Veel stress gehad, de hormonen gingen aan de haal met me

Een van de bekendste verschijnselen van de overgang die altijd worden genoemd, zijn de wisselende stemmingen en het emotioneler zijn
Gevoelens - Emoties - Stemmingen
Anna1962
Berichten van Anna1962
Onderwerpen van Anna1962
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd: 57

Veel stress gehad, de hormonen gingen aan de haal met me

Bericht door Anna1962 » zo 26 mei 2019 10:26

Beste allemaal,

ik zal me even voorstellen want ben nieuw hier, wel al een tijdje meelezend hier op het forum, ik ben 38 jaar getrouwd en heb 3 volwassen kinderen en 4 kleinkinderen
Ben 57 en heb in 2000 een baarmoeder verwijdering gehad ivm vleesboom, eierstokken zijn wel blijven zitten, drie jaar na de operatie vage klachten gekregen, opvliegers, mezelf terug trekken, sjacherijnig, geen zin in sex etc etc maar geen geestelijke klachten, volgens de standaard kon ik niet in de overgang zijn omdat ik mijn eierstokken nog had dus het kwartje viel niet, achteraf gezien natuurlijk wel overgangs perikelen maar herkende ze niet als zodanig, na jaren van rommelen en gezeur ging het uiteindelijk weer beter en dacht dat ik er wel "doorheen" was maar niets was minder waar helaas :-(

Vorig jaar (na 26 jaar daar wonen) besloten te verhuizen naar een kleinere (appartement) woning, de kinderen allemaal al lang de deur uit en een veel te grote eengezinswoning was de reden voor deze stap, na 4 maanden was het zover, hadden een lange inschrijving (14jaar) en dus snel aan de beurt, top zou je zeggen en dat leek t in eerste instantie ook, maar na 3 maanden begon de ellende, verdriet verdriet en nog eens verdriet, huilen, er kwam geen eind aan, schuldgevoel naar alles en iedereen, maar voornamelijk naar de kinderen, ik had t idee dat ik ze hun ouderlijk huis had afgenomen, dat ik t allemaal niet goed had gedaan, melancholische gevoelens over vroeger, mijn jeugd, relatie met mijn moeder, de hele boel kwam uiteindelijk los dus ik. naar de huisarts, ik at niet meer, viel af, was helemaal de weg kwijt, super gestresst, alleen maar piekeren en malen, in de ochtend niet kunnen opstarten etc, kreeg een 5 gesprek bij de huisarts met iemand van de ggz via een praktijk ondersteuner,conclusie: Ik had een aanpassingsstoornis door de verhuizing en was overspannen en depressief maar het vreemde was dat ik me niet depressief voelde alleen maar intens verdrietig met sombere gevoelens maar ik was toch echt wel depressief volgens de mevrouw, na 3 geprekken hield ik het voor gezien omdat ik het gevoel had dat ze me niet kon helpen.

Ben gaat lezen op internet en kwam op deze site terecht, herkenning herkenning, las met tranen in mijn ogen de stukjes, wat een 1 op 1 gevoel, ben uiteindelijk aan de magnesium citraat gegaan want door de stress ben je grootverbruiker geworden van magnesium en ontstaat er al rap een groot tekort, moet zeggen dat ik wel opknapte geestelijk, het ging een. paar maanden redelijk maar dat onbestemde gevoel bleef, nooit meer aan de overgang gedacht want dacht dat dat al voorbij was, tot vorige maand de opvliegers opeens, na jaren, weer terug kwamen, weer somber, weer huilen, weer super emotioneel, weer gestrest, weer t allemaal niet zien zitten, spierpijn, zere benen van de stress,'morgens met een dip wakker worden alsof er een zware sombere deken over je heen valt zo uit het niets en ga zo maar door.

Ik naar de huisarts voor de klachten en kreeg een bloedonderzoek waaronder een hormoon waarden onderzoek en wat bleek, ik zat in de post fase (Joost mag weten hoelang ik al met de overgang bezig ben maar na grofweg 15 jaar zou je denken het is wel klaar) Ik denk dat ik het lichamelijke deel voor het grootste gedeelte gehad heb maar dat ik nu in de geestelijke fase zit, moet zeggen geef mij dan maar de opvliegers!!, geestelijk is echt horror en dan met name de stress, het opgejaagde gevoel, de onrust, alsof er iets staat te gebeuren, de adrenaline die door je lijf giert, het huilen nou oké dat is te handelen maar die onrust en emotionele achtbaan is hopeloos, voel me zo afhankelijk, heb geen energie om ook maar iets te doen, hou ontzettend veel van de kleinkinderen maar heb geen energie voor ze waardoor ik me weer hopeloos schuldig voel en daardoor weer verdrietig, ben mezelf helemaal kwijt, ben niet meer wie ik was en vraag me af of ze ooit nog terug komt, de vrolijke onbevangen enthousiaste geen beren op de weg ziende Anna, ik hoop het toch zo dat die er nog steeds ergens is en dat ze straks in een vernieuwde vorm weer terug komt!

Huil veel en dat lucht gelukkig wel wat op, heb een super lieve man die me steunt waar mogelijk dus dat scheelt veel!
Ik laat het nu maar over me heen komen, dat werkt beter dan je verzetten, familie en vrienden weten ervan dus houden er rekening mee, scheelt ook!
Zit nu aan de magnesium citaat want dat schijn je met bakken te verstoken bij stress en gebruik nu valdispert stress moment en dat haalt de scherpe kantjes er wat vanaf en ben nu minder gestrest, het is wat beter te hanteren en ik pieker daardoor een stuk minder waardoor je ook weer minder stress creëert.

Groetjes Anna



Jacobina
Berichten van Jacobina
Onderwerpen van Jacobina
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd: 67

Re: Veel stress gehad, de hormonen gingen aan de haal met me

Bericht door Jacobina » di 28 mei 2019 11:27

Hallo Anna,

Als ik jouw berichten lees, dan is het heel herkenbaar voor mij. Heb 9 jaar in Denemarken gewoond met heel veel plezier. Alleen het laatste jaar kreeg ik weer vervelende klachten van de overgang. Ik dacht ook dat ik alles al gehad had. Ik ben 67 jaar en dacht dat kan toch niet meer op mijn leeftijd? Toen we weer in Nederland terug waren, bleven de klachten. Ik wist niet wat ik er mee aan moest. Ik gebruik al jaren AD en heb eigenlijk niet het gevoel dat dat echt helpt voor de overgang. Ik dacht eerst het komt vast door de verhuizing terug naar Nederland. Ik heb me eigenlijk moeilijk kunnen aanpassen weer, en had nog vaak verlangen weer naar Denemarken. We wonen hier nu al weer 2 jaar, maar de klachten zijn er nog steeds. De huisarts zegt ook dat het de overgang niet meer kan zijn. Maar ik ben ook niet echt depressief. Ik heb vooral 's morgens de meeste klachten, veel onrust en een onbestendig gevoel net of er wat staat te gebeuren.
Mijn man wil heel graag op vakantie, maar ik kan het niet voor elkaar krijgen. Ben het liefste in mijn eigen huis.
Heb jij dat ook?
Ik wens je veel sterkte met alles.

Jacobina

Anna1962
Berichten van Anna1962
Onderwerpen van Anna1962
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd: 57

Re: Veel stress gehad, de hormonen gingen aan de haal met me

Bericht door Anna1962 » di 28 mei 2019 16:17

Hallo Jacobina,

Bij mij is t allemaal na de verhuizing begonnen nu bijna 15 maanden geleden, wel veel stress gehad omdat de verhuizing niet echt vlekkeloos is verlopen maar de jaren daarvoor eigenlijk ook altijd wel stress gehad maar was me daar niet van bewust, chronische stress zeg maar, na de verhuizing kwam dat allemaal los, kon me uiteindelijk niet vinden in de verhuizing terwijl het mijn idee was om kleiner te gaan wonen, kreeg schuldgevoel naar de kinderen omdat ik vond dat ik ze het ouderlijk huis had ontnomen en kon me niet in mijn nieuwe rol vinden, had niet meer zoveel bemoeienis met de kinderen en kleinkinderen, de nieuwe fase in je leven zeg maar, wat ik ook niet los kon laten, allemaal ingrediënten voor overspannenheid. De praktijk ondersteuner noemde het een aanpassingsstoornis wat eigenlijk ook wel klopte maar dit hoort na 6 maanden te stabiliseren en dat is dus niet gebeurd, de stoornis is over gegaan naar overspannenheid met lichte depressieve klachten en die stress die daarbij vrij komt kan de overgang weer triggeren, dus een en/en situatie. Ben vandaag toch maar weer bij haar geweest en heb met haar besloten te gaan praten met een psycholoog omdat ik er zelf niet uitkom, het zijn zeker overgangsklachten maar ook onverwerkte dingen zoals bv een verhuizing (of dingen van vroeger die er door de stress nu uitkomen).

Ik laat het maar over me heen komen en ga de gesprekken maar aan en kijk wat er uit komt, ik moet toch ergens beginnen, dat onbestendige gevoel en die opgefokte onrustige toestand heb ik ook iedere ochtend en zakt dan af naarmate de dag vordert, soms komt het overdag terug maar soms ook niet, ik huil dan wel veel en dat lucht wel wat op maar dat onbestendig gevoel hou ik wel de hele dag, zit nu aan de valdispert stress moment en dat houd het piekeren wat op afstand en dat scheelt veel stress en vermoeidheid maar het is maar een lapmiddel, moet gaan wandelen van de dokter om te ontspannen en mij gedachten verzetten maar dat is ook niet 1,2,3 gedaan :-( proberen niet te piekeren etc maar ook dat is heel moeilijk.

Ik denk dat de stress van de verhuizing de hele boel hormonaal op zijn kop gezet heeft maar dat de verhuizing uiteindelijk wel de stress veroorzaker is van alles.
Ik ben ook het liefste thuis en moet niet aan vakantie denken zelf, zou t niet aankunnen, zeker niet naar het buitenland!

Groetjes Anna

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht