik vind de overgang een echte ramp, ik zal hem het liefst overslaan. Ik vind dat het je ook zo beperkt met een hoop dingen, met weg gaan en zo, als ik zo hard vloei blijf ik het liefst thuis, zit dan zo vaak op de wc soms wel 4 x in een uur.

Ben 5 jaar terug, mee bij huisarts geweest die zij niets aan de hand overgang, zelf toch niet tevreden, maar weer terug, door naar ziekenhuis inwendige echo gehad, alles bleek goed, was volgens hem een storing in mijn menstruatie, als ik wilde kon ik de pil wel gaan halen, heb ik niet gedaan, was juist bij dat ik die niet meer hoefde te slikken, mijn man heeft zich na onze 2e laten steriliseren. Is nu 5 jaar verder is allemaal nog steeds, alleen mijn buikpijn word wel steeds erger en mijn rug tot mijn ribben toe, soms als ik in elkaar zit moet ik gewoon recht gaan zitten, is het net of er wat klem zit of zo tussen mijn rib en heup.

Nou ik heb weer genoeg gezeurd, want dat vind ik mijn eigen op het moment zo erg, vreselijk.
Hoe lang ben jij al aan het tobben?

Heel veel sterkte ermee,
groetjes Donna.

Elsje
Berichten van Elsje
Onderwerpen van Elsje
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 62

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Elsje » ma 23 nov 2009 13:52

Hallo dames,

Natuurlijk zijn het de hormonen die aangeven dat je niet meer vanzelfsprekend kunt wat je vroeger kon.
Maar het is wel wat meer dan dat natuurlijk. Blijven steken bij, ach het zijn de hormonen, en jezelf vervolgens aan het werk blijven dwingen zorgt voor een heleboel stress en die speelt natuurlijk ook een heel grote rol.
Niet alleen zal het meestal je lichamelijke klachten verergeren, maar steeds over je grenzen heengaan kan je bezorgt je ook geestelijke klachten als angst en paniekgevoel.

We zijn ons vaak niet eens bewust van hoeveel we van onszelf moeten. Het is dus ook jezelf bewust worden dat het 'moeten' teveel is en de signalen daarvan serieus nemen, anders blijven die signalen je om de oren slaan

Elsje

Lydia1959
Berichten van Lydia1959
Onderwerpen van Lydia1959
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 58

Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Lydia1959 » di 01 jun 2010 09:43

Hoi medelotgenoten,

Ik ben al een tijd niet op dit forum geweest want het leek weer beter met me te gaan, dacht ik.
Maar sinds een paar weken weer last van stemmingswisselingen, constant terugkerende gedachten, mij niet goed voelen in mijn lijf, enz. enz. Zo kan ik nog wel even doorgaan.
Soms denk ik ben ik de enige maar als ik dit forum raadpleeg weet ik het zeker, ik ben niet de enige.

Ik ben nu weer ongesteld geworden na een half jaar en dacht nu gaat het wel weer beter maar nee hoor, integendeel ik voel me nu nog slechter dan daarvoor. Het lijkt soms wel een ziekte.
Ik heb me maar weer ziek gemeld want had ook last van misselijkheid en vaak naar de wc moeten, en mijn werkgever is daar niet zo erg blij mee.
Ik ben net 2 maanden weer aan 't werk na een half jaar! uit de roulatie te zijn geweest en de overgang met alle bijbehorende klachten wordt helaas niet erkend als je ziek voelen en niet in staat zijn om te werken.
Hoera, ik ben in de overgang!!

Ik heb maar weer een snelle afspraak met mijn psycholoog gemaakt want misschien weet zij raad met mij en ga volgende week in ieder geval naar de overgangspoli. Ja, er is zelfs een overgangspoli dus kun je nagaan hoeveel vrouwen er met deze klachten rondlopen.

Nou weer genoeg over en van mij rest mij jullie nog te zeggen, veel sterkte met de overgang en we komen er wel uit en kunnen dan onze ervaringen delen met anderen.

