Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Algemene vragen en informatieve onderwerpen over wat de overgang is
Ook aankondigingen van nieuwsbrieven of evt. huishoudelijke medelingen zullen we op dit forum plaatsen.
Lilly1948
Berichten van Lilly1948
Onderwerpen van Lilly1948
Menopauzejaar: 2003
Leeftijd NU: 71

Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Lilly1948 » zo 23 feb 2003 13:06

Hoi dames,

De eerste keer dat het mij overkwam heb ik me 3 uur aan een staande asbak vastgeklampt. Ik denk dat ik bang was contact te verliezen met de werkelijkheid en die asbak was iets tastbaars denk ik.
Of misschien bang dat ik weggezogen dreigde te worden? Heel eng.
Toen de dokter kwam kreeg ik een injectie en viel ik in slaap.
Ik ben toen naar een speciale kliniek verwezen en daar ben ik helemaal door div. psychs en psychiaters door de molen gehaald. Verleden erbij, je kent dat wel.

En ik maar roepen....dat er niks mee te maken!! Het komt door de overgang!
Nou, daar wilden de heren -logen en -aters niet aan.
Ze vonden het heel vreemd dat ik toch de straat op ging.
Daar heb ik ook nog eens dezelfde heftige emotionele aanvallen gehad, en toch ging ik vrolijk naar bed.
Nou dat kon al helemaal niet volgens de heren doktoren.

Ik zei dan: "Die straat en dat bed hebben er ook helemaal niks mee te maken. Het zit um in de hormonen!!!"

Om een kort verhaal lang te maken, sinds ik deze site heb ontdekt verleden jaar zie ik dat ik me niet heb vergist en dat de overgang er wel degelijk debet aan kan zijn.

Ff afkloppen maar het gaat nu goed en heb al in geen tijden meer last gehad. Misschien dat de hormonen nu een andere weg volgen dan de gebruikelijke. Het is weer rustig in mijn hoofd.

Sterkte
Groetjes Lilly



Marloes
Berichten van Marloes
Onderwerpen van Marloes
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 65

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Marloes » zo 23 feb 2003 14:51

Goh Lilly

Ik kreeg de tranen in mijn ogen toen ik je verhaal zat te lezen.
Ik had dan wel niet dergelijke heftige aanvallen van emoties gelukkig, maar zat gewoon nooit meer goed in mijn vel. Zo kwam ik dus ook in het therapeutencircuit terecht.
Het eerste wat ik daar (onbewust) kwijt wilde was mijn verhaal over te jong in de overgang zijn. Er werd niet op gereageerd. Nee mijn jeugd, daar moest ik naar toe. Ik ging daarin mee want ik dacht toen nog, zij zijn deskundig en ik ben intussen erg in de war door het overal niet serieus worden genomen.

Maar elke keer als ik daar binnen kwam spookte weer het woord overgang door mijn hoofd en op den duur werd ik elke keer als ik die kant op wilde chronisch depressief genoemd en teruggestuurd naar vroeger.

Ik weet niet hoe dat voor jou was, maar ik werd er heel erg onzeker van en ging steeds meer aan mezelf twijfelen en nog bijna geloven ook dat ik inderdaad op de een of andere manier 'gestoord' was.

Mede doordat ik hier op dit forum terecht kwam, werd mijn gevoel over de rol die de overgang speelde steeds duidelijker.
Ik heb toen dat verhaal opgeschreven en bij de volgende afspraak meegenomen. Ik dacht dan kunnen ze er mooi niet meer omheen.
De reactie?
'van vervroegde overgang heb ik nog nooit gehoord en als je hier komt voor lichamelijke klachten dan kan ik niks voor je doen'

Achteraf denk ik wel eens, ik had op dat moment dat hele therapeuten gedoe uit mijn leven moeten bannen. Maar ja, blijkbaar had ik nog meer nodig om op mezelf te durven vertrouwen en bovendien was ik me ervan bewust dat ik beslist niet de enige vrouw zou zijn die hier tegenaan liep.

Misschien overschatte ik mezelf door te denken, dat ik misschien deze ene therapeut kon overtuigen. Dat is me niet erg gelukt, het bleef voor haar een puur lichamelijk gebeuren.

Ik weet niet hoe jullie erover denken, maar ik heb het gevoel dat de psychische veranderingen die je in de overgang ervaart een heel andere benadering vragen dan de gebruikelijke behandelingen waaraan vrouwen worden onderworpen.

Groet
Marloes

Lilly1948
Berichten van Lilly1948
Onderwerpen van Lilly1948
Menopauzejaar: 2003
Leeftijd NU: 71

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Lilly1948 » zo 23 feb 2003 16:35

Hi Marloes,

Weet je, op een gegeven moment heb je zo schoon genoeg van al die doktoren dat je denkt...la ma....vogel het zelf wel uit.

Waar het stoom wel van uit mijn oren komt is de zin.........Nee mevrouw U bent nog te jong voor de overgang. Zo zo...das knap van zo'n dokter-meneer he? Die weet op de seconde af wanneer je bij hem mag klagen.

Mijn huisarts zei, kom over 8 jaar maar terug. "Ha ha ha", zei die ook nog.
Ik was 42 toen ik met die overgang begon. Dus om klokslag 12 uur 8 jaar later stond ik bij hem op de stoep.....nee hoor grapje.....

En ja...Lichamelijk en geestelijk zijn toch onverbrekelijk met elkaar verbonden. Zit je lichamelijk niet lekker in je vel gaat het geestelijk ook niet Hiep, hiep, hoera...en andersom.
Dat roepen ze zelf altijd, behalve als om de overgang gaat. Dan heeft het volgens hun opeens niets met elkaar te maken.

En het is vaak moeilijk een balans te vinden, helemaal in de overgang.
Natuurlijk zal het verleden ongetwijfeld meespelen maar dat is zeker niet de hoofdzaak zoals veel van die dokters zeggen.

Maar ja het is makkelijk he? Dus komt het altijd door het verleden want ja, de overgang bestaat voor de heren doktoren voornamelijk uit opvliegers, hartkloppingen en wisselende stemmingen. Punt!

Maar als je ziet wat er voor verschijnselen nog meer optreden bij de overgang??!!! Maar nee, daar willen ze blijkbaar niet aan.
En laat mij 1 vrouw de hand schudden die niet een beladen verleden heeft.

Ik hou me vast aan het feit dat mijn moeder het ook zwaar heeft gehad in de overgang en ze is, toen ze erdoor was, 86 geworden en heeft nergens, behalve zo nu en dan een vlieger, geen last meer van gehad.
Ze zei altijd, let op kind, je wordt net zo sterk als je moeder hoor...
En daar leg ik mij unaniem bij neer :lol:

Lilly

Marloes
Berichten van Marloes
Onderwerpen van Marloes
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 65

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Marloes » zo 23 feb 2003 19:49

Beste Lily,

Wat ik ook altijd zo kort door de bocht vind is dat vaak gesuggereerd wordt dat psychische klachten in de overgang komen doordat je veel opvliegers hebt, of slechter slaapt of meer dan gemiddeld last hebt van je lijf of omdat je nog een rugzak hebt op te ruimen.
Dat hoort ook bij de overgang, maar jij en ik weten inmiddels: Er gebeurt veel meer in de overgang.

Misschien is het wel zoiets als wat in de pubertijd met je lichaam en geest gebeurt, alleen nu groei je toen naar een andere periode.

Ik zit zomaar wat te filosoferen hoor:
Omdat je lijf zegt dat je 'vruchtbare periode' voorbij is veranderen er ook in je hersenen allerlei verbindingen. (Dat is ook bewezen) Alles past zich aan zeg maar. Zou het niet gewoon zo zijn, dat dat proces niet zomaar geruisloos verloopt en dat daar die vergeetachtigheid, wisselende buien en voor sommige zelfs erg heftige emotionele reacties, vandaan komen?

Nadat ik uit dat therapeuten-circuit stapte heb ik dat zo voor mezelf zitten bedenken.

Guess what.......
- ik heb nog steeds van die buien, maar zie mezelf niet meer als depressief, eerder zie ik mezelf onderweg naar een andere fase
- de geestelijke klachten blijf ik heel vervelend vinden, maar ik heb voor mijn gevoel beslist geen 'psychische stoornis' of een 'psychisch probleem.
- ik mankeer niks, ik groei

Marloes

Fleur2
Berichten van Fleur2
Onderwerpen van Fleur2
Menopauzejaar:

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Fleur2 » ma 24 feb 2003 14:34

Hallo Lilly en Marloes,

Wat fijn dat ik soortgelijke verhalen lees op deze site. Hopelijk vinden jullie het niet erg dat ik effe iets vertel.
Al vanaf vorige weekend had ik een hevige griep te pakken. In bed kon ik mij aardig redden maar wat gebeurd er nu? Ik durf opeens niet meer alleen te zijn. Bang dat ik flauw zal vallen, zo duizelig ben ik.
En nog een vervelende bijkomstigheid: Elke half jaar moet ik naar het ziekenhuis voor controle omdat ik geen B12 meer aanmaak dus tevens HB te laag.

Nu durf ik voor mijn half jaarlijks onderzoek niet eens mijn bloed te prikken omdat ik bang ben. Komt dat nu allemaal door de overgang? Voel mij op dit moment zo bang voor alles.
Wel heb ik mij op dit moment voor genomen om maar eens effe naar buiten te gaan en een rondje te lopen met mijn vriend, want hier word ik niet goed van.

Hopelijk vinden jullie mij geen zeur maar eigenlijk zoek ik een beetje geestelijke hulp.
Alvast bedankt voor jullie luisterend oor Ben heel erg blij met jullie

Fleur

Lilly1948
Berichten van Lilly1948
Onderwerpen van Lilly1948
Menopauzejaar: 2003
Leeftijd NU: 71

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Lilly1948 » ma 24 feb 2003 22:20

Beste Fleur,

Ik ben er nogal nuchter onder gebleven, want die straat of de kamer hebben er niets mee te maken! Het zit in je hoofd door de hormonen.
De overgang zorgt er voor dat je uit balans raakt. Veel huilen, niks kunnen verdragen, uitgeput voelen vaak.
Je lijf moet telkens weer opkrabbelen en een manier vinden ermee om te gaan en dat geeft die problemen die jij ook beschrijft en waar ik ook last van heb.
Uiteindelijk, en wanneer is een goeie vraag in deze, komt die balans er wel weer. Maar de tijd zal het leren.

Er- en herkenning maakt je minder bang en het besef dat je niet de enige bent die met een bepaald probleem zit geeft vaak rust in de tent.

Lilly

Fleur2
Berichten van Fleur2
Onderwerpen van Fleur2
Menopauzejaar:

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Fleur2 » di 25 feb 2003 23:18

Hallo Lilly

Gisteren heb ik een heel eind gewandeld lekker in de buiten lucht. Vanmorgen stond ik op en de bloeding was over. Niet meer duizelig helemaal niets.
Morgen ga ik dus lekker op de fiets naar mijn huisarts om de 4 wekelijkse spuit te halen en nu maar kijken hoe dat gaat.
Ik heb er alle vertrouwen in en dat dankzij jou en andere vrouwen.
Soms heb je gewoon weer effe een steuntje in de rug nodig Heel veel groetjes van

Fleur

Lientje22
Berichten van Lientje22
Onderwerpen van Lientje22
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 45

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Lientje22 » vr 12 okt 2018 20:22

Beste dames,

Dit is al een wat ouder topic, maar graag haal ik het even naar boven.
Marloes schreef:
zo 23 feb 2003 14:51
Maar elke keer als ik daar binnen kwam spookte weer het woord overgang door mijn hoofd en op den duur werd ik elke keer als ik die kant op wilde chronisch depressief genoemd en teruggestuurd naar vroeger.

Ik weet niet hoe dat voor jou was, maar ik werd er heel erg onzeker van en ging steeds meer aan mezelf twijfelen en nog bijna geloven ook dat ik inderdaad op de een of andere manier 'gestoord' was.
Ik heb om ongeveer de 4 weken een gesprek met een psycholoog. Aardige man daar niet van. Eerste paar keer mijn verhaal kunnen doen.
Maar ook ik bemerk dat ze "iets "willen zoeken van vroeger. Of iets willen doen geloven dat je hebt.
Ik heb dan telkens zo mijn twijfels na een gesprek. Het brengt me in verwarring.
Ik zeg telkens dat mijn klachten van de overgang zijn. En ik graag wil praten als steun en herkenning. Maar hij zegt dat de overgang een lichamelijk iets is. Heb deze psycholoog ook een aantal nieuwsbrieven laten lezen van hier van de overgang. Zoals angst, woede, prikkelbaarheid, overbelast en burn-out enz... En ook verteld aan hem dat de overgang zoveel meer is als lichamelijke klachten. Hij doet er gewoon niets mee Hij had mij een module over angst en paniekstoornis doorgestuurd. Omdat ik aangaf angstige gevoelens te hebben. Daar herkende ik niets van.
Daarom had ik hem wat over angstgevoelens laten lezen en juist pas op de plaats en luisteren naar je lichaam.
Nou die angst en paniek module was dan toch overbodig. Nu heeft hij mij een module over SOLK gestuurd. ( Somatische onverklaarbare lichamelijk klacht)
Hij zegt dat ik niet meer over de overgang moet praten. En er mee doet leren omgaan.
Het druist tegen mijn gevoel in en brengt me in verwarring.
Elke keer als ik een gesprek met de psycholoog heb, voel ik van binnen weerstand. Omdat ik voel dat hij het niet begrijpt.
Ik denk dat ik er beter mee kan stoppen met die gesprekken bij die psycholoog.
Ik ga dan telkens twijfelen aan mezelf of ik niet echt een stoornis heb na een gesprek met hem
Ik moet alleen de kracht in mezelf vinden om nu te beslissen om te stoppen ermee.
Raar he, dan toch weer die twijfel. Terwijl mijn gevoel zegt stoppen.
Misschien herkennen wat dames het of kunnen er reactie op geven of ik de juiste keus maak.
Bah, weer dat onzekere gedoe. Komt ook dat ik me zo alleen met dit in mijn omgeving voel.

Lientje

Madu
Berichten van Madu
Onderwerpen van Madu
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Madu » za 13 okt 2018 13:28

Hoi Lientje,

Hoe vaak heb ik me niet onbegrepen gevoeld in mijn leven als ik probeerde begrip te krijgen voor het een of ander. Nu zie ik in dat ik geen begrip voor mezelf had en bevestiging zocht buiten mijzelf. Steeds vaker herken ik dit en dan probeer ik zelf het antwoord te vinden. Wat heb IK nodig, wat wil ik?

Als tegenwoordig mensen beginnen met hun eigen waarheid op te dringen dan haak ik af. Ik vraag om een bepaald iets en zij kunnen dat of wel of niet willen geven. Ik ga me niet meer van mijn pad af laten brengen. Als een hulpverlener je van je pad afbrengt ben je nog verder van huis is mijn mening. Maar ik heb nu wel duidelijk dat ik een rol heb in het geheel. Namelijk duidelijk maken waar ik behoefte aan heb en het ook vragen of die ander dat mij kan bieden.

Ik heb geen energie meer om uit te leggen hoe of wat. Dan stop ik ermee. Eigenlijk geldt dit ook voor mensen in mijn omgeving.

Sterkte met je zoektocht.
Madu

Diane50
Berichten van Diane50
Onderwerpen van Diane50
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 58

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Diane50 » za 13 okt 2018 13:55

Lientje22 schreef:
vr 12 okt 2018 20:22
Hij zegt dat ik niet meer over de overgang moet praten. En er mee doet leren omgaan.
Hoi Lientje,

Dan zegt hij dus eigenlijk dat je maar in stilte moet "lijden"
M.a.w. als je aandacht wilt voor wat je bezighoudt, de overgang, dan moet je niet bij hem zijn.

De overgang is de basis waarop je leven zich momenteel afspeelt.
Jij wilt naar die onderlaag. Je klinkt ook als iemand die meer diepgang nodig heeft.
Dat ga je daar duidelijk niet krijgen; voor hem bestaat dat niet.
Hij benadert je niet voor wie je bent........(zegt je intuïtie)

Niet zo gek dat je dan in de war raakt en steeds meer gaat twijfelen aan jezelf.

Diane

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Lee64 » ma 15 okt 2018 18:00

Hoi Lientje

Ik hoop dat je het niet vervelend vind dat ik wéér op je reageer....
Maar ook ik heb ervaren dat psychologen zo ontzettend de plank mis kunnen slaan :o

Wat nou SOLK? Er is helemaal niks onverklaarbaar aan jouw lichamelijke klachten!
Wanneer men zich realiseert dat hormonen stofjes zijn die je lichaam zelf aanmaakt en die bedoeld zijn om allerlei functies van je lichaam te regelen en bedoeld zijn om allerlei processen in het lichaam te beïnvloeden, dan is het zo logisch en verklaarbaar dat als die hormonen schommelen (wat ze nou eenmaal doen in de overgang) dat dat dus lichamelijke verschijnselen geeft.
Dat schommelen is bij veel vrouwen een langdurige geschiedenis tot sommige hormonen uiteindelijk definitief afnemen. Ook dat is een heel normaal feit, we blijven niet eeuwig jeugdig (veranderende lichaamsprocessen bij uitstek) en we blijven niet eeuwig vruchtbaar. En ook aan de definitieve afname moet het lichaam weer wennen.
Hormonen worden door endocriene klieren afgegeven aan het bloed en komen op die manier door je je hele lichaam tot in de verste uithoeken en de kleinste lichaamscelletjes. Me dunkt dat dat invloed heeft op je hele lichaam!
Schommelende en afnemende hormonen geven dus (wisselende) lichamelijke klachten en daar is niks onverklaarbaar aan. Het forum staat er vol mee met al die wisselende lichamelijke klachten.
Alle vrouwen hier schrijven: dan heb ik weer last van dit en dan weer van dat.
Zelf ook ervaren dat mijn hele lichaam en elk orgaan mee doet of gedaan heeft met de overgang.
Ik heb hier jaren geleden dan ook weleens vertwijfeld en wanhopig uitgeroepen: wat gebeurt er toch allemaal met me?!?
Tot alle kwartjes vielen.
Vind het ook erg lullig en tegenstrijdig van je psycholoog om eerst te zeggen: de overgang is een lichamelijk iets en later is het ineens lichamelijk onverklaarbaar?
Bullshit dus.
Het enige nog niet verklaarbare is het feit dat de ene vrouw meer last heeft dan de andere vrouw, maar dat geldt voor heel veel zaken: waarom wordt de ene mens ziek en de andere niet? Waarom hebben sommige mensen een hoger IQ dan anderen? Enz. Enz.

En dan het geestelijke gebeuren:
Bijna allemaal krijgen we tijdens de overgang andere etiketten opgeplakt:
We hebben ineens een angst of paniekstoornis (terwijl we eerder de hele wereld aan konden, carrières opbouwden of gezinnen groot brachten of dat zelfs allebei tegelijk.) Of we hebben volgens de heren en dames artsen en psychologen ineens een depressie terwijl we dat nooit eerder hadden en ons zelf juist vaak vrolijk voelden, krachtig als we waren voor de overgang toesloeg.
In de wetenschap is echter al lang bekend dat hormonen ook invloed hebben op gedrag, gevoel en emoties. Niks nieuws onder de zon. En tijdens de overgang hebben veel vrouwen dus meer last van stress-en angstgevoelens en van somberheid en weemoedigheid en verdriet.
Deels puur hormoongerelateerd ( er bestaan stresshormonen) en deels omdat we heel diep van binnen (soms zonder het zelf ten volle te beseffen in het begin) toe gaan naar een andere levensfase. Van ons vruchtbare leven gaan we naar de onvruchtbare rest van ons leven en dat gaat zoals gezegd met veel gevoelens gepaard.
Omdat die gevoelens zich vaak al opdringen voordat onze menstruatie stopt linken we dat, onwetend en verkeerd voorgelicht als we zijn, in het begin niet aan die overgang naar die onvruchtbare levensfase.
Ik weet bijvoorbeeld nog heel goed dat ik begin 40 al niet lekker in mijn vel begon te zitten zoals dat dan heet en dat mijn oudere zus toen een keer het woord 'overgang' noemde. Verontwaardigd veegde ik dat meteen van tafel: ik had nog jonge kinderen en menstrueerde nog volop, hoe verzon ze het?! Inmiddels weet ik beter!

En ook ik belandde bij een psycholoog: een jaar lang heb ik bij haar op de bank zitten huilen en het woord overgang is nooit gevallen. Het kwam allemaal door andere 'dingen' in mijn leven volgens de psychologe, nota bene een vrouw ouder dan ik.
Ik deed dus geen stap terug, hield geen rekening met de overgang (uit toen nog onwetendheid) en daardoor belandde ik op mijn 47e uiteindelijk in een gigantische burn-out. Daar heb ik al eerder over geschreven dus doe ik hier niet weer. Maar ook toen belandde ik weer bij een psycholoog. Het was een heel 'zorgprogramma' zelfs, gericht op herstel van lichaam en geest. Maar voor de overgang was wederom geen aandacht.

En om een lang verhaal kort te maken: Het ging pas beter met mij toen ik enkel en alleen op mezelf vertrouwde!
Ik sluit me dan ook volledig aan bij Madu en Diana:
Als een hulpverlener je van je pad afbrengt ben je nog verder van huis, vertrouw dus op je intuïtie Lientje!
Juist bij jou zie ik dat alle antwoorden in jezelf zitten. Laat je niet van de wijs brengen, je komt er wel. Het wordt nooit meer zoals vroeger, maar dat hoeft ook niet, ook dat zal je gaan ervaren als je dicht bij jezelf blijft.

Vr gr Lee

Claire
Berichten van Claire
Onderwerpen van Claire
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 50

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Claire » di 16 okt 2018 12:16

Hallo Lientje,

Ik snap je twijfel; het zou zo fijn zijn een oplossing te hebben voor al je klachten...

Beter is het te accepteren dat dit het is en de overtuiging te krijgen dat je last hebt van je overgangshormonen (sprak ik dapper). Het zal je bevrijden van de druk dat je iets moet oplossen. Hormonen laten zich namelijk niet sturen, maar sturen wel alle processen in je lijf aan en daarom heb je klachten. Helaas.

Heerlijk de wijsheid en overtuiging van Lee te lezen! Ms een idee om haar conclusies te communiceren met je psycholoog; hij stuurt je namelijk het bos in.

Zet 'm op Lientje. Je kunt het!

Groetjes,
Claire

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Lee64 » di 16 okt 2018 13:55

Hoi Claire
Ms een idee om haar conclusies te communiceren met je psycholoog; hij stuurt je namelijk het bos in.
In dat geval heb ik nog wel een bericht voor mijnheer de psycholoog :mrgreen: , kan hij wat van leren:

De overgang is een periode van transitie, enigszins vergelijkbaar met een levensfase als de puberteit.

Verdriet, je terugtrekken, een onbestemd gevoel, heimwee, weemoedige buien, het hoort er allemaal bij in tijden van transitie. De een heeft het meer dan de ander, dat hangt ook af van je persoonlijkheid. Het zijn vruchtbare gevoelens. Volgens de Zwitserse politicologe en kunsthistorica Dorthe Binkert zouden vrouwen in de overgangsleeftijd hun weemoed moeten koesteren. We hebben af en toe een beschouwende pauze nodig om vergane zaken een plek te geven en ons innerlijk voor te bereiden op het nieuwe. Het begrip melancholie wordt in de huidige door mannen gedomineerde samenleving ten onrechte gezien als een langdurige toestand van zwaarmoedigheid. Daarmee wordt volgens Binkert de positieve, creatieve, vrouwelijke kwaliteit die de melancholie oorspronkelijk bezat, ontkend. Zij omschrijft melancholie als een zich weemoedig terugtrekken uit de wereld om het verlorene in de herinnering terug te roepen en te integreren. Op deze wijze vindt het innerlijk de rust om zich langzaam op veranderingen in te stellen. Melancholie hoort meer bij vouwen dan bij mannen volgens Binkert, omdat vrouwen dichter bij de cyclus van het leven staan. Beide seksen hebben te maken met afscheid nemen van mensen en dingen, maar vrouwen maken daarnaast tijdens hun leven steeds weer ingrijpende veranderingen mee die hen in hun identiteit raken: het op gang komen van de menstruatie, eventueel zwangerschap, moeder worden, moeder zijn, afscheid van de vruchtbaarheid en afscheid nemen van het actieve moederschap, of anderszins zorgen voor. 
Melancholie helpt ons om dat wat voorbij is af te ronden en in onze levensgeschiedenis te integreren. 
Als dat goed lukt verrijkt dat ons leven en krijgen we een bredere blik.


Zoals ik al vaak geschreven heb, gevoelens als hierboven beschreven, beschouwen als een depressie en als zodanig behandelen, daarmee slaan zoveel huisartsen, psychologen en psychiaters de plank mis! Het is bijzonder slechte 'zorgverlening' en eigenlijk bijna mishandeling van vrouwen in mijn ogen. We zouden ze eigenlijk allemaal voor de medische tuchtraad moeten dagen maar ook daar zullen we geen gehoor vinden helaas.
Met dit soort gevoelens kunnen vrouwen dus beter zelf maar verre van de 'hulp'verleners blijven, zo tussen ons 40e en 60e levensjaar.
Daarbuiten zou het een ander verhaal kunnen zijn.

Goed naar mijn eigen intuïtie luisteren was voor mij genoeg: mezelf bij tijd en wijle depressief voelen was iets anders dan een depressie hebben wist ik op een gegeven moment heel zeker, na het lezen op deze website en dit forum.

Al mijn zogenoemde wijsheid heb ik hier opgedaan.

Vr gr Lee

Kimberley
Berichten van Kimberley
Onderwerpen van Kimberley
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Kimberley » do 18 okt 2018 05:43

Hoi Lientje

Ik snap je getwijfel ook wel hoor. Het is best moeilijk om tegen de gevestigde orde in te gaan zelfs als je diep van binnen voelt/weet dat iets anders beter voor je is.

Je hebt ze misschien al gelezen maar soms helpt het om iets een tweede of derde keer te lezen. Zo werkt het voor mij vaak: alsof het dan ineens echt tot me doordringt.

Met wat je nog eens zou kunnen lezen doel ik op het onderwerp ergens hier onder. Overgang en psychotherapie (interview), waarin 2 vrouwen vertellen over hun geworstel met de hulpverlening.
Ik snap Lee wel met haar opmerking over de medische tuchtraad vanwege gestelde mis-diagnoses en wat die allemaal wel niet teweeg brengen.

Vertrouw op je zelf Lientje en blijf uit de klauwen van de 'hulp'verlening. Ze helpen je niet.
Van je af praten helpt alleen als er naar je geluisterd wordt, echt geluisterd.
Niet als je alleen maar een andere kant opgestuurd wordt of als alles wordt weerlegd wat je zegt.

Groetjes Kimberley

Ps. Misschien de interviews ook nog laten lezen aan je psycholoog? ;)

Ernarda
Berichten van Ernarda
Onderwerpen van Ernarda
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd NU: 65

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Ernarda » do 18 okt 2018 14:09

Beste dames,

Ook ik heb alle mogelijke therapieën gevolgd en heel veel verschillende psychologen gehad. Je gaat echt aan jezelf twijfelen. En ja , ik denk dat iedereen in zijn leven wel dingen meemaakt die heftig zijn. Mijn baarmoeder is verwijderd toen ik ongeveer 36 jaar was, i.v.m steeds slechte uitslagen van uitstrijkje. Ik had maar een dag buikpijn, maar wat de gevolgen daarna waren, daar hebben ze me nooit iets over verteld. Ik loop al ongeveer 28 jaar met klachten, alle overgangsklachten die er maar bestaan. Niemand heeft ooit aan de overgang gedacht. Ikzelf ook niet toen hoor. Ik werd echt van het kastje naar de muur gestuurd en terug. Vreselijk. Jammer eigenlijk dat er geen therapeuten bestaan die ons hiermee kunnen helpen. De meesten proberen het af te doen met n pilletje en wijzen naar de verschrikkingen in je leven.
Ok ik denk dat stress wel de hormonen op tilt kunnen zetten, maar het plotselinge rotgevoel wat ons af en toe overkomt, ik weet het niet hoor. Ik schrik er nog steeds elke keer van. Dacht na anderhalf jaar redelijk goed te zijn doorgekomen, dat ik het ergste gehad had, maar helaas. In alle hevigheid zijn de symptomen weer terug. Watten in hoofd, duizelig, pijnlijke borsten, onrust, angst voor enge ziektes,en vooral huilen..

Ben op het ogenblik bezig met acupunctuur om het een beetje te kunnen handelen, maar pfff wat blijft het afzien.

Sorry voor mijn klaagzang maar ik wilde het weer even kwijt. Ben zo blij met dit forum.
Heel veel sterkte
Erna

Lientje22
Berichten van Lientje22
Onderwerpen van Lientje22
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 45

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Lientje22 » vr 19 okt 2018 19:58

Beste dames,

Heel hartelijk bedankt voor jullie reacties.

Luisteren naar mijn eigen intuitie. Klopt Lee dat is het!! Als ik naar die stem luister maak ik de goede keus. Verkeerde keuzes worden gemaakt of opgedrongen door de omgeving / maatschappij. En dan raak je van de wal in de sloot.

Ook wat Madu schrijft : geen begrip voor jezelf en buiten jezelf te zoeken naar bevestiging. Maar wat heb ik nodig... Een ander kan het antwoord uiteindelijk niet geven.
Het antwoord ligt in mezelf. Misschien nog wel diep nog weg gestopt....

Ook Lee, hartelijk bedankt voor je uitgebreide stuk van transitie van de overgang.
Ja dat klopt wel die gevoelens. Zo werd ik maandag wakker en voelde me echt somber heel de dag.
En huilen ook. Lekker de deur op slot , kinderen naar school. Niemand die me voor gek kan verklaren dan
En vandaag blij en opgewekt. Heb zelfs een poos lopen zingen in huis.
Wat jullie ook schrijven accepteren en afdalen naar ook diepere gevoelens. Voel wel dat dat een heel proces is.
Je gaat terug kijken op hoe het leven was. En de toekomst is onzeker en onbekend.
Wel weet ik als ik terugblik dat ik bepaalde dingen van toen, niet meer wilt. Maar de tijd zal het leren.

Wat Kimberly ook schreef stukken terug lezen. Dat doe ik ook regelmatig van Lee, Marloes, Wendy, Lia, Claire en nog andere dames ook.
En dan proberen de kern van de boodschap tot me door te laten dringen. Hoop dat ik ooit ook zo mag worden

Net als wat Claire schrijft het is niet op te lossen de overgang, ondergaan de veranderingen van de hormonen. ( wat niet altijd makkelijk is)
Hoop dat het me rust zal geven. Klopt wel wat je zegt graag te willen oplossen. Zie zelf nu wel dat ik daar de afgelopen jaren wel ook mee bezig geweest ben.
De overgang is niet op te lossen.

Heb besloten om met de psycholoog te stoppen. Brengt me niet waar ik naar toe wil met de overgang.
Jammer wel dat zo weinig psychologen de overgang erkennen. Heb mijn psycholoog verschillende nieuwsbrieven en stukjes van hier van het forum laten lezen. Maar hij doet er niets mee. Erg jammer. Ik hoopte dat hij er iets mee zou doen. Al was het maar voor andere vrouwen die zelf niet aan de overgang denken en met klachten bij hem komen.
Ze willen je toch altijd weer ergens naar toe sturen met je innerlijk, wat je eigenlijk niet wilt. Dat maakt dan die twijfel.
Ook maar dat advies in beweging blijven stuit me ook soms tegen de borst.
Toen ik ruim 2 ,5 jaar geleden met klachten bij de praktijkondersteuner kwam van de huisarts was het eerste advies lopen, fietsen, zwemmen enz..
En moest een leuke hobby opzoeken. Ze brengen dan al twijfel in jezelf teweeg. Want voelde me voorheen gewoon goed met de keuzes die ik maakte en hoe het toen was. Ze willen je klachten dan wijten of dat je geen leuk leven hebt.
Was in die tijd zo verschrikkelijk moe, had hb van 5, flinke tekorten van ijzer, vitamines enz
Ben toen wat gaan bewegen. Achteraf dom natuurlijk.
Nu van de week heerlijk lekker buiten kunnen zitten met dit mooie najaarsweer. Hou me sinds kort bezig met kleuren voor volwassenen. Om iets om handen te hebben.

En dan komt toch telkens die stem nog. Je moet gaan lopen, bewegen.. Maar voor wie moet ik lopen? Ik heb er geen zin in, zit heerlijk buiten in de zon. En hoef geen schuld gevoel te hebben als ik niet loop.

Ik merk wel dat alles van negatieve prikkels extra binnenkomt. Zoals nu net berichtje van Helma dat ze is opgenomen.
Dat maakt me dan bang. Dus beter kan ik zulke berichten niet lezen.

Nogmaals dames, heel hartelijk bedankt voor jullie reacties.
Hier kan ik veel meer mee als met een gesprek van de psycholoog.

Allemaal sterkte weer met de overgang.

Groetjes Lientje

Lia
Berichten van Lia
Onderwerpen van Lia
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 62

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Lia » vr 19 okt 2018 21:23

De psychologie laat zich zijn broodwinning zomaar niet afnemen. :lol:
Al die vrouwen die 'gewoon in verandering' zijn, da's een grote markt :idea:

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Lee64 » za 20 okt 2018 11:38

Ha Lientje (En de rest)

Ik lees in jou een vrouw die steeds meer gaat begrijpen van de overgang op zich en haar eigen overgang in het bijzonder.

Hoewel het echt een verschrikkelijk moeilijke periode in het leven van een vrouw kan zijn, (zelf ook zo ervaren bij tijd en wijle en het zal me altijd wel blijven verbazen waarom het toch voor sommige vrouwen zo verschrikkelijk moet zijn, wat mij betreft had het echt wel wat minder heftig gemogen! En ook minder lang!!) zie ik toch wel het nut ervan in tegenwoordig:

Overgaan naar een andere levensfase en daar vrede mee hebben/krijgen. Eerst de middelbare leeftijd en daarna nog een beetje blije bejaarde worden ;), ondanks de beperkingen die dat ongetwijfeld verder op zal leveren.
Het nut van de overgang bestaat er voor mij ook uit als een periode van leren mijn kinderen los te laten bijvoorbeeld, die op eigen benen moeten (gaan) staan en hun eigen leven moeten gaan leiden. Ook die kinderen gaan/moeten naar een andere levensfase. Als wij als moeders in de mammiestand zouden blijven staan met onze (zorg)hormonen zouden we onze kinderen tekort doen immers....die komen dan ook niet verder tot de bloeiende en krachtige volwassenen die wij waren voor de overgang en na onze puberteit/adolescentie. Bepje schreef ook al eens over the circle of life.
Waarbij ik absoluut niet op het hart wil trappen van kinderloze vrouwen maar ik kan nou eenmaal alleen vanuit mijn eigen situatie spreken.

Als vrouwen begin 40 dit stukje hierboven lezen, kan ik me voorstellen dat je je afvraagt waar heeft Lee het over? Mijn kinderen zijn nog veel te jong om los te laten en de middelbare leeftijd is nog ver van mijn bed.
Eerlijk gezegd is dat ook het enige stukje van de overgang wat ik zelf nog niet begrijp. Waarom komt die verandering in ons niet op het 'juiste' tijdstip? Wanneer we er makkelijker tijd en ruimte voor zouden kunnen nemen? En ook de kalenderleeftijd hebben qua middelbare leeftijd?

Maar goed, het is zoals het is en we zullen het er mee moeten doen.
In een ander topic (hormoontherapie een verademing) lees ik overigens dat we 'het er niet maar mee moeten doen'. Dat we deze moeilijke periode te lijf moeten gaan en op moeten lossen en Dat we later maar moeten zien hoe we ons dan voelen. Dat is een verschil van denkwijze/verschil van mening.
Voor mij duidelijk niet de manier om over mijn toekomst te denken hoe ik die nog zou willen beleven, mocht ik überhaupt iets te willen hebben. (Er zo overdenken is overigens wat anders dan 'lijdzaam' in mijn ogen)

We worden steeds ouder met ons allen en ouderdom komt hoe dan ook met gebreken. Ik zie veel bejaarden in mijn werk (zoals ook veel vrouwen in de overgangsleeftijd overigens) en ondanks de gebreken die al die bejaarden nou eenmaal hebben is er een groot verschil in het nog van het leven genieten van die bejaarden. Zelf hoop ik al tijdens mijn overgang een soort grondslag te kunnen leggen in leren accepteren, iets wat ik als bejaarde zeker nodig zal hebben: acceptatie.
Hoewel het echte bejaard zijn mij ook nog wel ver van mijn bed klinkt hoor op mijn 54e :)

Dit soort 'levensvragen' en nog vele andere gedachten komen in mij op tijdens de overgang. De overgang is voor mij dus ook een periode van groei en ontwikkeling, hoe naar ik me soms ook voelde/voel. Een groei en ontwikkeling die ik niet wilde toen ik er gedwongen door mijn hormonen aan begon, maar achteraf niet had willen missen.
Er op een gegeven moment zo over te kunnen denken , iets wat ik zelf dus eerder niet kon zoals gezegd, en eigenlijk bullshit vond, zo van : " ze kunnen me wat met hun gezever over acceptatie en over groei en ontwikkeling, ik wil me gewoon niet voelen zoals ik me voel! " heb ik het toch kunnen leren gelukkig. En het maakte dat ik me er veel rustiger onder ben kunnen gaan voelen over die hele overgang en over het leven met al zijn ups en downs an sich.

En dan nog even over Helma. Ook ik heb haar bericht gelezen en heb uiteraard met haar te doen.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik zelf ook weleens suïcidale gedachten heb gehad: zo van dit moet stoppen nu! Ik wil niet meer en ik kan niet meer! Ik had nogal wat slaaptabletten in die tijd en die heb ik in bewaring aan mijn man gegeven, uit angst ze allemaal tegelijk in te nemen. Ook bij mij kon de overgang dit dus teweeg brengen, maar de overgang kon mij ook leren anders met moeilijke dingen in mijn leven om te gaan. En dat gun ik Helma ook. Veel vrouwen op dit forum hebben haar geprobeerd te helpen daarbij en het is jammer en triest dat dat niet genoeg was, zoals het voor jou wel lijkt te werken Lientje en het ook voor mij gewerkt heeft.
Het klinkt vast theatraal en voor sommigen wellicht overdreven, maar het voelt voor mij en dat heb ik al eerder geschreven, het voelt voor mij dat deze website en dit forum en al die vrouwen hier mijn leven gered hebben in de meest moeilijke tijd in mijn leven. Het forum heeft mij terug in mijn kracht gebracht, al is het een ander soort kracht dan die ik had voor de overgang.
Ik lees hier ook niet alleen in tijden dat ik het moeilijk heb, zoals ik vaak van andere vrouwen lees. Ik lees hier sowieso omdat het me dicht bij mezelf brengt/houdt en het me kracht blijft geven wat andere vrouwen schrijven, ook als ik mezelf goed voel vind ik dat fijn die verbinding, dus lees ik hier. Maar dat is uiteraard persoonlijk.

En dankzij mijn groei in/van/door de overgang kan ik ook weer andere moeilijke zaken in mijn leven aan merk ik. Mijn relatie van de afgelopen 3 jaar waarin ik zo gelukkig was, is voorbij en ik ga voor de 2e keer alleen verder. Het is een gezamenlijke beslissing en ik voel me sterk genoeg om afscheid te nemen en sterk genoeg om alleen verder te gaan, maar verdrietig is het natuurlijk wel. Allebei hebben we gedacht samen oud te worden en onze relatie heeft onze beiden echt veel moois gebracht de afgelopen tijd.
Maar het is nou eenmaal zo met relaties: het kan voor altijd zijn, maar het kan ook tijdelijk blijken, zelfs als beiden de insteek hebben voor altijd. Helaas weet/merk je dat pas gaandeweg: is het voor de rest van je leven of niet?

Nou een heel verhaal weer op de zaterdagochtend. Ik neem even de tijd om uit te huilen en daarna pas weer door. een mij verdrietig en weemoedig terugtrekken uit de wereld om het verlorene in de herinnering terug te roepen en te integreren. Op deze wijze vindt mijn innerlijk de rust om zich langzaam op veranderingen in te stellen. is op mij zeker van toepassing nu maar dat komt goed, daar heb ik zelf alle vertrouwen in al zal het even tijd kosten waarschijnlijk en die neem ik dus maar. En daarnaast kijk ik uit naar fijne dingen die ik voor mezelf gepland heb en in het verschiet liggen. Altijd spannend of de overgang geen roet in het eten zal gooien daarbij maar omdat ik al aardig ver ben naar mijn gevoel, durf ik wel weer verder vooruit te plannen.

Vr gr Lee

Ps. En om 'on topic' te blijven.... Ik ben mijn eigen psychische hulpverlening :mrgreen:

Lientje22
Berichten van Lientje22
Onderwerpen van Lientje22
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 45

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Lientje22 » ma 22 okt 2018 20:05

Beste Lee,

Hoop dat ik het nut over een aantal jaren er ook van in mag gaan zien. Wat jij zegt het is echt zwaar en moeilijk.
Ik zie wel dat ik veel meer klachten heb gekregen na het pil gebruik (Zoely) 2 keer afgelopen jaar. Erg veel en nare bijwerkingen.
En heb stom achteraf zelfs nog even systen pleister met utrogestan gebruikt. Maar ik kan dus absoluut niet tegen hormonen.
Wilde me graag weer zo goed voelen. En dan maak je soms een verkeerde keus.

Gelukkig heb ik een man en kinderen die me steunen/helpen, taken overnemen enz..

Ja die overgang komt natuurlijk niet handig uit. Dacht altijd rond een jaar of 50. Hoe onwetend was ik toen.
Voor de oudste 3 kinderen, zijn pubers, vind ik het minder erg. Daar heb ik veel mee kunnen doen. Thuis en dagjes weg, op school helpen, verjaardagsfeestjes enz. Je kent het wel.
Voor mijn jongste twee kinderen vind ik het meer vervelend. De jongste is 6 jaar. Wat ik met de oudsten heb kunnen doen kan ik nu niet met hem.
Het is wel leuk en fijn om te zien dat de oudsten dan weer dingen met hun ondernemen. Al blijft het voor mezelf dan moeilijk Zo werd pas een van hun 10 jaar. Toen is de oudste met hem voor zijn verjaardag wezen uiteten en bowlen als cadeautje van hem. Dat is natuurlijk weer erg leuk.
En nu zijn ze vanavond zwemmen met de jongste twee ook mee. Al blijft het lastig voor mij niet mee te kunnen. Probeer maar positieve in te zien dat het dan zo mag gaan.
Ik zie wel dat de oudste kinderen meer hun verantwoordelijkheid zelf nemen voor hun kamer opruimen, beddengoed in wasmachine enz..
Dat is toch mooi om te zien. Dat ze het vanzelf oppakken. Duurt soms wel even natuurlijk. En soms gemopper.
Voorheen was ik altijd en het opruimen hun rommel. Nu laat ik het liggen en het is hun verantwoording. Je wordt wel veel makkelijker in zulke dingen.
Moest voorheen ook altijd ons huisjes netjes aan kant hebben enz... Omdat ik het nu niet kan, de energie ontbreekt me gewoon.
Wat dat betreft had ik dat wel veel eerder willen hebben/inzien dat stukje van veel makkelijker zijn.
Ik denk maar we doen het zoals het kan.

Wat jij beschrijft die overgang naar een andere fase en daar vrede mee krijgen. Dat is natuurlijk een heel proces. Zo had ik vorige week er echt vrede mee dat het nu zo is en dat het anders gaat worden. En zat ik gisteren met weemoed terug te kijken op de tijd van voorheen. Mistte het heel erg en heb er een deuntje om gedaan.

Vind het ook erg fijn om hier telkens te lezen wat andere vrouwen schrijven. Het geeft me veel kracht in moeilijke tijden . Als ik het zwaar heb ga ik op het forum lezen en dan wordt ik vaak weer wat rustiger. En weet dat het van de overgang is.
Het is heel waardevol dat jij nog steeds schrijft. Dat is fijn . Heb dat al ergens anders keer geschreven. Maar sommige schrijven maar paar keer.
Omdat jij en ook andere dames zo veel hebben geschreven en nog geeft dat echt steun aan mij en weet zeker ook aan andere dames die in de eerste merkbare jaren van de overgang zitten.

Het is ook een fase van terugblikken, soms ga ik bepaalde zaken beter begrijpen. Anders bezien. Zo was ik soms boos , woedend over bepaalde zaken/ keuzes die mijn ouders maakten . Nu kan ik het beter begrijpen.

Verdrietig dat je relatie ten einde is.
Dat moet toch weer een plaats in je leven krijgen. En dat geeft verdriet. En moet een plaats in je leven krijgen.
Veel sterkte ermee .
En nogmaals dank dat je weer reageerde. Enorm waardevol.

Groet Lientje

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Lee64 » di 23 okt 2018 07:04

Ha Lientje

Fijn dat je nog even schrijft. En herkenbaar ook. Het is idd een heel proces die overgang, zo voelde/voelt het voor mij ook. En soms lukte het mij beter om me aan dat proces over te geven dan andere keren. En ook ik heb het wel eens geprobeerd op te lossen hoor toen ik nog niet wist dat ik dat proces 'gewoon' door moest. Of eigenlijk begreep ik het al redelijk snel geloof ik na lezen hier, maar moest ik van mezelf de 'keuze' maken het op te lossen omdat ik voor anderen moest zorgen en nog veel ballen had hoog te houden. Dat dat geen echte keuzevrijheid was moge duidelijk zijn. En na een half jaar pilgebruik kon ik weer echt zelf kiezen om te stoppen en wat ballen te laten vallen.

Moest nu wel een beetje lachen om ons beider schrijven over middelbaar en rond de 50.
Ook rond de 50 komt het niet uit, ook die vrouwen hebben het druk en van alles aan hun hoofd. Zelf had ik het liever na mijn pensioen gehad geloof ik, maar goed nu ik op mijn 54e aardig aan het eind ben naar mijn gevoel, is dat ook wel prettig.

Wat je schrijft over terugblikken herken ik ook, maar eerlijk gezegd ook andersom:dat ik nu juist met terugwerkende kracht woedend werd over dingen van vroeger, uit mijn jeugd of uit de beginjaren van mijn huwelijk, waar ik op het moment zelf helemaal niet mee zat.
Ach ja het brengt heel wat teweeg die overgang.

Leuk hoe je schrijft over je gezin.
En over mij geen zorgen hoor. Ik voel me goed en kan het aan. Naast dat ik best sociaal ben, ben ik ook best graag alleen. Een beetje gespleten persoonlijkheid wellicht :mrgreen:
Zo reis ik bijvoorbeeld graag alleen. Na eerder 4 jaar niet op vakantie geweest te zijn vanwege de overgang, ben ik nu al een aantal keer helemaal alleen op reis geweest en mijn volgende reis staat gepland: ik ga naar Peru! Verheug me er erg op!

Vr gr Lee

Lientje22
Berichten van Lientje22
Onderwerpen van Lientje22
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 45

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Lientje22 » wo 02 jan 2019 15:52

Beste dames,

Bij deze laat ik nog even horen de reactie van mijn psycholoog. Ik had hem nog wat stukjes toegestuurd. oa de reactie Lee en ook de 2 interviews van overgang en psychotherapie.
Ik had de psycholoog gemaild dat mijn klachten door de overgang kwamen en ik niets met de gesprekken opschoot. Omdat hij de overgang niet erkent en herkent als oorzaak. De conclusie die ik terug kreeg van hem: Ja het was beter om te stoppen met de gesprekken, omdat ik maar over die overgang bleef praten. Maar zijn eind conclusie was dat mijn probleem niet de overgang was en de oorzaak in mijn verleden zou liggen.

We hadden een keer over het verleden gepraat omdat gevoelens en herinneringen van verleden naar boven komen. Maar door veel te lezen weet ik dat het bij de overgang hoort.
Gevoelens van woede, boosheid komen er in me op als ik er weer aan denk. Dat komt omdat hij me dus niet gelooft en er geen ruimte voor was.
En dat hij geen 1 keer een reactie heeft gegeven over alle info van hier van het forum die ik hem verschillende keren heb toegestuurd.

Voel me de laatste dagen somber, soms huilen. Heb een aantal stukjes van dames hier op het forum op mijn telefoon gezet. Stukjes waar ik wat mee kan zodat ik ze telkens door kan lezen. Dat geeft me moed en kracht.
Wat ik het meest moeilijke vind aan heel die overgang: Geloven dat het ooit beter wordt/over gaat.

Groetjes Lientje

SusanL
Berichten van SusanL
Onderwerpen van SusanL
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door SusanL » do 03 jan 2019 06:05

En dat hij geen 1 keer een reactie heeft gegeven over alle info van hier van het forum die ik hem verschillende keren heb toegestuurd.
Dag Lientje

Zie bovenstaande zoals het is: zijn tekortkoming! Het geeft ook blijk van zeer zeer slecht 'vakman'schap. Laat je ook niks aan praten qua zijn eindconclusie! Maar gelukkig weet je beter lees ik in je bericht. Het verleden speelt idd op tijdens onze overgang, zelf ook zo ervaren, maar het is een gevolg en absoluut geen oorzaak!
Blijf trouw aan jezelf, zoals je al zo goed doet. Ook dat geeft (uiteindelijk) moed en kracht.
Wat ik het meest moeilijke vind aan heel die overgang: Geloven dat het ooit beter wordt/over gaat.
Zeker herkenbaar.
Maar zoals jij met alles om gaat, kan het niet anders dan dat je ooit over gaat.
Daar ben ik echt van overtuigd.

Susan

Lientje22
Berichten van Lientje22
Onderwerpen van Lientje22
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 45

Re: Overgang en de geestelijke gezondheidszorg

Bericht door Lientje22 » ma 07 jan 2019 19:28

Dank je wel Suzan voor je bemoedigende woorden.
Je geeft me een ander inzicht om naar het handelen van de psycholoog te kijken.

Las ergens zo mooi: Nieuwe inzichten is geen zwakte, maar juist meer wijsheid.

Groet Lientje

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht