Komt dit ooit nog goed?

Een van de bekendste verschijnselen van de overgang die altijd worden genoemd, zijn de wisselende stemmingen en het emotioneler zijn
Gevoelens - Emoties - Stemmingen
CatherineF
Berichten van CatherineF
Onderwerpen van CatherineF
Menopauzejaar:
Leeftijd: 49

Komt dit ooit nog goed?

Bericht door CatherineF »

Hallo allemaal,

Dank voor deze site en forum; heel herkenbaar. Ik klamp me er soms echt aan vast en weet dan weer dat ik niet depressief ben of een gedragsstoornis heb. Vorig jaar kreeg ik een burn-out, maar wat ik het meest voel zijn 'gewoon' die razende hormonen. En voor mijn gevoel al jarenlang. Terwijl ik eigenlijk zogenaamd te jong zou zijn. Na de geboorte van mijn dochter (bijna zes jr geleden) is alles in een stroomversnelling geraakt. Maar: hoe kom ik hier ooit uit? Ik sport, kies steeds meer en beter voor mezelf, ben gestopt met werken, volg mijn passie, maar ben zo ontzettend vaak geïrriteerd, boos, verdrietig, kan geen beslissingen nemen, vrees voor mijn huwelijk. Komt dit ooit nog goed? En hoe lang moet ik nog volhouden? Ik word er echt wanhopig van. Ik vind mezelf vreselijk en ben bang dat ik niet de tijd en ruimte krijg om zonder kleerscheuren (gebroken gezin bijv) hier uit te komen. Ik ben bang, voel me alleen en heb totaal geen controle over mezelf. Ik ben geen zeur, heb altijd hard gewerkt, voor hete vuren gestaan, maar kan dit niet meer volhouden.

Iedereen veel sterkte,
Catherine
Wiske
Berichten van Wiske
Onderwerpen van Wiske
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd: 62

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Wiske »

Hallo,

Ja ik kan er geen tijd op plakken maar ik ben toch een 5 tal jaar bezig en mentaal wordt het voor mij steeds moeilijker. Niet erg hoopvol he? :S

Ik herken het wel de boosheid, het verdriet, iedereen van mij wegduwen door mijn gedrag.
Tijd willen voor mijzelf en dan klagen dat er geen aandacht is.

Zo op zoek naar mijzelf dat ik voor iets anders weinig tijd hebt.
Mezelf niet meer herkennen en niet meer zeker zijn van de beslissingen die ik neem.
Ach ach het is moeilijk maar wij zijn sterke vrouwen en blijven vechten tot we weer heel zelfzeker weten wie we zijn en waar we voor staan. al duurt dit nog jaren; :)

Ondertussen mezelf nog wat rond de oren geslagen met peptalk.

Je bent niet alleen
groetjes
Wiske
Conny1966
Berichten van Conny1966
Onderwerpen van Conny1966
Menopauzejaar:
Leeftijd: 54

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Conny1966 »

Hallo,

Ik herken de wanhoop en de moedeloosheid in je berichtje, omdat ik er zelf ook middenin zit. Ik ben weliswaar iets ouder dan jij, maar in mijn omgeving lijk ik de enige wel die zoveel last heeft van de geestelijke klachten van de overgang.
Sterker nog, ik had er zelf ook nog nooit van gehoord, tot ik er middenin zat.
Ook ik heb de diagnose burn-out gekregen, wat gedeeltelijk ook wel zo is, maar als ik zo terugkijk hangen de overgangsverschijnselen erg nauw hiermee samen.
Het een zal het andere ook wel versterken. Als ik veel stress heb vlammen mijn klachten in hevigheid op, net als rondom mijn menstruatie trouwens.
Komt het ooit nog goed vraag je jezelf af. Door hier veel te lezen zag ik steeds weer terugkomen bij de andere vrouwen die al een stuk verder in het proces zaten, dat het zeker weer goed komt, misschien anders, maar wel goed.
Net als jij vraag ik me voortdurend af, zou het nu altijd zo blijven, is het wel de overgang, enz. Maar ook dat piekeren en die malende gedachten horen bij de geestelijke overgang, net als verdriet, angst, twijfel, onrust. Noem het maar op, ik heb het allemaal en zelfs vaak zo erg dat ik nauwelijks meer kan functioneren.
Regelmatig lees ik hier dan weer het forum, en dan is het allemaal weer zo herkenbaar.
Een wijze raad heb ik ( nog) niet voor je, daarvoor zit ik zelf nog teveel middenin het proces.
Wel kan ik je heel veel sterkte en kracht toewensen,

Groetjes Conny
Lunar
Berichten van Lunar
Onderwerpen van Lunar
Menopauzejaar:
Leeftijd: 54

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Lunar »

Beste dames,

wat ben ik blij met jullie. Ik betreur het dat jullie zo hopeloos zijn, maar ben blij met de herkenning.
zelf momenteel ook hopeloos. Verdrietig en boos, zeg maar woedend om alles en op iedereen
eerlijk gezegd vrees ik ook voor mijn relatie want we doen momenteel niks aan dan ruzie maken.
ik kan ook boos worden om dingen van jaren geleden.
zinloos en kost bakken energie.
dank voor jullie ervaringen

groet
luna
Wiske
Berichten van Wiske
Onderwerpen van Wiske
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd: 62

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Wiske »

Hallo Luna

Op bepaalde momenten in je leven kijk je toch eens achterom en dan zijn er (bij mij althans) heel veel dingen die ik liever anders had gezien.

Niemand van ons is nog dezelfde persoon als zoveel jaar geleden.
Bepalen voor mezelf wat wil ik nog en wat pik ik zeker niet meer.
Dan is het normaal dat er meer ruzie komt. Ze zijn jou zo niet gewend.

Het is niet slecht om voor mezelf op te komen heb ik gemerkt want ik kan niet terug naar af.
Dat heb ik aan mijn echtgenoot ook verteld. Het zal niet meer worden zoals vroeger want ik ben niet meer dezelfde als vroeger.

groeten
Wiske
Lunar
Berichten van Lunar
Onderwerpen van Lunar
Menopauzejaar:
Leeftijd: 54

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Lunar »

Hai Wiske,

daar heb je gelijk in : beter te kijken naar hoe wil ik verder enz.
dat doe ik gelukkig ook wel hoor. Het is lastig te bepalen wat te behouden en wat te laten gaan: ik kan dat door alle klachten zeker niet allemaal kiezen: het wordt voor je gedaan ook daardoor.
komt bij,: ik vond mijn leven behoorlijk goed voor deze fase, alleen komen een aantal nare dingen naar boven waar ik toch veel verwerkingstijd in heb gestoken. Misschien is dat zo'n onverklaarbare tic van de overgang. Moet ik wel wat met alles wat naar boven komt nu?
ik pieker wat af,,

dank en groet
luna
Dorothea
Berichten van Dorothea
Onderwerpen van Dorothea
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd: 64

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Dorothea »

Dag wanhopende dames,

Helaas kan ik ook geen antwoord op jullie vragen geven, ik zoek zelf naar deze antwoorden, ben ook na bijna 8 jaar overgang en 9 maanden post de wanhoop nabij, gaat het nog wel eens over??
Ook hier steeds meer ruzie met man, die me juist al die jaren zo heeft gesteund, snp er werkelijk niets meer van.
Overal over twijfelen, waar doe je nou nog goed aan, rustig aan doen, dat doe ik wel, maar verbetering merk ik niet, zou toch langzaam in de post beter moeten gaan, vraag ik me elke keer af.

Sterkte voor iedereen,

Dorothea.
Geraldine
Berichten van Geraldine
Onderwerpen van Geraldine
Menopauzejaar:
Leeftijd: 53

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Geraldine »

Lunar schreef: do 29 mei 2014 15:16Moet ik wel wat met alles wat naar boven komt nu?
Luna,

voor mij geldt: Als iets van binnenuit opkomt en om mijn aandacht vraagt dan "mag" ik daar iets mee.
Ik "moet" niks, want ik kan mijn energie ook steken in negeren van wat bij me opkomt, of proberen het weg te duwen.
Maar dat werkte niet, het blijft dan toch terugkomen in mijn aandacht.

groeten van
Geraldine
Marlies
Berichten van Marlies
Onderwerpen van Marlies
Menopauzejaar:
Leeftijd: 65

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Marlies »

Nou beste dames,

Zoals Gerrie het beschrijft is het in mijn overgang echt niet gegaan.
Sowieso ging al helemaal niet alles over.
Dat ik me vaak rot voelde kwam bij lange na niet altijd "gewoon" door de hormonen.
Dat was veel vaker een gevolg van het veranderingsproces dat door de hormonen in gang werd gezet. En zeker niet alleen maar door de hormonen zelf.
Als je als uitgangspunt neemt dat het de hormonen zijn die je zo doen voelen, dan ga je voorbij aan de pijn van verandering, van verwerking, van balans opmaken.
Allemaal dingen die je ook moet implementeren in je omgeving in je leven, in je verandering.
Dat is de pijn, dat is het verdriet. Klem zitten tussen inleveren van verleden voor een onzekere toekomst.
Want je weet van tevoren niet of de omgeving bij je zal blijven. Vriendschappen of relaties kunnen dan wel degelijk kapot gaan.
Het is ook bij uitstek een tijd waarin je over veel dingen na krijgt te denken.
Waarom dat toch altijd de negatieve lading gegeven moet worden van "piekeren" daar snap ik niks van.
Er zijn zoveel vragen die je voor je kiezen krijgt die vragen om veel nadenken over van alles en nog wat.
Waarom moet daar toch altijd met een opgeheven vingertje naar gewezen worden: "Pas op hoor dat je niet gaat nadenken.

Er zou verdorie veel meer moeten worden nagedacht over dit enorme veranderingsproces.

Als we onszelf als vrouw al niet bewust zijn, en blijkbaar ook niet mogen worden, want we mogen niet nadenken, en daardoor zelf al onvoldoende weten dat de overgang wel wat meer inhoudt dan tijdelijke hormoonschommelingen hoe wil je dan ooit die bewustwording en begrip van een ander krijgen. Dan informeer je hen ook verkeerd. En geef je valse hoop.

Het is niet zo dat alles overgaat. Sowieso gingen mijn opvliegers al niet over, en ook na de overgang bleef mijn hormoonhuishouding veel gevoeliger dan die voor de overgang was. En da's ook niet zo gek als je toe moet zien te komen met veel minder

Maar je leert ermee omgaan. Bepaalde dingen gaan over maar heel veel verandert heel sterk en definitief. Je krijgt niet meer dezelfde belevingswereld terug van vroeger. Heel veel gevoelens zoals voldoening van iets kunnen hebben zoals vroeger bijvoorbeeld, voelen nooit meer als voorheen.
Soms blijven vrouwen zelfs met een enorme kater zitten na de overgang en praten er liever niet meer over.

Marlies
Wiske
Berichten van Wiske
Onderwerpen van Wiske
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd: 62

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Wiske »

Hoy dames,

Na bijna 5 jaar in de overgang merk ik bij mezelf (het zal voor ieder wel anders zijn)
dat het nooit meer wordt als vroeger.

Veel meer voor mezelf opkomen, veel gevoeliger, veel meer negatieve gevoelens.

Ik denk dat het allemaal wel wat milder zal worden en niet zo heftig maar ik ben er van overtuigd dat je door je levenservaring en door wat je allemaal hebt meegemaakt veranderd.

Het is goed om iets echt voor jezelf te zoeken zodat je jezelf terug nuttig vind.

Dat geldt toch voor mij. Ik ben een zorgend type en wanneer ik gisteren naar huis reed van bij kinderen en kleinkinderen dacht ik: als er nu iets onderweg gebeurt niemand die mij echt nodig heeft. Ze kunnen allemaal verder zonder mij.

Ik heb vlug die gedachte proberen om te buigen naar: zoek dan iets voor jezelf om je terug nuttig te voelen.
Voor mijzelf is dat wel een hulpmiddel in de soms sombere gedachte.

Een aangename dag gewenst
Wiske
Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd: 57

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Marie1 »

Dag Wiske,

wat een herkenning hier weer!!! En toch Wiske, denk ik, dat je kinderen en je kleinkinderen je heel hard nodig hebben.. Ze zeggen dat misschien nooit, en ze hebben het ontzettend druk met hun eigen leventje, maar iets in mij zegt dat ze niet zonder je liefde en genegenheid kunnen... Maar ik begrijp je zo goed... Iets voor onszelf zoeken, waarin we heel hard nodig zijn voor anderen, en ook iets dat we heel graag doen uiteraard... Als we de moed en de kracht zouden hebben.. spijtig lijkt niets me leuk op dit ogenblik... maar een mens moet positief blijven, sterkte Wiske, en alle andere dames...
Ooit komt dit misschien, heel misschien wel goed...

Marie
Geraldine
Berichten van Geraldine
Onderwerpen van Geraldine
Menopauzejaar:
Leeftijd: 53

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Geraldine »

  • maar een mens moet positief blijven.......... Ooit komt dit misschien, heel misschien wel goed..
Hallo dames,

Het wordt zó gemakkelijk en zo vaak gezegd. Voor mij houdt het niks anders in dan zeggen dat je hoop hebt, met de bedoeling dat je dan voldoet aan gestelde normen. Terwijl je zelf (onbewust) aan alle kanten voelt hoe twijfelachtig de uitkomst volgens die normen wel eens kon zijn.

Als wat je hierboven schreef, jouw gedachten, jouw belevingswereld al niet van belang zijn voor jouzelf als persoon en los staan van wie jij bent......... :?:
Mijn gedachten zijn mijn belevingswereld en die bepaalt spelen mee in wie ik nu ben.
Ik splijt mezelf niet in tweeën. Ook niet op advies van cursussen of cursisten die dat promoten.
Als ik daar nog over twijfelde is dat nu definitief voorbij.
Als ik mijn gedachten los koppel van wie ik ben, ben ik het bewustzijn dat bijv. ruzie maken met een naaste ook voor de naaste vreselijk is, kwijt.

Ik kan niet omgeving te weinig aandacht en onbegrip kwalijk nemen, als ik zelf mijn gedachten, mijn belevingswereld, als ik er zelf al geen aandacht en begrip voor heb, maar ze juist beschouw als niet van veel belang voor de persoon die ik ben.

Geraldine
Wiske
Berichten van Wiske
Onderwerpen van Wiske
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd: 62

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Wiske »

Hoy dames,

Ik denk dat ik eerst voor mezelf moet proberen uit te vissen wat ik mijn gedachten wil.
Vandaag de dag in de overgang kan het evengoed zijn dat ik nu zo overtuigend zo denk en een paar dagen later mij daar totaal anders bij voel.

Helemaal niet zeker meer wat zelfs voor mezelf het beste is.
Hoe zou een ander dan weten hoe ermee om te gaan.

Voor mij is het dikwijls beter om het wat te laten rusten. En als ik er na een aantal dagen nog hetzelfde overdenk praat ik er met mijn partner over.

Maar ik zie die mens denken van hoe kan ze nu nog met dit probleem worstelen.
Ik krijg meestal als antwoord: je moet niet zoveel piekeren dat is niet gezond en het lost niks op.

Dus is het voor mij soms beter om niks te zeggen omdat de antwoorden standaard zijn.
En dat geeft ja, soms een eenzaam, alleen op de wereld gevoel.

groetjes
Wiske
Geraldine
Berichten van Geraldine
Onderwerpen van Geraldine
Menopauzejaar:
Leeftijd: 53

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Geraldine »

Ja Wiske,

Dat bedoel ik o.a.. Van die standaard antwoorden, dooddoeners waar je weinig mee kunt en vaak niks anders opleveren dan je genoodzaakt voelen te zwijgen.

Mijn man kan dingen soms ook zo afdoen met: "denk er dan niet over na, je moet vooruit kijken" of "Dan je denk toch gewoon iets anders in de plaats"
Net als voor jou voelt dat voor mij ook eenzaam en alleen op de wereld.
Daarom vind ik het ook zo wrang dat het hier door vrouwen zelf gebeurde.

Geraldine
Wiske
Berichten van Wiske
Onderwerpen van Wiske
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd: 62

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Wiske »

Hey Geraldine,

Je hebt gelijk. Ik probeer er gewoonlijk zelf uit te komen of ook een cliché de tijd brengt raad. En maar zien hoe het uitdraait. Alles op zijn beloop laten en ondertussen ongelukkig zitten wezen.

Hebben jullie ook niet soms het gevoel dat de vriendinnen in de buurt daar weinig of geen last van hebben.

Allemaal druk met werk, kinderen en kleinkinderen, sporten e.d. maar mentaal niet zo onevenwichtig als ik op het moment.

Ik heb 2 a  3 heel goede vriendinnen en toch zal ik nooit over mijn demonen met hen praten.
Het zijn allemaal zo een flinke vrouwen.

En ik denk dat ik voor hen ook zo overkom. Ben ik de enige met een masker of zijn er nog.

fijne dag
Wiske
Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd: 57

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Marie1 »

Hallo

Ja natuurlijk heb ik hoop dat het ooit goed komt Geraldine, net als wij allemaal hier toch, en niet om te voldoen aan de gestelde normen, sorry maar dit vind ik totaal onzinnig.
Zonder hoop ik alles alles kwijt, het is de hoop en het geloof dat alles ooit goedkomt dat mij rechthoudt toch? En ja, toch blijft het voor ieder van ons heel belangrijk om positief te denken, hoe moeilijk en hoe ver te zoeken ook.
Er zijn altijd momenten dat het net iets beter gaat, en daar moeten ik mij aan optrekken. Vind ik toch.

Marie
Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd: 57

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Marie1 »

Ja Wiske,

Ik heb ook dat gevoel dat het allemaal heel sterke vrouwen zijn daarbuiten. Maar ja, ik denk dat ze dat van mij ook denken hoor.
Ik ga nu niet huilend mijn boodschappen doen, of loop niet te jammeren op straat :). Ik huil alleen tranen met tuiten thuis, of in mijn bed, tussen mijn vier muren he.
En ik denk eerlijk gezegd dat die andere zogenaamd sterke vrouwen dat ook doen hoor, als niemand het ziet. Blijheid schreeuwt men van de daken, maar verdriet, heimwee, melancholie zijn zulke ingetogen diepe gevoelens dat elkeen ze denkelijk liever voor zichzelf houdt, omdat men denkt dat de anderen ons toch niet begrijpen.

Maar wij zijn niet anders dan al die andere vrouwen, mensen.. We zijn eigenlijk allemaal een, verbonden met elkaar, en iedereen heeft min of meer dezelfde gevoelens, ervaringen, gedachten, zwakheden en sterke kanten.. We zijn allemaal mensen met menselijke gevoelens. Er hier kunnen over praten, volledig anoniem, is dan ook heel verrijkend, heel bijzonder. En daar ben ik zo dankbaar voor.

Sterkte Wiske.. voor ons allemaal.

Marie
Rian
Berichten van Rian
Onderwerpen van Rian
Menopauzejaar:
Leeftijd: 66

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Rian »

Dat is waar Marie,

De meeste vrouwen voelen zich genoodzaakt hun overgang binnen 4 muren te beleven en te houden, of hier in de anonimiteit van een virtuele wereld.
Daarbuiten horen zij immers vooral: Maak je niet druk, pieker niet zo, kijk vooruit, denk positief... enz enz. Dat dat niet als begrip ervaren wordt, maar eenzaam voelt, daar waren jullie al uit.

Rian
Wiske
Berichten van Wiske
Onderwerpen van Wiske
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd: 62

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Wiske »

Hoy dames,

Het is in de momenten dat het slecht gaat dat ik door dit forum weet dat ik niet alleen bent in deze fase van mijn leven.

Nee, ik heb hier enorm veel aan. En ieder heeft recht op zijn eigen mening want ieder ervaart dit ook anders.
Door wie je bent (of denkt te zijn :S ) door je omgeving, hoe je opgegroeid bent wat je meegemaakt hebt.

groetjes
Wiske
Esje
Berichten van Esje
Onderwerpen van Esje
Menopauzejaar:
Leeftijd: 49

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Esje »

Hee meiden,

Jemig wat enorm herkenbaar weer dit. Ik zit ook weer middenin zo'n periode. Alles lijkt te veel en alles maalt in mijn hoofd. Het is inderdaad lastig aan anderen uit te leggen en ik krijg inderdaad altijd van die dooddoeners naar mijn hoofd. Begrip zoeken heeft in mijn beleving weinig zin.

Maakt alleen wel dat ik mij vaak heel erg alleen voelt. Ik in elk geval wel. Daar komt nog eens bij dat ik kinderloos de overgang in zal gaan en dat is weer een extra stukje verwerking dat erbij komt. En waarbij ik net zulke dooddoeners naar mijn hoofd krijgt.

Daarom ben ik erg blij met dit forum. In elk geval een stuk herkenning en begrip voor mijn situatie.

Groetjes Esther
Lunar
Berichten van Lunar
Onderwerpen van Lunar
Menopauzejaar:
Leeftijd: 54

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Lunar »

Hoi Esther,

ben ook kinderloos aan de overgang begonnen, dus snap wat je bedoeld. Het kan een extra laag er over leggen. en het voelt idd vaak eenzaam.
terwijl jij (net als ik en vele andere vrouwen zonder kinderen) toch vaak al een flinke battle achter de rug hebben qua hormonale issues. De overgangsklachten lijken dan vaak dubbel wrang

groet
Luna
Esje
Berichten van Esje
Onderwerpen van Esje
Menopauzejaar:
Leeftijd: 49

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Esje »

Hallo,

Ja dat klopt. Ik ben vooral elke maand boos, al die ellende en waarom? Kinderen komen er toch niet meer..... mag van mij zo snel mogelijk stoppen. Maar dat is ijdele hoop vrees ik. Zal nog wel wat jaartjes duren.

Esther
Wiske
Berichten van Wiske
Onderwerpen van Wiske
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd: 62

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Wiske »

Dag allemaal,

Ik ben de laatste tijd zo naar binnen gekeerd.
Ik ben meer bezig met wat er in mij omgaat dan wat er rond om mij gebeurt.
Toch wel vermoeiend dat ik het denken niet kan stoppen.

Maak er een goede dag van vandaag.

groetjes
Wiske
Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd: 57

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Marie1 »

Ja Wiske,

dat heb ik ook. Zo naar binnen gekeerd zijn i.p.v. naar buiten. Enkel dingen doen in de mate van het mogelijke waarbij ik naar mijn lichaam en ziel luister.. Daarom ook dat ik het me niet zo aantrek als ik bijvoorbeeld mijn gedacht heb gezegd aan de buitenwereld, in alle eerlijkheid en zonder franjes. Alles liever dan nog mee te moeten draaien in die toch soms wel hypocriete wereld. Gewoon rustig mezelf zijn.. op de golven van de overgang.

Marie
Wiske
Berichten van Wiske
Onderwerpen van Wiske
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd: 62

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door Wiske »

Hallo allemaal,

Ik voel mij vandaag of ik op mijn borst een betonnen rotsblok heb liggen en op mijn rug een rugzak met stenen.
Ik zou vandaag van alles moeten doen en ik kom geen meter vooruit.

Had gisteren ook al een sofa dag en mijn verstand zegt komaan vooruit luie mie
Maar ik sleep mezelf voort.

je ziet ik ben ook niet lief voor mezelf hoor. Soms zit ik mezelf uit te schelden zodat ik achteraf denk: je mag best wat aardiger zijn voor jezelf.
Zo boos soms op mezelf.

Zoals je zegt rustig zijn en vooral veel luisteren naar lichaam en geest.

Fijne dag iedereen
Wiske
CatherineF
Berichten van CatherineF
Onderwerpen van CatherineF
Menopauzejaar:
Leeftijd: 49

Re: Komt dit ooit nog goed?

Bericht door CatherineF »

Hallo dames,

Even een reactie op een van mijn eigen posts. Ik heb er weinig geplaatst, wel jarenlang meegelezen. Vooral als ik enorme hormonale oprispingen had. Maar, er is licht aan het eind van de tunnel!!! Ik word steeds onregelmatiger ongesteld, dit jaar pas 1 keer gemenstrueerd, en het gaat ontzettend goed met me! De hormonenstorm is gaan liggen. In mijn beleving zijn de veranderingen het ergst geweest vóór mijn 40e jaar en begin 40, toen ik het nog niet goed herkende (van eind dertig tot 45). Omdat je geen idee hebt wat je overkomt. Het lag aan alles; baan, huwelijk, schoonmoeder, geestesstoornis, angststoornis, stress, burn-out out; ik dacht zelfs dat ik gek werd. Plots opkomende woedeaanvallen, afgewisseld met depressie, maar een week later kon alles weer normaal zijn. Hele nare periode. Door zelf veel te lezen en onderzoeken heb ik geleerd het te herkennen en erkennen.

Gelukkig ben ik niet aan de hormonen gegaan, die stellen het proces alleen maar uit. En ben ik niet gescheiden of andere rigoureuze beslissingen genomen. Wel heb ik geleerd voor mezelf te kiezen. Relaties anders in te richten. Eigen gezin eerst. Mezelf zijn. Daarnaast vrouw en moeder. Rol van (schoon)dochter heel erg afgebouwd. Vriendinnen weinig gezien, sociale activiteiten op enorm laag pitje. Aantal jaar niet gewerkt. Veel gesport (pilates), gezond gegeten. Leuke kleding gekocht, en schoenen (dol op!). Cadeaus voor mezelf i.p.v. voor anderen. Leren 'nee' zeggen. In therapie geweest.
Nu voel ik me echt beter dan ooit! Een oudere vriendin zei: 'wacht maar na de overgang. dan komt het goed.'''Wat voel je dan?' 'Gewoon, weer zoals je je als kind voelde' (voor de pubertijd).

Ik zie de overgang als een tweede, échte pubertijd. De brug naar helemaal jezelf worden. Daar moet je doorheen. slik je hormonen, dan komt het alsnog als je daarmee stopt. Simpelweg omdat je hormoonlevels van hoog schoksgwijs (daar komen de klachten van) langzaam naar lager gaan. Dat is het proces. Slik je hormonen, dan blijven de levels hoog, maar stop je, dan gaat je lichaam toch naar omlaag. Tenzij je ze blijft slikken tot je dood. Daarom pleiten veel vrouwen het niet te doen, hoe jonger je lichaam door het proces gaat (vanaf afgenomen vruchtbaarheid: eind dertig tot medio 50) hoe 'makkelijker'.
Wel heb ik regelmatig oxazepam geslikt, als ik echt in zo'n hormonale shitstorm zat. Dat topt de emoties enigszins af. Je moet iets. Je moet het ook voor jezelf weten. Altijd hormonen kan ook. Of gewoon een hele grote time- out nemen voor jezelf, zoveel mogelijk. Dat kan, ook met baan en kinderen. Als je daaromheen een groot hek zet. Ik doe bijvoorbeeld 's avonds niets, nooit. Dan zit ik op de bank, of in bad. Geen afspraken met vriendinnen, eten, clubjes. Nope. Niet meer naar familieverjaardagen. Veel te veel neefjes en nichtjes. Dan ben je elk weekend bezig.
Afbouwen en nee zeggen. Die tijd komt wel weer.
Maar het komt goed, echt. Ik ben er nog niet, maar word niet meer van m'n sokken geblazen door mijn hormonen. Dat is enorm fijn. Ik zocht altijd naar verhalen van vrouwen dat het goed komt. Maar wat ook zo is, als het goed gaat, zit je meestal niet op dit forum. Maar echt, het leven gaat door en wordt vele malen beter! Succes!

Catherine
Plaats reactie