Lydia

Annet53
Berichten van Annet53
Onderwerpen van Annet53
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 65

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Annet53 » di 01 jun 2010 10:37

Hoi Lydia,

Ik herken dit ook, het gaat soms een tijdje goed en dan komen die onzekerheden, en de lichamelijke klachten weer terug.
Wel moet ik zeggen dat er nu een langere tijd tussen zat dan al die andere keren dat geeft
misschien aan dat het de goede kant op gaat.
Soms denk ik wel eens, geef de site van vrouw en overgang aan de mensen die het niet
begrijpen dan kunnen ze het zelf lezen en misschien een klein beetje begrijpen wat het
inhoud als een vrouw in de overgang zit.
Of print het uit, ik heb de klachten en de verhalen die hier opstaan uitgeprint en in de wc gehangen.
Wie weet helpt het een beetje.

Groet, Lida

Zwijntje
Berichten van Zwijntje
Onderwerpen van Zwijntje
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 62

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Zwijntje » zo 18 jul 2010 20:56

Hoi Lydia,

Sinds lange tijd kom ik weer op dit forum en ik heb dezelfde klachten als jij. Malende gedachten waar ik dan bang voor word. Ook ik zit alweer een maand in de ziektewet. Ik ben al 7 jaar met de overgang bezig en al ruim 7 jaar niet meer ongesteld. Het lijkt alsof er nooit een eind aan komt en ik kan het leven maar heel moeilijk meer aan, vooral mijn werk. Ik ben alleen en werk maar 24 uur in de week, maar zelfs dat is teveel voor mij. Ik ben al ooit een deel afgekeurd, maar soms zou ik willen dat ik helemaal niet meer hoefde te gaan.
Dan kom ik wel op bijstandsniveau te leven, maar dit is ook niks want ik ben heel vaak ziek.

Soms hebben mensen inderdaad geen begrip. Zo zei eens een man op het werk: "Jij met je hormoontjes, als het erger niet is???" Ik stikte toen van de opvliegers en vond dat heel gemeen. Gelukkig werkt die persoon er niet meer.
Ze moesten het zelf maar eens hebben, dan zouden ze wel anders piepen. Gelukkig zijn er wel mensen die het wel begrijpen.
Ik had altijd al psychische problemen maar in de overgang is het veel erger geworden. Onrust en toch nergens zin in hebben. Het is goed waardeloos. En dan te bedenken dat er vrouwen zijn die er geen of amper last van hebben. Die kunnen veel meer genieten van het leven. Tja, het leven is niet eerlijk en dat zal het nooit worden.
Ik wil iedereen sterkte wensen die met dezelfde ellende zit. :oops:

Wildzwijntje

Lydia1959
Berichten van Lydia1959
Onderwerpen van Lydia1959
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 58

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Lydia1959 » di 02 nov 2010 08:54

Hoi allemaal,

Het is een paar maanden goed gegaan met mij, overgestapt op andere antidepressiva maar nu komen toch weer de maal-gedachtes terug. Wil eigenlijk alleen maar met rust gelaten worden en alles is me weer teveel. Vandaag weer werken, en daar zie ik als een berg tegenop, want ook op mijn werk krijg ik opvliegers, duizelingen noem maar op. Dan moet je ook nog vrolijk en opgewekt blijven omdat ik in een winkel werk dus ik kan de klant natuurlijk niet met een grimas begroeten.

De duizelingen maken me nog het meest onzeker, en hoort dat ook bij de overgang. Soms denk ik zelf van wel om mezelf gerust te stellen, stel je niet aan het zijn alleen maar je hormonen die afnemen en hierdoor krijg je andere lichamelijke klachten.
Ik word hier zo moe van, er zijn in mijn omgeving helaas of misschien wel gelukkig voor hun weinig vrouwen met dezelfde klachten als ik en dan voel je je helemaal zo alleen.
Veel sterkte allemaal en tot de volgende keer.

Groetjes van Lydia

Desi
Berichten van Desi
Onderwerpen van Desi
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd nu: 55

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Desi » di 02 nov 2010 09:20

Hallo Lydia,

Het is heel herkenbaar! Ook bij mij is het een tijdje best redelijk gegaan, niet zozeer dat de klachten over waren maar ik kon er beter mee omgaan. Nu is dat sinds 2 weken weer heel wat minder en ook ik wil het liefste rust en met rust gelaten worden. Maar ja, dit gaat niet samen met een baan. Ook ik wil op mijn werk toch een beetje opgewekt overkomen, maar heb dus ook de verschijnselen van de overgang weer even heel heftig. En ik heb ook duizelingen hoor, soms even heel kort en soms wat langer. Soms dagen niet en soms meerdere keren op een dag.

Ik ben zelf redelijk open over mijn overgangsklachten en heb ook het idee dat andere vrouwen van mijn leeftijd in mijn omgeving veel minder klachten hebben. Maar ... ik twijfel daar wel heel erg aan. Ik denk dat vrouwen gewoon niet zo gewend zijn om aan anderen te laten zien dat het allemaal niet zo meevalt. Vooral op het werk. Ik merk dat bij mezelf in ieder geval wel (ondanks dat ik ook op mijn werk open ben over de klachten, zet ik er vooral op mijn werk wel veel meer de schouders onder). Ik denk dat vrouwen die mij niet kennen (en mij dus ook niet over dit soort zaken spreken) ook denken dat ik weinig last van de overgang heb. Meer dan eens wapperen met een blaadje tijdens een opvlieger zien ze niet.
Gelukkig heb ik een schat van een man, waar ik na mijn werk compleet mijzelf kan zijn. Hij kan tegen mijn buien, sombere gevoelens, etc. en is in staat deze samen met mij te "doorstaan". En ... dit al een aantal jaar. Ik heb geboft!

Sterkte Lydia!
Desi

Truus
Berichten van Truus
Onderwerpen van Truus
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 69

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Truus » di 02 nov 2010 09:44

Hallo Desi,

We mogen ons dan heel gelukkig prijzen met onze mannen. Mijn man is het eerste wereldwonder :lol:
Wat ik ook doe of niet doe, hij support me altijd, zit me niet achter mijn broek van zou je niet eens dit of dat, gewoon jezelf kunnen zijn. Hij weet gewoon dat ik wel weer uit m'n holletje kruip.

Het is inderdaad raar dat er, behalve de vrouwen hier op dit forum, zo weinig openlijk over gepraat wordt. Het lijkt soms wel alsof het iets melaats is.

Sterkte voor ons allemaal!!
Truus

Lydia1959
Berichten van Lydia1959
Onderwerpen van Lydia1959
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 58

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Lydia1959 » di 02 nov 2010 10:22

Hallo dames

Dankjewel voor jullie reacties, ik ben hier erg blij mee en voel me gesteund door jullie antwoord. Ik heb gelukkig ook een man die mij in alles steunt maar dat is helaas wel eens anders geweest. Het lijkt wel of hij nu meer begrip heeft nu ik de 'normale leeftijd' heb bereikt dat je dus in de overgang bent. Dit is nu ook bevestigd door de gynaecoloog. Ik ben trouwens 50 jaar jong! en ben nu ongeveer 7 jaar aan het kwakkelen. Maar ik voel me soms 150.

groetjes,
Lydia

Lydia1959
Berichten van Lydia1959
Onderwerpen van Lydia1959
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 58

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Lydia1959 » zo 07 nov 2010 09:53

Hoi allemaal,

Hier weer even een noodkreet van mij, was alweer heel vroeg wakker en ben maar weer beneden op de bank gaan zitten. Even met de hond gelopen en dat was 't dan weer.

Afgelopen donderdag leek het alsof ik ongesteld moest worden en ik vloeide dan ook een heel klein beetje en voel me dus alweer een week of 2 verschrikkelijk down. Probeer mezelf ernstig toe te spreken dat ik er ook wel weer uitkom maar in no time beginnen de gedachtes weer de kop op te steken. Begrijp er echt helemaal niets meer van, ik probeer maar afleiding te zoeken, een beetje lezen, tv te kijken om mijn gedachtes te proberen af te leiden.

Ik moet denk ik toch eens uit gaan zoeken hoe je hormonen werken tijdens de overgang. Het is me wel uitgelegd door de gynaecoloog maar ben alles weer vergeten. Als ik me weer zo depri voel dan lijkt het wel of ik ook tot niets in staat ben en vraag me af wat heeft dit voor zin en hoe lang moet ik hier nog tegen blijven vechten. Het lucht in ieder geval weer op dat ik het weer even van me afgeschreven heb.

Veel sterkte allemaal

Lydia

Lydia1959
Berichten van Lydia1959
Onderwerpen van Lydia1959
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 58

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Lydia1959 » ma 08 nov 2010 08:39

Hoi mede overgangsters,

Ik vraag me af of ik weer zo een vrouw ben bij wie de klachten weer anders zijn dan bij anderen. Vooral 's ochtends heb ik ineens het gevoel alsof ik moet huilen maar er komt niets.
Het komt zomaar opzetten als ik de hond uitlaat, of de afwas aan het doen ben, dus gewone dagelijkse dingen. Deze emotie maakt me heel erg onzeker en gespannen en ik weet niet wat ik er mee aan moet.
Moet ik er juist aan toegeven of moet ik het wegdenken? Ik hoop eigenlijk dat ik niet de enige ben en het voor een van jullie ook herkenbaar is. Snap er zelf niets van.

groetjes
Lydia (nu50)

Annemiek
Berichten van Annemiek
Onderwerpen van Annemiek
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 68

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Annemiek » ma 08 nov 2010 09:21

Beste dames,

De ochtend beleef ik als moeilijk. Vooral ook als ik met iets in huis bezig ben.
Er gaan dan van alle mogelijke gedachten door mijn hoofd.
Dit is niet tegen te houden en ik raakte daar ook erg gespannen van.
Emoties probeer ik zoveel mogelijk te laten gaan omdat het anders topzwaar gaat worden in mijn hoofd.
Vaak zijn het gevoelens waar je in een andere situatie niet zo mee bezig bent, omdat het je dag verstoort.
Het zijn dingen die je normaal een beetje wegstopt, maar nu we meer geëmotioneerd zijn komen juist dit soort gedachten naar boven.
Ik probeer zoveel mogelijk mijn emoties, wanneer mogelijk, te laten gaan.
Op dit moment vind ik het bezig zijn aangenamer.
Dit forum vind ik ook een uitstekende gelegenheid om elkaar er doorheen te helpen.
Van harte wens ik iederenn sterkte en probeer niets op te kroppen, maar wanneer mogelijk je te laten gaan.

Groetjes,
Annemiek

Lydia1959
Berichten van Lydia1959
Onderwerpen van Lydia1959
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 58

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Lydia1959 » wo 10 nov 2010 08:20

Hoi,

Ik ben vandaag weer zo vreselijk moe, zowel lichamelijk als geestelijk, zelfs de hond uitlaten is al een hele uitdaging. Gedachten malen weer door m'n hoofd en denk bij mezelf houdt het dan nooit op? Ik word moe van mezelf en alles wat er op mijn pad komt, ik moet vandaag werken en dan zet ik maar weer mijn masker op en dat put ook zo uit.
Net doen alsof ik vrolijk ben terwijl ik het liefst op de bank blijft liggen tot de dag om is. Goh, ik wist niet dat ik zo depri kon zijn vanwege de hormonen. Ik ben al aan de AD maar helpt dus blijkbaar niet echt, ook nog bloeddrukverlagers, werd 2 jaar geleden de diagnose gesteld hoge bloeddruk dus dat komt er ook nog bij.
Vanwege alle spanningen en stress lukt het ook niet om te stoppen met roken, pff.
Het put mij echt uit zo'n overgang maar er over schrijven helpt altijd wel een 'klein' beetje.
Sorry voor mijn klaagzang maar moest het even van me afschrijven.

groetjes van Lydia

Annemiek
Berichten van Annemiek
Onderwerpen van Annemiek
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 68

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Annemiek » wo 10 nov 2010 09:15

Beste Lydia,

Ik zie het niet als geklaag of gesteun.
Vanmorgen had ik ook dat nare gevoel.
Het is goed om dit van je af te schrijven, dit doet mij ook erg goed.

Sterkte!
Annemiek

JaneEyre
Berichten van JaneEyre
Onderwerpen van JaneEyre
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 59

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door JaneEyre » wo 10 nov 2010 10:02

Yes yes yes!! :)

Ik word echt zo blij van deze berichten van jullie. Ben zelf ook al geruime tijd zo moe. Denk al steeds dat er iets niet spoort aan mezelf maar sinds ik hier lees (sinds gisteren, toen ik deze site ontdekte) :idea: ....alleen maar herkenning!
Dat maakt het allemaal een beetje dragelijk. Voor het eerst in lange tijd voel ik me weer 'normaal'.
Dankzij jullie, beste lotgenoten.

Jane

Lydia1959
Berichten van Lydia1959
Onderwerpen van Lydia1959
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 58

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Lydia1959 » wo 10 nov 2010 11:54

Hoi iedereen,

Goh, dat geeft me toch weer een klein beetje kracht, want nadat ik vanmorgen dan eindelijk naar m'n werk ben gegaan werd ik overspoeld met een ongelofelijke somberheid en bang voor het onvermijdelijke, het sterfelijk zijn en er geen gat meer in zien. Dan ga ik bij mezelf denken, is dit wel echt de overgang. Maar nu ik jullie steun gevende berichtjes lees dan kan ik er weer een beetje tegen.
Veel sterkte weer voor jullie allemaal en tot gauw weer op het forum. (Zal morgen wel zijn). Als ik me niet zo goed voel dan zit ik hier erg vaak merk ik en als het goed gaat dan kijk ik amper naar het forum, zou ik eigenlijk wel moeten doen om anderen weer te steunen. Is mijn goede voornemen van vandaag.

een groet van Lydia

LiesbethC47
Berichten van LiesbethC47
Onderwerpen van LiesbethC47
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 60

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door LiesbethC47 » wo 10 nov 2010 19:12

Goedenavond allemaal,

Ik ben nu 2 jaar menstruatievrij en ben 2 keer helemaal in elkaar gezakt en 2 maanden ziek thuis geweest. Nu achteraf bezien kwam dit door 2 stressvolle gebeurtenissen in ons leven, maar toen zag ik dat natuurlijk niet zo. Ik heb periodes dat ik ook weer zo ontzettend nerveus ben en weer van allerlei beren op de weg zie en ik heb periodes dat ik denk: Yes, ik heb het gehad en ben weer helemaal in evenwicht.
We zullen er hoe dan ook doorheen moeten, een kant en klare oplossing is er nu eenmaal niet. Ik slik AD (hoewel ik het gevoel heb dat deze helemaal niets helpen en wil er dan ook zo snel mogelijk vanaf).

Ik probeer in de periodes dat ik me goed voel op papier te zetten hoe gelukkig en ontspannend ik ben opdat ik dit terug kan lezen in mindere periodes. Want het is en blijft voor mij moeilijk te geloven dat het allemaal door de overgang komt.
Ik weet wel dat ik heel gevoelig ben voor hormonen, want ik heb in het verleden 3 miskramen, een postnatale depressie en PMS gehad, maar ja, zie maar eens een dokter te vinden die dit begrijpt of er iets aan kan doen.
Ben nu weer vrij rustig en vrij van malende gedachten. Ben wel ontzettend moe, maar dat komt omdat ik heel erg verkouden en koortsig ben (denk ik).

Liesbeth

Mattie
Berichten van Mattie
Onderwerpen van Mattie
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 65

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Mattie » do 11 nov 2010 15:52

Hallo overgangsters,

Veel dingen die ik vroeger heel precies deed, lopen nu een beetje uit de hand.
Met een vriendin had ik het gisteren over de leeftijd van de overgang. Zij is, net als ik, 57 jaar en was erg uitgeput van alle rond wervelende emoties in haar hoofd en lichaam.

Op dit forum is goed te zien hoe vroeg dit allemaal kan beginnen en ook wanneer het (eindelijk) in balans kan gaan komen. Boven de 60 zie ik niet veel vrouwen meer, dus ik hoop maar dat het einde dan echt in zicht is.

Van Annemiek, 61 jaar, staat hier een bericht. Emoties laten gaan en zich op dit moment prettig voelen bij bezig zijn. Bemoedigend, net een stap verder dan ik zelf ben.
Ik zou heel graag lekker bezig willen zijn, maar heb juist bezigheden laten schieten omdat ik ze niet goed aankan. Dat was vrijwilligerswerk voor bejaarden en ehbo-werk, wel enthousiast begonnen maar ik ben er op dit moment te moe voor en vaak te onzeker.
Misschien zouden het meer dingen puur voor mezelf moeten zijn. Soms komt er door alle onzekerheid een flits boven: zingen, dansen, yoga! Leuke dingen, sommige heb ik in mijn echt jonge jaren gedaan, maar ik hoop dat de moed ervoor vanzelf gaat komen.
Omdat emoties zich zo snel kunnen afwisselen, heb ik in de afgelopen tijd me opgegeven voor dingen waar ik bijna meteen weer spijt van had.
Echt het gevoel van 'hoe heb ik dit kunnen doen?' Zoals pilates, na een les meteen er vanaf, gelukkig was het een proefles.

Herkent iemand dit?

groet,
Mattie

Lydia1959
Berichten van Lydia1959
Onderwerpen van Lydia1959
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 58

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Lydia1959 » zo 14 nov 2010 16:34

Hoi mede overgangsters,

Vandaag weer een afschuwelijke dag, voel me vreselijk slecht in mijn hoofd en lijf, en vraag me af hoe lang hou ik dit nog vol houdt. Het lijkt wel een strijd met een kracht waar ik geen vat op heb. Mijn gedachtes gaan gewoon z'n eigen gang ondanks dat ik nu een andere AD slik (sinds mei), leek goed te gaan maar sinds een paar weken is het weer vreselijk. Werd weer even 1 dag ongesteld en toen was 't weer raak. Voel me zo langzamerhand een wrak. Ik raak door al het denken en alle gevoelens gewoonweg uitgeput. Slapen is het enige dat ik wil en verder niks.

Ben ik nou gewoon weer overspannen of is dit 'gewoon' de overgang. (Ben 14 jaar geleden overspannen geweest). Er lijkt geen einde aan te komen en ik word er echt moedeloos van.

Hoera voor de vrouwen die het allemaal vol weten te houden en zich ook zo voelen. Hoop er nog 'ns eentje echt tegen te komen want in mijn omgeving kan ik ze niet vinden, alleen hier op 't forum kom ik lotgenoten tegen.

een sombere groet van Lydia

Elisa2012
Berichten van Elisa2012
Onderwerpen van Elisa2012
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 46

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Elisa2012 » zo 14 nov 2010 19:05

Beste Lydia,

Zijn je negatieve gevoelens al lang aan de gang? Heb je een erg druk leven? Ik ken je natuurlijk niet en ik ben geen dokter... maar het klinkt voor mij als als iets hormonaals (briljante conclusie niet? ;) )

Hormonen kunnen vreselijke dingen tussen je oren uitrichten. Ik heb een tijd gehad dat ik rond mijn eisprong het gevoel kreeg alsof er iets vreselijks ging gebeuren, of ik al het leed v.d. wereld opeens op mijn schouders droeg.
Ik heb dit jaar een korte periode AD geslikt (was in de eerste plaats tegen buikpijnklachten), ik knapte er een beetje van op ... al werd ik er nogal door verdoofd ... en was ik eigenlijk blij dat ik er weer vanaf was.

Schreeuw het hier lekker uit Lydia! en probeer je negatieve gevoelens te accepteren voor wat ze zijn ... iets tijdelijks en "gewoon" maar een vervelende hersenkronkel ... bekijk je gevoelens eens van een afstand als dat je lukt. Nogmaals, ik heb misschien makkelijk praten, want ik ken je natuurlijk niet.

Heel veel sterkte,
Elisa1972

Lydia1959
Berichten van Lydia1959
Onderwerpen van Lydia1959
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 58

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Lydia1959 » zo 14 nov 2010 19:13

Hallo Elisa1972,

Wat een fijne en gemeende reactie van jou, dat doet me echt goed. Ik slik de AD helaas al ongeveer 12 jaar omdat ik er niet meer vanaf kom en nu ik in de overgang zit vond de huisarts dit al helemaal geen goed plan. Vandaar dat ik nu ook een andere soort AD slik omdat ik een soort resistentie opgebouwd leek te hebben van de eerste AD.

Ik weet dat ik door de overgang heen moet maar op sommige momenten valt het me zo zwaar tegen. Vooral als ik dus een soort menstruatie lijk te hebben dan begint alle ellende weer van voren af aan. Hormonen heb ik ook geprobeerd maar begon na 1 week weer vreselijk te vloeien en daar was ik ook niet zo blij mee en ik had het gevoel dat ik tegen iets natuurlijks in ging. Ik sla me er wel doorheen want ik heb een ongelofelijke fijne en begripvolle man en 2 leuke kinderen maar soms voel ik me dan weer zo schuldig als ik weer zo vol in mijn hoofd zit. Dan denk ik bij mezelf goh, ze zullen wel denken daar heb je die zeur weer met haar hormonale probleempjes.

Ik weet dat ik ook ooit van de AD afkom maar nu dus nog even niet maar ik wil ooit op eigen kracht verder en al mijn emoties weer voelen en beleven, dus ook de minder leuke maar wel zonder hulpmiddelen.

groetjes
Lydia

Nana
Berichten van Nana
Onderwerpen van Nana
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 49

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Nana » ma 15 nov 2010 12:06

Hoi Lydia,

Ik herken het zo ontzettend goed,.... en begrijp helemaal wat jij doormaakt. Ik had maar 2 zinnen nodig van je, om het/je te begrijpen.
Ook ik ben 13 jaar geleden overspannen geweest, en dacht de laatse tijd, dat ik het weer aan het worden was, en ben bang erg bang, om weer de controle over mezelf te verliezen.
Ik heb gisteren deze site ontdekt... gelukkig ! Ik begon me steeds wanhopiger, en radelozer te voelen. Toen ik na het lezen van vele verhalen van "lotgenoten", eindelijk een klein beetje innerlijke rust kreeg en opluchting, dit was herkenning!

Het is een zware strijd, zo voel ik het, die ik moet leveren, een akelig rot cirkeltje waar ik in zit, maar ik blijf heel vaak tegen mezelf zeggen :loslaten is winnen, op alle fronten, ik verlies niks.
Misschien kun je er iets mee? Ik ga A.s Woensdag naar een homeopatisch arts in de hoop dat hij voornamelijk op het geestelijke vlak, iets voor me kan betekenen. Ik leef met je mee, letterlijk en figuurlijk, en je bent niet alleen, het komt met jouw weer goed met je Lydia en met mij ook weer.., ook al denk ik vaak van niet.
Ik wens je veel kracht toe, ik hoop dat je een beetje steun aan mijn verichtje hebt.

Nana

Lydia1959
Berichten van Lydia1959
Onderwerpen van Lydia1959
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 58

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Lydia1959 » di 16 nov 2010 07:26

Hallo Allemaal,

Ik ben echt dankbaar voor deze site en vooral met de 2 meiden die dit opgezet hebben.
Doordat ik zoveel herkenbare verhalen lees voel ik me weer beter, hoe erg ook maar ik bedoel daarmee dat ik dus niet gek aan het worden ben en ik 'gewoon' in de overgang zit en niets anders. Ik ga ook geen extra AD slikken zoals mijn HA had aanbevolen want dan moet ik dat ook weer zien af te bouwen als het beter gaat.
Ik moet hier doorheen en waarschijnlijk verzet ik mij teveel tegen alle verschijnselen om het zo maar te noemen.

Ik heb zelf het gevoel dat sommige vrouwen waaronder ik erg gevoelig zijn voor veranderingen en daardoor behoorlijk uit het lood geslagen kunnen worden. Je valt en staat weer op en probeert weer verder te gaan maar soms is het heel moeilijk om weer op te staan.

Kwam bij de hond uitlaten een hele leuke vrouw tegen van 58 en toevallig kwam het gesprek op de overgang, goh wat toevallig, maar het leek wel of op dat moment alles op ziin plek viel toen ze het over haar overgang had. Zij hoeft op dit moment niets meer van zichzelf en doet alleen waar ze zin in heeft. Zij had ook vreselijke stemmingswisselingen en wist me te vertellen dat ze nu heel relaxed is en dat het echt beter wordt allemaal. Je wordt hierna een soort wijze vrouw zeg maar die anderen weer kan steunen en hier doorheen kan helpen.

Gisteravond heb ik een fantastische leuke avond gehad, nergens last van en me ook niet afgevraagd hoe dat kwam, want daar moet ik eens mee stoppen, er is niet altijd een verklaring voor waarom ik mij de ene keer geweldig voel en een paar uur later weer een zo beroerd.
Ik ga vandaag gewoon werken en maak er wat van. Allemaal veel sterkte met alles en tot mails.

Groet
Lydia

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht