Overgang en Hulpverlening

Behoeften die veranderen. Een andere kijk op het leven of op de wereld.
Balans opmaken en hervinden
Levensvragen - Inzichten - Bewustwording - Intuïtie die zich ontwikkelt
Loes
Berichten van Loes
Onderwerpen van Loes
Menopauzejaar:

Overgang en Hulpverlening

Bericht door Loes » wo 18 sep 2002 22:23

Hallo

Ik lees vaak hier op het forum dat het accepteren van je klachten ze draaglijker maakt.
Ik vraag me af of dat wel zo werkt voor mij. Ik heb me er bij neergelegd dat ik soms dagen aan een stuk drijf in het zweet van de opvliegers, en als ik weer zo'n rotbui voel aankomen duik ik tijdelijk onder omdat ik inmiddels weet dat die vaak verdwijnen zoals ze gekomen zijn, zomaar opeens vaak zonder aanleiding.
Als men mij gewoon met rust laat dan red ik het wel.
Niet dat het leuk is, maar het gaat.

Waar ik veel meer moeite mee heb is het feit dat de wereld waarin we leven niet accepteert dat die overgang bestaat.
Er wordt maar vanuit gegaan dat je als moeder, echtgenote, werkneemster, gewoon door kunt blijven gaan met wat je altijd deed.
Maar daar zit voor mij nou juist de grootste verandering in die overgang. Van binnen klopt niet meer wat altijd normaal leek.
Tussen de regels door lees ik hier in veel berichten dat ik daar beslist niet de enige in ben.

Ik heb ervaren dat je door de hulpverlening al snel in het hokje van een of andere psychische aandoening wordt gestopt of, zoals ik hier wel lees, zelfs wordt opgenomen.
Ik vind dat erg en ook niet eerlijk.

Dat de overgang voor veel vrouwen ook een periode is om opnieuw richting te geven aan je leven wordt in het gunstigste geval nog wel begrepen.
Maar dat de veranderingen in je hormoonhuishouding invloed hebben op hoe je dat hele proces beleeft blijven ze maar ontkennen.

Ze laten blijkbaar liever gedragstherapieën op je los die daar geen rekening mee houden, en die voor mijn gevoel alleen maar proberen je weer terug te krijgen in het oude gareel.
Het blijft van binnen niet kloppen en word ik er vooral nog opstandiger van, dat ik van de deskundigen kennelijk maar niet aan mijn nieuwe levensfase mag beginnen.

Wat ik wil zeggen is dat het heel fijn zou zijn als men in gezondheidszorg en hulpverlening die overgang niet alleen maar zou blijven zien als een lichamelijke aangelegenheid.
Ik denk dat het veel vrouwen de erkenning zou geven die ze verdienen.
Ik word al heel wat jaren geplaagd door de overgang en dit onbegrip en niet erkend worden was steeds mijn grootste overgangsklacht.

Loes



Renske
Berichten van Renske
Onderwerpen van Renske
Menopauzejaar: 2005
Leeftijd NU: 65

Re: Overgang en Hulpverlening

Bericht door Renske » wo 18 sep 2002 22:24

Beste Loes,

Ik ben het helemaal met je eens. De overgang, daar wordt heel erg lacherig over gedaan door veel mensen.
Ikzelf heb 14 jaar bij een scheepvaartkantoor gewerkt als receptioniste. Ik vond het werk verschrikkelijk leuk. Nu ben ik afgelopen februari uit mijn functie gezet, en hebben ze een fulltimer op mijn plaats gezet. Ik werkte de ochtenden. Het werd me 1 week van te voren gezegd, en de volgende week belandde ik in de ziektewet. Ik voelde mij de laatste 2 jaren al heel slecht. Ik ben 48 en heb heel veel klachten. Lichamelijk zoals psychisch. Ik had er dagen bij op mijn werk dat ik de hele ochtend huilbuien had en spanningsreacties soms, waardoor ik toch naar huis gebracht moest worden.
Ik vind het vreselijk, want ze zeggen het niet, maar dit is vast de reden dat ze mij eruit gewerkt hebben. Volgens hen mankeerde er niets aan mijn functioneren, maar wilden ze liever een fulltimer (na 14 jaar, kwamen ze snel achter).
Ik ben nooit serieus genomen, want in dat bedrijf werken voornamelijk allemaal jonge mensen, en ik had ook geen leidinggevende en als ik iets bij mijn personeelschef neerlegde, had ik het beter op het prikbord kunnen hangen, want dan had iedereen het meteen geweten. Zo oneerlijk, ik werd het middelpunt van roddels, omdat ik me vaak zo ellendig voelde, maakten zij hun eigen verhaal ervan.

Ik ben nu thuis en probeer een beetje rust te krijgen, maar het is erg moeilijk, omdat dit allemaal buiten mijn eigen wil gebeurt. Er is nu ook een rechtszaak gaande wat betreft de manier waarop ze mij eruit hebben gewerkt, of dat rechtsgeldig is natuurlijk na 14 jaar. Nu het is wel een lang verhaal geworden, maar ben blij dat ik dit op dit forum kwijt kan.

Ook veel sterkte en
de vriendelijke groeten van Renske.

Roos37
Berichten van Roos37
Onderwerpen van Roos37
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 54

Re: Overgang en Hulpverlening

Bericht door Roos37 » wo 18 sep 2002 22:24

Hoi,

Voor mij heeft het accepteren van de overgang het absoluut beter gemaakt, zelfs al is er geen arts die mijn eigen bevindingen onderstreept. Die blijven toch maar steeds kijken naar de bloedtest en gezien alle waarden zijn zoals ze moeten zijn.... en ik nog veel te jong ben [37].... is de overgang voor hen geen optie. Zelfs de gynaecoloog die veelbelovend begon vorige week, kijkend naar de bloedtesten zegt ie niet hardop maar insinueert wel, dat t DUS geen overgang kan zijn maar misschien wel iets anders. Wat dat andere is dat weet ie niet, en waar je dan nog meer opvliegers van krijgt, hum, ook niet.
En toch zeg ik FEIT van de overgang, want ik kan nog steeds op de lijsten lichamelijke en psychische klachten dusdanig veel "ja" aanvinken dat de uitslag domweg niet te negeren valt.

En eigenlijk was dat de conclusie al voor ik ermee naar de dokter ging, nadat ik voor diverse klachten omtrent verandering in het migraine-patroon [extreem verergerd], veranderingen in de cyclus [van zeer regelmatig naar n zootje; van pijnloos naar zeer pijnlijk; van ultrakort met weinig bloedverlies naar wisselend tot 3 weken lang, met ontzettend veel bloedverlies]; veranderingen van stemming; huilerig; opvliegers; nachtzweten; droge huid..... enz enz enz.... naar diezelfde arts was geweest en doorgestuurd naar gynaecoloog, neuroloog en diagnostisch centrum [resultaat? ik ben de gezondste persoon in Nederland en kan moeiteloos 33 dingen opnoemen die ik NIET heb].

Goed, de reden dat ik de arts bezocht was dat ik t fijn zou vinden als er een 'erkende' naam aan de klachten mocht hangen en wie weet verlichting voor de opvliegers en de migraine en de pijn van de menstruatie, als die dan eens komt.
Nou dat kwam dus niet van de doktoren, maar ik kreeg wel famosan en reflextherapie uit de "alternatieve hoek" en dat vermindert inderdaad de klachten.

En ja, het heeft wat maanden geduurd, maar ik heb me er bij neergelegd dat ik kennelijk toch echt in de overgang zit, en nu denk ik nou goed, over n paar jaar ben ik er vanaf en dan moeten n hoop vrouwen ouder dan ik zelfs nog beginnen!!!!!

Roos

Marjon01
Berichten van Marjon01
Onderwerpen van Marjon01
Menopauzejaar:

Re: Overgang en Hulpverlening

Bericht door Marjon01 » wo 18 sep 2002 22:25

Hoi Loes,

Het is inderdaad te gek om los te lopen , dat een vrouw in de overgang gezien wordt als iemand die psychische problemen heeft.
Ik vind de overgang een omgekeerde pubertijd en pubers worden niet als psychisch in de war gezien.
Het is iets waar je als vrouw doorheen moet en dat gaat nou eenmaal niet zo makkelijk.

Groetjes van Marjon

HettyM
Berichten van HettyM
Onderwerpen van HettyM
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 55

Re: Overgang en Hulpverlening

Bericht door HettyM » wo 20 sep 2006 11:35

Hoi Roos,

Ik help je hopen dat je er inderdaad binnen enkele jaren vanaf zult zijn.

Ik ben nu 42 en loop inmiddels ruim 2 jaar te klungelen met allerlei overgangsklachten in meer en mindere mate. De HA erkent mijn klachten, maar heeft me ook gewaarschuwd: kijk naar de oudere vrouwen in je familie en vraag ze naar het verloop van hun overgang. Daar kun je nl best een hoop aan aflezen, want veel is genetisch bepaald.
De fase van opvliegers, onregelmatig menstrueren en alle andere ellende kan heus jaren duren, voordat de echte menopauze zich aandient : in mijn genetische groep zijn er voorbeelden van vrouwen die rond hun 40e de eerste klachten kregen en pas na hun 55e konden zeggen dat ze er "nu echt doorheen waren".
Ik bedoel maar.

In mijn meest depri buien kan ik echt tranen met tuiten huilen bij het vooruitzicht dat ik nog 15 jaar voor de boeg heb, voor ik mogelijk in rustiger vaarwater beland....

Sterkte, Hetty

Plaats reactie